Brieven uit Friesland. XXXIV Meeting. — Door arbeid tot verbetering. — Een gek plan. Het veld met gouden halmen is de zonnewijzer van den plantengroei. Men ziet daaraan met weemoed hoe de weken van den zomertijd voorbijgaan. Reeds klinkt de sikkel en vallen de zwaden ruischend neder: reeds komt de greppel bloot, waarin de kwartel sloeg en de kamille bloeide. Nog eenige dagen en kaal stoppelveld heinde en ver! Doch ziet thans! 't Is of de gure Herfst zijne stormen en wreede buien vooruitzendt; 'of hij in 'tweemoedig gestemde hart, bij het afsterven der natuur, het somber gevoel wil wekken, dat ook de zomer hem behoort. Reeds vertrekken de ooievaars. Doch ook wij zien met hen. door nacht en nevel ver over de zee, 't land opdoemen, waar eens eene nieuwe Lente wacht. De natuur heeft weldra weer haar groot werk volbracht en bereidt zich voor tot rust. Is er dan geen dank voor 't geen zij schonk? Was het wolkenfloers donker, in ons nog licht? Voordat ten onzent eene conversatie begint, moet een weerprnatje alspreludium voorafgaan. Hoe zou het dan ook kunnen, om die gewoonte in een brief te ontkomen? Het klimaat heeft invloed op den mensch, doch overa! in alle tanden is beden ten dage eene beweging, die zich weinig stoort aan regen en wind. De trilling, de revolutionaire trilling, gevoelden we eens in ons gewest. Zij schijnt merkbaar af te nemen, immers de meeting bij Heerenveen, strijdende tegen privaat bezit, had lang die afmetingen niet als voorheen. Welke zijn de oorzaken? Verdeeldheid in eigen boezem. De leiders der bewegingen hebben hoog-gaande twisten en krakeelingen. Over vele zaken is men het volstrekt niet eens. Deze toestand verlamt de partij der socialen. Doch er is meer. Zij kunnen gansch niet bogen op één bekwamen hoofdaanvoerder, zooals Duitschland dien bezit. Men merkt leiders op van den tweeden en derden rang, maar een generaal, die alles en alles beheerscht door talent en energie, zooals een Dr. Kuyper, deze wordt in het kamp der revolutionairen gemist. In Friesland, waar de beweging ander de arbeiders het sterkst is, waar ie democratische gevoelens diep wortel hebben geschoten, zelfs hier kwijnt het socialisme. En het vermoeden schijnt zekerheid te hebben, dat het in ons land, in ons gewest, nimmer die hoogte bereiken zal als in naburige rijken. De geaardheid van ons volk, zijne kalmte, zijn zin voor gezond verstand, onze staatsinstellingen zoo wijd en ruim als ze niet in republieken worden gevonden, wettigen de veronderstelling, dat ook de nieuwe .ïieswet, (die toch wel eens komen zal!) ,vel een hervormingsgezinde partij het even zal schenken, maar de vrees van tommigen schijnt ons te voorbarig en ongegrond, dat wij eene Kamer met socialen zouden krijgen. Sprak men in 48 ook niet over een Tweede Kamer op klompen ? Neen, indien aan de sociale nood en de aandacht geschonken wordt, die ze noodig hebben; wanneer er genezing en hulp komt, aan allen arbeid en brood, dan komt weer het oude boven: „de heeren moeten het maar weten." W ij leven wel snel, maar zoo snel niet, dat straks het stembiljet Friesland van gedaante verandert. Indien wij nu de Banden maar uit de mouw staken, arm en rijk, om te loeren, dat wij niet voor ons zelven, maar voor elkander op de wereld zijn, indien die bewustheid tot aller hart doordrong, ook zonder de kieswet zou het te stellen zijn. Als zij toch geen teleurstelling baart 1 Liever dan verder hierover na te denken, willen wij nog eens onzen blik richten naar het Z.-O. onzer provincie en even stilstaan bij een bericht uit Beetsterzwaag. In eene gecombineerde vergadering eener commissie uit Gedeputeerde Staten, zoo luidt het, B. en W. van Opsterland en eene commissie uit het Burgerlijk Armbestuur is, onder goedkeuring van Z.E. den Minister van Binnenl. Zaken, heden besloten, om de armengelden, op het Grootboek ingeschreven ten name van de dorpen Terwtspel, Beets en Langezwaag, meer aan hunne bestemming te doen beantwoorden door aankoop van woeste, voor productieve ontginning geschikte gronden, gelegen onder bovengenoemde dorpen, waardoor een e ntal arbeiders werk en brood zullen 1 komen, terwijl de aardbodem dan eene verandering ondergaat, die gezegende vruchten moet afwerpen voor tijdgenoot en nakomeling. Indien wij hier voor een ien staan, kan het dunkt mij niet uitblijven oi meer gemeentebesturen zullen in deze richting voortgaan om eene duurzame voorziening in het lot der arbeiders te brengen. Arbeid is beter dan gave. indien deze pogingen geen schipbreuk lijden, dan zullen wij den weg opgaan van angzame opbeuring uit trcui»i-standen. Ons trof het, hoe reeds nu weder uit datzelfde Béets plm. 70 werkeloozen moesten opgaan, om arbeid en brood te viagen aan den burgemeester. Dit baat met, maar toch valt de ellende in het oog. Indien dan in boyengenoemden zin het besluit gevallen is, juichen wij zulks van harte toe, overtuigd dat alleen langs dezen weg. door productieven arbeid, onze, sociale nooden genezen kunnen worden. Wat hier met armengelden gedaan is, zal straks navolging vinden op breeder schaal. Wij wenschen zegen en voorspoed op dezen arbeid. De post armwezen is bestemd te verdwijnen van het budget onzer gemeentehuishoudingen. Zou zonder het harde en luide wakker roepen der socialisten alle zaken en dingen spoedig zulk een keer hebben genomen? Wie had dit voor een tiental jaren durven voorspellen? Zoo erkennen wij tevens het goede, dat zij verrichtten. Toch blijven de kwalen hier en daar nog als levendig protest tegen ziekelijke maatschappelijke toestanden. Houden ze ons maar wakker om voortdurend aan onzen naaste te denken. Denken en doen zijn twee woorden, zoo na aan elkander verwant en soms zoo ver van elkander gelegen. Op het 3de congres van Maatschappelijk Belang, te Leeuwarden, besprak mr. Smeenge het Zuiderzee-vraagstuk. Dit is altijd actueel. Ook nu. Men kwam tot eene gunstige conclusie. Doch het denken hieraan is niet tevergeefs. Immers het is een werk, dat veel voorbereiding vordert. Doch nationaal als het is, brenge men zulks niet in miscrediet, door te beweren, dat de Vejuwe b.v. eerst vruchtbaar diende gemaakt te worden met slib, dat men uit de Zuiderzee opbaggerde. Dit is eon ernstig voorstel, dat ik vond in een der bladen. Het komt hierop neer. Men grave een groot kanaal, van de Zuiderzee ter hoogte van Ermeloo af, dwars door de Veluwe heen, en verder omgebogen naar de noordelijke provinciën, met tal van zijkanalen, om langs dien weg de bagger naar de woeste gronden te voeren. Het moet worden uitgevoerd: a door de gevangenen, die nu toch op staatskosten worden onderhouden, b door de 10.000 bedelaars en landloopers, die dan niet meer van bedelarij en aanverwante vakken behoeven te leven, c door een 20.000 soldaten, die tegelijk voor politiemacht zouden moeten dienen, wat met het o»g. op de gevangenen en gewezen landloopers allicht niet overbodig zou zijn. Is het geen origineel idee? 't Is wel een nieuwtje uit den komkommertijd. Zouden rtelO-000 bedelaars geen slappe knieën hebben r Wat een machines om in de Sahara van ons land water te pompen, in de kanalen om modderbakken te vervoeren. Het Apoldoornsche kanaal in de laagte van de Ve uwe is nu zomerdag al een goot. Waarlijk, de uitvinder van het nieuwe plan w,l alles op een koopje, maar laat de uitvoering over. aan heeren waterbouwkundigen. Die zijn immers zoo knap! J Ik loop dat we welhaast nog eens een spiksplinternieuw bagger-idée krijgen. Een kanaal graven door de zee. dat was nog wat - maar hierover praten kunnen wy met meer. >tTs al te practisoh en veel te goedkoop! --- FEUILLETON. CLOTHILDE. Bewerkt door AMO. 43) „Wanneer het noodig mocht zijn, zou ik mijn leven gaarne wagen om u uw broeder terug te geven, maar dezen avond loop ik geen gevaar, geloof mij. ..Ook is Crambard een kameraad, die zijn man "kan staan." „Waarom gaat Berquin niet mee? Dan zou ik veel geruster zijn." „Dat kan niet. Biroulas heeft hemby de terechtzitting gezien en zou dadelijk argwaan krijgen, als hij toevallig nog thuis was en hem zag. Maar Crambard heeft me verzekerd, dat Biroulas eiken avond van zes tot acht uur de fleur uit •s; hij zal me aan de deur afwachten en dan kunnen we dadelijk ons onderzoek beginnen, zoodra de eenig overgebleven kellner met een boodschap is uitgezonden." „Wilt ge me dan beloven, dat ge na afloop nog eens hier komt om mij den uitslag mede te deelen?" „Dat beloof ik u 1" „Goed, vergeet niet, dat ik geen rustig oogenblik meer heb tot ge terugkomt." Toen de barones d'Audevon na een poos zich weer bij het jonge paar voegde, zeide zij : „Lieve Victoire, ik moet u nog [}ts mededeelen, dat u zeker zal verheugen, omdat er uit blijkt, in hoe grooten Uring uw menschlievende werkzaamheid tiet aandacht wordt gadegeslagen, en hoe men die tracht te bevorderen. Mejtffrouw Chabot kwam gisteren bij mij ei deelde mij mede, dat verscheiden dimee, die groote belangstelling koesteren voor uw verzorging der armen, het plan hadden opgevat om door inzamelingen en door het houden eener verloting u de middelen te verschaffen om nog meer behoeftige vrouwen en meisjes te kunnen bijstaan, dan thans reeds het geval is Hedenmorgen in de vroegte ontvin<* ik' een schrijven van de markiezin de Nointot, dat dezen middag omstreeks vijf uur een vergadering zal gehouden worden van invloedrijke beschermsters dezer goede zaak, ten einde gemeenschappelijk te beraadslagen. Zij verzoekt mii dit aan u mede te deelen en tevens u als de eigenlijke persoon, uit te noodigen om er bij tegenwoordig te zijn." Dat is inderdaad een groote eer en onderscheiding, mevrouw," antwoordde Victoire in verwarring, „doch eerlijk gezegd, vrees ik in zulk schitterend gezelschap te verschijnen. Ik ben daar niet aan gewoon en vandaag . . ." „Ik begrijp u volkomen." viel de barones in, „maar ge hebt reeds zoo veel voor uwe armen gedaan, dat ge zeker ook dit offer wel voor hen zult willen brengen. Men zou het u zeker kwalijk nemen als ge bij deze gelegenheid zoudt wegblijven. Is het niet zoo, Hugo?" Hugo had verwonderd toegeluisterd, toen hij hoorde spreken over Eugenie's bemoeiingen in deze zaak, die hij niet wist overeen te brengen met haar aanvankelijke trotsche houding tegenover Victoire. Na een oogenblik te hebben nagedacht, antwoordde hij : „Ik moet u gelijk geven, tante, en ik hoop, dat Victoire zich zal laten overhalen om naar mevrouw de Nointot te gaan. Ik ben zelf ook altijd vriendelijk bij die dame ontvangen en heb daar zooveel aan huis verkeerd, dat het niets ongewoons zal zijn, wanneer ik ook de vergadering bijwoon; stellig zullen er ook wel andere heeren komen." ..Natuurlijk kom ik u met mijn rijtuig afhalen, lief kind," voegde de barones er bij; „ik zal u zelf bij de markiezin brengen, ge kunt zeker zijn van een vriendelijke ontvangst." Zoo het Victoire zich overhalen om haar toestemming te geven, hoe zwaar dit haar ook viel in haar tegenwoordigen gemoedstoestand, waarvan de barones natuurlijk niet het geringste vermoeden had. Voortdurend had zij haar broeder in zijn gevangenis voor oogen. onophoudelijk streden hoop en vrees in haar binnenste. In dien toestand moest zij, die sedert jaren gewoon was aan het stille, vreedzame leven in de straat Rochebrune, in een talrijk gezelschap van vreemden verschijnen, die haar zeker nieuwsgierig zouden aanzien en bedillen. Doch het was voor de goede zaak, en denkende aan de vele ellondigen en hulpeloozen in deze wijk, vond zij de noodige kracht om zich zelven te overwinnen en schikte zij zich naar de wensch van Hugo en zijn tante. Toen de heer de Carolles op het bepaalde uur het salon dor markiezin de Nointot binnentrad, zou hij spoedig gewaar worden, hoe wenscholijk zijn tegenwoordigheid voor Victoire was. Hij vand reeds een vrij talrijk gezelschap bijeen : dames van hoogen adel en daarbij echtgenooten van groothandelaars en van hooge ambtenaren, zooals in zulke aangelegenheden van weldadigheid gewoonlijk het geval is. Zooals Hugo te recht vermoed had, waren er ook eenige heeren gekomen, zoodat zijn komst nog minder in het oog kon vallen. Bedienden in fraaie livrei boden thee en ververschingen aan en op de haar eigen lieftallige manier hield de markiezin tegenover alle aanwezigen tle eer van haar huis op. Het middelpunt der algemeene belangstelling was echter het slanke meisje, in eenvoudige zwarte kleeding en met bleeke fijne gelaatstrekken, dat in gezelschap van de barones d'Audevon was binnengetreden. Hugo moest nu zijn geliefde dubbel bewonderen, toen hij zag met welk een edele houding zij zich in dezen vreemden kring bewoog en met welk een zelfbeheersching zij de gevoelens van haar hart wist terug te dringen. Toen hij haar begroette, vloog een straal van vreugde over haar gelaat; het was of zij van eon zwaren druk verlost was en zich nu onder zijne bescherming veilig gevoelde, Doch waarvoor zou zij bescherming noodig hebben op deze plaats, waar men haar blijkbaar goed gezind was? Hoe onwaarschijnlijk dit eerst ook scheen, toch bemerkte Hugo spoedig, toen hij met zijn ervaren oog de aanwezigen gadesloeg, dat tegen zijn teeder beminde Victoire een vijandelijke stemming begon te heersenen. Hij zag. dat verscheiden personen Victoire naderden en mei haar spraken; doch dit geschiedde blijkbaar alleen uit nieuwsgierigheid, en de gesprekken duurden nooit lang. Met in het oogvallende koelheid verliet men haar on weldra zag men hier en daar do hoofden bij elkaar steken en hoorde men fluisterende gesprekken, waarvan mejuffrouw de Vrains het onderwerp was. Hij bemerkte duidelijk, dat sommige dames een minachtenden blik op haar wierpen. Hij kon zich deze houding, die voor Victoire ook niet kon verborgen blijven, niet verklaren, totdat zijne tante hem plotseling de oplossing van het raadsel gaf. Hoogst ontroeid kwam de oude dame naar hem toe, nam hem mee naar een hoek van het salon en fluisterde in afgebroken zinnen: „Gelukkig dat je gekomen bent, Hugo! Ik begrijp niet, wat hier voorvalt en wie dit het arme meisje aandoet. Schandelijkerwijze heeft men hier het gerucht verspreid, dat de ter dood veroordeelde John Nameless de broeder van Victoire is! Dat is natuurlijk een infame leugen, maar wat zullen wij doen ?". Hugo verbleekte en stond een oogenblik sprakeloos. Doch spoedig had hij zijne zelfbeheersching herwonnen en de handen zijner tante grijpende, zeide hij: „Dat zult ge dadelijk vernemen. Het is mijn plicht hier te handelen ; en nu zult ge ook kunnen toonen, of ge mij werkelijk lief hebt, tante! Hoe dit gerucht ontstaan is, begrijp ik niet, maar het is de waarheid! Ik zweer u echter, dat Henri de Vrains onschuldig is veroordeeld. Berquin en ik zijn onvermoeid bezig om dit te bewijzen ;ik hoop, dat dit ons zeer spoedig zal gelukken. Ziedaar het geheim tusschen Victoire en mij ! Ik reken op u, tante, dat ge aan mij uw vertrouwen en aan Victoire uw bijstand niet zult onttrekken!" In den oorlog had Hugo de Carolles als braaf officier zijn plicht gedaan, maar misschien toonde hij nooit zooveel moed als op ditoogenblik. Hij naderde Victoire, legde haar arm in den zijne en fluisterde : „Houd moed, mijn geliefde! en geloof, dat ik slechts onder den drang der omstandigheden handel, bij hetgeen ik ga doen." Nu ging hij met haar naar de vrouw des huizes en zijn stem verheffende, zoodat die door het geheele salon verstaan kon worden, zeide hij : „Geachte mevrouw, vergun mij, dat ik u mejuffrouw Victoire de Vrains voorstel als mijne verloofde 1 Tegelijkertijd zou ik gaarne een gerucht tot zwijgen brengen, dat, naar ik verneem, onder het geachte gezelschap verspreid is geworden! De ongelukkige jonkman, die onlangs ter dood veroordeeld werd op niet kon weerleggen, is werkelijk He Vrains, de broeder van mijn aanstaande vrouw. Tegenover u allen verpand ik er echter mijn woord als edelman op, dat hij onschuldig is aan de hem ten laste gelegde misdaad. Hij is in verdenking gekomen dooreen noodlottigen samenloop van omstandigheden. Met heldhaftige!! moed heeft hij zijn naam verborgen gehouden, om dien niet met schande tè laten bedekken. Ik acht mij och: rechtigd zijn geheim — voor u w geen geheim meer — te openbare: volgens mijn vaste overtuiging blik nabij is, waarin de ware:, ontdekt en alle onverdiende s< den naam de Vrains wegg< worden I" Er volgde op deze woorden een oogenblik van diepe stilte: toen alle kanten een stroom van vei vragen en uitroepen. De markiezin da Nointot achtte den heer de een edelman in den waren zin zij geloofde hem onvoorwaardelijk en drukte hem met warmte de hand. waarna zij zich tot Victoire wendde, die een onmacht nabij was. Reeds was de barones d'Audevon nader getreden en on het beklagenswaardige meisje de andere dames waren onb genoeg om haar eenige hartelijke woorden toe te spreken. Victoire hoorde of zag nauwelijks wat er rondom haar voorviel; zij klemde zich krampachtig aan Hugo's arm va deze zeide daarom tot de markiezin: „Na hetgeen hier voorgevallen is, hoop ik, dat ge ons wel wilt verontschuldigen, wanneer wij ons terugtrekken, mevrouw." Leunende op Hugo en zijne tante, verliet Victoire met wankelde schreden het gezelschap, dat nu zijn meening over het gebeurde begon te luchten. (Wordt vervolgd.) --- Wat er Donderdag op de Rechtbank, alhier, voorviel. t Dozijntje te behandelen zaken was Donderdag juist vol. 'n Langdurige zitting stond daarom te vreezon. Maar 't waren geen van alle wereldschokkende, zelfs niet start- oi dorpschokkende feiten, die door (le diverse beklaagden waren bedreven, zoodat t met den duur der zitting nogal --- ’n Weerspannige. Nommer 1, de 19-jange timmerman Jan Berend H., uit Groningen, had op een Zondag — den L4en Juli — de Spilsluizen overeind gezet door het rumoer dat hij had verwekt, 'n Paar personen waren eerst door hem gemolesteerd geworden toen had hij „spiktakel" gemaakt — zooals de gemeente aan gene zijde van de balie het noemt — aan de woning van den heer W., en toen was er een agent van politie — J. Schut — op hem afgestuurd, die van voornemens was geweest, om Jan Berend den weldadigen invloed te doen deelachtig worden van een tijdelijk | verblijf in den kalmeerenden „bak" op n ietwat over-stuur gemoed. Maar Jan Berend had van die politie-bnreauzegemngen niets willen weten. Hij had zich tegen zijn arrestatie verzet door de kracht van al de spieren, die zijn armen en beenen vormen, aan den agent te overwinnen te geven. De Strafwet noemt dat wederspannigheid, en wegens wederspannigheid hoorde bekl. dan ook, nadat hij vrijwel volledig had bekend, en de agent nader zijn verbaal had bevestigd, 14 dagen gev.straf tegen zich eischen. --- Nog ’n weerspannige Nommer 2, die den naam van Eiko Gerhard K. den zijne noemt, 20 jaren telt, het oppermans-beroep beoefent en te Groningen is gehuisvest, had zich aan precies hetzelfde misdrijf schuldig gemaakt als zijn voorganger Jan Berend. Alleen onder wat andere omstandigheden. K. had namelijk de rust van den nacht van 13 op 14 Juli verstoord door met eenige kameraden in de Houtzagerssteeg hun hoogste lied uit te zingen. Vierdeklas-agent G. Grave hatl hun dar verboden. En allen hadden gezwegen, behalve K., die zn eigen stem blijkbaar zóó razend mooi had gevonden, dat hij al maar door was blijven blaten, zoodat de agent zich verplicht had gezien om K. te arresteeren. Tenminste om er een poging toe te wagen. Want dat was lang niet gemakkelijk in zn werk gegaau. K. had den agent beentje gelicht, waardoor zij samen over den grond waren gerold; hij had hem getrapt en geslagen, en eindelijk ook in de lip gebeten, zoodat er zelfs bloed had gevloeid. Behalvedeagent-verbalisant, wist. Roelof Chistiaan I. — nadat diens geheugen wat was opgefrischt door de voorlezing van zijn verklaringen in het voorloopig verhoor — te vertellen, dat K. door dit alles had getracht zijn arrestatie te verhinderen. K.-zelf wilde het heele geval echter liever aan 'n ongelukje toeschrijven: Toen de agent hein liad gearresteerd, had hij zich daartegen niet alloen niet verzet, maar hij had zelfs tegen den agent gezegd, „dat deze doen moest wat-i niet laten kon;" het toeval had toen gewild, dat de agent was komen te vallen, èn dat bekl. was komen te vallen, èn dat ze op malkaar te land waren gekomen. Maar dat was dan ook alles. Het O. M. kwamen die toevalligheden echter te appocrief voor om tegen bekl. niet 1 maand gev.straf te eischen. wegens wederspannigheid. --- Beleediging. Nommer 3 had het den 23en Juni met den tol meester op den straatweg onder Hoogkerk aan den stok gehad. Hij — Jacob G. is zijn naam — als koemelker moet dien tol nogal eens passeeren* en al meermalen wast voorgekomen, dat hij 't met den tolmeester — Jan P. — niet eens was geweest over het te betalen tolgeld. Zoo ook weer den 230 n Juni, toen P. voor passagiers in G's wagen had willen aanmerken, die G. voor knechts had beschouwd willen zien. De daarover gevoerde gedaehtcnwbseling had G. het woord „afzetter" ijwieti mond gegeven, en vermits de WfTgitarjfler zich door dat woord beleedigd had gevoeld, was een strafvervolging er het gevolg van geweest. De tolmeester wist nu te vertellen, dat G. hot beleedigende woord had gebezigd, en een voorbijganger-van-toen, Popko P., wist dat ook, en daar bekl. de mogelijkheid, van het woord gebezigd te hebben zelfs niet ontkende, werd tegen hem, wegens eenvoudige beleediging, f 3 boete of 2 dagen hechtenis geëischt. --- ’n Afgewezen bezoek. Nommer 4, een vagabondeerend koopman, Adrianus de 8., wiens woonplaats onbekend is, zoortat hij niet „sprekende met hem in persoon" had kunnen worden gedagvaard, zóódat bij verstek recht tegen hem werd gedaan, had zich den lOen Juni in zijn voornomen om Johanna de W., alhier, zijn opwachting te gaan maken, belemmerd gezien door de omstandigheid, dat Johanna de deur van haar verblijf voor zijn neus op slot had gedraaid. Door het inslaan van een ruit in dat verblijf had hij toen doen blijken, dat-i daarover razend was, en ook had hij 'n mes getrokken, en had Johanna zich weerbaar gemaakt door een pook in haar vingeren te nemen, maar dat alles was slechts bijzaak, 't Ging voor de Rechtbank uitsluitend maar over de gebroken ruit, en dat de B. die had vernield, verklaarde niet alleen Johanna de W., maar ook Johanna P., zoodat tegen bekl. deswege bij verstek 7 dagen gev.straf werd geëischt. --- Haren is Groningen niet. Nommer 5 had weer 't zelfde op zijn geweten als zijn afwezig gebleven voorganger nommer 4. Ook hij had een ruit ingeslagen. Maar ook thans verschilden de omstandigheden nogal iets van elkaar. Deze beklaagde — Egbert T., uit Haren — namelijk had in den nacht van 6 op 7 Juli, toen hij een voor hem zeer heugelijke gebeurtenis had willen vieren door een nachtelijke rijjool, de rijtuigvorhuurster wed. Egbert M., aldaar, opgeklopt, met de vraag oi hij ook een voertuig kon krijgen. De familie M. had hem echter beduid, dat zij daaraan 's nachts niet deden, en toen was bekl. — volgens de getuigen — daarover zóó ontsticht geworden, dat hij onder 't met een stopwoord uiten van de woorden : „dan heb-i dr toch óók wat van" een ruit in de woning der M.'s had ingeslagen. Bekl. ontkende de ruit met moedwil te hebben vernield, en zeide zich de geïncrimineerde woorden niet te herinneren. Nadat een getuige a décharge, Jan P.„ nog had laten uitkomen, dat de zaak, door betaling van de aangerichte schade nog wel had kunnen worden geschikt, als de gemeente-veldwachter B. maar wat inschikkelijker was geweest, werd tegen bek!, i 25 boete ot 10 dagen hechtenis geëischt. Mr. K. Heidema Tzn., bekl.'s verdediger, pleitte verzachtende omstandigheden en oplegging van een geringe geldboete, den gemeenteveldwachter B. een compliment "makend over diens vindingrijkheid om van deze luttele zaak twee verbalen op te maken. Het O. M. nam den veldwachter echter in bescherming tegenover de zijdelingsche beschuldiging van overdreven dienstijver. --- Al te overmoedig geworden. Nommer 6 bracht twee beklaagden tegelijk voor de vierschaar: de gebroeders Johannes en Pieter A., uit Enumatil. Een bezoek aan Groningen op den 7en Juli had hen blijkbaar zóó weelderig gemaakt, dat toen de agent van politie Folkers ben in de Verlengde Nieuwe Ebbingestraat had. aanbevolen om door te loopen en geen ruzie te maken — wat zij op dat oogenblik deden — zij geweigerd hadden om aan datbevelend verzoekte voldoen. De agent had Johannes toen aangegrepen, maar Johannes had zich krachtdadig tegen die arrestatie verzet, en Pieter had Johannes even krachtdadig in dat verzet ter zijde gestaan, zoodat de agent Achterop eraan te pas hail moeten komen om de voorgenomen arrestatie mogelijk te maken. Natuurlijk dat beiden wegens wederspannigbeid werden geverbaliseerd. Tegen elk der beklaagden, van wie de eerste voorgaf.zich van 'theele geval niets meer te herinneren, omdat-i zoo dronken was geweest, en van wie de tweede het hem ten laste gelegde ontkende, werd 14 dagen gev.straf geëischt. --- Vrijspraak geëischt. Nommer 7 had aan een kleine datumverwarring te danken, dat het O. M. haar vrijspraak eischte. Zij —Wimke H., vrouw Johan S„ uit Niebert — had tweemaal iets weggenomen van een turfhoop van Foppe V.: de eerste maal turf, dat wisten V. en zijn neef on nichf' Wibe ep.Aafko met de meeste zekerheid te zeggen ; en de tweede maal — ja, dat was niet zoo goed uit te maken. Mogelijk ook wel turf, maar misschien ook gras, en bekl. zei zelf, dat 't gras was geweest. En daar de dagvaarding nu juist over dien tweeden keer liep, werd, bij gebrek aan bewijs, haar vrijspraak gevorderd, waarna Wimke gaan kon, met de vermaning van den president om nooit weer te zondigen. --- Nachtelijk bezoek. Nommer 3, een jeugdig stucadoor, Johannes L., uit 't Zandt, had blijkbaar in den nacht van 14 op 15 Juli — er was 's avonds feest in 't dorp geweest — zóó zeer onder de bekoring van des burgemeesters dienstmeisje verkeerd, dat hij, om haar een nachtelijk bezoek te biengen — om haar 'n hoed te brengen, zooals hij zelf zei — het erf van den burgemeester had betreden, wat ongelukkigerwijze juist door de veldwachters was gezien, zoodat hij — hoewel hij overigens heelemaal niets huisvredebreukerigs had uitgehaald — toch een verbaal had gekregen wegens het misdrijf van dien barbaarschen naam, en thans f 3 boete ot 2 dagen hechtenis tegen zich hoorde eischen. --- Een uur van onbezonnenheid.... Nommer 9, Suine v. d. P., kleermaker te Uithuizermeeden, is een net man. Dat verklaren allen, die het weten kunnen. Dronken is hij nooit. In den nacht van den 9en op den lOen Juli was hij er echter door traktaties van vrienden ingeloonen. Hij was dronken gevonden, wat leelijk is, en hij had een „kwaden dronk" over zich gekregen, wat nóg leelijker is, en zoo was 't gekomen, dat hij in het rijtuig van den postbode Jacob A., dat hij was gepasseerd, een ruit had ingeslagen. Nu had het toeval gewild, dat in dit rijtuig behalve de postbode ook de veldwachters Cley en Dijk hadden gezeten, die natuurlijk hadden doen ophouden, toen het voertuig werd aangevallen. Er was daarop een formeel gevecht ontstaan tusschen v. d. P. en Cley, waarbij v. d. P. een zoodanige kracht had ontwikkeld, dat de veldwachter in een sloot te recht was gekomen. Dat dit boos opzet van de zijde van v. d. P. was geweest, bleek uit de omstandigheid, dat hij onder her worstelen al maar had geroepen: „ik zal je verzoepen. kerel." Bekl. verklaarde zichzeh niet te kunnen begrijpen, hoe hij zich toch zoo wildemanachtig had kunnen aanstellen, maar ilie drank ... Het O. M., dat gaarne boete tegen bekl. had geëischt met het oog op diens onberispelijken levenswandel, zeide zich, wegens het ernstige karakter van het geval, genoodzaakt te zien om tegen bekl. 1 maand gev.strat te eischen. --- Beleediging. Nommer 10, Luika L., uit Uithuizermeeden, had 't met dezelfde veldwachters aan tien stok gehad. Ze had deze mannen der wet beleedigd, toen dezen iemand uit het Tehuis voor Dakloozen hadden verwijderd. Alleen op het verbaal van de veldwachters werd tegen bekl. bij verstek — zij was niet verschenen — 14 dagen gev.straf geëischt. --- Eenigszins verontschuldigbaar. Nommer 11 was ook niet verschenen, waarom eveneens verstek tegen hem werd verleend. Hem — Gerrit R. is zijn naam — werd ten laste gelegd, dat hij op den openbaren grintweg onder Ulrum Pieter Klaas G., uit Paesens, had mishandeld. toen ze in den avond van Ben Juni samen van hun werk waren gekomen. Nu scheen bekl. wel een beetje getart te zijn geworden door G„ die er de gewoonte op na houdt van altijd iemand tegen te spreken, wat zelfs den kalmsten mensch kriebelig moet maken. Tegen bekl. werd wegens deze mishandeling 45 dagen gev.straf geëischt --- Zonder lootje. Nommer 12 ten slotte. Bastiaan A. uit Grootegast, had voor zijn hond geen belasting betaald, wat het O. M. bij verstek f 5 boete of 1 dag hechtenis tegen hem deed eischen. Uitspraak in deze zaken Donderdag a.s. --- Gemeenteraad van GRIJPSKERK. Vergadering van Donderdag 8 Aug. Alle leden zijn aanwezig. Na opening van de vergadering en lezing der notulen, welke onveranderd worden goedgekeurd, is aan de orde: 1. Ingekomen stukken. a. Eene missive van mej. Kiel, van Onderdendam, inhoudende dankbetuiging, wegens hare benoeming tot onderwijzeres. te Grijpskerk. b. Eene missive van den heer C. v. d. Laan, te Zwaagwesteinde, houdende dankbetuiging, wegens zijne benoeming tot onderwijzer, te Kommerzijl, tevens berichtende, dat hij met 16 Sept. a.s. in functie hoopt te treden. Beide missives worden voor kennisgeving aangenomen. c. Adres van J. Faber, te Hilmahuis, gem. Grootegast, houdende het verzoek, dat, wegens zijn vertrek uit de gemeente — 13 Mei j.l. — hem restitutie van 7jn gedeelten in den H. O. worde verleend. De gevraagde restitutie wordt verleend. 2. Ingekomen adviezen inzake de vervulling der vacature-Straatsma. Zooals onze raadsverslagen-lezers zich wellicht nog zullen herinneren, werd in de vorige vergadering op voorstel van den heer de Waard besloten, de zaak, betreffende de vervulling der vac.-Straafsma, te verdagen, teneinde eerst het advies van de schoolcommissie en het hoofd der school in te winnen, omdat naast bet voorstel van B. en W. om een onderwijzer voor de vac.-Straatsma op te roepen, de heer Siccama er een deed om eene onderwijzeres te benoemen. Drie adviezen nu waren ingekomen en wel van het hoofd der school re Grijpskerk, de schoolcommissie en den districtsschoolopziener. De strekking der adviezen is om niet te besluiten tot de oproeping van eene onderwijzeres, daar den adviseerenden een onderwijzer wen sch el ijker voorkomt. B. en W. handhaven nu hun voorstel om een oproeping voor onderwijzer te doen op eene jaarwedde van f 550 en de salarissen der heeren Esman en Koiter a.s. Januari met f5O te v De heer Siccama zegt, dat hij door de adviezen niet overtuigd is geworden: hij ontwikkelt nogmaals zijne ideeën omtrent de wenschelijkheid van de benoeming eener onderwijzeres en handhaaft zijn voorstel van dei. vorigen keer om eene onderwijzeres op te roepen. De heei Feringa denkt nog als de vorige maal en vindt niets verkeerds in eene 2e onderwijzeres. Spr. maakt nog eene opmerking omtrent de voor < rhuoging aan de heeren Esman en Koi aan herinnerende, dat men vroeger, doof het afslaan van verhoogingen, goede krachten heeft verloren, Had' men eerder tot tractementsverhi n was wellicht tleheei Straatsmaniet die altijd een goed onderwijzer is gel Spr. sluit zich bij den hi De heer di Waard vindt wel iets goeds in de zienswijze van den heer Sic toch is hij voor een onderwijzer en acht hij de adviezen der drie corporaties te hoog om op het denkbeeld van den heer Siccama in te gaan ; wel lacht het hein ook toe, dat, door in de vac.-Sti:, door eene onderwijzeres te voorzien, iets zou kunnen worden bespaard. Verder merkt spr. op. dat, al heeft men vroeger een fout begaan door aanvragen om verhooging af te slaan, deze kan worden hersteld en goede krachten door verhooging kunnen worden behouden. Het voorstel van B. en W., om eene oproeping voor onderwijzer te doen.salaris f 550, en bovengenoeinden heeren eene tractenients-verhooging te verleenen van f5O, met 1 Jan. a.s., in stemming gebracht, wordt aangenomen met 7 stemmen. Vóór de heeren Zuideveld. A. J. Boerema, J. de Waard, Gaaikoma, Wiersma, Kingina en de voorzitter. 3. Benoeming van eene commissie inzake de verordening Hoofdek O Benoemd worden de hh. J. de Waard en K. Feringa, die met B. en W. bedoelde commissie zullen uitmaken. Hierop wordt de openbare vergadering gesloten. --- Gemoedelijk. Rechter: „Je bent eenmaal wegens oplichting en tienmaal wegens steh oordeeld." Aangeklaagde: „Ja, met het stelen heb ik geen geluk." --- Onjuist spreekwoord. De uitvinder van het spreekwoord: „Wat niet weet, wat niet di zeker nooit een examen gedaan ; anders zou hij wel ondervonden hebben, dat men dan het meest last heeft van niet weet. --- In den loop des tijds. Eerste inbreker : „Hoe gaan de zaken ?" Tweede inbreker: . wij oudjes worden hoe langer hoe zwakker, sloten hoe langer hoe sterker." --- Huwelijksgeluk. „Hoe komt het toch. dat Muller en zijn vrouw zoon eendrachtig leven leiden? Ze zijn nu al meer dan twintig jaar getrouwd en nog nooit hebben ze een woord gehad." „Dat is eenvoudig genoeg. Zij gaat den heelen dag uit werken en hij is nachtwacht." --- Vleiend Rechter: „Lieg nu niet, beklaagde; men vond immers in den tuin precies de afdrukken van uwe in 't oog loopend kleine voeten." Beklaagde: „Och, meneer, denk nu niet. dat u mij met vleierij kunt verschalken. ---