BUITENLAND. jTodo es vn desastre!" „Alles is een [teil!" Met deze scherpe woorden kentetst Sagasta, het hoofd der liberale rtl.j, den tegenwoordigen toestand in En hij voegt er bij: „ik denk 61 aan het lot van het land, wanneer •noet zien, dat ik er niets goeds van * zeggen." ' Ziet er dan werkelijk ook alles be- )ve rooskleurig uit. Men is overtuigd, f 'le expeditie naar Cuba tot op heden "tornen zonder eenig gevolg is geble" niet alleen, maar men weet ook, dat j" tal van menschenlevens heeft te bedien en dat het politieke en militaire *twicht der Spanjaarden op Cuba een '?*ttenden knak heeft gekregen, bovendien is men zeer ontstemd over ' feit, dat de waarheid omtrent de ge- Ttenissen op Cuba opzettelijk werd f?.\vegen en alleen van de buitenwacht n worden vernomen. De positie van fogeering is tengevolge van een en der zeer zwak. Men verwijt haar, dat liet in staat was, om eene gestadige 'ijeming van hel aantal revolutionairen Jhet eiland te verhinderen en evenmin [j tegen te gaan, dat deze zich steeds lei organiseerden en dat er van buiten cceeds menschen en oorlogsmateriëel '«■•kwamen. «leer ontstemd is men nog geworden, 'D het bekend werd, dat Spanje in ptnkrijk eene leening wilde sluiten iiiler toestemming van de Cortez, en totale niinisteriëele crisis is dan ook yschien te verwachten. r*'t alles heeft Sagasta aanleiding gege" om zijne neutrale houding vaarwel te Bgen en pogingen aan te wenden om het 'ie Canovas ten val te btengen. 'J verklaart in „El Liberal", zich maar *t te kunnen begrijpen, waarom men par telkens weer troepen naar Cuba Pdt, zonder dat maarschalk Martinez '■""pos er om vraagt. En verder criti- P' liij het militaire beleid der regee- 8 door er op te wijzen, dat niet het Ptentrekken van groote troepen massa's P succes van de expeditie kan verze- Feni maar alleen eene energieke en |f??°"e bewaking van de kusten om te Plunderen, dat de de opstandelingen S (neer versterking krijgen. r*et plan om eene leening te sluiten Pl* liem bespottelijk voor, wijl men bal? erp,b<'t heeft om het mogelijk te P«en. Men had bij aankomst van Mar- Öo'f *-'il,nPo's °P Cuba de hervormingen .«ten invoeren, waartoe door de Kar ts was besloten. Thans is het daar- te laat en de regeering zou er hare slechts door bewijzen. ontbinding van de tegenwoordige in ers> waardoor eene nieuwe verkiej? noodzakelijk zou worden, acht hij Per de gegeven omstandigheden niet wijl de conseivatieve regeert °P n8 te beter!" zei Melnik, en zijn '"sul y°'ffden de richting, waarheen de fcstnd] e!*' n-'-: naar fe groote ijzeren 'Ou j. "sen, dat de afrekening toch '*« a'i° BPoedig zou kunnen plaats heb\%T fj wenscht." 'k *BKB de ernstige houding, die Mel>e Pn türen(le llet gebeeïe gesprek had ftefcw e bewaren, hadden zijn oogen ai) ," toch geflikkerd bij de woorden ?"(? „ .c°nsul; doch nu trok hij een ">oov£fz'cl,t en hiJ stotterde: „Niet? „«Dat .hebt g? tocfi sezegd .. /' . koi-to PaPieren voorhanden zijn en f°rd ,Wa' ac handen geven." niet?" oovtl de, do0(i van miJ" PuPjl nog ven allen twijfel verheven is." „Melnik sprong zoo heftig van zijn stoel op, dat deze een" eind achteruit rolde. „Maar welke bewijzen verlangt ge dan nog, mijnheer Bauer? Is het niet genoeg, dat het stoffelijk overschot van de arme Gertrude onder algemeene deelneming gisteren in den familie-grafkelder naast hare ouders is bijgezet P" „Onder de bestaande omstandigheden mag ik daarmee niet tevreden zijn," antwoordde de consul, zijn kalmte bewarende. „Wat verlangt ge dan verder ?" u „De veroordeeling van George „Gij kunt toch onmogelijk gelooven ... „Wat ik geloof of niet geloof, doet niets ter zake," zei Bauer bedaard. „Ik wil u wel bekennen, dat ik overtuigd ben. dat we Gertrude von Kauffel naar haar laatste rustplaats hebhen gebracht . . . „Welnu dan ?" „Er zijn personen, die dit niet gelooven. „Eltester en zijn moeder," zeide Melnik met blijkbare minachting. „Ge begrijpt wel, waarom ze dit doen." „En de oude keukenmeid van willen uwe schoonouders," voegde de consul er met nadruk bij. Zonder zich te bekommeren om het minachtend schouderophalen van Melnik, vervolgde hij: „Ofschoon dit bijna niet te verwachten is, blijft toch de kans bestaan, dat de uitspraak der gezworenen ten gunste van Eltester luidt . . ." „Dat is volstrekt onmogelijk," viel Melnik hem in de rede, terwijl hij voor den consul bleef staan, nadat hrj een paar malen in de kamer heen en weer had geloopen. „Zoo denk ik er ook over; maar niettemin houdt mijn voogdij over Gertrude eerst op, nadat Eltester veroordeeld is." „En als — het is bijna onmogelijk — als die knaap werd vrijgesproken ?" vroeg Melnik met een zenuwachtig lachje, terwijl hij als een afgemat mensch weer op zijn stoel plaats nam. „Dan zou ik de nalatenschap eerst aan de erfgename overdragen na de gerechtelijke verklaring van vermoedelijk overlijden. „Dat zou jaren lang duren." „Zeker! maar daarvoor behoeft ge niet te vreezen. Op den dag, dat George Eltester door de gezworenen te Eutin veroordeeld is, kunt ge hier de papieren en gelden in ontvangst nemen." •'ij u ree(^B BezeS