Eene gevaarlijke vrees. Wanneer in de Eerste of Tweede Kamer het antwoord op de troonrede in behandeling komt, dan is de zaak gewoonlijk heel spoedig afgeloopen. Men discussieert daarvoor <*& den regel heel weinig on stemming 's in de meeste gevallen niet noodig. Toen de vorige week het ontwerp- een punt van behandeling -litmaakte voor de Tweede Kamer, *as dat vrij wat anders. Het debat foeld geruimen tijd aan en over de I*l of niet goedkeuring van het antwoord werd by stemming beslist. Onze lezers weten, wat daartoe Aanleiding gaf. De heeren Pijttersen to Staalman, de laatste in 't bijzonder, gaven hunne afkeuring te kenden over het optimisme, hetwelk in •j*e troonrede doorstraalde, een optimisme, dat volgens hen al heel Geinig reden van bestaan had. Kwam de eerste er vooral op neer, Pat er achteruitgang was te bespeuren in landbouw en nijverheid, Re laatste noemde behalve deze schaduwzijden nog een geest van ontevredenheid by leger en vloot, eene Inhoudbare positie in Atjeh, verhindering van godsdienstgevoel. Duibleek het, dat vooral de|heer ftaalman onder de tegenwoordige Ipnistandigheden al zeer weinig lichtnten wist op te merken. Eene groote tegenstelling dus met n, die aan H. M. de koningingentes de troonrede in den mond ïden. Zoo zou men oppervlakkig nken, maar zou 't wezenlijk wel o zijn ? Is de tegenwoordige regee'g blind en doof, zooals het Helii'sche kamerlid haast wel wilde ? Sprak ze wezenlijk a'e meening uit, toen ze gewaagde r*l» „tevredenheid, waartoe de algemene toestand van land en volk ■«leiding gaf'? [, Enkele sprekers in de Kamer heb?to zich er af trachten te maken ;^0or juist den nadruk te leggen op J** woord „algemeene." Zie, in S°'n troonrede daalt men niet in af, men omvat alles met een ruimen blik, en och, t'*ll lijkt het nogal wat. Er is nog : e' een mooie buitenkant te vinden. pLWe willen hierover niet verder «Uweiden, maar stellen liever de r3ag: wat mag toch wel de reden ' j??i dat men zoo graag den mooien y'tenkant als voorwerp ter beschou- J% neemt en liever maar niet verder gaat met zyn onderzoek P En het antwoord zal moeten luiden: het is de vrees, die de meeste menschen koesteren om de waarheid onder de oogen te zien. Het spraakgebruik heeft ons de uitdrukking „de naakte waarheid" geschapen en we mogen 't willen erkennen of niet, die uitdrukking is heel teekenachtig. Eerst moet al het uitwendige omkleedsel, het versiersel, dat zonder waarde is, weggenomen worden, en dan krijgen we den waren toestand te zien in al hare naaktheid. En daarvoor zijn we o, zoo bang. We vreezen die naaktheid en hebben honderdmaal liever, dat men ons laat voortleven in de gemakkelijke overtuiging dat alles o, zoo mooi! is, dan dat we genoodzaakt zijn te erkennen, hoeveel er nog ontbreekt. We volgen de zoogenaamde struisvogelpolitiek maar al te dikwijls. De groote vogel der woestijnen, zoo zegt men, steekt zyn kop onder de struiken als hij den jager ziet naderen. Hy schijnt te denken, zie ik den jager niet, dan bemerkt hu" my ook niet. En wij openbaren dikwijls onze vrees voor het kennen der waarheid door 't verzuimen vah 't onderzoek naar die waarheid. Wat zou 't ook zijn, indien wet onderzoek instelden met ernst en nauwgezetheid? In vele gevallen zouden we onszelven moeten beschuldigen van medeplichtig te zyn aan veel verzuim; in elk geval zouden we by eenig nadenken tot de overtuiging moeten komen, dat op ons de plicht rust om ook onze talenten aan te wenden tot verbetering van wat verkeerd is. En het eene is al weinig minder onaangenaam dan het andere. Onze schuld bekennen doen we misschien nog wel een enkelen keer aan onszelven, maar tegenover anderen — wel, wat zou de wereld wel zeggen, wanneer we niet zóó braaf bleken te zijn als we een ander trachten wijs te maken P En ons aangrijpen, dat valt na een aangenaam dommelen werkelijk ook niet mee; 't is veel prettiger om voort te blijven dutten in de zalige overtuiging: 't is alles wel, zooals 't is! We sluiten onze oogen, dan zien we ook niet alle détails; de vrees voor het kennen der waarheid houdt ons gevangen in haar banden. Of 'teen gevaarlijke vrees isP We kunnen met eene wedervraag antwoorden. Als ge door eene kwaal zijt aangetast, maar ge merkt dat zelf niet, gaat ge dan geneesmiddelen halen om van die kwaal verlost te worden? Zeker niet! Maar daar komt u op zekeren dag uw huisdokter tegen en houdt u even staande. „Wel, kerel," zegt hij, „wat zie je er wonderlijk uit! Scheelt er wat aan P" Ge antwoordt ontkennend, maar hij laat u nog niet los. En eindelyk — verklaart hy dat ge lijdt aan eene vry wat gevaarlijke kwaal, die echter in den beginne zich niet veel doet bemerken. Ge gelooft hem, gebruikt zijne medicamenten en — ge gevoelt u nu toch werkelijk nog beter dan voorheen; u moet toch wat gemankeerd hebben! Vrees om de waarheid te kennen heeft tot noodzakelijk gevolg, dat men niet komt tot het beramen en uitvoeren van plannen, welke misstanden uit de wereld zonden kunnen helpen. En waar geen verbetering komt, daar wordt de toestand noodzakelijk by den dag slechter. Wie de kwaal niet durft constateeren, zal geene geneesmiddelen voorschrijven. De oogen open dus en ons niet verscholen achter de verklaring: 't zal wel zoo erg niet zijn! Laat ons de waarheid niet vreezen, al is ze dan ook pijnlijk. Kennen we den ganschen omvang van 't kwaad, dan, maar alleen ook dan, is genezing mogelijk ! --- FEUILLETON. In den nood beproefd. _ Bewerkt door AMO. Waf bleef opzettelijk een beetje achkf t • Gertrude had den doek diep over 'iat getrokken; hij zal haar niet 'I hebben, want hij kon niet ver'• dat de jonkvrouw von Kauffel nacht, alken in de derde klasse 'i klein station naar Kiel zou reizen. "ij. mijnheer Dietel, ons op Sege- Waamt bezoeken, was ik slechts W Pu ai- incn van mijn nachtelijken id. Het geblaf van den 'td mij gewekt. Gertrude wilde i('l naar Hamburg, en dan onmidvan daar naar Engeland reizen. 11 der stoombooten van de White- V n' die eiken Woensdag en Zater- Jij n at> Liverpool vertrekken, wilden %[ Var Amerika oversteken. Wij had*opj, fj'°kend. dat ik den volgenden \,{f,l a 8 te Liverpool kon wezen. Wij Ntioff e'kaar eerst op de stoomboot nar°m eerst op de stoomboot?" **t Peat wij alles wilden vermijden, wraken ont'J(''Be ontdekking kon ver»cl] 6n;. Ach. wat zal zij op mij bi,liliif>r,0ng °P. als wilde hij wegsnellen. C*Utern.r"aar '"er voorloopig," zeide von v\en-' "'* w u echter toch tegomoet jNw „ n°°n» mij het hotel, waar jonk" zal n? ,Kauffel te Liverpool vertoeft, v,l d*«-rheen telegrafeeren." "Heeft -.dat hotel niet" z,j u geen brief of telegram gezonden ?" „Neen, dat deed zij niet . . .u „Omdat zij niet kon," viel de rechter in. „Omdat zij op den bodem van het meer lag, omdat uw geheele verhaal van A tot Z gelogen is. Ge hebt aanleg om romanschrijver te worden, mijnheer Eltester ! dat kan niet ontkend worden, doch ge moet publiek zoeken, dat lichtgelooviger is dan wij." „Gelooft, ge mij niet ?Ik bezweer u ... • „Stil, verzwaar uw overige misdaden niet door er nog een meineed aan toe te voegen 1" riep de rechter hem gebiedend toe, en de donder rolde juist op dat oogenblik, alsof die von Reutern's woorden wilde bekrachtigen. Het was in de kamer steeds duisterder geworden, zonder dat men er veel acht op had geslagen. Doch nu werd het vertrek verlicht door het schijnsel van een feilen bliksemstraal en kregen alle aanwezigen gedurende een oogenblik een spookachtig voorkomen, waarna onmiddellijk een krachtig gerommel van den donder werd vernomen. „Hoor naar do stem van den Alwetende, vermaande de rechter plechtig. „Houd niet langer vast aan een verzonnen verhaaltje, waar toch niemand geloof aan hecht. Beken, dat ge in toorn de hand hebt geslagen aan de jonkvrouw von Kauffel 1" „Lk heb het niet gedaan, de hemel is mijn getuige 1" riep George, en zijn woorden stierven weg onder een vernieuwd rollen van den donder. „Ontken toch niet langer, dat uw beklagenswaardig slachtoffer daar ginds in het lijkenhuis ligt!" zei von Reutern, zonder op George's uitroep acht te slaan. „Het lijk, dat ge mij hebt laten zien, is niet van Gertrude von Kauffel; zij leeft! Maar ge vermoordt haar door mij hier terug te houden." _Hh kon niet meer spreken: als was hiidoor den juist in het luchtruim voortschietenden bliksemstraal getroffen, zonk hy op den vloer ineen. De vreeselijke aandoening, het lange vasten en eindelijk het losgebarsten onweer hadden zijn laatste krachten uitgeput: hij was in onmacht gevallen. Toen George Eltester weer tot bewustzijn kwam, lag hij in een eenzame cel, die slechts verlicht werd door hetschijnu Ij" een £asv,ami die in de gang brandde en waarvan het licht in zijn eng verblijf viel door een kleine glasruit in de deur. --- BUITENLAND. De Franschen zijn eigenaardige luidjes. Levendig en beweeglijk van natuur zijn ze in vele opzichten al heel weinig conservatief. Allerminst waar het geldt personen te behouden, die op de eene of andere manier in de politieke wereld op den voorgyond treden. Ministers verslijten ze bij dozijnen, en afgevaardigden hebben steeds liet zwaard van Damocles boven hun hoofd hangen. En nu komt er nog bij, dat de bewoners van la belle France er bijzonder slag van hebben om overal de politiek bij te halen en dus dubbel gemakkelijk, om ons zoo maar eens uit te drukken, eer. steen kunnen vinden, als ze een hond willen gooien. Zoo is het tegenwoordig weer de vraag, in hoever de politiek oorzaak is, dat er in vele berichten omtrent de toestanden op Madagascar schromelijk veel overdrijving heerscht. Zeker, er wordt door de soldaten van generaal Duchesne vrij wat geleden, en er zal een deel daarvan op rekening komen van de fouten, welke men bij het organiseeren van de expeditie heeft gemaakt, maar dit verklaart niet geheel en al het feit, dat sommige bladen dagelijks critiek uitoefenen over alle details van den tocht en enkele zelfs de lijdenshistories vermelden, die zieke soldaten in hunne brieven mededeelen, alsof er niet op gerekend moest worden, dat er zieke soldaten zouden komen. Een groot deel van deze critici hebben een politiek doel met hunne wijze van handelen: ze hopen het kabinet-Ribot te doen struikelen, misschien voorgoed te doen vallen. Hunne kans schijnt echter nog niet heel groot te zijn. Werken zij voor den val van 't geheele ministerie, een ander deel van hen, die luide hunne ontevredenheid over 't verloop der expeditie te kennen geven, bestaat uit degenen, die öf op de hand van 't ministerie van oorlog öf _op die van 't ministerie van marine zijn en als zoodanig als verbitterde rivalen tegen elkander overstaan. De afgunst is groot, ook onder menschen, die het anders nog al ver gebracht hebben in deze wereld. Nu hadden de lui van de marine verwacht, dat zij het zaakje op Madagascar eens even op zouden knappen. Ze droomden van de „gloire" en menigeen zag zich reeds in zijne verbeelding rondwandelen met het lintje van 't legioen van eer in zijn knoopsgat. Maar 't is anders gegaan dan men had gedacht, 't Ministerie van oorlog zou de lauweren voor zich behalen. En nu ligt het in de menschelijke natuur om Schadenfreude te gevoelen, wanneer het onzen mededingers tegenloopt. De marinemannen lachen in hun vuistje, wanneer ze fouten en gebreken kunnen aanwijzen, en natuurlijk zorgen ze er wel voor, dat niet het geringste vlekje voor 't oog bedekt blijft. Misschien kleuren ze de zaken nog wel eens wat sterker dan volstrekt noodig is. Nu hebben ze eene kleine genoegdoening gesmaakt. Voor eenige dagen ontving president Fuure generaal Ëorgnia-Denbordes op audiëntie om eens te vernemen, wat deze over de expeditie op Madag.isear dacht. Nu was dit op zichzelf niet zooveel bijzonders, maar wel was 't eigenaardig, dat de naam van den generaal slechts drie dagen te voren voor het eerst in verband met die expeditie werd genoemd. De „Gaulois" deed dat en ze wist er eene heele historie bij te vertellen, die door het ministerie van marine zeker met welgevallen is gelezen. Generaal Borgnis- Desbordes diende oorspronkelijk bij de marine-artillerie en is dus nog een halve marine-man. En — vertelde de „Gaulois" — toen Felix Faure nog minister van marine was. had hij den generaal voorgeslagen als leider der expeditie. Deze mededeeling is natuurlijk alleszins geschikt om de teleurgestelde marinemenschen wat te troosten, 't Was dan toch eerst werkelijk het plan geweest de leiding op te dragen aan iemand, die nog zoo wat half en half tot hen behoorde.. Een deel van den roem, dien hij behaald zou hebben, had men zich dus met eenig recht kunnen toeëigenen. En wat was nu de reden, dat Borgnis- Desbordes voor Duchesne moest wijken. Een der andere ministers — de „Soleil" zegt, dat het de latere president Casimir Périer was — zag in den eerstgenoemde een nieuwen Boulanger! Nu ontbrak het er ook op 't oogenblik nog maar aan, dat men weer zoon brav' général in Frankrijk kreeg, die velerlei hoofden op hol ging maken door illusies, welke hij wist op te wekken ! Vriendschap met Rusland, en een populair generaal, die propaganda zon maken yoor een' oorlog met den naasten buurman! In hoever nu generaal Borgnis-Desbordes gerekend mag worden aanleg te hebben om eenmaal de rol van een' Boulanger te spelen, is gelooven we niemand duidelijk, omdat hij nooit dingen heeft gedaan, waarop men een oordeel zou kunnen baseeren. Maar volgens de „Gaulois" en de „Soleil" is aan de vrees uitdrukking gegeven en Duchesne mocht naar Madagascar gaan om daar zich beroemd te maken. Het laatstgenoemde blad spreekt echter reeds van eene tweede expeditie, die dan hare operaties aan de Oostkust van 't eiland zou beginnen. En chefs van die expeditie zouden zijn de personen, welke door de persoonlijke interventie van den vorigen president der republiek ter zijde waren geschoven. Generaal Borgnis-Desbordes zou daarvan dan zeker één zijn. Of de krijgsroem dan zulk een' invloed op hem zou uitoefenen, dat hij de zucht in zich voelde ontwaken om Boulanger na te doen ? We moeten de dingen afwachten. --- ZWITSERLAND. Het Zwitsersche volk heeft bij algemeene stemming verworpen een voorstel tot invoering van een lucifers-monopolie. Meer dan de helft der kiezers waren thuis gebleven. --- Een nieuwe indeeling van ’t adresboek. lemand, die medelijden heeft met zijn medemenschen, welke vaak van het dorre adresboek moeten gebruik maki>n, geeft in overweging om de verschillende namen onder bepaalde rubrieken te brengen, waarbij zonder eenige twijfel de grootstdenkbare variatie kan worden verkregen. Bij voorbeeld op deze wijze: Klassieke namen: Adam, Abrahams, Abel, Bram, Ceasar, Moos. Laban, Marcus, Van Grieken. Israël, Ignatius. Historische namen: Ëlsevier, Evertsen, Van Galen, Hals, Heijne, Hobein, De Ruyter. Hooft, Molière, Tromp, Weber, d'Anjou. Bach. Cats. Hooge en edele namen: Admiraal, Cardinaal, Edelman, Edelschaap, Engelen, Hoogenbos. Jongere namen: Davidsen, Jacob6on, Jongeboer, Jongepier, Jor.gekees. Pia' : Amerongen, Amsterdam, Barendrecht. Berlijn. Bohemen, Breda, Van Buren, Calcar, Doesburg. Dordrecht, Emmerich, Frankfort. Gent, Van Goch, Haarlem, Keulen, Kiel, Ootmarsum, Rotterdam, Savoyen, Toscane, Van Woerden, IJssel. Zweden. Poëtische namen : Morgenthal, Morgenrood, Onderdelinden, Roos, Rozenstok Bladergroen, Vrijer. Brave namen : Reinhart, Offerman. Beleefde namen : Pardon. Zeevaartnam en :Mastenbroek,Meerman, Van den Oever, Riemslag. Rienibaas. Daynamen : Maandag en Zondag. Waterkeermde namen: Bijdendijk, dijk, Overdijk. Bazendiik. Van Dam, lijk. Meulendijk. Spierdijk. Deurwaarder■snamen : Van Maanen. Lieve namen: Van Geluk. Amiabel, Bakvis. Bestebreurtje, Maagdelcijn, Meliefste. Gemoedelijke namen : Bienfait, Goedegebuuren, Goedhart, Goedvrind, Leeflang, Niemantsverdriet. Raadgever, Treurniet, man. fen n amen : Van den Akker, Van Dorp, Driebeek, De Boer. Dikkenboer, Piepers, van den Ploesr. Zaayer, Hofman, Vlasveld, Hofsteede, Hovenier, Springintveld. Koolhaalder, Kleinbloesem. Nuttige namen: Klomp, Bouwmeester. Lastige namen: Aanstoot, Kwekkeboom, Koppelaar. namen: Gal, Knibbeler, Quelhorst. Stekelenburg, Trotsenburg. Vroolijke name»: Hobbel, Hosman, Schalk, Schalkwijk. Kleurnamen: De Bruin. De Blauw, Groen. De Roodt. De Swart. Muzikale namen: Bas. Bazuin, Blaier, Viool. Harpman. ■men : Brazem. Bakkers, Quast. Vreeselijke namen : HeUebrekers, Helleman, Hellemond, Hellebuik. Drinkersnamen: Bachus, Dronk, Pons, Drinkwaard. Ti tel namen: De Keizer, l>e Koning, Prins. Den Hertog, De Graat. Waardenamen : Florijn, Honderdmark, Kleingeld. Van Goud, Goudsbloem, Weeldenburg, Goudswaard. Diamant. ■snamen: Gaarkeuken, Kooken, Kooker, Soetekou. Van Eeten, Bout, Smulders. me namen: Fiets. Ferme namen: De Geus, De Gast, Hollander. Marsch. Ouwejan, en Jongejan, Trouwborst, Vent. Maasnamen: Maasbommel, Maasdijk, Maaskant. fijne namen: Fijnaard. Fijnebuik, Fijneman. Arme namen: Berrev iktgeboren. Zondervan. Vleeselijke namen: Kortlever, Korthals, Borst. Buik. rarennamen: De Haas. Van Ham, Haring. Heerebout. Pekelharing. Spelersnamen: Dobbelman, Kien, Speelman. Coiffeursnamen: Barbier, Baardwijk, Notebaart. Diernamtn : De Beer, De Bok, Das, De Kat. De Kater, De Leeuw, De Wolf. amen : Bagijn. Den Broeder, Godlieb. idwerkersnamen : Bakker, De Kok, ■ik. Van Knippenburg, Schoenmaker, -ier. ■'Inamen: Gans. Den Arend. ;/.- Beukers. namen: Hoezoo ? tarnen: Hurkuk, Hurk, Hupje. Lurjehuizen. en voort. % --- ACHTSTE HOOFDSTUK. Mijnheer von Reutern woonde niet ver van bet gerechtsgebouw in een groot wit huis, begroeid met wilde wijngaardranken, en voorzien van groote vensters en groene zonneblinden. „Is mijnheer von Reutern thuis ?" vroeg von Melnik aan een net gekleed dienstmeisje, dat hem de deur opende. Het meisje antwoordde bevestigend en vroeg: wien zij moest aandienen. „Zeg, dat mijnheer von Melnik hier is en afscheid wenscht te nemen; ik zal uw meester niet lang ophouden." antwoordde Melnik, en trad in een fraai gemeubileerd vertrek, dat uitzicht had op den slottuin. Er bleef hem echter geen tijd van dat mooie uitzicht te genieten. Reeds het volgende oogenblik werd een andere deur geopend en verscheen von Reutern om zijn gast welkom te heeten en hem naar zijn schrijfvertrek te geleiden. Nauwelijks zaten zij daar, of het dienstmeisje verscheen en bracht wijn en glazen ; von Reutern schonk de glazen vol en bood sigaren aan; hij wilde van geen weigering weten. „Het is de eerste maal, dat ik de eer heo u in mijn huis te ontvangen," zeide hij, „en wanneer ik de boodschap van het dienstmeisje goed verstaan heb, dan mag ik niet spoedig weder op die eer rekenen. Zij zeide, dat gij kwaamt om afscheid te nemen." „Zoo is het," antwoordde Melnik met ernstig gelaat, op een toon, dien hij voor treurig wilde laten doorgaan. „Wij gaan naar Hannover om een droevigen plicht te vervullen. Ge zult wel begrijpen, dat wij hier niet langer blijven wonen; ons verblijf op den Godeberg is dit jaar op te schrikkelijke manier onderbroken." Het lijk, dat in het Kellermeer was opgeviseht, was aan de familie von Melnik overgegeven om begraven te worden; het was in een lood en kist gesloten en alreeds op weg naar Hannover, waar het in het familiegraf zou worden bijgezet. Den volgenden dag zou mijnheer von Melnik met zijn gezin en de dienstboden eveneens daarheen reizen. Wel had mevrouw von Melnik den wensch uitgesproken, dat haar zuster in den tuin der villa op den Godeberg begraven zou worden, maar haar echtgenoot had haar dit plan uit het hoofd weten te praten. Bij hem stond het plan reeds vast, dat hij met zijn gezin daar nooit zou terugkeeren; integendeel, nu de bezitting aan Melitta alleen toebehoorde, wilde hij die zoo spoedig mogelijk verkoopen. Hij zorgde echter wel. dat hij voorloopig zijn vrouw geen woord van dit plan zeide, en ook tegenover den rechter zweeg hij daarover. Weldra liep het gesprek der heeren weder over het onderzoek tegen George Eltester. Mijnheer von Reutern had er geen bezwaar in gezien, zijn vriend von Melnik als den naasten belanghebbende bekend te maken met de wonderlijke verhalen van den jongen houtvester, en deelde hem thans mede, dat de jonkman aan zijn vertelsel bleef vasthouden. „Wanneer het ongelukkige slachtoffer niet in de lijkkist lag, zou men bijna op een dwaalspoor gebracht worden, door zijn groote zekerheid en door de overeenstemming tusschen zijn woorden en de verklaringen van zijne moeder. Bij het verhoor heb ik telkens moeite gedaan om hun woorden met elkaar in tegenspraak te brengen, maar dat is me niet gelukt. Zij hebben hun rollen goed ingestudeerd." „En als ze nu toch de waarheid eens zeiden!" riep mijnheer von Melnik uit Verwonderd keek de rechter hem aan. Melnik schoof wat nader, legde de hand vertrouwelijk op Reutern's arm en vervolgde: „Waarde heer, ik wil het u bekennen. Ik ben vandaag bij u gekomen om de zaak met u te bespreken als met een vriend, niet als met een rechter." Gevleid maakte Reutern een buiging. „Als het toch eens waar was P Als wij op het punt stonden een vreemd lijk in ons familiegraf bij te zetten ?" Hij wierp zijn sigaar 111 het ascnoakje, sprong op en liep een paar malen in de kamer heen en weer, en dichter bij den rechter tredende, die ook was opgestaan, zeide hij : „Als wij Eltester toch onrecht aandeden 1 Ik kan u niet zeggen, hoe die gedachte mij pijnigt en kwelt!" „Dat doet uw hart alle eer aan, mijnheer von Melnik!" sprak de rechter op geruststellenden toon; „maar alle twijfel is buitengesloten, nu het lijk herkend is door de naaste bloedverwanten en door zoo velen, die de jonkvrouw gekend hebben, leder, die kwam, heeft het lijk kunnen zien." „En hebben allen verklaard, dat het Gertrude was?" vroeg Melnik met een verlicht hart, terwijl hij weer ging zitten en een teug uit het glas nam. „Allen, behalve uw keukenmeid, George en zijn moeder!" , „ Met een heftige beweging schoof Melnik zijn glas weg. „Zijn moeder ook? Dat wist ik niet; zij heeft Gertrude zoogoed gekend." , . „Zij is moeder, en tracht natuurlijk haar zoon tot eiken prijs te redden," zei de rechter niet zonder eenig medelijden. „Dat moet men in aanmerking nemen, en daarom zal ik wel zoo wijs zijn, haar niet onder eede te laten getuigen." „De algemeene stemming schijnt niet ten gunste van Eltester te zijn," merkte Melnik op. ..Hij mag van geluk spreken, dat hij achter slot en grendel zit, anders werd hij door het volk gedood. Uw beklagenswaardige schoonzuster was hier algemeen bemind." „Dat heeft zij verdiend!" zei Melnik met een zucht, en hij wischte steelsgewijze zijn oogen af. „Alleen de houtvester Dom doet moeite om Eltester te ontlasten." zei Reutern; „doch dat helpt hem niets. Hij kan toch' niet terugnemen, wat hij aan den inspecteur Dietel verteld heeft, toen hij nog niet wist wat er aan de ban „Dom is een fatsoenlijk man," mompelde Melnik. „Voor mijn part is hij ook een goed houtvester, maar de slimste is hij niet." zeide de rechtereenigszinsgeringsehattend, „en hij schijnt geheel onder den invloed van de weduwe Eltester te staan." Melnik keek een poosje zwijgend voor zich. „Hebt ge naar Liverpool getelegrafeerd?" „Daar is geen Gertrude von Kauffel bekend; er is in alle hotels navraag gedaan. Met een boot der White-Star-lijn is zij ook niet afgereisd. — en lan hebben wij nog een negatief bewijs, dat wel sterker is." (Wordt vervolgd.; --- FRANKRIJK. De regeering heeft besloten dat het stoffelijk overschot van Pasteur op staatskosten zal worden begraven en eene plaats zal krijgen in het Pantheon. Mevrouw Pasteur en de familie hebben echter verzocht, dat het lijk zal worden bijgezet in een mausoleum, dat in het instituut-Pasteur zal worden gebouwd. Aan dit verzoek wordt natuurlijk voldaan. De lijkkist staat in de bibliotheek van het instituut, die tot rouwkapel is ingericht Vandaar uit zal Zaterdag het lijk naar de Notre Dame worden gebracht, waar het na den lijkdienst neergelaten wordt in een der kelders, om later naar het mausoleum te worden overgebracht. Alleen de heer Poincaré, de minister van openbaar onderwijs, zal eene redevoering houden uit naam der regeering en van geheel Frankrijk. --- RUSLAND. Keizer Nicolaas heeft den overste von Moltke, den vleugel-adjudant van keizer Wilhelm, ten gehoore ontvangen, die hem een eigenhandig schrijven van zijn' meester kwam overbrengen. --- BINNENLAND. Vergiftiging. Een arbeider te Kapelle a/d. IJsel heeft bij den burgemeester dier gemeente een klacht ingediend tegen zijne echtgenoote, als zou deze zich hebben schuldig gemaakt aan poging tot vergiftiging. Eene hoeveelheid boter is door de politie in beslag genomen, waarin bestanddeelen zijn gevonden, die tot die klacht aanleiding hebben gegeven. Proces-verbaal ie daarvan opgemaakt. * Op last van de justitie te Rotterdam is het_ lijk onderzocht van den onder verschijnselen van bloedvergiftiging overleden jongeling te Vlist. Uit dit onderzoek moet gebleken zijn, dat bloedvergiftiging was ontstaan, niet. zooals eerst werd vermoed, door een pleister, welke zonder recept van den dokter bij iemand te Gouda was gehaald, doch door uitstorting van vocht uit een abces aan de milt. --- Diefstal met braak. Als verdacht van diefstal met. braak ten kantore van de firma Roelofs en v. Engen aan de Hoofdstraat, te Schiedam, zijn door de politie aldaar aangehouden en voorloopig in bewaring gesteld de sjouwer M. v. d. B. en de schippersknecht P. H., beiden wonende aldaar. --- Waarheid of verzinsel? In het gebouw der Kasvereeniging, te Amsterdam, heeft gistermiddag een als heer gekleed zakkenroller een jongen beloofd van een som van f5OOO in bankpapier. Een ander bezoeker, die het zag, waarschuwde den knaap, en deze liep daarop, zoo hard hij kon, den dief na. Hij kreeg zijn geld terug — dat de dief wegwierp onder het vluchten — en de zakkenroller werd achterhaald en aan de politie overgeleverd. De politie gaf het volgende bericht: Heden(gister-)middag heeft een heer een jonpmensch in het gebouw der Kasvereeniging aan de Heerengracht attent gemaakt, dat hij vermoedelijk bestolen was, terwijl een ander heer op den Singel eenig bankpapier heeft opgeraapt en afgegeven aan vorenbedoeld jongmensch. De getuigenis van deze twee heeren is in zake gepleegden diefstal van't grootste gewicht, waarom zij beleefd verzocht worden zich ten spoedigste bekend te maken aan het commissariaat van politie, Sint Pietershal. De Kasvereeniging berichtte intut aan het ~N. v. d. D." op een telephverzoek om inlichting: „dat daar niets van dien aard gebeurd was!" ---