Marineman vecht reeds 28 jaar voor eerherstel Strafvervolging gevraagd tegen minister Visser (Van onze Amsterdamse correspondent) De 63-jarige Amsterdammer A. H. F. Fonteijn heeft de procureur-generaal van de Hoge Raad verzocht een strafvervolging in te stellen tegen de minister van Defensie, ir. S. H. Visser, omdat deze medeplichtig zou zijn aan ambtelijke willekeur en aan „bevordering van een doofpotmentaltteit. waardoor de krijgstucht en het gezag worden ondermijnd". De heer Fonteijn maakte in 1934 als sergeant-konstabel bij de Koninklijke Marine deel uit van de bemanning van De Zeven Provinciën, op welk schip in dat jaar muiterij uitbrak. Kort na de muiterij werd hij wegens asthma uit de dienst ontslagen. De heer Fonteijn zegt te kunnen aantonen, dat zijn ontslag in verband stond met de muiterij, hoewel hij ten tijde van de opstand op het schip niet aan boord was. Hij beschikt over tal van schriftelijke verklaringen, waarin vooraanstaande medici verklaren, dat hij niet aan asthma heeft geleden en dat hij zonder enige restrictie geschikt was voor militaire dienst in Nederland en in de tropen. Bijna 28 jaar lang heeft de oud-sergeant voor eerherstel en schadevergoeding gevochten, aanvankelijk met verzoekschriften aan Koningin en Staten-Generaal, later in processen, die hij soms uitlokte door bijvoorbeeld de artsen, die hem destijds afkeurden, te beledigen. Zijn actie nam hem tenslotte zo in beslag, dat hij een betrekking als nachtwaker aanvaardde om overdag tijd te hebben ministeries, artsen, dagbladredacties en advocatenkantoren af te lopen. De affaire-Fonteijn is meermalen in de Tweede Kamer aan de orde geweest, maar zonder resultaten voor de marineman, die de strijd onversaagd voortzette. De afloop van de zaak-Van der Putten en 't ingetrokken ontslag van 340 aanvankelijk afgekeurde militairen hebben de heer Fonteijn aanleiding gegeven opnieuw 't offensief te openen. --- Schuttevaer 100 jaar Het volgend jaar zal het een eeuw geleden zijn, dat Schuttevaer, de landelijke schippersvereniging werd opgericht. Haar naam was aanvankelijk Eendracht Maakt Macht, maar op de eerste jaarvergadering in 1863 werd de naam gewijzigd in die van Schuttevaer, naar een verenigingslid, dat zich in de schipperswereld grote verdiensten had verworven. Het eeuwfeest zal in januari feestelijk worden herdacht. — Het aantal werklozen in Groot-Brittannië is weer gestegen. Het cijfer voor half november was 544.451, het hoogste cijfer sinds maart 1959, zo heeft het ministerie van arbeid meegedeeld. Het aantal werklozen wordt geschat op 2.4 pet. van het aantal beschikbare arbeiders. --- In Westerbroek geboren Historicus dr. J.S. Bartstra † Op 75-jarige leeftijd is te Haarlem overleden de historicus dr. J. S. Bartstra. De heer Bartstra, die op 30 juni 1887 in Westerbork is geboren, studeerde aan het gymnasium te Sneek en aan de universiteit te Leiden. In 1928 promoveerde hij aan de gemeentelijke universiteit van Amsterdam tot doctor in de Letterkunde. Van 1914 tot 1918 was dr. Bartstra leraar aan het gymnasium te Schiedam; van 1918 tot '52 eerst aan de hbs en daarna aan het gymnasium te Haarlem. Hij doceerde geschiedenis. In 1950 kende de Maatschappij voor Nederlandse Letterkunde hem, op voorstel van de commissie voor Geschied en Oudheidkunde, de prijs voor meesterschap toe voor zijn baanbrekend werk op het terrein van de internationale politieke geschiedenis. Hij is onder meer schrijver van „het vierdelige handboek van de staatkundige geschiedenis van onze beschavingskring van 1658 tot 1954". Dr. Bartstra was lid van de Koninklijke Nederlandse Academie der Wetenschappen, afdeling Letterkunde. Voorts was hij lid van het hoofdbestuur van de Bond van Nederlandse Volksuniversiteiten. De crematie heeft vandaag plaatsgevonden te Driehuis-Westerveld. --- PLATTELANDSVROUWEN ZAGEN JOEGO-SLAVIE Onder leiding van de presidente, mevrouw Poppinga-Baas werd de maandelijkse bijeenkomst in het Mennohuis gehouden. Mevrouw De Bock- Luiting, Joego-Slavië-deskundige bij; uitstek, vertelde over dit land. Aan de hand van prachtige kleurendia's maakte men een reis door de zo zeer van elkaar verschillende delen van het land. Er was tevens een tentoonstelling van voorbeelden van volkskunst. --- OOM EN TANTE Een dezer dagen had de postbesteller te Kantens een aardige puzzel op te lossen. Uit Amerika, Hardfort, was een prachtige kleurenansicht verstuurd met als adres: „ i.rn oom Job en tante Johanna, Kantens, Groningen, Netherlands". Via informaties en de hulp van de burgerlijke stand ter secretarie blijkt, dat de kaart inderdaad in Kantens moet zijn en wel bij de rustend bakker Leeuw en echtgenote. Zou men in het wijde Amerika en zelfs die van Nederlandse afkomst, althans van Nederlandse ouders, denken dat men in Nederland met een dergelijke summiere adressering kan volstaan, of ... zou het mogelijk zijn dat men met het schrijven van het adres zo in gedachten is geraakt bij de oude familiebanden, dat deze hen geheel in beslag namen? In ieder geval is dankzij de plichtsgetrouwheid van de P.T.T. de kaart terecht gekomen. --- J. de Boer over: Bejaardenzorg en Diaconaat „De bejaarde heeft met de andere leden van de gemeenschap een cultuurtaak. Dit is de kerngedachte van mijn betoog," aldus de heer J. de Boer uit Den Haag, tijdens zijn referaat over „Bejaardenzorg en Diaconaat," gistermiddag gehouden in Het Tehuis te Groningen voor leden van het comité van de Provinciale Diaconie en de Stichting Geref. Sociale Zorg voor de provincie Grroningen. Na een openingswoord van de voorzitter, ds. L. Zwanenburg uit Groningen, begon de heer De Boer zijn referaat met het stellen van de vraag: Is er in de tegenwoordige tijd bij de talrijke sociale voorzieningen nog een taak voor de diaconie? De bejaarde is iemand, die zijn positie in de huidige samenleving niet meer kan handhaven. Hij is nu meer op zichzelf aangewezen en eenzamer geworden door het verlies van bepaalde relaties. De bejaarde is echter ook een schepsel Gods en daarom heeft de samenleving de taak ervoor te zorgen, dat ook de bejaarde een leefbaar bestaan heeft. De blijvende taak van de diaconie is nu aandacht te schenken aan die vereenzaming en de bejaarden zoveel mogelijk op te nemen in de gemeenschap. Maar de diaconie moet nooit doen wat de samenleving (de diaconia) kan doen, want bij het werk van de diaconie moet de gehele gemeente ingeschakeld zijn in dienst der barmhartigheid. Op deze interessante lezing, die door een groot aantal mensen aandachtig beluisterd werd, volgde een uitvoerige discussie.' Hierbij werd onder meer gewezen op het gevate dat er in een collectief wonen in een verzorgingstehuis schuilt. Collectiviteit geeft een verlies van een zekere mate van zelfstandigheid en verhoogt de kans tot geestelijk inzinken. Daarom is het beter kleine objecten te bouwen, waar de bejaarden zelfstandig kunnen wonen en waar kleine sociale verzorgingen zijn. --- Afscheid meester Bol te Ruischerbrug Op 30 november zal het hoofd der openbare school in Ruischerbrug, de heer L. J. 801, voor het laatst voor de klas staan. Hij heeft het onderwijs dan bijna 47 jaren gediend. De heer 80l werd geboren te Delfzijl, studeerde te Groningen en werd in 1916 tijdelijk onderwijzer te Nieuweschans. Daarna werd hij benoemd als onderwijzer in vaste dienst te Woltersum, maar vertrok ook al spoedig naar Groningen. Na enkele jaren te hebben gewerkt aan de Nieuwe Kerkhof-school werd hij benoemd als hoofd der school te Armerveen en later te Anloo. In 1929 werd hij benoemd tot hoofd der school te Ruischerbrug, als opvolger van de heer J. T. Emmelkamp, die hier obk 33 jaren hoofd was. Gedurende 65 jaar heeft Ruischerbrug dus twee hoofden van scholen gekend. Gedurende 33 jaar was de heer 80l bestuurslid van het Groene Kruis, afdeling Noorddijk en ook 33 jaar bestuurslid van de begrafenisvereniging, waarvan de laatste twintig jaar voorzitter. Ook de kerk had zijn volle belangstelling; hij was vele jaren notabel en kerkvoogd. Gedurende dertig jaar was hij secretaris van de commissie tot wering van schoolverzuim. Ook mevrouw 80l deed volop mee aan het dorpsleven. Ze was vele jaren organiste van de kerk te Middelbert en presidente van de plaatselijke vrouwenvereniging. Vrijdagmiddag 30 november zal de heer en mevrouw 80l een receptie worden aangeboden in de schoolzaal, waar ieder de gelegenheid zal worden geboden afscheid te nemen. De familie 80l zal zich te Paterswolde gaan vestigen. --- G. Bakker werkt al zestig jaar als koeperke in Stitswerd Drie-en-zestig jaar geleden kwam de toen 14-jarige Geert Bakker, in Stitswerd en algemeen bekend als „koeperke", bij zijn vader in de wagenmakerij om het vak te leren. Toen de jongen 17 jaar was, overleed zijn vader. Van die tijd af stond hij er alleen voor om als zelfstandige het bedrijf van wagenmaker en kuiper door te zetten. Hij heeft het altijd goed kunnen klaren. Nog steeds, ondanks zijn hoge leeftijd (al wil hij dit laatste eigenlijk niet weten) is hij werkzaam wagenmaker in zijn bedrijf. Van sommige landbouwfamilies bedient hij al de derde generatie. Dat koeperke Bakker in Stitswerd een belangrijke figuur is geworden heeft hij mede te danken aan zijn veelzijdigheid, want het is een deskundige op het gebied van zijn ambt, wagenmaken en kuipen, ook is hij niet voor een kleintje vervaard wanneer men zijn hulp inroept bij een weigerachtig elektrisch apparaat, een klok of wat dan ook. Ze functioneren soms nog beter dan ze ooit deden. Men zou kunnen zeggen dat men in Stitswerd, in de persoon van koeperke Bakker een veelzijdig begaafd ambachtsman heeft. De heer Bakker, die een goede gezondheid geniet en een grote levenslust bezit en een onweerstaanbare humoristische geest, zal er zeer waarschijnlijk niet aan denken om vooreerst zijn werkzaamheden te beëindigen. 't Koeperke, die ongehuwd is, woont samen met zijn zuster. Veel openbaarheid is niet aan zijn zestigjarig ambtsjubileum gegeven; dat dit feit echter niet onopgemerkt voorbij ging, bleek wel toen burgemeester R. A. W. Cleveringa namens de burgerlijke en ds. P. C. 't Hooft namens de Nederlands Hervormde Gemeente, de jubilaris met een bezoek hun belangstelling toonden. --- Gerechtshof Leeuwarden Anderhalf jaar in de zaak-Opende Het Gerechtshof te Leeuwarden heeft de 55-jarige landbouwer Wiebe van der V. uit Opende veroordeeld tot een gevangenisstraf van anderhalf jaar met aftrek van voorarrest. Van der V. stond in hoger beroep terecht omdat hij op 25 juli van het vorig jaar zijn buurman Arme van der Wijk tijdens een vechtpartij zo ernstig met een hooivork had verwond, dat 't slachtoffer na een wilde ren door de weilanden in de schuur van een andere buurman overleed. Ook de rechtbank in Groningen had Van der V. tot een gevangenisstraf van anderhalf jaar veroordeeld. De officier van Justitie, die twaalf jaar had gevraagd, was tegen het vonnis in hoger beroep gegaan. De procureur-generaal in Leeuwarden, jhr. mr. N. Witsen-Elias, had veertien dagen geleden een gevangenisstraf van tien jaar met aftrek gevraagd. --- Rechtbank Assen Voor ongeluk boete van ƒ1000 geëist Een boete van f 1000,- of 3 maanden hechtenis en een half jaar intrekking van het rijbewiji Is vanmorgen geëist tegen mevrouw A. K.-de V. te Assen, Zij werd verantwoordelijk gesteld voor liet auto-ongeval, dat op 16 mei j.l. op de weg tussen Assen en Groningen plaats had en waarbij de heer D. Wilmink te Groningen ernstig werd gewond. Er ontstond een frontale botsing, toen mevrouw K. een vrachtauto inhaalde en van de tegenovergestelde richting de auto van de heer W. naderde. Mevrouw K. verklaarde in het geheel geen tegenligger te heben opgemerkt; terwijl zij halverwege naast de vrachtauto reed zag zij een grijze wagen opdoemen. Uitspraak op 7 december. --- Eindexamens gymnasium moeten voortgang hebben Ondanks bezwaren gecommitteerden (Van onze Parlementaire medewerker) Volgens staatssecretaris Janssen (0., K. en W.) moeten de eindexamens gymnasium volgend jaar voortgang hebben, ook wanneer bepaalde gecommitteerden in de klassieke talen geen medewerking bi; deze examens verlenen wegens bezwaren tegen de gewijzigde eindexamenregeling. De staatssecretaris, die vanmiddag vragen van de heer Kleijwegt (PvdA) in de Tweede Kamer beantwoordde, zei, dat 63 gecommitteerden hun medewerking hebben geweigerd; in totaal zijn er 73 nodig. Hun bezwaren richten zich tegen het mee laten tellen van de rapportcijfers van het laatste schooljaar voor het eindexamen. De staatssecretaris weigerde echter aan dit nieuwe stelsel te tornen, omdat het de basis is van de beoogde verkorting der eindexamenduur. Mochten er inderdaad volgend jaar onvoldoende gecommitteerden in de klassieke talen beschikbaar zijn, dan móeten desnoods de rectoren der scholen als gecommitteerden optreden. Abnormaal is dit volgens de staatssecretaris niet. De staatssecretaris kondigde nog enige nadere wijzigingen van het eindexamenreglement aan, die echter niets te maken hebben met de bezwaren die thans door circa 90 procent van de betrokken gecommitteerden worden aangevoerd. Er zal intussen nog een gesprek worden gevoerd om hen ertoe te brengen alsnog hun mening te herzien. --- Universiteit Amsterdam Prof. dr. E. Galama hoogleraar Fries Curatoren van de Universiteit van Amsterdam hebben hun goedkeuring gehecht aan de benoeming van dr. E. Galama te Hilversum tot bijzonder hoogleraar in de Friese taal- en letterkunde vanwege de provinciale onderwijsraad van Friesland. Evenals zijn voorganger, prof. dr. J. H. Brouwer, heeft prof. Galama daarnaast van universiteitswege een leeropdracht ontvangen voor oud-Fries. Prof. Galama, in 1912 geboren te Gouda, studeerde te Utrecht Nederlandse taal- en letterkunde met bijvak Fries. Sinds zijn doctoraalexamen in 1938 is hij leraar Nederlands en geschiedenis. Na zijn proefschrift „twee 16e-eeuwse spelen van de verlooren zoone door Robert Lawet" waarop hij in 1941 promoveerde, publiceerde dr. Galama o.a. een aantal artikelen over de Friese literatuur. --- FEUILLETON EIKE AGENA door Grete Dölker-Rehder I 58) „Denk je niet, dat er in de zee ook kronen liggen en gouden ketenen, zwaarden en schilden, kratten, zo groot, dat de hele wereld ermee gered kon worden, als je ze maar boven kon halen. En ook mensen liggen er in de zee, o, Jurian, in stormnachten denk ik zo dikwijls aan al die mensen buiten op zee Weet je. wie ze haalt? Ekke Nekkepenn haalt ze, de zeegeest. Wij van het Zouteiland kennen hem allemaal, want soms verschijnt hij op het wad in het middaglicht of de avondgloed, alleen 's morgens slaapt hij, en 's nachts huist hij in het riet. Soms zit hij ook in de brakwaterpoelen, als een reusachtige pad, en maakt de meisjes aan het schrikken. Een keer is Inger von Raamten hem tegengekomen aan de Raishoog, hij sprak haar aan als een mens en zei dat hij met haar wilde trouwen. Maar Inger herkende hem direct, ze riep „Ekke Nekkepenn!" en rende weg. Ze ontkwam, want iets dat je bij zijn naam noemt, verliest zijn macht". Op een keer glimlachte Eike verlegen en zei: „Vannacht heb ik een lied gemaakt." Jurian vroeg: „Jij, Eike? Slaap je dan niet, 's nachts?" „Jawel, altijd", zei ze, „maar vannacht kon ik niet in slaap komen. Het lied liet me geen rust." „Zing het Eike," vroeg Jurian. Maar Eike begon te blozen en haar hand beefde. „Het is een heel klein, dom lied, Jurian Cordes, je zult me uitlachen". Hij keek haar bezwerend aan: „Ik zal beslist niet lachen, Eike, en ik weet nu al dat je lied misschien wel vreemd is, maar beslist niet dom". „Het is een wiegelied voor Tönis, mijn zoon", zei ze. En weer vroeg hij: „Zing het". Toen zong Eike met neergeslagen ogen en met de donkere stem van een vreemde nachtvogel: „Wichel, Wichel, Wilgeboom, doe me toch geen kwaad, je bent zo oud als duinzand, je bent zo stil en afgekeerd. Wichel, Wichel, Wilgeboom, Fichel, Fichel, beide, doe me toch geen kwaad, je bloeit zo groen en ik ben rood, nu snijden we het gouden brood, Sikkel, Sikkel, Zijde." Een hele tijd zwegen ze, toen ze het lied uitgezongen had, Eike uit schaamte en Jurian uit verwondering. Tenslotte vroeg hij zacht: „Ken je Hamlet?" Ze keek op met haar heldere ogen, schudde haar hoofd en zei: „Neen, die ken ik niet. Wie is dat, hoe heet hij met zijn achternaam?" Maar Jurian antwoordde niet, hij mompelde nog, in zichzelf: „Natuurlijk ken je die niet", en toen zei hij: „Maar Eike, dat is toch geen wiegelied voor een klein kind? Wat bedoel je er dan mee. Je kunt toch niet tegen Tönis zeggen: „Je bent zo oud als duinzand?" Toen kwam er een vreemde blik in Eikes ogen, een heel verre blik, alsof ze helemaal in het tijdeloze verzonk. Langzaam, alsof ze droomde, zei ze: „Je kunt immers niet weten, of Tönis zo oud is als duizend — of misschien zelfs nog veel en veel ouder...." Haar ogen keerden weer tot de werkelijkheid terug. „Overigens bedoel ik er Bertien mee", zei ze. „Toen ik Bertien voor de eerste keer zag, stond hij hier voor de deur als een oude strandwilg. Een Wichel noemen we zoiets". Nu begon Jurian te begrijpen, wat haar woorden betekenden. Dat „ficheln" zoiets als liefkozen was, wist hij al. Maar toch bleef hem nog veel duister, en hij wilde er ook niet meer naar vragen. Het zou al dat mooie, zuivere, dat eigene, kapot maken, als hij teveel vroeg. Hij verzocht haar alleen maar, het lied nogeens te zingen, en ze voldeed aan zijn verzoek. Het is eigenaardig, dacht Jurian. Ik weet niet, of het mooi is, maar het is duister en groots, als het wiegelied van een Noordse schikgodin, en toch is het einde zacht en lieflijk. En zo leefden die beide mensen verder in hun eigen wonderwereld, die ze om zich heen gesponnen hadden. Van Bertien merkten ze niets. Ze wisten dikwijls niet eens, of hij ver was of dichtbij. Op een dag moest hij bijvoorbeeld naar Woldemar-Atterdags-Land, om hooi en stro te halen. Als hij daarheen ging, moest hij zich naar het tij richten en al voor dag en dauw wegvaren. Hij vertelde Eike de dag tevoren, dat hij weg zou gaan maar ze knikte, zonder hem goed verstaan te hebben. Ze merkte niet eens dat hij diep in de nacht opstond en naar buiten ging. Die dag deed ze haar werk, zoals altijd. Maar later op de dag ging ze met Jurian Cordes naar het hoge westelijke duin. Voor de eerste maal had hij zijn viool meegenomen en toen ze op de top in de wind stonden, speelde hij. De wind en de branding overstemden bijna zijn spel en, aangetrokken door de machtige elementen van wind en water, liep Jurian al spelend het steile, smalle zandpad af. Eike, betoverd door de klanken van zijn viool, volgde hem willoos en gedachtenloos. Op het strand bleven ze beiden staan. Jurian speelde door. Zijn spel was smeltend zacht en toch indrukwekkend, hij voelde zelf, dat hij nog nooit zo gespeeld had. Zijn spel was één geworden met het geluid van de wind en de golven. Hij zag Eike niet meer, wist niets meer van haar en van zichzelf. Toen hield hij op met spelen, wierp zijn fladderende haren achterover en rende toen langs het strand. Eike volgde hem niet. Een hele tijd later pas kwam hij weer terug, met zijn handen, met de viool erin, op zijn rug, het hoofd gebogen, langzaam. Hij keek Eike aan, maar hij zag haar niet. Langzaam liep hij het smalle pad naar het huis op. Toen Eike hem een hele tijd later volgde, zag ze hem in de mooie kamer aan tafel zitten. Hij was bezig, raadselachtige tekens op grote, gelinieerde vellen papier te zetten. Ze voelde, dat hier iets bezig was, te ontstaan. Ze was treurig, maar ze stoorde hem niet. Van die dag af gingen Jurian en Eike dikwijls naar het strand. Jurian wist, dat de dag van zijn vertrek naderde. Maar Eike wist het niet. Hij had het haar nog niet durven zeggen. Soms nam hij zijn viool mee, als ze langs het strand gingen wandelen, soms ook liep hij alleen maar naast haar, en hield haar hand vast of legde een arm om haar schouder. En dan voelden ze zich als in een hogere wereld. Alles, wat ze spraken en alles, wat ze voelden, was als muziek, was een groots, nooit eindigend, wonderlijk mooi lied. (Wordt vervolgd) (Nadruk verboden) --- Lantaarnpaal valt om Gisteren viel een oude houten lantaarnpaal te Borgercompagnie plotseling om. Hierdoor werd het lichtnet in de omgeving van café Visser onklaar. Diverse percelen kwamen zonder elektrisch licht te zitten. --- EELDE-PATERSWOLDE Echtpaar Hindriks 60 jaar getrouwd Het echtpaar Hindriks te Eelderwolde is zaterdag 60 jaar getrouwd. Pieter Hindriks is 86 jaar en zijn echtgenote, mevrouw Albertje Hindriks-Luinge, 84 jaar. Het echtpaar Hindriks heeft 23 jaar een boerderij beheerd in Corpus den Hoorn waaruit zij door de stadsuitbreiding zijn verdreven. In mei 1957 zijn ze in Eelderwolde komen te wonen. Het echtpaar heeft 7 kinderen waarvan de oudste bijna 60 jaar is. De heer en mevrouw Hindriks zijn beiden nog goed gezond. „Vroeger", zo vertelde mevrouw Hindriks, „hebben wij veel werk moeten doen, vooral in de tijd dat de melkbussen nog niet aan de fabriek werden gewassen. Wij hadden 60 melkkoeien". Het Nieuwsblad van het Noorden heeft het jubilerende echtpaar gedurende deze 60 jaar altijd gelezen, zo verzekerde zij ons. --- Assen schonk Apeldoorn twee damherten Een bok en een hinde, die zó in het stamboek ingeschreven konden worden, wanneer er een dergelijk boek voor hen zou bestaan, zijn gistermorgen per militaire vrachtauto vervoerd van de Asser hertenkamp naar hun nieuwe woonplaats Apeldoorn. Zij zijn een geschenk van 't gemeentebestuur van Assen aan de commandant van het Eerste Legerkorps, de luitenantgeneraal F. M. van der Veen. In het omrasterd „weitje" bij het gebouw van de staf in Apeldoorn was behoefte aan wat wild ontstaan, nadat de voormalige commandant van 't korps, de luitenant-generaal uit Apeldoorn was vertrokken en hij enkele geiten welke hij daar hield, meenam naar zijn nieuwe woonplaats. De Dienst Bossen en Plantsoenen wist het hertenpaar in de voorbije weken met veel list en nog meer moeite in het hertenkamp te vangen en vanmorgen werd het naar zijn nieuwe „legerplaats" overgebracht. De luitenant-generaal Van der Veen, bleek met de schenking bijzonder ingenomen te zijn. Hartelijke dankwoorden kreeg de Asser deputatie, bestaande uit de heren mr. P. P. Agter, D. Berger, A. C. Sperna Weiland en E. Schepers, dan ook mee op de terugreis. Twee militairen-van-het-platteland, die bij het korps zijn ingedeeld, waren bereid gevonden als oppassers van de nieuwe aanwinst te fungeren. --- ENKELE LICHTGEWONDEN Treinbotsing in „Underground” (Van onze Londense correspondent) Bij een botsing tussen twee ondergrondse treinen nabij het Victoria-Station in Londen, waarbij gisteren tegen het middaguur de ene trein op de andere liep, werden 11 passagiers lichtgewond en waren 400 mensen ongeveer een uur in een halfdonkere tunnel opgesloten. Ruiten braken en de twee treinen schoven ineen. 50 brandweerlieden daalden af, terwijl treinpersoneel de passagiers geruststelde met de mededeling, dat er geen gevaar voor hen bestond. De stroom werd afgesloten en de passagiers vonden tenslotte in de tunnel over een afstand van 150 meter strompelend hun weg naar de perrons. De dienst op de lijn was 5 uur lang gestremd. --- Aantal tv-toestellen passeert 11/4 miljoen Gisteren werd bij de dienst luisteren kijkgelden het lVt miljoenste televisietoestel geregistreerd. Op 1 november bedroeg het aantal aangegeven televisieontvangers 1.234.368. De registratie van het miljoenste televisietoestel vond op 14 november 1961 plaats. Er waren op 1 november 2.602.885 radiotoestellen aangegeven tegen 2-.600.537 op 1 oktober. Het aantal aansluitingen op de draadomroep bedroeg op 1 november 468.562 (per 1 oktober 469.093). --- Vlees en pluimvee bij slager en zelfbediening Supermarkets, zelfbedieningszaken e.d. die vlees verkopen, dat niet ter plaatse bewerkt is, hoeven dat van 28 november af niet meer in een afzonderlijke ruimte te doen. Voorwaarde voor die nieuwe vrijheid is, dat de biefstukjes, runderlapjes e.d. gekoeld bewaard worden en luchtdicht verpakt zijn. Het vlees moet geleverd zijn door een voorverpakkingsinrichting, die in het bezit is van een vergunning van de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid. De afzonderlijke ruimte blijft wel nodig in de winkels waar het vlees wordt bewerkt, waar dus het slagersbedrijf wordt uitgeoefend. De minister heeft verder bepaald, dat voortaan in vleeswinkels, dat zijn zowel de gewone slagerijen als de vleesverkopende zelfbedieningszaken e.d., uit de Verenigde Staten afkomstige diepvriespluimvee mag worden verkocht, mits luchtdicht verpakt en voorzien van het goedkeuringsmerk van de Amerikaanse keuringsdienst. Verkoop van Nederlands diepvriespluimvee in slagerijen en andere vleeswinkels was al toegestaan. --- Verzending zeepost Met de volgende schepen kan zeepost worden verzonden. De data, waarop de correspondentie uiterlijk ter post moet zijn gezorgd, staan tussen haakjes achter de naam van het schip vermeld. Verenigde Staten van Amerika: s.s. Rotterdam (26-11), s.s. Soestdijk (28-11); Argentinië: m.s. Rio Primero (26-11); Australië: m.s. Blumenthal (27-11), m.s. Themis (29-11); Brazilië: m.s. C. Tellier (28-11); Canada: s.s. Rotterdam 26-11), s.s. Rijndam (28-11); Ned. Antillen m.s. Themis (28-11), Nieuw- Zeeland: m.s. Adelaide Sta*- (25-11), m.s. Paparoa (28-11); Suriname: m.s. Marathon (28-11); Rep. van Z.-Afrika en Z.W.-Afrika: m.s. Stirling Castle (25-11), s.s. Riouw (28-11). Inlichtingen betreffende de verzendingsdata van postpakketten geven de postkantoren. --- Rechtbank Groningen Vonnissen De veertigjarige loswerkman Andries G. uit Hoogezand-Sappemeer en de 44-jarige lasser Kasper de J. uit Winschoten werden veroordeeld tot acht maanden gevangenisstraf met aftrek, waarvan twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en de bijzondere bepaling, dat zij zich gedurende de proeftijd onder behandeling van een consultatiebureau moeten stellen. De beide veroordeelden hadden caféruzies beslecht met respectievelijk eerrr hakbijl en een knipmes in Sappemeer en Winschoten. Veertien dagen geleden was tegen beiden een jaar met aftrek geëist. --- Vonnissen Vanmorgen werden veroordeeld wegens overtreding var. het Wegenverkeersreglement of de Wegenverkeerswet: Jacob Albertus P., Ruinerwold tot f 20 of 4 dagen hechtenis (eis f 20 of 4 d. h.); Anna Maria 0., Assen tot f 35 of 7 d. h. (eis f 35 of 6 d. h.); Klasina M., Waterhuizen tot f 12,50 of 3 d. h. (eis f 25 of 5 d. h.); Harm 8., Rolde tot f 15 of 3 d. h. (eis f 25 of 5 d. h.). --- Eis van twee jaar voor serie inbraken Met de arrestatie van de 47-jarige machinebankwerker Tjeerd H. uit Zwolle bleek de politie de dader van een groot aantal inbraken in Drenthe te hebben gepakt. De betaling van de huur van een fiets met een rijksdaalder, die niet meer in omloop was, was de aanleiding tot een diepgaand onderzoek, waarbij de Rijkspolitie te Vries en de recherche te Meppel zich bijzonder actief toonden. In Meppel zag de gemeentepolitie, dat H. met de bewuste rijksdaalder betaalde. Toen de agent later hoorde, dat er in Meppel enkele inbraken waren gepleegd, ging er bij hem een lichtje branden. Woningen in Paterswolde, Vries en Tinaarloo waren het doel van de strooptocht van H., die een week later in Meppel en De Wijk bij inbraken een buit van f 5000.— vond. Vanmorgen werd tegen hem 2 jaar gevangenisstraf met aftrek geëist. Tegen zijn 24-jarige zoon Bauke werd wegens medeplichtigheid en heling 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk en aftrek van voorarrest, gevorderd. Uitspraak 7 december. ---