Een Zeereis. ■, „Dit is uw kooi, meneer, no. 31," leide de steward, terwijl hij my in >en aardige, kleine hut liet gaan. jUw vriend kan no. 33 nemen; de mderste kooien blijven leeg." „Des te beter," zei mün „vriend," lien ik juist daareven voor de eerste Haal had ontmoet aan het stationfan Liverpool Street te Londen. Hij ffas een beschaafd, welgemanierd tian en had een aantal aardige veralen en anecdoten tot zijne beschikking, zoodat ik met genoegen vernam, lat wij het overige gedeelte van de 'eis samen zoudenjmaken. Met wierp k m\jn bagage in een van de onderen. „We treffen het goed," zei hij, toen Pc weer naar het dek gingen, ~de K)oten zijn anders op dezen tijd van tjaar gewoonlijk propvol en dan is let moeilijk een eigen hut te verderen. Wilt ge een sigaar? Er is )oven genoeg te zien. Ik heb al meer ïan een dozyn maal den overtocht gedaan." Ik nam de groote sigaar, die hü ïttüj presenteerde, en gedurende eeni?en tijd liepen we heen en weer op het dek tusschen de andere passagiers, Duitschers, Engelschen en Hollanders. Eerst toen de lichten Van lïarwich nog maar kleine puntjes Schenen, besloten wy naar kooi te gaan. Binnen weinige minuten hadden We ons ontkleed en waren in de fcovenste kooien geklommen, terwijl fjre onze kleederen in de benedenste padden gelegd. Mijn metgezel draaide pet electrisch licht af. „Als we wakker worden, zullen we al [ halverwege de i," merkte ;hij nog op, my goedennacht wenschende. tap wel," zei ik, mij omkeerende. aangename ge erzonken. Ik dacht aan de prettige Kerstdagen, die ik voor mij had, aan den rijken Amsterdamschen juwelierVan der Den en diens lieve dochter, die,naar ik durfde hopen, spoedig myn vrouw zou zyn. Ik dacht aan het genot van met haar Schaatsen te rijden, aan demogelijkheid of mün even bereid zou zijn, om aan een onbemiddeld jong Engelschman zijn dochter te geven, als hij nu bereid was mij bij zich aan huis te ontvangen. Hier werd ik overmeesterd door het rollen van het schip, het stompen van de machines en den geur der zware sigaar, die ik op het dek gerookt had — althans, het scheen mü, alsof ik slechts een minuut had geslapen, toen de grove stem van den steward mü in de ooren klonk: „Nu, meneer, het is tüd om op te staan. Ik heb u daar straks al geroepen en dacht dat u gekleed waart. We zün vlak bij Rotterdam." Slaapdronken wreef ik mijn oogen uit en vloog op, waarbij 'k mijn hoofd stiet tegen de zoldering van de hut, terwijl de steward, ziende, dat ik eindelijk wakker was, haastig heenging. Hoe ter wereld had ik mij zóo kunnen verslapen? Een blik naar de kooi no. 33 deed mü zien, dat mün kennis van den vorigen dag ai was opgestaan. De machines werkten langzaam; door de vensters zag ik een oever met huizen enboomen er op. Boven op het dek hoorde ik geschuifel van voeten en druk gepraat. Nog altüd met een zwaar hoofd, bood ik weerstand aan mün neiging om weer te gaan slapen en tastte onder my naar mijne kleeren. Ik was boos op mijzelven, dat ik aldus het aardige kykje op de rivier had verzuimd en het gezicht door de kleine vensters op met sneeuw beladen molens, aardige houten huizen en schepen van een eigonaardigen vorm, maakte die spüt niet geringer. Waarom, zoo bromde ik, had mün metgezel mü niet geroepen? Intusschen was ik bezig met mijn kleeren aan te trekken en eerst na een paar vergeefsche pogingen bemerkte ik, dat er iets niet in den haak was. Wat ter wereld moest dit beduiden? Dat waren mijne kleeren niet; dat waren die van mijn reisgenoot. Had hij dan de mijne aangetrokken? Bij ongeluk of met opzet? Neen, dat kon niet bij toeval, dat moest opzettelyk zijn gebeurd. Ik liep naaide bel en belde voor den steward. Op dit i zeker op het dek, druk bezig met bagage aan te geven en in ruil daarvoor fooien aan te nemen. Althans er kwam niemand op mün bellen. Tk kon er niet aan denken om in myn ne'gligé naar boven te gaan op het dek en er bleef mij dus niets anders over, dan mij, zoo schielijk ik kon, in de kleederen van mijn reisgenoot te wringen. Wat hem tot dien ruil kon hebben geleid wist ik natuurlijk niet, maar wel, dat ik daarby geen goede zaak maakte, want zijn zakken waren leeg en mün beurs, mijn ring en mün horloge waren met mün kleederen verdwenen. Toen ik na veel moeite in staat was om boven te komen, zag ik dadelijk, dat de meeste passagiers de boot reeds hadden verlaten. Aan een der züden stond de kapitein te praten met twee mannen, die ik aan hunne eigenaardige helmen dadelük herkende als politieagenten, en mün goed gesternte dankende, dat zü daar waren, snelde ik naar hen toe en riep.zonder voorafgaande uitlegging: „Is hij gevat?" Zonder twijfel heb ik daar in mün overhemd en met een pantalon aan, die veel te kort was, een wonderlijk effect gemaakt. „Dat schünt werkelijk zoo," antwoordde een van de politieagenten, terwijl hij met een zonderlinge uitdrukking in de oogen naar my keek, „Een wit overhemd, lichtgryze broek en zwart kneveltje, dat komt uit," zeide hij in het. Hollandsch, welke taal ik wel niet uitstekend spreken kon, maar toch voldoende begreep. „Maar waar is hü gebleven ?" vroeg ik verbaasd van den een naar den ander ziende. „De kerel heeft alles meegenomen, mijn kleeren, mün geld, horloge, ketting, alles . . ." „Laat ons eens naar de andere voorwerpen kyken," zeide een van de politiemannen, zonder eenige notitie van mijn vraag te nemen en vergeleek de andere kledingstukken, waarmee de steward al kwam aandragen, met een telegram, dat hy' in de hand hield. „Wit overhemd, lichtgrijze broek, zwarte knevel, overjas met kraag van astrakan, zwarte slappe hoed. Spreekt vrijgood Hollandsch, maar met een Engelsch accent. Ja, vriend, we zullen je in hechtenis moeten nemen. Kleed je aan en ga maar kalm mee." „Maar wat beteeken t dat alles?" vroeg ik ontsteld, toen, nadat ik my verder gekleed had, mü de handboeien werden aangelegd. „Een id en my' en ik word gearresteerd en hem laat men loopen. Is dat de manier, waarop in Holland zaken worden behandeld?" De man keek mij barsch aan en gaf kortaf ten antwoord: „Je zult wel gauw zien, hoe we in Holland met diamantdieven handelen. Verklaringen komen later wel terecht; intusschen ga je nu maar rustig met ons mee." „Ja zeker en in dien tusschentijd gaat de dief op den trein zitten en verdwijnt in een uithoek van Europa," pruttelde ik, maar weerstand was onmogelijk en zoo schikte ik my in mün lot en werd tusschen twee agenten, benevens onder geleide van een troep schreeuwende straatjongensnaar het politie-bureau aan de Boompjes gebracht. Hier kwam ik dooreen kort gesprek met een vervaarlük uitzienden inspecteur op de hoogte van de oorzaak nnjner arrestatie, maar verbeterde daarmee in geenen deele mün vooruitzicht op bevrüding. Nu was het mij duidelük, waarom mijn reisgezel met mij van kleederen had geruild, hoewel de politiemannen myn mededeelingen daaromtrent voor kinderachtige uitvluchten schenen te houden. Ik was beschuldigd van een grooten diefstal van diamanten te Londen, die ik naar men meende van plan was te Amsterdam te gelde te maken. De dief was de bediende van een groote juweliersfirma te Londen; zijn vlucht met de kostbaarheden was reeds na weinige uren ontdekt en alle bijzonderheden over zün uiterlük en kleeding waren naar Rotterdam geseind, omdat men vermoedde, dat hy met een van de booten daarheen zou zijn vertrokken om vervolgens te Amsterdam den buit te gelde te maken. De slimme diel, dat begreep ik nu, had dit voorzien, zich opzettelijk bij mij aangesloten, my een zware sigaar gegeven, die misschien nog wel met het een of ander slaapmiddel doortrokken was en was toen, in mijne kleeren, bedaard de politiemannen voorbijgegaan. Waarschünlük was hü thans al te Amsterdam en bezigde kostbare steenen aan een opkooper te verschacheren. Dat ik tijdens mün arrestatie geen diamanten bü my had, kon natuurlyk niet voor een bewüs van mijn onschuld dienen. R had ze overboord kunnen werpen of ze ergens elders in het schip verbergen. De ird, dien ik te hulp riep, kon alleen zeggen, dat ik, toen de andere ■en aan land te gaan, sliep of veinsde te slapen, hetgeen ook al niet in mün voordeel pleitte. Er was maar een man in Nederland, die mij uit de moeilijkheid kon redden en dat was Van der Den, de handelaar in diamanten te Amsterdam. De politiemannen haalden, toen ik zijn naam noemde, de schouders op, maar verzekerden, dat zy hem van de zaak in kennis zouden stellen. Ik kon ongeveer vier a vyf uren in de cel hebben doorgebracht en begon er over te denken, of ik daar ook den nacht zou moeten doorbrengen toen de sleutel in het slot werd gestoken en een cipier mijn vriend Van der Den binnnenliet. „Beste jongen," zei hü, op mü toesnellende en my met warmte de hand drukkend, „welk een avontuur hebt gy gehad! Maar einde goed, al goed en zoodra je van kleeren hebt gewisseld, zullen wy onmiddellijk naar Amsterdam vertrekken. Mün vrouw en dochter zün vol ongeduld, je na dit malheur te begroeten, 't Is waar, je weet nog niet, hoe de zaak terecht is gekomen. Wü hebben de juweelen, de kleeren en wat het mooiste nog is, den manzelf ook. Het is de merkwaardigste gebeurtenis, die ik ooit bywoonde. Ik was naar het station gegaan om je ai te halen en zag plotseling op het perron van achteren een jas en een bruine reispet, die ik dadelijk als jou eigendom herkende. Ik ging den drager achterna en legde myn hand op zün schouder, meenende, dat jü het waart, toen ik op eens den bediende van Holt Markson herkende. In zün schrik riep hü: „ik ben verloren" en trachtte te ontkomen, maar toen begreep ik, dat er iets niet in den haak was. Op mün geroep „houdt den dief!" had de politie hem al gauw te pakken. De diamanten werden bü hem gevonden en hü legde een volledige bekentenis af. Meer heb ik niet te vertellen, behalve, dat ik je eigen kleeren heb meegebracht, waar je maar in behoeft te stappen." Hier zou ik ook mijn verhaal kunnen eindigen, ware het niet, dat ik er nog moet byvoegen, dat ik een zeer aangename vacantie had, Christina ten huwehjk vroeg en slechts een zeer zwakken tegenstand had te overwinnen van haar vader, die blükbaar van oordeel was, dat ik wel een vergoeding mocht hebben voor myn onaangenaam avontuur. Zoo dachten ook Holt en Markson er over, die mün bruid een prachtige broche zonden. Ik van mijn kant zal niy wel wachten ooit weer zoo spoedig my by een onbekende aan te sluiten. --- FEUILLETON. Een Sunstenaarskind. „Men heeft my gezegd, dat in deze inrichting ongel ukkigen worden opgenomen. Ik ben ongelukkig; kunt gij mij helpen?" De spreekster was een jong meisje j&et tenger een figuurtje, groote donkere oogen en een fijn bleek gedichtje. Terwyl zy sprak, was beel haar wezen in beweging; dril'; *amer op en neer loopende, keek de persoon tot wie zü sprak üiet aan, maar liet de oogen met j-en woesten, onbestemden blik door het vertrek dwalen en hief de handen als om hulp smeekend omhoog. directrice van het „Home for te San Francisco zag hare bezoekster met kalmen, onderzoe*eriden blik aan en antwoordde: «Als ge gaat zitten en mij be- S?a,,(l vertelt' wat ge verlangt, zal j u zeggen of ik iets voor u kan doen." , »Wat ik verlang? O, ik weet £et zelve niet! Ik zou van nuj- velve wenschen verlost te worden, an myn ejgen j]£) (jat me vervolgt, *anhopig maakt. Maar vóór alles, ik te weten, of ik kier bly- Ve» kan." »Wie Zyt gy?" »>Dat kan en wil ik u niet zegeen," »Waar komt ge van daan?" Stahl 6n weferRelo0Pcni en de con" heh zitten mÜ °P de hielen; ik den den £eliee,en nacht buiten in bii Vegen doorgebracht en my dicht schni6 in het kreupelhout veroier, v.n Vanm-orgen vroeg toen Ü üet moeken had opgegeven, ben &aanPerilhaar San F*wdf° e" *"> en üeb nu zes uren „Nu," met eene ongeduldige beweging van den kleinen voet, „wilt ge mü hier houden?" Vol verbazing staart de directrice het elegante schepseltje aan, wier uiterlijk zoo weinig doet verwachten, dat zy zóó iets heeft doorgemaakt. „Waarom zyt ge weggeloopen ?" „Waarom? Omdat zy mü wilden laten werken als een hond, omdat zü my opsloten, omdat o, neem mü zonder verder iets te vragen, want ik antwoord u toch niet meer. Of wilt ge me op straat sturen; zeg het dan maar dadelyk!" Nog nooit was mrs. C. een dergelyk geval voorgekomen. Ongeveer een jaar geleien was zij door het bestuur der inrichting als directrice aangesteld, met volmacht elk meisje of vrouw, die voor het oogenblik zonder huisvesting was, voor zoover er plaats was, op te nemen en haar te helpen een werkkring te zoeken. Maar steeds waren de sollicitanten, om opgenomen te worden, bereid geweest alle verlangde inlichtingen te geven. Nu echter stond daar een jong meisje voor haar, wie men, niettegenstaande haar vreemde handelwijze, kon aanzien, dat zij tot den beschaafden stand behoorde, en die vreemdelinge, — want dat zij vreemdelinge was getuigde haar accent — weigerde zelfs haar naam te noemen, en stelde zich aan op een wijze, die haar geheel ongeschikt deed schijnen in de inrichting te worden opgenomen. En toch, daar was iets in dat bleeke fijne gezichtje, dat de directrice onweerstaanbaar aantrok; zij kon dit tengere schepseltje niet wegzenden en haar huisvesting weigeren. Althans voor dien nacht zou zü haar die geven besloot mrs. C; misschien zou de jonge vreemdelinge morgen handelbaarder z'yn. „Ge kunt hier blüven en ik zal u voorloopig geen vragen meer stellen." De bedaardheid, waarmede dit werd gezegd, bracht het meisje, dat niettegenstaande het verzoek om te gaan zitten, nog steeds door de kamer liep, tot stilstaan: „Ge zijt wel goed," zeide zy, „ik dank u, en zal trachten bedaard te zijn. Wilt ge mij mijn kamer wüzen?" De directrice gaat hare bezoekster vóór de trap op en brengt haar in een der kamers, die in de lange gang uitkomen, terwijl zy een onderzoekenden blik door de kamer laat gaan, of alles in orde is. . „Ge hebt geen bagage, niet waar?" „Neen, ik bezit een dollar; dat is alles." „Om één uur zal de bel voor de lunch gaan." „Ik wil op mijn kamer eten." „Dat mag ik u niet toestaan; het is tegen de regels van het huis." „Ook goed, dan eet ik niet." Een uur later luidt'de bel voor de lunch, en de eetkamer wordt langzamerhand gevuld met de inwoonsters van het „Home for Women." Als allen gezeten zün plaatst de directrice zich aan het hoofd der tafel. Het zijn voor het meerendeel somber uitziende vrouwen. Heel het lijden der vrouw, die alleen staat in den strijd om het bestaan, is op veler aangezicht te lezen. De directrice ziet onderzoekend de tafel rond, maar vindt de plaats van haar nieuwe beschermelinge onbezet. Plotseling doet zich een gezang hooren, zóó liefelijk, zóó overweldigend schoon, dat elkeen als betooverd luistert. Geen gerinkel van mes en vork wordt meer gehoord, zelfs vraagt niemand „wat is dat" of „wie is dat," maar als door een onweerstaanbare macht gedrongen, staat de een voor, de ander na op en gaat men naar de gang. Geen der aanwezigen kende het lied, dat gezongen werd, maar het „Halleluia d'amour" van Faure wórdt met zooveel uitdrukking en zulk een heeriyke stem voorgedragen, dat men als het ware gevoelt, dat daar de lof der liefde bezongen wordt. „Saluez, c'est I'amour qui passé" klinkt het, en dan ziet men twee beenen de trapleuning grijpen, en by de eindregel „Halleluia, oui, c'est I'amour" grlydt de tengere gestalte van een jong meisje naar beneden en staat by de woorden: „Oui, c'est I'amour," voor de oogen der verbaasde vrouwen. De directrice, wier plicht het is onder geen enkele omstandigheid hare bedaardheid te verliezen, zegt kalm: „De lunch is bijna ten einde, maar, als ge wilt, kunt ge nog iets gebruiken. Het is anders geen gewoonte hier in huis om langs de trapleuning naar beneden te komen glüden, en ik verzoek u vriendelijk ons in het vervolg van dergebjke buitensporigheden te verschoouen. „Dank u, mevrouw, ik zal gaarne wat gebruiken. Het werd mij niet boven gebracht, en ik dacht dus maar naar beneden te komen en dat wel op de vlugste manier." Zonder zich ook maar eenigszins aan de verbaasde blikken der aanwezigen te storen, volgde zü de directrice naar de eetkamer, maar, toen men weder gezeten zünde, voortging het jonge meisje, dat zich zoo wonderhjk gedragen had, aan te staren, richtte zy zich tot de directrice met de vraag: „Ik verzoek u vriendelyk, mevrouw, dien menschen te verbieden mij zoo aan te staren, alsof ik een wild beest ben; het Wveelt me." Had men eerst een met verbazing vermengde nieuwsgierigheid gevoeld, thans bleef by de meesten nog slechts plaats over voor afkeer; maar noch de half luid uitgesprokene schimpscheuten, noch de minachting, waarmede men haar aanzag, ontlokten haar verder een woord. Dien dag liet de directrice het meisje aan zichzelve over, met het gevolg, dat de jonge vreemdelinge zich in haar kamer opsloot, en men bij afwisseling het liefehjkst gezang hoorde en dan weer zulke onwelluidende kreten, dat zy aan dierlyk gebrul deden denken. Had men met ecu krankzinnige te doenP Den volgenden dag vroeg mrs. C. haar nogmaals haar naam; weder weigerde zij, dien op te geven. Aan den avond van dien dag, toen alles doodstil op de kamer scheen, klopte de directrice aan, en opende, geen antwoord ontvangende, de deur. Daar, uitgestrekt op het bed, ligt de beweginglooze vorm der jonge vreemdelinge, in de krampachtig gesloten hand een fleschje geklemd. Op een tafeltje naast het bed ligt een brief. De directrice staat als verplet. Ontzet staart zy op dat bleeke gezichtje, waar de donkere haren in wanorde om heen hangen, dan grüpt zü naar den pols, maar slap valt de hand neer. Ook nu is het zaak hare bedaardheid niet te verliezen en mrs. C. neemt den brief op. Hy is niet gesloten, maar geadresseerd aan de weduwe van een beroemd Russisch violist. Werktuigeljjk leest zy den inhoud: Moeder! Ge hebt my van u gezonden, opdat ik uw andere kinderen, uw lievelingen, niet zoude bederven; my, uw dochter! Maar als dan nnjne moeder, die my dat helsche leven, dat ik lyden moet, geschonken heeft, mij met afschuw van zich stoot, wie zal dan medelyden met mij hebben! Hebt ge uzelve wel ooit afgevraagd of ik wel niet eens heb gestreden tegen die vreeselijke driften, die mjj als demons nacht en dag vervolgen P Ik deed het, o, ik deed het. Maar weet ge met welk gevolg? Ge hebt my naar uw oudste dochter gezonden; haar kon ik niet meer bederven, omdat zy gelukkig was, en getrouwd. Maar ik benydde haar dat geluk, ik benijdde haar dien man, en als ik haar niet ontvlucht ware, dan zou mijn demon my er toe aangezet hebben haar te dooden, liefst haar met müne eigen handen te worgen. Maar ik ben haar ontvlucht, en nu, nu wil ik de eenige verlossing inroepen, die er voor my is, den dood. En als ge dezen brief ontv moeder, en leest, dat uw kin<' is, o, vergeef haar dan en bid, dat zy rust krüge in het graf. Ik moet toch eens rein en goed geweest zyn, toen ik nog een klein kind was; herinner u my zoo: my toen met moederlyke liefde hebt gekoesterd, en betreur my, omdat ge my' toen hebt lief gehad. ESTELLA. Een traan valt op den brief en dan valt er een traan op het bleeke voorhoofd van de jonge doode. En het is of er zich een glimlach over dat bleeke gezichtje verspreidt, dat er nu zoo onschuldig uitziet en dat zoo door hartstocht verwrongen kon worden. Zij was de dochter van een geniaal man en had met zyn genie ook zyn groote ondeugden geërfd, en die erfenis was haar ten vloek geworden. --- Van alles wat. Om aardappelen te keuren. De deugd van een aardappel hangt vooral af van de hoeveelheid zetmeel, die hij bevat. Honderd deelen aardappelen bestaan uit 70 tot 80 deelen water en van 20 tot 30 deelen vaste stof, die hoofdzakelijk nit zetmeel en vezelstof bestaat. Hoe grooter het watergehalte is, des te minder waarde heeft de aardappel. Men kan dit gemakkelijk onderzoeken en althans betrekkelijk bepalen. Indien men verschillende soorten aardappelen heeft, dompele men deze in een verzadigde pekel; dat is een zoo sterke oplossing van zout in water, dat er geen zout meer in smelt. Die, welke het diepst hierin zakken, zijn de beste. --- Tarwe als veevoeder. Zooals bekend is, werd in den tijd meermalen het denkbeeld geopperd, om tarwe als veevoeder te gebruiken. Ie verband daarmede zal men misschien gaarne hooren van iemand, die dit beproefd heeft. Volgens hem gebruikte men die in Zuid-Australië op groote schaal voor de paarden. Men had een grooten koperen ketel, die voor drie vierde gevuld werd met tarwe, waarop dan water werd uitgegoten, tot de pot vol was. Men liet dit mengsel koken, roerde van tijd tot tijd met een hooivork en vulde he. aan. tot de tarwe zacht werd en een soort pap vormde, hetgeen ong* tot 8 uren nam. Zorg moest geri worden, dat de tarwe niet aaiü»; en tevens, dat de pap niet te vlo. was bij het gebruik. Alleen gebruikt is het voeder te verhittend, maargoed vermengd i> is het uitstekend. In geen geval moet tarwe droog gegeven worden. --- De musch is een schadelijke vogel Vroeger werd algemeen aai dat het nut door de musch gesticht ruimschoots opweegt tegen de schade, die zij aanricht. Tegenwoordig komt men meer tot de overtuiging, dat de musch als. een vijand van laiid- en tuinbouw is te beschouwen. Bij de ontleding van de maag dezer dieren blijkt, dat hun voedsel vou lijk uit plantaardige stoften bestu: dierlijke overblijfselen daarin komen van weinig schadelijke of vol komen onschadelijke insekten. De na deelige insekten, bijv. de kool' worden niet door de musch ven. Jonge musschen worden door de on voorkeur gevoederd met onrijpe, nog weeke graankorrels; dierlijk voedsel komt pas in de tweede plaats. Maar niet allleen door't stelen der graankorrel» is zij schadelijk, het is vooral 't: van de aarstelen, waardoor de overblijvende korrels der aar vroegtijdig uitvallen, dat ze nadeel doet. Voeg daarbij de schade, toegebracht aan kerseboomen, jonge erwtenbedden, pas bezaaide akkers, zaailingen van tal van groenten, enz., en men komt tot de overtuiging, dat de musch meer schade dan voordeel aanbrengt. --- Ereupelheid bij een paard. Als een paard erg kreupelt, dan ziet men heel gemakkelijk, waar het schort; maar 't komt wel voor, dat men er aan twijfelt, of het met alle vier wel in den haak is. Meent men, dat 't dier van voren eenigszins kreupel gaat, dan moet men vooral op de ooren letten, want daaraan kan men zien, aan welke zijde het niet zuiver is. Zit de kreupelheid bijv. in den rechtervoorpoot, dan gaat het rechteroor het meest omhoog; zit het aan den linkerkant, dan voert ook het linkeroor de grootste beweging uit. (Vp.) ---