Paradijs om te watertanden in Londen Utrechtse kok kwam ook even over en kreeg prijs (Van onze Londense correspondent.) Een ondernemend echtpaar, voor- zien van vier grote, geheimzinnige koffers, stapte Maandag op Schiphol in het K.L.M.-vliegtuig naar Londen. Het waren de heer W. E. L. te Meij, chef-kok van het restaurant „Esplanade" te Utrecht, en zijn vrouw. In zijn vakblad lezend, dat er in de Britse hoofdstad een grote tententoonstelling op hotel- en restaurantgebied aan de gang was, richtte hij eind vorige week een brief tot het bestuur met het verzoek om er eigen werk te mogen exposeren. Een telegrafische uitnodiging volgde om Dinsdag ten tonele te verschijnen. De heer Te Meij toog ijlings aan de arbeid. Een kip, een tarbot en een Franse eend ondergingen onder zijn handen éen metamorfose, welke geen surrealist hem verbeterd zou hebben. En zo prijkten als enige Nederlandse inzending temidden van andere culinaire heerlijkheden drie schitterend opgemaakte schotels, op een waarvan een sierlijke paradijsvogel balanceerde. De heer en mevr. Te Meij hebben nog in angst gezeten of alles wel goed zou gaan, omdat de temperatuur in het vliegtuig zo hoog was en het toestel tot overmaat van ramp zeventig minuten boven de Londense luchthaven moest rondcirkelen, omdat de landingsbanen bevroren waren. De douane keek wel vreemd, toen zij met de ongewone bagage van de onder mayonaise schuilgaande lekkernijen werd geconfronteerd. Een nieuwe smokkeltruc? De drie zilveren dienbladen leken al verdacht genoeg. Maar de Engelsen zijn een vriendelijk en tegemoetkomend volk en de heer Te Meij belandde veilig in de keuken van een collega, waar hij met tomaten, olijven en augurken en wat niet al zijn eetlust prikkelend boetseerwerk kon voltooien. --- Ereprijs voor originaliteit Het echtpaar werd door de voorzitter der tentoonstelling gehuldigd om zijn van originaliteit getuigend initiatief en de heer Te Meij ontving een erediploma. „Ik vond dat Nederland op deze tentoonstelling niet mocht ontbreken", verklaarde hij ons. Inderdaad kan de heer Te Meij op zijn spontane daad, die bewijst dat er nog mensen zijn, die niet bij de pakken neerzitten en ondanks de druk der tijden erop uit durven trekken, met voldoening terugzien. Niet minder dan 120.000 Engelsen schuifelden de afgelopen dagen langs de „table d'honneur" om de tantaluskwelling te ondergaan, welke de aanblik opleverde van de keur' van fantastisch opgediende spijzen en kunstbouwsels van suikerwerk. Op dit laatste gebied staan de Engelse beslist bovenaan. Een broze pianovleugel met snaren en al was een waarlijk meesterstuk. Het was voor het eerst in dertien jaar, dat dit aan smulpapen appellerende onderdeel van de „hotelolympia" weer getoond werd. --- Jaarbeurs voor hotels De expositie vormde een jaarbeurs op zich zelf, want wat komt er niet aan het hotelbedrijf te pas? De keukenuitrustingen en de verschillende mechanische hulpmiddelen waren van betere kwaliteit dan ooit te voren en de bedieningswijze van deze laatste was zeer eenvoudig. Nieuwe vindingen ontbraken echter. De nadruk van de tentoonstelling lag dit keer op de vakopleiding, welke in Engeland met regeringshulp zeer ver gevorderd is. De propaganda voor meer hygiëne was --- Zeven jaar geëist tegen „Nol de Brabander” Flinke straffen voor zijn bende-leden Het sluitstuk van de zaak tegen de bende van „Nol de Brabander", alias A. F., werd gisteren door de Bossche Rechtbank behandeld. Daarbij werd tegen Nol, die door de Officier vergeleken werd met de Sicüiaan Giuliano, zeven jaar met aftrek geëist. Daarbij werd rekening gehouden met zijn verminderde toerekeningsvatbaarheid. Tegen de andere leidende fguren, de Tilburgse vertegenwoordiger H., werd acht jaar met aftrek geëist, tegen de 39-jarige Tilburgse winkelier P. J. J. vijf jaar met aftrek, tegen J. B. v. K. zes jaar met aftrek. De laatste pleegde onder meer met zijn broer en Nol P. de overval op het postkantoor te Veghel, waarby een buit van f 10.000.— werd gemaakt. Vonnis werd gewezen tegen een aantal handlangers, waarbij straffen vielen variërende tussen zes maanden voorwaardelijk en negen maanden onvoorwaardelijk. De beide tipgevers werden respectievelijk tot acht en zeven jaar veroordeeld en de medeplichtige A. V. uit Dongen tot zeven jaar. wel zeer op haar plaats, want de manier, waarop in dit land met voedsel wordt omgesprongen, is vaak beneden kritiek. De bladen voeren reeds lang een hardnekkige campagne tegen de soms verregaande nonchalance, welke een rechtstreekse bedreiging voor de volksgezondheid oplevert. Maar Engeland is, naar deze tentoonstelling nog eens bewees, hard op weg zijn leven in dit opzicht te beteren. Maaltijdverzorging als cultuuruiting is hier door verschillende oorzaken slechts zwak ontwikkeld. Het is echter ook een legende, dat de Engelsen zich tekort doen. Ze eten nog altijd spek bij het ontbijt, al ontbreekt het completerende ei in negen van de tien gevallen. En maakt het Engelse volksvoedsel bij uitnemendheid, gebakken vis en patates frites, meestal op straat lopende uit een krant gegeten, niet nog steeds de glorie uit van het democratische dieet? --- Groot succes In Uithuizermeeden is de actie van het Roode Kruis een groot succes geworden. Dat hebben we gisteravond met onze eigen ogen kunnen bemerken. Niet minder dan 180 personen kwamen zich melden bij de lange tafels, om daarna in de zaal gevoerd te worden waar de „operatie" zou worden uitgevoerd. Op brancards lagen hier in lange rijen zij die zich bereid verklaard hadden een halve liter van hun bloed aan stervenden te willen geven. Onder leiding van de heer W. van Empol waren hier een Roode Kruis-team uit Amsterdam en de „priksters" van mevrouw A. 800t—Bolt uit Groningen druk in de weer om de rubberslangetjes met de naald in de armen van de bloedgevers te bevestigen, en het bloed voor het vervoer naar Amsterdam gereed te maken. En dan niet te vergeten de meisjes van het Roode. Kruis in Uithuizermeeden. Daar is heel wat gepresteerd in Rehoboth. Geduldig hebben zij naast haar patiënten gezeten terwijl het bloed in de flessen vloeide, en hen na afloop getracteerd op een kop sterke koffie, om weer wat aan te sterken. Personen tussen de 18 en 60 jaar, behalve zij die lijden aan bloedarmoede en geelzucht, kunnen bloed geven. We hebben nog even een praatje gemaakt met burgemeester Koomans en de leider van het Roode Kruis-team, de heer Van Empol. De eerste vertelde ons hoe enthousiast de bevolking zich meldde. Zelfs waren er gisteravond mensen, die zich niet eens opgegeven hadden, maar desondanks toch naar Rehoboth kwamen om van hun kostbaar gezond bloed iets af te staan. De tweede deed ons de minder prettige mededeling, dat het hier in het Noorden nog niet zo heel best loopt met het bloedgeven. De Noorderlingen willen schijnbaar eerst de kat eens uit de boom kijken. In het Westen en Zuiden zijn reeds heel wat plaatsen bezocht. Laten we hopen, dat Noord-Nederland, aangemoedigd door Uithuizermeeden, zich nu spontaan gaat melden voor het geven van bloed, voor de redding van hen die dit kostbaar vocht zo nodig hebben. Geduldig wagen de helpsters het gezonde, levenbrengende bloed in flessen op. --- Kunst en Wetenschap „Pieta” van Michel Angelo wordt verkocht De waarde wordt op meer dan 2½ millioen gulden geschat Michel Angelo's laatste meesterwerk, bekend als de Rondanini „Piëta" zal bij opbod worden verkocht. Michel Angelo schiep deze „Piëta" toen hij bijna 90 jaar oud was. Het beeld, dat meer dan 250.000.000 lire waard is, zal naar de hoogste bieder gaan. Het Italiaanse departement van onderwijs heeft last gegeven, dat het beeld niet naar het buitenland mag worden verkocht, maar in Italië moet blijven. Bij de gedane biedingen is er een van Amerikaanse Rooms-Katholieken, die het beeld aan Paus Pius de twaalfde ten geschenke willen geven. Het beeld is Michel Angelo's vierde Piëta, waaraan hij ongeveer tot zijn dood in 1564 heeft gewerkt. Tot 1946, het jaar waarin de eigenaar stierf, stond het beeld op de binnenplaats van het Rondanini Paleis, in het hart van Rome. Michel Angelo's eerste „Piëta", welke hij op 24-jarige leeftijd maakte, staat in de St. Pieterskerk te Rome. --- Er vloeide bloed in Uithuizermeeden Gezond bloed voor zieken Er vloeide bloed in Uithuizermeeden. Traag druppelde het uit de lichamen. Nee, het was geen ongeval. Geen wegebbend leven. Het was gezond, donkerrood bloed, vrijwillig gegeven door gezonden, om zieken het leven te doen behouden. We waren gisteravond op bezoek in het gebouw Rehoboth in Uithuizermeeden. Jong en oud, rijk en arm, waren hier samengestroomd om gevolg te geven aan de actie van de plaatselijke afdeling van het Nederlandsche Roode Kruis voor het geven van bloed aan de Bloedtransfusiedienst. Onder leiding van burgemeester B. H. Koomans, voorzitter van de plaatselijke afdeling, is de laatste maandeiv een propaganda-actie gevoerd. Zoals bekend, bestaat de mogelijkheid om gezond bloed voor een speciale behandeling, o.m. bevriezing, tot een poeder te verwerken, dat lange tijd kan worden bewaard, en door toevoeging van een vocht weer tot normaal bloed kan worden teruggebracht. Voor de patiënten die bloed moeten hebben, willen zij het leven behouden, is dit bloed dus een zeer kostbaar iets. Maar om bloedplasma te verkrijgen moet men eerst gezond vloeiend bloed hebben van gezonde mensen. En dat is niet zo gemakkelijk! --- De bewerking De afgelopen nacht nog is het bloed uit Uithuizermeeden per auto naar Amsterdam vervoerd. Hier worden eerst de rode en witte bloedlichaampjes uit het bloed gehaald, en later wordt o.m. door bevriezing ook het laatste vocht uit het overgebleven plasma verwijderd. Het droge bloedpoeder wordt dan in kisten naar de ziekenhuizen in het land verzonden, met bijvoeging van het vocht dat het laatst uit het plasma is verwijderd. Wordt dit samen weer gemengd, dan is het bloed na een kleine behandeling weer klaar voor het gebruik. Zo heeft Uithuizermeeden gisteravond weer een grootse plicht vervuld. Dat dit voorbeeld navolging moge vinden! --- Meer dan 1500 gestolen kunstwerken achterhaald Duits student meldde zich na spannende jacht aan De Duitse politie te Lübeck heeft een grootscheepse jacht op de voortvluchtige 25-jarige student in de kunstgeschiedenis, die verdacht wordt van de meest sensationele diefstal van kunstwerken in deze eeuw, met succes beëindigd. De in het nauw gebrachte jongeman heeft zich te Kiel bij de politie aangemeld. De politie verklaarde, dat zij geloofde dat de student ongeveer 2000 kunstwerken van wereldberoemde meesters had gestolen, welke naar schatting verscheidene millioenen mark waard zijn. Men meent, dat de gestolen werken behoorden tot voormalige collecties van musea te Berlijn en in andere steden van Duitsland. De schilderijen, die in de oorlog werden verwijderd, waren na de oorlog in Greifswald, Stettin en Schwerin (alle in de Sovjet-zöne) opgeslagen in universiteiten en musea. De politie vond enige dagen geleden in een koffer, die, naar werd gezegd, door de student bij een bank te Lübeck in bewaring was gegeven, 1.444 kunstwerken, die uit voormalige collecties van beroemde Duitse musea werden vermist, aldus meldt het Westduitse persbureau DPA. Een paar dagen tevoren had zij beslag gelegd op een andere koffer in de voormalige woning van de student. Deze bevatte 135 werken van Rembrandt en Albrecht Dürer. De koffer, die in de bank te Lübeck werd gevonden, bevatte volgens het met Britse vergunning verschijnende blad „Die Welt" o.m. 32 etsen en schilderijen van Rembrandt, 45 van Dürer, 110 van de in de achttiende eeuw levende kunstenaar Daniël Chodowiecky, een van Rafaël, twee van Tisohbein, een van Hans Holbein en verscheidene van andere beroemde meesters. De politie zei, dat zij geloofde, dat de student naar de V. S. zou trachten te vluchten met een derde koffer met gestolen kunstwerken, die nog in zijn bezit zouden zijn. De teruggevonden stukken werden aan een onderzoek onderworpen door een kunstexpert te Lübeck. Hij verklaarde, dat men met vrijwel absolute zekerheid kon zeggen, dat de meer dan 1.500 werken de echte schilderijen zijn, die uit de collecties worden vermist. --- Den Haag wil Voorburg en Rijswijk annexeren In de gisteravond gehouden gemeenteraadsvergadering hebben B. en W. van Den Haag zich bij monde van burgemeester mr F. M. A. Sohokking uitgesproken voor samenvoeging van Voorburg en Rijswijk met de residentie. De raad sprak zich op 2 Juli 1946 dienovereenkomstig in een besluit uit. B. en W. achten door toeneming van de behoefte aan bouwrijpe grond de argumenten voor annexatie nog versterkt. — Wegens dood door schuld had zich een kapelaan uit De Bilt te verantwoorden. Hij kwam in Augustus bij Hollandse Rading met zijn auto in botsing met een wielrijder, die aan de gevolgen overleed. Er werd f 500.— boete geëist en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf. --- De weg naar de vrijheid Belofte als enige barrière Ja, het experiment met het „open gesticht" is interessant. Dat blijkt ook wel uit de stof, welke is vergaard in Ihet Januari-nummer van het Maandschrift voor het Gevangeniswezen. Dr J. van der Grient wijst er in een artikel op, dat de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf een probleem is en problematiek ontstaat altijd daar, waar het de mens onmogelijk is door middel van een eenvoudige rechtlijnige methodiek een resultaat te bereiken, dat een maximum van nuttigheid afwerpt. De tot vrijheidsstraf veroordeelde mens opsluiten zonder meer is zulk een rechtlijnige weg. De ervaring heeft geleerd, dat de bereikte resultaten dan ook uitermate teleurstellend waren. Rekening houdend met de veelzijdigheid van de menselijke structuur zocht men daarom naar andere, vaak meer ingewikkelde wegen, waarlangs de strafvoltrekking kan plaats vinden. Het doel daarbij is, de straf en de tenuitvoerlegging ervan aan te passen aan het gestrafte individu. Een „open gesticht" nu is een voor een geselecteerde groep gevangenen bestemde strafinrichting, waarbij iedere vorm van normale bewaking ontbreekt. De basis voor opneming in een dergelijke inrichting kan slechts vertrouwen zijn. Vertrouwen in de ingeslotenen, die als enige barrière op de weg naar de vrijheid vinden ... het door hen zelf gegeven woord, hun eigen belofte. Zo worden gedetineerden hun eigen bewakers en dat is één van de dingen waarom het juist te doen is; het kweken van verantwoordelijkheidsgevoel tegenover de directie en de medegevangenen. Bovendien is een dergelijk gesticht ook „open" in die zin, dat er een voortdurend contact bestaat tussen deze inrichting en de buitenwereld. Het verlenen van verlof is echter een kwestie, welke niet automatisch aan het begrip „open gesticht" mag worden gekoppeld. De tot dusverre met deze inrichtingen opgedane ervaringen, rechtvaardigen de hoop, dat deze vorm van strafexecutie in de toekomst een be- Het kind van drie, mijn enig kind, trok de deur open en riep boven aan de trap: „Moe, daar is pa, die meneer van de vorige keer!" Wij hebben erom moeten lachen, maar ik kon wel innerlijk huilen, aldus geeft een gedetineerde van een zogenaamd „open gesticht" zijn verlofsimpressie weer. En een ander vertelde: — Zvi doen met je, net als ik met duiven," zei mijn zwager, een verwoed duivenmelker: uitvliegen en dan weer terugkomen, weer uitvliegen en weer terugkomen en eindelijk mag je aan de grote race deelnemen. Ik hoop, dat je dan de prijs van de vrijheid wint! langrijke plaats zal innemen in ons strafstelsel, zo besluit dr Van der Grient zijn artikel. Ook uit de rapporten van directeuren van „open gestichten" blijkt, dat deze inrichtingen als een juiste overgang naar de maatschappij worden beoordeeld. Een werkgroep van het Studie- en Documentatiecentrum, welke door de Directeur-Generaal van het Gevangeniswezen belast werd met de bestudering van het probleem der „open gestichten", komt in haar rapport tot de conclusie, dat deze inrichtingen in de toekomst ook voor criminelen verantwoord zal zijn. --- Nederlands blad laakt Indonesische autoriteiten en pers De Nieuwsgier contra onware berichten en valse beschuldigingen De houding der Indonesische autoriteiten tegenover de Nederlandse pers op Java en die der Indonesische pers tegenover Nederlandse functionarissen werd dezer dagen gelaakt in het Nederlandse blad De Nieuwsgier te Batavia. De Nieuwsgier wijst er op, dat tweemaal achtereen Indonesische persorganen zich niet hebben ontzien, een blaam te werpen op hoge Nederlandse autoriteiten. Het blad Pewara Djakarta beschuldigde Maandag minister Van Maarseveen er van, eigenlijk speciaal naar Indonesië te zijn gekomen, om de verantwoordelijke Nederlandse legerstrijdkrachten op het grondgebied der RIS te instrueren hoe de actie van Westerling dient te worden gesteund. Daarna heeft het officiële Indonesische Persagentschap Antara beweerd, dat mr Van Hoogstraten ergens buiten Batavia zou zijn gearresteerd. De Indonesische bladen hebben dit nieuwtje blijkbaar zonder enige poging tot verificatie opgenomen. 24 uur later kwam Antara echter met een dementi, nadat het bureau dit bericht eerst over geheel Indonesië had laten circuleren en de Indonesische pers het eendrachtig had gepubliceerd. De Nieuwsgier schrijft voorts „Het is geen geheim meer, dat individuele Nederlandse journalisten, zowel als hoofdredacteuren van in de Nederlandse taal verschijnende bladen, zich reeds enkele malen hebben moeten verantwoorden voor hetgeen in het algemeen werd gekwalificeerd als „hun houding". Zij zouden met hetgeen zij hadden geschreven, „de goede verhoudingen verstoren". Nu vragen wij ons echter af, aldus dit blad, of met berichten van de soort als hierboven geciteerd die „goede verhoudingen" wel zijn gediend", aldus De Nieuwsgier, die als volgt besluit: „De Nederlandse gemeenschap, zo goed als de Indonesische, wil eindelijk rust, orde en een prettige onderlinge verhouding. Die kunnen niet worden bereikt, zo lang niet de Indonesische persorganen eigener beweging nalaten, onbehoorlijke, onjuiste en beledigende berichten te lanceren over geachte leden van de Nederlandse gemeenschap". --- Julonius, eig. V.H.V. Stanskanaal en D.E. Mellema te Finsterwolde, tijdens de keuring van de 3-jarige of oudere niet-goedgekeurde hengsten in het Stadspark. --- Erfelijkheid en economie Twee lezingen in de Academie over intellect, begaafdheid, intelligentie e.d. De tweede lezing In de Aula van de Academie te Groningen hieldenjjisteren voor de Medische en Economische Faculteitsverenigingen en de Vereniging voor Psychologische Studenten prof. dr M. J. Sirks en dr Ph. M. van der Heijden de eerste lezingen in de cyclus „De gevolgen van de intelligentiespreiding en de erfelijkheid van het intellect voor de economie van ons land". Onder het motto „Hij heeft een aardje naar zijn vaartje" vertelde prof. Sirks in zijn lezing „De erfelijkheid van het intellect en de begaafdheid in het algemeen" hoe nog heden ten dage het ongeloof over deze erfelijkheid in grote kringen heerst. „Men" aanvaardt wel grif dat lichamelijke eigenschappen hereditair zijn. De bron van het bovenbedoelde ongeloof ligt reeds bij Rousseau en de Franse en Amerikaanse verklaringen van de rechten van de mens. Men ging er hierbij van uit, dat de mensen in oorsprong allen gelijk zijn en alleen door opvoeding en milieu beïnvloed worden. Het marxisme bevorderde deze ideeën zeer. Tussen gelijkwaardig en gelijkberechtigd, aldus spreker, is evenwel een brede kloof, omdat het eerste begrip gelijkheid in prestatie, in „kapitaal" inhoudt. Voor de geleerde bestaat de moeilijkheid dat het vastleggen van morthologisch-anatomische kenmerken (b.v. uit ouders met blauwe ogen komen eerder kinderen met blauwe dan met bruine ogen voort) veel eenvoudiger is dan dat van psychologische kenmerken. Aan de hand van voorbeelden toonde prof. Sirks aan, dat begaafdheid niet alleen psychologische maar ook lichamelijke invloeden ondergaat. Bij muzikaliteit, schilderen en tekenen e.d. gaan samen psychische begaafdheid en technische vaardigheid. Dat muzikaliteit inderdaad erfelijk is, is bewezen uit het feit dat de muzikale eigenschappen van Bach, .Mozart, Beethoven, Bizet, Brahms e.a. in hun respectieve families zetelen. Voorts besprak prof. Sirks het intellect in het algemeen, waarbij nrj o.m. opmerkte dat ieder kind in zijn z.g. intelligentie-quotiënt niet alleen het product is van zijn door erfelijkheid verkregen aanleg maar ook dat van zijn milieu (gezin, school e.d.). Concluderend zei spreker dat de erfelijke grondslag van het intellect vaststaat en dat dit intellect voor elk mens een minimum heeft, dat door milieu en opvoeding naar een maximum, en niet hoger, gevoerd kan worden. Overigens was prof. Sirks er van overtuigd, dat intellect niet het enig nodige in onze maatschappij is: nuchter verstand en lichamelijke kracht zijn z.i. zeker nodig. De waarde van de mens evenwel ligt, aldus spr., in zijn prestatievermogen en in zijn rentabiliteit, die kwalitatief en kwantitatief kunnen verschillen, omdat zij berusten op verschil in „meegebrachte" aanleg. van dr Van der Heijden, betrof „De biologische grondslagen der persoonlijkheidsstructuur en hun economische betekenis". Deze spreker betoogde, dat zowel intelligentie als werktuigeüjke begaafdheid erfelijk zijn; verschillende beroepen eisen een bijzondere verhouding hiertussen, een verhouding die ook al weer erfelijk is. Wat het intelligentie-quotiënt betreft, deelde de heer v. d. Heijden mee, daongeschoolden — gelijk bekend — gemiddeld onder het bevolkingsgemiddelde komen, metaalarbeiders 25 pet, hierboven (hoger dan normaal kantoorpersoneel!) en dat studenten een I. Q. van 170 è. 180 moeten bezitten om een redelijke studiekans te maken. Wat de werktuigelijke begaafdheid betreft, is gebleken dat juristen en economen op gelijk plan staan met leerlingen van bedrijfsscholen In de huidige maatschappij, aldus deze spreker, staat men thans voor het probleem dat het kindertal van de begaafdste groep klein, dat van de onbegaafde groepen groot is, hetgeen een daling van het algemene begaafdheidspeil tengevolge heeft. Hier is geen sprake van een religieus probleem. De geaardheid van de mens, zijn milieu, zijn gebrek aan verantwoording, zijn vrees voor de toekomst, de oorlog (die de beste mensen vraagt), dat alles beïnvloedde en beïri* vloedt nog de voortplanting. In het algemeen zag spr. een vicieuze cirkel wat betreft de economische ellende en de uit het bovenstaande volgende psychische degeneratie. Zijn conclusie was hierbij dat in deze wereld van ongekende mogelijkheden de mens op een lager peil dan bv. 2500 jaar geleden staat. Het feit, dat b.v. in Duitsland elk jaar het leervermogen der schoolkinderen met 11 pet. afneemt en dat in Twente het gemiddelde I. Q. der textielarbeidersteeds lager wordt, geeft volgens de heer v. d. Heyden te denken. --- „De wereld is 2000 jaar teruggegaan” Vaticaan over waterstofbom „De wereld is in haar moraal tweeduizend jaar teruggegaan", aldus het officieuze Vaticaanse blad Osservatore Romano in een commentaar op Trumans besluit om tot fabricage van de waterstofbom over te gaan. Aangedrongen wordt hierin voorts op internationale controle in plaats van de huidige bewapeningswedloop. Over die controle sprak gisteren ook Truman zelf. Hij vond het niet nodig de V.N. mee te delen dat zijn (bovengenoemd) besluit was gevallen, doch liet doorschemeren dat controle, op de atoomenergie de fabricage van de H-bom zou kunnen doen stopzetten. Diplomatieke waarnemers te Moskou hebben gewaarschuwd tegen het onderschatten van het vermogen van de Russische geleerden. Zij wezen er op dat Westerse experts zich danig vergist hadden, toen zij beweerden dat Rusland de eerstkomende jaren er zeker niet in zou slagen de atoombom te ontwikkelen, aldus United Press. --- De immigratie van Nederlandse militairen naar Australië De Australische minister voor Immigratie, Holt, heeft te Sydney bekend gemaakt, dat de onderhandelingen met de Nederlandse regering inzake de immigratie van Nederlandse militairen uit Indonesië beëindigd zijn. De Australische regering zal een selectiegroep naar Indonesië zenden voor het toezicht op de definitieve selectie van hen, die zloh te Australië wensen te vestigen. In aanmerking komen ongehuwden tussen 18 en 45 jaar of gehuwden tot 50 jaar met hun gezinnen. De Australische regering zal de veraMwoordelijkheid dragen voor voorlopige accomodatie en werkzaamheden. De Nederlandse regering heeft de verantwoordelijkheid aanvaard voor het vervoer naar Australië, waarvan de kosten niet voor rekening van Australië komen. ---