Kinderoogen. DOOR GUSTAV KLITSOHER Een zwaar onweder had zich in 't middaguur boven Berlijn ontlast. Laat in den namiddag had het opgehouden te regenen. De voorjaarszon scheen weer van den blauwen hemel naar beneden en liet duizenden diamanten schitteren aan het vochtige loover van de boomen in de Diergaarde. De lucht was zacht en vochtig, frisch en afmattend tegelijk. Doctor Herwart wandelde de Hof- Jagerallee langs. Hy maakte deze wandeling dikwijls in 't schemeruur om invallende °'edachten te krijgen. De zuurstofrijke lucht onder de oude boomen werkte bevruchtend op zijn centraalorgaan, zooals hy beweerde. In de eenzaamheid van het park had hij reeds dikwijls ideeën gekregen, die hem voor het wel en wee der mensenheid hoogst belangrijk voorkwamen. Hy wist, dat men psychologie het best bestudeert door de beschouwing van zijn eigen ik. En daarvoor was het alleen-zijn juist geschikt. Bood . hem echter het hooggewaardeerde „eigen ik" geen stof genoeg voor beschouwingen, dan maakte hy physio- nomische studiën op de voorbijgangers Hy beeldde zich nogal wat in op f zijne physionomische kennis. Langen -- tyd had hy' het als eene soort van sport s beschouwd om uit de gelaatstrekken te besluiten tot karakter, bek waam. heden en lotgevallen, en eens zelfs. 1 laat in den nacht, bij het zesde eier- giogje, was hy zoover gekomen om l te beweren, dat hy bij elke vrouw r.aan den neus kon zien of ze geluk■kig getrouwd, gescheiden echtge• noote of weduwe was. , En al kwam hem dit later ook wat overdreven voor, hy had toch een' ontzaglijken dunk van zijne beproefde menschenkennis. Hij had tegenover anderen zoo dikwijls gesnoefd op zyn' scherpen blik, dat hij er ten slotte zelf aan geloofde. Op dezen voorjaarsnamiddag echter had hij weinig gelegenheid voorkarakterstudiën. De wegen waren voch- Lig en modderig en slechts enkele indelaars hadden zich buiten gewaagd. De doctor slenterde langs een eenzaam pad onder de neerhangende takken, maar met het „invallen" ging het dezen keer ook niet best. De warme, witte damp, die uit den natten grond en het vochtige gras opsteeg, benevelde zyne zinnen en toonde zich voor den geestesarbeid van den met zichzelven ingenomen jongen philosooi zeer weinig bevorderlijk. Hy wandelde droomerig verder en gaf zijn geplaagd centraalorgaan, waarvan de mensenheid nog zooveel schoons en groots kon verwachten, vacantie. Plotseling werd hij uit zijne droomerijen opgeschrikt door het verschijnen van eene dame. Zij was van den anderen kant gekomen, en hij bad haar eerst bemerkt, toen ze in zijne onmiddellijke nabijheid was. Met den doordrinarenden blik van den grooten physionomie-kenner zag hij haar aan. Ook haar scheen de ontmoeting eenigszins verrast te hebben. Een klein weinig verschrikt keek ze hem recht in het gezicht. De donkere oogen, die een oogenblik onbeweeglijk op hem waren gericht, boezemden hem dadelijk belangstelling in. Het waren groote, diep liggende, dwepende kinderoogen, waaruit hem eene geheimzinnige wereld van onschuld en jonkvrouwelijkheid tegenstraalde. Ze werkten des te eigenaardiger, omdat ze in een zonderling contrast tot het geheele gezicht stonden. Ze schenen niet te passen bij de blonde lokken, die om de slapen krulden en het witte voorhoofd vry lieten, by de roode wangen, den kleinen, sierlijken, alles behalve klassieken neus, de flink ontwikkelde kin en de impertinent gezonde gelaatskleur. Dat merkte de jonge geleerde in weerwil van de vluchtige ontmoeting heel goed op. De doctor keek de dame na. Ze was middelmatig van grootte; de opgenomen rokken lieten kleine voetjes en sierlijk gevormde enkels zien. Taille en heupen waren misschien wel een weinig forsch, maar in zyn geheel genomen was 't eene eigenaardige en mooie verschijning. Ja, ze was mooi, dat had de doctor trots al zyne geleerdheid toch op het eerste oogenblik en in de eerste plaats geconstateerd. Een oogenblik dacht hij er aan om terugte keeren en haar aan te spreken. Maar hij moest om zichzelven lachen. De onschuldige kinderoogen moedigden maar volstrekt niet tot galante avonturen aan* Hij zette zijne wandeling voort, maar het liefelijke beeld bleef hem bij. Waar had hij die oogen reeds gezien? Hy peinsde en peinsde. Eindelijk herinnerde hy het zich. In de schilderyen-verzameling te Dresden, in de afdeeling der modernen, hangt een stuk van Gabriël Max: „Onze Vader." Ja, het waren de angstige, diep liggende, groote jonkvrouwelyke kinderoogen van het meisje, dat op die schildery knielende bidt. Het gezicht was anders, maar de oogen waren dezelfde. Hy vroeg zich af, hoe deze melankolieke, raadselachtige oogen in een lichaam kwamen, dat er zoo gezond en krachtig uitzag. Terwyl hy door den lichten nevel wandelde en de warme vochtige lucht als dauw op hem daalde, bedacht hy allerhande geschiedenissen: van het kind, dat in eene eerzame huishouding opgroeit, van het jonge meisje, dat niets van de wereld weet daii wat de zorgende, moeder haar zegt, dat stil en onopgemerkt tot vrouw opgroeii en in welks oog nu de vraag staat te lezen naar het doel en de bestemming der vrouw, de in het hart diep verborgen wensch om het beeld ontsluierd te zien, dat men totnogtoe angstvallig voor haar verhulde. Zoo droomde hij. Daar ontmoette hij haar bij zijn ronddolen voor de tweede maal. In 't eerste oogenblik was het, alsof hy zijn' hoed moest afnemen. Zij zag hem weer met die groote, geheimzinnige oogen aan. Maar om den mond scheen thans een lachje te spelen, vluchtig, nauwelijks merkbaar. Toen hij er zich van wilde overtuigen, was ze weg. Toen hij eindelijk besloten had om haar te volgen, vond hij haar niet meer. Zij was in den nevel verdwenen. Niet zoo snel echter verdween haar beeld uit zijne gedachten. Telkens kwam het weer voor zijn'geest, voor 't werken ontbrak hem de lust. Het meisje hield hem meer bezig dan hij zichzelven wilde bekennen. De droomerige uitdrukking in de kinderoogen bleef hem by, en hy yond er een eigenaardig genoegen ln, otn zich allerhande lotgevallen van de schoone onbekende tesamen te denken. Een paar weken na de eerste ontmoeting reed hem het meisje in de Potsdammersfraat in eene vi gelante voorbij. Naast haar zat eene oudere dame. Zij zelf droeg een' reismantel en op den koetsiersbok waren reiskoffers opgestapeld. Geen twijfel, ze verliet Berlijn. Zij zag hem, en weer scheen het hem, alsof er een vluchtig lachje over haar gelaat vloog. Hij keek den wagen lang na. Dezen dag was het hem te moede, alsof hij afscheid van een oud vriend had genomen. Zoo groot was de plaats, die ze in zyn denken innam. Op het voorjaar was een heete zomer gevolgd. De doctor kon het in Berlijn niet langer uithouden. Hij verlangde naar nieuwe indrukken, naar andere menschen. Hij ging naar Norderney. Op den avond van zijne aankomst zat hij op het restauratie-terras van het hotel, rondom hem het badplaatspubliek, etend, drinkend en rookend, bezig met „flirten" en 't belasteren van lieve kennissen. Maar hij sloeg geen acht op zijne omgeving. Hij zag naar de donkere zee, welker j geruisen, hem in de ooren klonk. De sterren schitterden aan den blauwen hemel en de maan groette van tusschen de verdeelde wolken. Hij gaf zich zoo gaarne over aan de betoovering van een' nacht aan de zee. Maar hij moest zichzelven toch ook bekennen, dat hij altijd nog droomde van een geheimzinnig oogen - paar. Plotseling deed hij zichzelven de vraag welke stem ze wel moest hebben. En het scheen hem zeker dat het eene diepe alt moest wezen. By' de oogen kon geen andere stem behooren. Hij keerde zich om naar den kellner : hij wilde betalen. Plotseling schrikte hij en op 't zelfde oogenblik schoot hem de gedachte door 't hoofd, dat het lot der menschen toch wel bestuurd moest worden. Een paar tafeltjes verder zat zij met de dame, in wier gezelschap hy haar in de Potsdammerstraat had gezien. Toen hij het terras verliet, moest hij haar tafeltje voorbij. Ze waren echter reeds weggegaan. Op den stoel van het meisje lag iets wits. Hij nam het op. 't Was een zakdoek van fijn batist. In een hoek stond de naam geborduurd: Maria. Een /.wakke odeur was aan het weefsel merkbaar. Hij stak het in zijn borstzak. Dadelijk was hy 't met zichzelven eens, dat deze doek hem als voorwendsel moest dienen om kennis met het jonge meisje te maken. Den volgenden morgen troi hij haar aan het strand, toen ze van het baden terugkwam. Hij stelde zich aan haar voor, herinnerde aan de vluchtige ontmoeting in Berlijn en reikte haar den doek over. Ze dankte hem met een vriendelijk lachje en reikte hem de hand met die kalmte en zekerheid van optreden, welke alleen in beschaafd» Kringen verkregen wordt. Hare stem was vol en diep, juist zooals hij had vermoed. Het schonk hem zekere genoegdoening zóó zijne vermoedens bevestigd te zien. 't Was weer eens bewezen, dat hij physionomie-kennis bezat. Zijn voorstel om eene kleine wandeling te doen, nam ze aan. Ze liepen naast elkander langs het strand in de richting van den vuurtoren. Terwijl ze zoo aan zijne zijde ging, kon hy haar nauwkeuriger opnemen. Ze was niet meer piepjong. Ze kon twee-en-twintig jaar zijn, misschien vier-en-twintig, maar ouder stellig niet. Do groote strandhoed paste voortreffelijk bij haar frisch gezicht. De andere dame was, zooals in den loop van 't gesprek bleek, hare moeder. Omtrent hare andere familie deelde ze niets mede, en hij waagde het niet er naar te vragen, want hij wilde niet indiscreet schijnen. Wat had hij ten slotte ook noodig uit te vorschen ! Dat ze uit eene goede familie was, bewees haar optreden, en hare oogen, die nog altijd de geheimzinnige uitdrukking hadden, welke hem van den beginne af boeide, bewezen, dat ze een kinderlijk, onschuldig karakter had. Na korten tijd werd ze moe. Ze ging zitten op het witte duinzand en hij nam naast haar plaats. Voor hen lag de zee, flikkerend en schitterend in het heldere licht der morgenzon. De witte golven verhieven zich uit het groene water, liepen schuimend op het strand en rolden dan machteloos weer terug. Een koeltje waaide van den zeekant en joeg het fijne zand door het harde gras. Éen paar meeuwen vlogen heen en weder. Heel in de verte aan den horizon kwam een wit zeil te voorschijn. Rondom was geen mensch te zien; de badplaats was door eene duinenrij voor 'toog verborgen. In deze stille eenzaamheid scheen het hem, als kende hij de jonge dame reeds jaren lang, als waren ze schipbreukelingen, die met hun beiden op een eenzaam eiland waren geworpen. En de wensch kwam bij hem op om over zichzelven te spreken, vertrouwen te schenken om vertrouwen te winnen. Hij vertelde haar van liet lijden en verblijden bij 't beoefenen der wetenschap, van zijne studiën in de physionomie-kunde, en in 't vuur van zijn gesprek kwam hij ook op hare oogen en vertelde, hoe ze hem hadden geboeid en wat hij er in las. Ze had tot op dit oogenblik zwijgend geluisterd. Maar nu viel ze hem plotseling onverwacht in de rede: „O, hoe bemin ik die groote, oneindige zee ! Tegenover haar gevoelt men zich zoo recht nietig in zyne menschelijke zwakheid." Dat ze hem zoo plotseling in de rede was gevallen, krenkte hem wel een weinig, maar de uitgesproken gedachte verzoende hem weer. „Ja, ik begrijp dat gevoel," zei hij, „slechts tweemaal heb ik het gehad. Boven op de Alpen, in die streek, waar geen plant meer groeit en slechts rots en sneeuw ons omgeven, en aan den rand van den krater op den Vesuvius, waar men naar beneden ziet in den heksenketel van liet binnenste der aarde, waaruit geweldige vlammen omhoog slaan." Zij knikte zwijgend. Voor hem had deze overeenstemming der gevoelens iets aangrijpends. Weer was het hem, alsof hij bepaaldelijk bij dit meisje behoorde en door eene plotselinge opwelling aangegrepen, greep hij hare kleine hand en drukteeen' langen kus op het leder van den handschoen., Ze keek hem met de groote oogen aan: doordringend, vragend, raadselachtig. Hij wist niet hoe hij dien blik moest uitleggen. Daarop trok ze heel kalm hare hand terug en stond op. Ze nam den terugweg aan, en hij volgde haar. Langen tijd liepen ze zwijgend naast elkander, 't Scheen hem, alsol ze hem iets zeggen wilde. Maar ze zweeg. Ten slotte spraken ze over onverschillige dingen. Toen ze voor haar hotel was aangekomen, reikte ze hem glimlachend de hand. „Dus tot morgen," zei ze. De handdruk, het vriendelijk lachio en de belofte van een weerzien, hiv don hem onophoudelijk bezig. De geheelen dag kreeg hy' de dames niet. meer te zien, maar de lieve kinderoogen vervolgden hem. Hij liep door het mulle zand naar den vuurtoren om over zijne ontroering baas te worden. Daarbij stelde hy' zich de vraag, of hij wezenlijk ernstig verliefd was, en nadat hij alles pro en contra streng wetenschappelijk tegen elkander had afgewogen, kwam hij tot het besluit, dat hij wel niet anders dan „ja" kon ze- Op den avond van dezen voor hem in alle opzichten zoo vermoeienden dag zat hij op eene bank aan de promenade en staarde in de donkere zee. Zijne gedachten draaiden telkens om één punt, en zijn arm geplaagd centraalorgaan wilde letterlijk niets invallen. Pas was de groote, geelbleeke schijt der maan boven den horizon gekomen, kalm en plechtig. Over het water lagen gouden en zilveren strepen. Nu en dan trok langzaam eene wolk langs het uitspansel en het vloeibare zilverige goud nam wonderbare gestalten aan. De kleine golfjes braken op het zand, een zachte wind suisde om zijn hoofd, door de lucht klonken wonderlijke geluiden, en het was hem, alsof hij haren naam hoorde: Maria. In de wateren kwam leven, de zee-koningin dook op met een' diadeem van -parelen en edele steenen in het goudgele haar, en haar hofstoet volgde haar, edelvrouwen en jonkvrouwen met schitterende hoofdtooisels. Daar speelden de golven mede en ze spreidden ze uit voor zijn' verrukten blik. De blanke armen wenkten en de blanke schouders lokten, het gouden haar, dat schitterde van edelgesteenten, flikkerde op 't water; de zee-koningin zag hem aan met groote, geheimzinnige oogen en de zoele westenwind fluisterde hem in 't oor: Maria! Daar wekte hem een late wandelaar uit zijne droomen en gal hem den weigemeenden raad om zijn bed op te zoeken, want de nachten waren te koel om buiten te slapen. Toen de doctor op zyne kamer was, moest hij zichzelven bekennen, dat het geval zeer ernstig mocht heeten. Hij had het lichten der zee gezien en daarbij allerlei dwaze dingen gedroomd. Hy besloot den volgenden dag alle mogelijke stappen te doen om zich omtrent de jonge dame inlichtingen te verschaffen, want, zei hij tot zichzelven, waarom mag de aanstaande vrouwvan doctor Herwart niet een meisje met kinderoogen zijn ? Den volgenden morgen kocht hij een bouquet rozen. Maar hij zocht haar tevergeefs aan het strand. Ze scheen geen woord te houden, in weerwil van haar „tot morg-en!" Toen hy' in het dorp terugkeerde, was juist de stoomboot van Norden gearriveerd. Op de promenade kwam hem de jonge dame tegen. Hy stond verbaasd. Aan hare zijde liep een heer, terwijl drie jongens van zes tot negen jaar aan hare handen en armen hingen. Hij nam zijn' hoed af. „Goedenmorgen, mijnheer de doctor, mag ik u myn' man en mijne jongens voorstellen ? Nu de vacantie begon, zijn ze hare moeder nagereisd." Ze lachte weer met dat eigenaardige vluchtige lachje. Her wart gevoelde, dat hy bloedrood werd. Hy' overhandigde haar het bouquet, sprak eenige alledaagsche woorden met haren man en maakte toen dat hy' wegkwam. In zijn hart had hy het gevoel, dat hy' er niet erg roemry'k was afgekomen. Denzelfden voormiddag nog verliet hij Norderney. Toen hij laat in den avond in den Bremer Rathskeller by' den Rijnwijn zat, sloeg hy plotseling met de hand op de tafel, dat de glazen rinkelden. „Drie lummels — minstens achtentwintig jaar — en dat heeft kinderoogen. De duivel hale de physionomie-kunde ! Pereat scientia ! Kellner, nog een Rudesheimer!" --- FEUILLETON. EEN STERFBED. Naar het Duitsch. De dokter ging van het ziekbed weg en bracht den professor uit de kamer. Daarna liep hy naar het raam en keek naar den regen, die met een kracht uit den hemel stroomde of het eerst zooeven was beginnen te regenen. En toch had het al meer dan vier-en-twintig uren geduurd. De hemel was al bewolkt geweest, toen ze uit wandelen ging, en op straat zag men hier en daar al vochtige plekken, toen men een uur later het jonge meisje de breede trappen opdroeg en haar op het bed legde m haar groote, tamelijk kale slaapkamer. Zij, het jonge, verwende schepseltje had steeds een afkeer gehad yan elegant ingerichte slaapkamers. D»e afkeer behoorde nu eenmaal tot naar eigenaardigheden. , Men 'had dadelijk den dokter gehaald. . Toen hy' de kamer binnenkwam, Vle» hem onwillekeurig het contrast op met de slaapkamers van zijn andere rijke patiënten. Duidelijk herinnerde hij zich den energieken toon, waarop Zy steeds tegen de toene-5 ende zucht naar weelde streed. JjHJna reeg toen jjqjjj