Buitenland. Duitschland. »o i Bronc! van particuliere berichten is feenigs dagen geleden in do bladen vermeld, dat 't 6 vaak genoemde aanvoerder der Hottenwtten Sjmon Copper weer van zich laat hooren en zejfs 0p marsch. js naar de Duitsche ■Kolonie. Officieel wordt verklaard, dat er geen leden is om ongerust te zijn en Copper over jlDt.iiicer dan 200 man kan beschikken. Het y niet onmogelijk dat zich verstrooide Here.°s en ander gespuis van de grenzen bij eiTl bevinden. Maar in het land der Herero's "owe| a]s aan c}e noordgrens bij de Ovambo cu'scht volkomen rust. Toch 'zou het van Si'oot belang zijn, dat deze aanvoerder voor >ci'd oi,schadelijk werd gemaakt. De hulp «6r Engeische politie zou waarschijnlijk ook 1 dit geval wel het doel doen bereiken. De ïic veile voor de vlootwet, welke bij den zal worden ingediend, zal volgens tle. „Münchener neueste Nachrichter" niet ruirri 40 millioen, maar ongeveer GO millioen toark por jaar meer eischen dan gedacht werd. Pc marinebegrooting zou dan tot 350 millioen mark stijgen. Staatssecretaris Darnburg heeft zich gisteen te Dar es Salaam ingescheept naar Duitschland. Hij ontving te Voren nog eea deputatie der Indische bevolking. --- Frankrijk. | Fiksener dan sommigen, bij de waarde van «et Bloe's-idee schijnen verwacht te hebben, heeft het Radicale Congres zich tegen het Hervéïsine gekeerd. Generaal üodart in zijn openingsrede, Camille Peüetan als voorzitter •>an het uitvoerend comité, beiden hebben met V'armte de vaderlandsliefde hoog-gehouden. «ericraal Andrc heeft geëischt, dat bij mobi"satie de krijgswet op eiken antipatriot zou gorden toegepast. Het lid Steeg heeft vergaard, indien hij te kiezen had tusschen een en ecu reactionnair, op den laatste * zullen stemmen. Deze verklaring veroorsaakte aakte nochtans veel beweging in de vergadering. *en slotte hebben vierhonderd aanwezigen V^n motie aangenomen, welke van elk lid ?e{' partij eischt, zijn stem te weigeren aan lederen candidaat, die de desorganisatie der jagers van de republiek zou voorstaan, hetzij «oor desertie in tijd van vrede, hetzij door opstand en algemeene staking vóór den vijand. taf dit voorbehoud en alle samenwerking ™et rte partijen van sociaal-conservatisme verwerpend, verklaart het congres, dat de radi- Ic partij gesloten blijft samen te werken met n e'e!llcnlen van het Bloc. m * »Temps" neemt nota van het besluit, s ' ze, de vraag, te Nancy te beslislif.v'n> as niet' of de radicalen vaderlands- ■Jm.?.nschen «Jn, maar hoe zij den tr,; ijken v°oruitgang van het anti-pa- He ™„J^kun te «feiten. snoord he+ T.™ overheid wordt aange- S to 2^gram,.der uitgestelde hervortoSnrSlaSnn eZCnhjken' in- en ouderdomsverzekering mntL^T^1?;'0". en landbouwers. Ook is een rnoue betreffende lvet knoeien bij de verkiezingen aangenomen. De minister van financiën, Caillaux, heeft te La ferte 'Bernard bij do inwijding van het stadhuis een rede gehouden over de finantiëcle hervormingen. Men moet, zeide hij, geduld oefenen en rekening houden met de sociale toestanden. De begrootingen moeten georganiseerd worden. Er ontbreekt een belasting od de nalatenschappen en de belasting op de meest noodzakelijke voorwerpen moet worden afgeschaft. Er is groot belang bij een Politiek, die er op gericht is, ds belastingen, welke drukken op de minder bevoorrechten te verminderen en meer te vragen aan den verworven rijkdom. Hij wil met voorzichtigheid een vervorming bewerkstelligen van de directe belastingen en die leiden op" den weg waarop alle groote geciviliseerde landen wat betren de fiscale wetten reeds zijn voorgegaan. --- Oostenrijk. Het bulletin van gisterenmiddag over den gestand des keizers zegt (jat de keizer een goeden nacht had. Hij stond om half zes zon koorts op. Tegen 8 uur had hij een lichte koorts. De catarrhe begint te verdwijnen. De krachten en de eetlust zijn bevredigend. De algemeene toestand is tamelijk goed. Er is zeer veel belangstelling. De Paus en de keizer van Duitschland laten o.a. tweemaal per daa telegrafisch informeeren naar den toestand des keizers. --- FEUILLETON. Kroon des Levens. Door MARIA ALBRECHT. i 2) ; — leb fi^Jfi?0/' d-at ik te weinig bezigheden Kin bÓrfuurranm'\ni,Ct SraaS i£ de keuken; ÏVarm — er t>liifr'/ -wandelen ls het te l7en °™ ¥" i,,i- x ■■ =ouu en clroomen en fit goort mijn gezonde naW slecute,n £j% Herta lachte eenigszins gedwongen, bli fu Sprah: °P sonortsende'U toon, maar „-as UKpaar toch niet vrij van zenuwachtigkoid 11jJ keek haar onderzoekend aan. üow Je bent te veel alleen. Wil jo niet met —-11-»11 genen kennis maken1? eeon fecn'' neen! Och, maak je er maar «Uq^ over, Rudolf! Mijn zenuwen zijn kon jkmaar een weinig aangetast; wamde ïi°otamze zaak, die nu zijn welverdiende ' rust gaat genieten. Ik had er in 't geheel niet meer aan gedacht en kon mij niet fioe(i terugtrekken. Maar vertel mij nu eens hoe jij den dag hebt door gebracht. — Och, ik heb in ;t geheel niets te vertellen. Verveeld heb ik mij en daarbij aan allerlei dwaze gedaenten audiëntie verleend, zei Herta glimlachend. — En wien golden die dwaze gedachten"? Toch niet je echtgenoot, die verre van je was? schertste Rudolf. Of misschien een vróegeren vereerder1? — Ja, riep Herta, die plotseling lust gevoelde om eens te beproeven, 0f hij in het geheel niet jaloersch was. Ik dacht aan Rotten. — Rotten? Do vriend van je broer? Hij scheen er nog iets bij te willen voegen, maar zweeg en keek nadenkend naar Herta's gelaat. — Ach, noem hein niet vriend! Herta, was thans boos op zich, zelve, dat ze Rotten had genoemd. Onder vriend zijn versta ik toch iets andors dan het bloote bij elkander komen om zich aan 't genot — en gp. Not dikwijls! — over te geven. De invloed van Rotten op Herbort was geen goede, dat heeft papa vroeger vaak gezegd. — Wind je niet op, lieve! trachtte Rudolf haar tot kalmte te brengen. Reeds sedert cenigen tijd werd Herta opgewonden, zoodra ze aan haar broer herinnerd werd. — Terwijl hij haar hoofd tegen zijn borst drukte, streek hij zacht over haar zajdeachtig haar. Je bént toch niet moe? vroeg hij om haar god&chteh bij wat anders te bepalen. — Waren er ook dames bij jullie feestje ? was haar wedervraag. — Dames? Neen! Hoe kom je daarbij? — Je brengt den geur van een eigenaardig parfum mee. Hij begon luide te lachen. — Hertel, jij... jij,... ik mag mijn vrouwtje niet weer' alleen laten, want dan ziet ze spoken. — Ja, ja! Je hebt gelijk. Ze geeuwde oven. Maar laten we naar binnen gaan, liet is plotseling koel geworden. Hij stond mot een in het oog loopende haast op. -*> Ik moet je nog de groeten van tante Melitta overbrengen. Ze verlangt naar je. — Dank je! Ik zal haar eerstdaags bezoeken. Het was de eerste maal in haar huwelijk, dat Ilertai slecht gehumeurd naar bed ging. Als ze had moeten zeggen, waarom ze slecht geluimd was, ze zou het antwoord schuldig zijn gebleven. Maar het onbehaaglijk gevoel was er. Het parfum, dat Rudolf aan zich had, waar kwam het vandaan? Zo had menigmaal den neus opgetrokken, wanneer bij de wedrennen in lloppegarton dames in opvalJendo toiletten en met een Opvallende houding, die ook' van dat parfum gebruik hadden gemaakt, dicht aan haar langp waren gegaan. Maar deze geur on Rudolf? Foei, Herta! Schaam je! Maar, maar 0, alles kon vergeven, alleen ontrouw niet! Juist in de kringen, waarin ze tot dusver had verkeerd, werd zoon kleine afwijking van den rechten weg niet zoo bijzonder hoog aangerekend, maar zij, Herta, had steeds strenge begrippen gehad omtrent huwelijkstrouw. O, hemel, waarheen, verdwaalden haar gedachten? Als Rudolf deze eens vermoedde! Zo zou zich immers moeten schamen Ze drukte beido handen voor de oogen, waaruit werkelijk tranen droppelden. Zenuwachtige zwakte... ja... zenuwachtigheid... Ze moest meer onder de menschem!"! Toen Herta den volgenden morgen in den tuin kwam, waar de op de planten parelden en onder de breedgetakte linde de ontbijttafel gedekt was, schenen haar de kwellende gedachten van den verloopen nacht dwaze inbeelding. Het moest ergens onweer geweest zijn, de lucht was zuiver en kostelijk frisch, de hemel donkerblauw zonder een zweem van een nevelsluier, zooals de hitte der vqrige dagen er overheen had getrokken. Op het rozenperk bloeiden de rozen in weelderigen overvloed, haar geur vermengde zich met dien van de lindebloesems. Herta zou 't profaan hahhea ir.cviwwlen do schoonheid van dezen, morgen door een leelijke gedachte, te ontwijden. In deze opgewekte stemming speet heit haar dubbel, dat Eudolf vroeger dan anders weg moest. Ze had den morgen gaarne zoolang mogelijk gemaakt. — Zaken, die geen uitstel duiden ! verklaarde hiij, dio wel heel belangstellend naar haar gezondheid vroeg, maar toch beslist nadenkend en verstrooid was. Herta stond bij het tuinhek en keek hem na, toen hij met haastige schreden den tuin inliep. Ze wachtte er op, dat hij zich bij den hoek nog even zou omkeeren en, zooals allo morgens, haar nog een laatsten groet zou toewuiven. Heden gebeurde dat niet. En. dit zou haast oorzaak "geweest zijn, dat do kwellende gedachten weer bij haar opkwa' men. Maar neen — ze wilde immers verstandig zijn! Lina verwonderde zich niet weinig, dat mevrouw zoo vroeg in den morgen zoon bijzonderen zin kreeg om te werken. — Neen maar! Zoon heerlijke morgen '• Juist iets om te genieten! zei ze pp verwijtenden toon. Daar bracht Friedrich wat hij van den postbode in ontvangst had genomen. Een modeblad, een brief van tante Melitta en nog een; van wie kon die komen1? Heria bekeek het adres en liet den brief toen zoo haastig vallen, alsof ze zich aan het stijve papier van het couvert had gebrand. Uit den brief steeg hetzelfde parfum op, dat haar den vorigen dag zoo onaangenaam had aangedaan. Zonder hem aan te raken Jas ze het adres: ~'Den heer Rudplf Vernioke, Zehlendorf, Keizerstraat," stond met steile, maar elegante letters door een vrouwenhand op 't adres geschreven. De correspondentie van haar man ging anders naar het kantoor, hoe was deze brief nu hierheen verdwaald? Van wien zou ze zijn? Van een werkster misschien! Neen, di0 schreef aan het kantoor. Was 't van iemand clio onderstand vroeg? Daar leek 't schrijven niet naar. 0, hoe jammer, dat Rudolf nu juist vroeger weg moest. Anders zou hij den brief zelf in ontvangst hebben genomen, gelezen en haar den waarschijnlijk onschuldigen inhoud hebben meegedeeld, zei ze tot zich zelvo en streed dapper om een jaloersche neiging te onderdrukken. Ze vatte den brief tusschen twee vingertoppen en droeg hem naar de kamer van haar echtgenoot. iWnrdi vervolgd.) --- Italië. In Milaan is Zaterdagavond de staking der gas-arbefeters weer uitgebroken. In de straten der stad heerschte diepe duisternis. Troepen van personen uit de onderste lagen der maatschappij trokken door de straten en dwongen de eigenaars van restaurants en magazijnen hun lokalen te sluiten. Vigelantes en huur-automobieien werden aangehouden en men noodzaakte de passagiers uit te stappen. Uit de naburige garriizoensplaatsen werd per telefoon versterkingen voor de troepen aangevraagd. Laat in den avond werd de algemeene staking geproclameerd. In de courantdrukkerijen werd het werk neergelegd. Gisteren is besloten om heden weer aan 't werk te gaan. --- Rusland. De verkiezingen voor de Rijksdoema zullen tusschen 27 en 31 October plaats hebben.; In militaire leringen wordt veel gesproken ever het plotselinge ontslag van den commandant der troepen in het militaire district Kasan, den generaal der infanterie Karassa. Terwijl andere officieren van zijn rang bij hun uit den dienst treden een plaatsje iri den Rijksraad krijgen of tot militaire raden worden benoemd, heeft men hem geen enkele enderscheiding waardig gekeurd. Zijn ontslag hangt samen met de laatste onlusten onder de troepen in zijn district en de revolutionaire beweging, welke in de militaire school te Kasan werd opgemerkt. De maatregelen, welke Karassa nam om een uitbreiding der onlusten tegen te gaan, worden in de hoogere militaire kringen onvoldoende en ondoelmatig geacht. In zijn plaats komt generaal Sondtzki, een uiterst energiek officier, van wien men verwacht, dat hij zeer krachtig tegen de revolutionaire beweging zal optreden. Op een particuliere conferentie van hooggeplaatste staatsambtenaren werd een verklaring van dr. Doebrowin, den voorzitter van den „Bond van ware Russen" omtrent de vijandige houding van enkele hooge ambtenaren tegenover den Bond besproken. Aan de conferentie namen tien leden van elen Rijksdag deel, ofschoon er dertig verwacht waren. Bij de vergadering bleek geen bereidwilligheid te bestaan om den Bond te helpen, ofschoon Doebrowin onverbiddelijk met de vreeseïijkste buitensporigheden van den Bond dreigde, wanneer Stolypin voortging met hem lastig te vallen. De leden van den Rijksraad besloten zich op geenerlei wijze in de betrekkingen tusschen don Bond en de regeering te mengen en eveneens de medewerking tot de ontvangst van een nieuwe eleputatie in Zarskoje Selo te weigeren, omdat de Bond de laatste maal beproefd had verscheiden misdadige, eerlooze sujetten aan de deputatie toe te voegen. .Do inspecteur-generaal van het Engelscha leger, generaal French, vertoeft op 't oogenblik in Petersburg. Volgens een bericht uit die stad is hij belast met de zending om zich met de stemming in Rusland op, de hoogte te stelten en de kwestie van 't bezoek van 't Erigelsch eskader aan Kroonstadt op te lossen. De stemming in Rusland, behalve jn de offioieele leringen, is anti-Engeisch. Het .if^.elLVan -het Engelsen eskader wordt zelfs ne geztenTlge °ft,cleelc niet gaar- --- Marokko. In een artikel van de „Revue hebdomadaire" pleit de vroegere Fransche minister van buitentandsche zaken Hanotaux voor een spoe-, dige herziening der acte van Algeciras, welke hij te zviak noemt om er in den tegenwoordigen tijd het lot van den wereldvrede afhankelijk van te maken. Hij erkent alle overwegingen, welke de Europeesche diplomaten zouden kmmen weerhouden om zoo spoedig een pas geschapen rechtstoestand weer te veranderen, maar, zegt hij, de feiten gaan hun gang en wanneer men niet de wanorde tot in het onbegrensde wil verlengen, moet men zoo verstandig zijn om zonder verkeerde bescheidenheid, zonder bijgedachten, verbitlering en zeniiwachtigheid reeds thans er over na te denken, hoe men het papier" van Algeciras door een duurzame, practische overeenkomst, welke met het gezond verstand en het algemeen belang rekening houdt zal kunnen vervangen. De gezanten van Moeley Hafid zijn Zaterdag in Londen aangekomen. Ze trachten een audiënlie bij den koning te verkrijgen, en verlangen, dat Moeley Hafid als sultan over geheel Matokfrö zal worden erkend. Hij is de oudere broeder van Abd-el-Azis, redeneeren ze, en heeft twee derden van het volk achter zich. Ze hebben een verzegelden brief aan den koning bij zich, waarvan ze den inhoud niet bekend willen maken; ze verwachten een koppman uit Manchester, die Arabisch kent, om den brief te vertalen. „Wij haten de Franschen uit den grond van ons hart," verklaren ze, „en we houden van Engeland, ja we geven aan Duitschland nog de boven Frankrijk. Onze sultan heeft nog geen- regeeringspiannen voor Marokko gemaakt; wij mogen ze in elk geval niet onthullen." De gezanten gaan van Londen naar Berlijn en Rome om te trachten Moeley. Hafid erkend te krijgen, --- Een nieuwe ramp in Zuid-Frankrijk. 't Zuiden van Frankrijk', dat eenige Weken zoo door eene overstrooming geteisterd werd, wordt thans door nieuwe rampen bezocht. Tengevolge van het doörzijgen van het water glijdt een groote rotsmassa van de bergen van Coiron op de vlakte van Auberras. Een bericht van 11 October zegt, dat du aardmassa den weg tusschen beide dorpen over een afstand van 200 meter verwoestte en twee bruggen meenam, terwijl twee andere werden bedreigd. In 't zelfde bericht wordt de snelheid, waarmee de berg zich verplaatste 40 Meter in het uur genoemd. De schuivende aardmassa wordt op 1 millioen kub. M. geschat. Uit Prins wordt bericht, dat tengevolge van nieuwe overslroomingen twaalf menschen zijn verongelukt. Waai', een nieuwe overstróoming van zoo plotseling effect niet waarschijnlijk is, ligt het vermoeden voor de hand, dat de scheurende aardmassa de rivier Blaches of de Luorp heeft bereikt en afgedamd. De geweldige massa moet daarbij oen plotselinge stijging van het water veroorzaakt hebben, waardoor de dood van 12 menschen verklaarbaar wordt. We laten hieronder, als voorbeeld van den toestand., waarin de departementen Gard en Herault zich bevinden, dien van het Camps, aan de samenvloeiing van de Gard en de Rhöne volgen, zooals de „Figaro" deze geeft: Het geheels dorp is geteisterd door het bewegen van het voortstroomende water, het verdwijnt tot de tweede etage der huizen onder den waterspiegel. Met den burgemeester bestijgen we een bootje, tweö motoren trekken het voort door het arme dorp, dat op zijn grondvesten schijnt te sidderen. De straten zijn in woeste stroomen veranderd, de matrozen hebben moeite er tegen op te roeien. Op de Avenue de la Gare bereikt het water den top van de die langs den weg zijn geplant. In de eerste de beste straat, waar we invaren, ontmoeten we scheepjes met levensmiddelen. De bewoners laten aan een touw mandjes uit {te verdiepingen zakken, die worden gevuld en op dezelfde wijze weer opgehaald. Op het dorpsplein staat het water anderhalven meter hoog, het postkantoor is niet te bereiken. In de kerk staat het water een meter hoog, toch wordt de dienst geregeld voortgezet. De burgemeester, stelt ons voor 'n ocgenblik in zijn woning te komen uitrusten, ons bootje laniit bij 'n liidder en we betreden de woning van het hoofd der gemeente door een raam op de eerste verdieping. Uit allerlei gemeenten van de beide departementen komen berichten over ongelukken en kleine rampen in, die het hooge water veroorzaakt heeft. Te Saint Laurent kwam het hjk van een onbekende de hoofdstraat mdnjven Te Pimfre stortte een huis in, twee van de bewoners doodend. Te La Bafee viel een man in den stroom; hij werd meegesleept en verdronk. Te Saint Sympharien verdronk een 84-jarige. Het iplaal aantal slachtoffers in het departement is 12. Overal zoeken soldaten naar verdere slachtoffers, terwijl zij overigens alles doen om. de gevolgen van de ramp te beperken Een later telegram aan de „Matin" bevat de mededeeling, dat> de Saöne en de Loire kalmer worden en 't water van deze rivieren daalt; Marugny, Chambelly en Digoinsur-Lcire slaan echter altijd nog onder water. Te Chambelly hebben meer dan 200 huishoudens hunne woningen moeten verlaten, terwijl (te brug in 't water verdween. Ook uft Sajnt-Etienne komt de tijding, dat het water van de Loire, dat te Petruset ©en hoogte van twaalf meter bereikt had, zichtbaar valt. Te Torer is een heeie kudde schapen meegesleurd: verschillende gebouwen en weningen zijn verwoest. Een hevige sneeuwval moet te Craponne plaats hebben. Te Perpignan heeft een storm van ongekende hevigheid in den nacht van gister het familiebad verwoest. Zeven personen zijn verdronken. De. verwoestingen zijn enorm De storm woedde, in de gebeele streek. --- Uit den Gemeenteraad. Overzicht. lemand, die jong is, wordt veel vergeven. PaiLzal de heer Cloetingh ook wel gedacht hebben toen hij, schijnbaar geheel in gepeins verzonken, nadat de vergadering reeds eenige ïr.iniiten had geduurd, opmerkzaam werd gemaakt op den wenk van den tikkenden, maar schik hebbenden voorzitter, om hot rooken te willen staken. De etikette gedoogt nu eenmaal niet, dat er in openbare vergaderingen wordt gerookt. In besloten zittingen, ja dan is het iets anders! Kom dan ook maar eens na opheffing daarvan in de zaal, de heeren zijn bijna niet te onderkennen, 't Was dus 'n klein intermezzo, dat eenige vroolijke gezichten had veroorzaakt, wat trouwens nog zoo verkeerd niet is, vooral niet waar straks geheel de aandacht der vroedschap zou v/orden gevraagd. En dat duurde niet lang, want de ingc-i kenen stukken waren al spoedig onder den preswlenliëelen hamer doorgegaan, alsmede de eerste paar punten der agenda, die trouwens ook weinig om het lijf hadden. Maar toen kwam het: de instelling van een kas v<.or werkloosheid en het verzoek van de commissie van onderzoek nopens de wenschelijkheid van de stichting van een gemeentetimmcrliedenvereeniging om steun aan hare wcrklooze leden. Wat het eerste gedeelte van hot advies, dat B. en Wi daarover hebben uitgebracht, betreft, men was het er blijkbaar met hen over eens, dat dit teerö punt eerst wel eens in finesses mag worden nagegaan door eene commissie, voor wie — niemand zal :iet kunnen ontkennen — een zeer moeilijke en lastige taak zal zijn weggelegd. Tegenkanting ondervond dus ook niet de meening van Burg. en Weth., dat het onderzoek gedaan behoort te worden door eene commissie uit den raad, in welks midden immers alle rangen en standen zijn vertegenwoordigd. Waarom dus ook buiten den raad te gaan? Ging het dus hiermee al heel vlot, gansch anders was het met het verzoek der timmerliedenvereeniging, dat beperkt werd door een amendement van den heer Kruze, een derzakekundige, dat beoogde om f4OO toe te slaan. De voorsteller illustreerde zijn verzoek met cijfers ten betooge dat de werkloosheid onder zijne vakgenooten groot was verleden jaar., en ook thans, wees op de ellende, waaraan zoo menig huisgezin ten prooi zal zijn als de gemeente niet bijspringt, kortom, zijn hart was er zóó vol van, dat hij er zich niet over kon stilhouden, maar de wethouder van Swinderen was in dezen minder gemoedsmensch, raadpleegde in de eerste plaats zijn koel verstand, dat hem zeide zich niet te laten vermurwen, omdat men iets zou gaan doen, hetgeen geheel in strijd was met wat zoo pas was besloten. De heer Kruze vond nog wel steun bij zijne partijgenoöten Hollander en Rugge, die echter ook weer bestreden werden door den heer Smith', die ook voor steun, maar dan een billijke en niet in den blinde weggeworpene, was, doch 't eind van de geschiedenis was, dat het amendement-Kruze viel. Slechts de soc.-dem. fractie stemde er voor. Afwachten is dus de boodschap. En zoo' zal het waarschijnlijk niet lang meer duren, dat we twee raadscommissies als speurders bezig zullen zien in twee belangrijke aangelegenheden; de andere betreft, zooals men wreet, de winkelsluiting. Heel weinig debat lokte nog het laatste punt: de uitbreiding der gasfabriek uit. Er is trouwens ook niets aan te doen. De uitgave van f 475,000 moet gebiedend worden gedaan. Wilde men haar niet, dan zou op zekeren dag de mare door de stad gaan: een deel der ingezetenen moet in 't duister zitten. De productie der fabriek heeft haar toppunt bereikt. Do petroleumlamp zou dan weer vöör den dag moeten worden gehaald en dat zou toch een schreeuwende tegenstrijdigheid zijn in een gemeente waar het electrisch licht sinds een paar jaren reeds zijn intrede" heeft gedaan Uaarorrt dus maar door den zuren annel' heengebeten, al gaat het dezen keer minder van harte voor den heer Kraus die de fabriek liever naar elders zag verplaatst- Maar dan zouden er nog verscheidene tonnen bij moeten, merkten de heeren Bos en Koelfsema oj>. Toen legde de heer Kraus er zich bij neer. --- Koopvernietigende gebreken. *Jhï - twee