Brieven uit Duitschland. No. 8. Een nieuwe renzenwinkel. !en riur • ?*• Nicolaasfeest achter is bij u de tijd van len WM h n VOu,'bii- Hier begin- v«a SintT,entegen pas. 't Avondje H Hii i ,as keilt de Duitscher 6 daarhM ' zi->11 Kerstboom met • "■ De i aailsluitende feestelijkheid vrord nschen van het ëeheele Hrd 7 vo°i' dien avond opgede' jT00 sPelen bij de dienstbonffPniS aüeaux een groote, een ""* zelfs een alles be" *eiler ini1,0 r°l- Huurpenningen bij ?is,Qoien ,"r' Nieuwjaars- en kerer niet k,riJSen de dienstboden . <• echter des te meer Kerst* tien tl eze bedragen gewooni. Bebe Wpuot v'Jftieu pet. van 't loon. S 2iCn n. Voor Ke'-stinis kenmer- Htc ,| ('00'- een nog grootere nd?r — het Warennuis. * vervno 'ifts Zol'g* verder voor » ai' men n;i;u' (il' verdieping van *|>ge0. 7IJ" rondgang wil aan■j . die de portiers u „ '"' Wel noodig. liet geheel f^u oppervlakte van IGSOO „ ° beters en is vijf verdieh 1" ?et.(l?'rdoliJk wordt ge aanget>ÜPl**? en door de uuitengewo- J;0 I.ii;! i >icl' die overal heerscht. :;';lM'he en Londensche groote ;1.;j0,b die wij bezochten, kun'>>s->^_n een voorbeeld nemen. De goederen zijn smaakvol geëtaleerd en het heirleger van winkeljuffrouwen en bedienden munt uit door groote beleefdheid. Zoekt ge een muziekstuk, dan wordt een goede pianiste te uwer beschikking gesteld, om alles voor te spelen wat men verlangt. Deze muzikale afwisseling is menigeen op zijn langen tocht zeer welkom. Wilt ge nog meer variatie, dan kunt ge u laten wegen of laten photographeeren. Voor een gulden krijgt men een dozijn goede portretten. Wie vermoeid is kan uitrusten in den fraai onderhouden wintertuin. Toen de prachtige planten van het Charlottenburger Palmenhaus onder den hamer kwamen, kocht de firma Wertheim de mooiste exemplaren en schiep midden in hare magazijnen een plekje tropische natuur, mooier dan de botanische tuin der Berlijnsche universiteit zijn bezoekers biedt Hebben de Parijsche huizen .slechts kleine verversehingslokalen, Wertheim heeft 'n groote restauratiezaal met aparte theesalon doen inrichten. Wat men daar koopt is zeer goed en goedkoop. Het komt dan ook heel dikwijls voor, .dat dames van üen tot twee in deze magazijnen verblijven en het doen van allerlei aanschaffingen door een gezellig twaalf uurtje onderbreken. Zoo zijn mij twee vriendinnen bekend, die zeer ver van elkander verwijderd wonen, elkaar eenmaal per week bij Wertheim ontmoeten, samen hun inkoopen doen en op die wijze het nuttige en aangename weten te verbinden. Onder alle omstandigheden worden gekochte waren weder geruild en aangezien men letterlijk van alles in deze bazaar kan krijgen, behoeft men nooit rouwkoop te hebben; men is aan geen enkele afdeeling gebonden; een horloge kunt ge in kaas omzetten; een fiets in een overjas; voor meubelen neemt ge desnoods groenten in blik. Een deel zijner populariteit heeft Wertheim dan ook zeker aan deze groote bereidwilligheid te danken. Zelfs de kleinste inkoopen worden thuis bezorgd; alle op eenzelfden dag gekochte voorwerpen worden in een bestelling afgegeven, wat juist in dagen als voor Kerstmis een ongekende rust geeft. Geen mopperende dienstmeisjes dus, die den ganschen dag op weg naar de voordeur zijn. Aan hen, die op geregelde tijden hun inkoopen doen, zich vooraf goed rekenschap geven wat zij noodig hebben en eenigszins den weg in dc groote warenhuizen weten, bieden deze geconcentreerde magazijnen, vooral in een wereldstad, waar de afstanden zeer groot zijn, groote tijdbesparing. Men is ook veel minder afhankelijk van 't weer. Indien men maar eenmaal het dak van Wertheim boven zich heeft, kan men in bijna alle behoeften voorzien Toen het nieuwe gedeelte van dit verkooppaleis geopend werd, hoorde men slechts één kreet van verrukking over het heerlijke bouwwerk. Wien men toonen wil, wat de hedendaagsehe Duitsche architecten kunnen, die moet men niet brengen naar den Dom, de Kaiser Wilhelms gedaehtniskirche, den Rijksdag, het Heerenhuis of het Kaiser Friedrich Museum, — allen bouwwerken van den laatsten tijd — doch naar den winkel van Wertheim. En toch zijn de kunstenaars, die hieraan hebben medegewerkt, maar weinig bekend. Bouw, ornementatie. inrichting, ofschoon het werk van verschillende mannen, bieden u een geheel, dat tot een der eerste bezienswaardigheden van Berlijn behoort. Hoogstwaarschijnlijk zullen deze magazijnen in Nederland veel minder genoemd worden dan de bekende Parijsche huizen, aangezien men er hier geen voordcel in ziet ook naar het buitenland te leveren. Tot heden maken de Berlijnsehe warenhuizen er zelfs bezwaar tegen onder rembours naar den vreemde te zenden Over de grootte van het personeel, loonen, boete-systeem, den omzet, wilde een der directeuren, die de vriendelijkheid had mij rond te leiden, zich niet uitlaten. Dit vindt ten deele zijn grond in den verwoeden strijd, die in Duitschland tegen de Warenhuizen gevoerd wordt. Ei* wordt beweerd, dat zij den middenstand tén gronde richten Zeker is het, dat zij den kleinen winkeliers den strijd om het bestaan zeer moeilijk maken, doch indien men aan de andere zijde dan weder het groote aantal bedienden, opzichters en opzichteressen in aanmerking neemt, die allen zeer tevreden zijn, goed bezoldigd en behandeld worden, een beperkt aantal werkuren nebben, ingeval van ziekte, ongeval of ouderdom gesteund Morden, dan vraagt men zich af, of met den ondergang van tal van kleine winkoliertjes niet de opkomst van een flinken, gezonden winkelbediendenstand gepaard gaat. Het is een andere groepeering der arbeidskrachten, waaraan wij ons nog dienen te gewennen. Er zullen er natuurlijk zijn wien het altijd zwaar zal vallen zich te schikken. Er is hier een spreekwoord, dat zegt: „Lieber ein kleiner Hcrr als ein grosser Knecht." In het vrije Nederland zullen er ongetwijfeld nog meer zijn, die de waarde van dit gezegde voelen. Nog voor eenige dagen werd in den Duitschen Rijksdag over de groote concurrentie der Warenhuizen en der Coöperatieve Vereenigingen gedebatteerd. Men wil hier door wettelijke bescherming den middenstand voor ondergang benoeden en onder meer het deelnemen door rijksambtenaren en officieren aan Coop. Vereenigingen verbieden. In beginsel werd dit voorstel aangenomen, Wet is het echter nog niet en. het is de groote vraag of het ooit wet zal worden. De verdere opkomst der Warenhuizen wil men tegengaan door zwaardere belastingen. De tot heden ingevoerde hebben hun doel gemist; de groote magazijnen blijven uitbreiden', ook al noodzaken Staat of gemeente bun een deel van de winsten in de schatkist te doen vloeien. De strooming is in dezen te machtig, het eenige wat men doen kan i i bijtijds de bakens te verzetten, alvorens men omvergesleurd wordt en ten onder gaat. Berlijn, 6 Dec. 1904. --- FEUILLETON. Eindelijk verzoend. Naar het Duitsch van E. vos Werner. _B v ' vrouwtje, dat al heel iiaruü -Cü, sPrak, 'greep met < Cr *n ln het donkere krulhaar -*r. r man en schudde hem heen '_ T $>v e. hebt mij beloofd, dat ik„me- O 1*» an adniiraalsehe'' zou worden C> hêh m £eb ik -e genomen, . u h*t hi !k den armen PhiliP Ko- Vi6 ionr, l «ül>roken. , -Cld IoV ep maakte zich ► _b-erbi,vllt d,e kleine handjes. ■* v?n UW; echtBenoote, nu moet ik Vk06t'ere e ontrooven. Jij denkt dat SCr«en, hüfPMder in een of andsr S^WoBkwi?e.kj6 van de aarde lang- Vv6n een gebroken hart? Nri>-*a]T i .ï -hem ontmoet en dat lX rn« verlaatte. Hij %> aanT de haven met zijn aan- Üen ar-11, die hij mij heeft 'Vlooit hn ,* x. , i6iw!i-c!l f 1 weer geroost, SzaVer»ond at- teleurgesteld? M?^Cuertn -e dat? Hij is er nu E?, httv6rlov «ewoon geraakt Ö1» O C» iDe €erste keer was fed ■<- de tweeda maal CiA iTUP-W* genoeg be&Kt Wd en l,reiei,ng — nu " hij > wn°ote **nf haar.' De aanstaande CSS* e**èrliilrouw Lankenn, bchfrt fcft ?>' WaM*VrOUW te di*«* kSS heeft'u21- die r«kePartij IS iens fl, geheel onder ■%i Cf?r hem 7 d-at is eigenlijk een SSHt 'eidTnp.^ooll stakker alsPhi- hn^en Gezicht noodig. \BWaakrff domheid na &•* bl,3fthtl niet meer zit- K>>Vd dTLVertoonde zich op J„onge vrouw; zij waj Sff ««_,, Vere*Lekwetst, dat haar 8» sPoedig %t ,6t Ct jonden had, maar va* de on.d6.f woorden, nam ue schrijftafel en hield hem omhoog. — Ik heb ook een nieuwtje voor jou raad eens! — Van Hildur? vroeg Koert, die het schrift herkende. Wat is er voor nieuws in Raansdal? —- Ook een verloving... Hildur heeft kapitein Thorvik het ja-woord gegeven, hij wordt onze neef! — Harald Thorvik? Nu, daarmee zal Bernard een steen van het hart vallen: Hij plaagt zich zelf nog altijd met verwijten, geheel onnoodig, want Hildur zelf gaf hem zijn woord terug, omdat zij niet over een scheiding van haar vader en haar vaderland heen kon komen, dat heeft ze je zelf geschreven. Toch was het een geluk, dat Zij het deed want van dat huwelijk was nooit wat terecht gekomen, zh' begrepen elkaar niet. Harald en Hildur zijn van dezelfde soort, zij passen bij elkaar. Zij blijft nu in haar bemind Noorwegen en hem zal het zeker ook niet schadenn in zijn loopbaan, dat hij nu de neef is van den eersten reeder in Drontheim hij voert nu al het kommando op een schip van je vader. Inga liet peinzend haar hoofdje hanr gen. Hildur had zich tegenover haar nooit anders dan een zeer koele aanstaande bruid getoond, en toch vermoedde zij met het instinct, aan vrouwen eigen, dat hier iets anders, iets veel diepers aan ten gronde lag. — Ik heb dat alles nooit recht begrepen, zei ze. Den aanstaanden man opgeven, alleen omdat men het vaderland en den vader niet verlaten wil, dat kan onmogelijk liefde geweest zijn. Dan heb ik het toch beter gedaan, niet Koert? Ik ben met je meegegaan. — Maar als ik op zee ben, zul je wel meer in Drontheim dan in Kiel zijn. Voorloopig hebben je ouders zich van mevrouw hunne dochter al voor den heelen aanstaanden winter verzekerd, en ik was zoo lichtzinnig, dat goed te vinden. — Moet ik dan soms alleen en verlaten hier zitten, terwijl jij misschien naar de Zuidpool zwemt? riep het vrouwtje verontwaardigd. Wij, arme zeemansvrouwen, hebben toch eigenlijk een vreeselijk lot! — Ja, vooral nu in de wittebroodsweken is het vreeselijk! zei Koert en wilde haar weer naar zich toe trekken, maar zij ontliep hem; hij haar achterna, zoo ging het in galop door alle kamers. Eindelijk wist hij haar toch te vangen en strafte haar met ontelbare kussen. De beide jonge echtgenooten stoeiden zoo nu en dan nog met elkaar als een paar uitgelaten kinderen. Zeer dicht naar de zee toe lag de „Kurfurst' tot vertrekken gereed. Aan boord heerschte druk vertier; de laatste maatregelen voor het vertrek werden getroifen en eenige officieren ontvingen nog een afscheidsbezoek van hunne familieleden. Ook minister Hohenfels was in gezelschap van zijn dochter gekomen, om zijn ouden vriend, den kommandant, en Zijn neef vaarwel te zeggen, voor vreemde oogen niets meer dan een vriendschappelijk afscheid, want nog mocht niemand weten, dat luitenant Hohenfels afscheid nam van zijn aanstaand vrouwtje. Men gunde daarom den jongelui nog een kort onderhoud, dat slechts enkele minuten kon duren. Het tweetal bevond zich in de kajuit van den kapitein, die er alles van wist, en Bernard hield Zijn pas veroverd geluk in de armen, waarvan hij nu alweer afscheid nemen moest. — Maak mij het afscheid niet moeilijk, Sylvia, zei hij op een toon, die maar al te zeer verried, hoe zwaar hem die scheiding viel. Een zeemansbruid moet dapper zijn. Denk aan het weerzien! Sylvia, die snikkend tegen zijn borst leunde, richte zich op en probeerde te glimlachen. — Ik zal wel dapper zijn, maar het is toch zoo hard te moeten scheiden na zoon korten tijd van geluk. Maar een week lang hebben wij elkaar mogen zien en dan ook nog maar op bepaalde tijden, jij was altijd in dienst — en nu ga je voor jaren weg! — Zou je een echtgenoot willen, die bij je bleef zonder iets uit te voeren? zei hij ernstig. Die geen doel, gean eerzucht heeft in zijn leven? Ik heb het leege van zoon bestaan leeren kennen, bijna twee jaren lang. Eerst nu voel ik weer, dat ik leef, eindelijk gaat het weer voorwaarts! — Ja, als ik met je mee kon gaan! Maar nu ga je alleen in storm en gevaar en ik mag niet bij je zijn, mag het niet met je deelen! Dat was niet meer de Sylvia van vroeger, van wier lippen deze angstige innig gemeende woorden kwamen, het „beeld zonder genade"! Het was ontwaakt, sinds het had leeren lijden en beminnen. Bernard boog zich voorover en keek haar diep in de oogen, die tot hem opzagen, half door tranen omsluierd. — Nixen-oogen! zei hij vol innige teederheid. Koert heeft volkomen gelijk en misschien bemin ik zo wel daarom zoo onuitsprekelijk, omdat er iets van onze elementen in is van onze mooie, trotsche, vrije zee. Zij kan ook dreigen en toch onweerstaanbaar wenken en lokken. Wij kennen dat, wij hebben ons met lichaam en ziel aan haar toevertrouwd en ons laat zij niet wee los — evenals jou oogen Sylvia! , Daar ging de deur open en de minister trad binnen. — Nu is het oogenblik van scheiden aangebroken, kinderen i waarschuwde hij Luister! Juist wordt het teeken gegeven, dat alle vreemden het schip verlaten moeten. Ga met God, Bernard! Keer gelukkig naar het vaderland terug, dan mag je een vrouw halen en dan zul je ook eon vader vinden. Hij omarmde zijn neef werkelijk als een vader gedaan zou hebben. Bernard nam nog eenmaal zijn meisje hartstochtelijk in de armen, toon gingen zij naar boven. Op het dek konden Zij niet _ders dan een afscheid alss van familieleden meer nemen. Terwijl Bernard Sylvia naar de scheepstrap geleidde wisselde Hohenfels nog een handdruk met den kapitein. — Ik laat hem aan je over, Werdeck! zei hij halfluid. Neem hem onder je hoede! De andere zeeman lachte even. — Die laat zich nog al hoeden! Hij volgt immers toch altijd zijn eigen hoofd. Hij heeft ons last en moeite genoeg bezorgd, die wiide jongen met zijn onstuimigen drang naar vrijheid, maar ik geloof, dat hij een lesje gekregm heeft, hij zal er niet licht meer van door gaan. Een sterken teugel heeft hij noodig. Gehoorzamen moet hij nog leeren en daar zal ik voor zorgen. Dan echter... ik zeg het je Hohenfels .. dan zul je nog vreugde beleven aan je dolle man! Een uur later zette de „Kurfurst" zich in beweging. Het trotsche, prachtige schip groette nog eens met waaien de vlaggen het vaderland, voor het de wijde wereld inging en toen stoomde het weg, een majestueus schouwspel! Wat verwijderd van de andere officieren, die bij elkaar op het dek waren, stond luitenant Hohenfels en keek onafgebroken naar den langzaam verdwijnende oever. Daar, van het balconvan het groote hotel fladderde een witte doek, die wenkte en woei zoolang het schip nog maar eenigszins zichtbaar was. _ , Daar kwam kapitein Werdeck naderbij, die door zijn vriend ingewijd was en wist, wat de jonge officier hier achterliet. — Ja, het is je zeker wel wat benauwd en wee om het hart geworden onder de uniform bij het wuiven daar ginder? vroeg hij. Ja, dat helpt nu eenmaal niets nu helpt geen achteruit kijken, nu is de leus slechts: „Voorwaarts!" Bernard sloeg de oogen tot hem op en uit zijn stem klonk diepe aandoening, toen hij antwoordde: — Mijnheer de kapitein; ik heb u nog altijd niet durven bedanken U hield mij tot nu toe zoo op een afstand — mag ik het dan nu eindelijk doen? — Danken? Waarvoor? bromdeWerdeck. Dat je weer dienst kon nemen in onze marine was het werk van je oom, hij heeft dat gedaan gekregen zonder veel drukte. Ik deed er niets voor. — Maar u heeft verzocht mij op uw schip te hebben — in weerwil van alles, wat gebeurd is. Mag ik u daarvoor niet eens bedanken? Nu dan zal ik het probeeren te verdienen! De oude zeeman, keek met een. hall booze, half teedere uitdrukking naar zijn vroegeren gunsteling, dien hij nu eindelijk terug had. — Goed, ik houd je aan je woord. Je hebt toch nog meer goed temaken lets, waarvoor ik bij je oom borg ben gebleven, al na onze eerste reis. Je zult het nog wel eens vernemen en de hemel zij je genadig, als je mij tot leugenaar maakt. — Ik weet het! zei Bernard zacht. — Wat ik indertijd aan Hohenfels geschreven heb? — Ja, hij heeft het mij verteld. — Zoo nu dat was niet bepaald noodig. — Toch wel, kapitein, het was noodig. Indertijd klonk het mij als hoon in de ooren, ik had immers de toekomst vaarwel gezegd die u mij beloofde, maar deze woorden alleen waren het toch, die mij den moed gaven, terug te koeren en u weer onder de oogen te komen. U heeft mij daarmee alles gegeven. Toen vloeg er een glimlach over de ernstige harde gelaatstrekken vanden kommandant Hij strekte de hand uit en drukte stevig de rechterhand van den jongen officier, terwijl hij zei: — Welnu Bernard Hohenfels....-maak die voorspelling tot waarheid.' Hoog in het Noorden ligt een eenzaam door rotsen omgeven dal, met tot ijs geworden bergtoppen, s Winters ligt het onder de sneeuw bedolven en in de lente en den herfst woeden or stormen overheen. Een wild} bergstroom schiet er door en waar het dal eindigt, schemert een enorm groot gletscherveld. Daar staat de eeuwenoude runenrots, door den sluier der sage geheimzinnig _ omweven, donkeri vreemde teekens zijn in den verweerden steen gegrift en het volk noeml ze „Noodlotsrunen." Nog heeft geen wetenschap ze kunnen ontcijferen, maar wie het juiste uur kent en het rechte woord spreekt, dien wordt het raadselschrift duidelijk en. hij leest zijn eigen lot er in: Dood of leven!' --- GEMEENTELIJK NIEUWS. MARTENSHOEK, 7 Dec. Gisteren is alhier van de werf van den heer W. Boerma Wzn. met goed gevolg te water gelaten het stalen tjalkschip »Ebenhaëzer,! groot 80 last, voor rekening van en bevaren zullende worden door den schipper G. v. d. Molen van Wildervank, en is weder in aanbouw een stalen tjalkschip, groot 80 kub, meter, voor rekening van den schipper S. Engelsman van Appingedam. VEENDAM, 7 Dec. In de algemeene vergadering van aandeelhouders in de Veenkoloniale Volksverzekering alhier, is op verzoek aan den heer H. Dieters eervol ontslag verleend als directeur. De heer A. H. Maathuis werd hierdoor tot eenig directeur benoemd. In de slatutin is op verschillende plaatsen wijziging gebracht. De hoofdzaak daarvan is, dat nu in 't vervolg ook levensverzekeringspolissen kunnen worden afgesloten tot een bedrag van 5 mille op een hoofd. Tot nu toeging de maatschappij tot een bedrag van f 1000. MIDWOLDA (O.), 8 Dec. In de gisteren gehouden vergadering van den raad onzer gemeente was de heer P. Nanninga, met kennisgeving, afwezig. Overgegaan werd tot benoeming van leden voor stembureaus voor dc verkiezing van leden van den gemeenteraad. Voor het stembureau Mid*wolda, met den Burgem als ambtshalve voorzitter, werden als leden verkozen de heeren P. R. Hermans en E. Veldkamp en als plaatsvervangende leden de heeren P. Nanninga en B. F. Toren. Als voorz. voor het stembureau Oostwold werd verkozen de heer J. H. J. Mensinga, als leden de heeren O. K Knotnerus en O. S. Roemeling en als plaatsvervangende leden de heeren O. Struil en C. Knotnei us. Hierna werd de verordening op de heffing en invordering van het vergunningsrecht artikelsgewijze behandeld en ongewijzigd vastgesteld. Het vergunningsrecht voor de uitoefening van den kleinhandel in sterken drank zal bedragen f'lo per f5O huurwaarde, met dien verstande evenwel, dat het minimum bedrag 125 zal zijn. Naar aanleiding der meuedeeling van den voorz., dat door den heer G. Oldenburger eervol ontslag is aangevraagd als onderwijzer, worden B. en \V. gemachtigd sollicitanten op te roepen voor de vacant komende betrekking. Vervolgens werden overeenkomstig opmerkingen van Ged. Staten eenige wijzigingen aangebracht in de politieverordening en in de verordening, betrekking hebbende op de ambtenaren van den burgerlijken stand. Bij de rondvraag wees de heer O. Knotnerus op het niet tijdig en ondoelmatig begrinten der wegen. De voorz. antwoordde, dat zooveel mogelijk met de opmerkingen van den heer Knotnerus rekening zal worden gehouden. Hierop volgde sluiting der vergadering. FINSTERWOLD, 7 Dec. Bij het vervoeren van eene stoomdorschmachine wilden de paarden niet goed aanzetten, totdat ze eensklaps op hol sloegen en met het gevaarte in de hrcede gracht van den heer L. Evers belandden. Het kostte nogal moeite de paarden los ie snijden ; enkele personen liepen hierbij een nat pak op. Hedenmorgen vanaf' 8 uur tot hedenavond was men bezig de machine op 't droge te werken, doch het gelukte niet. ONSTWEDDE, 7 Dec. In het naburige Veenhuizen beginnen reeds de dieverijen, ofschoon men tot dusver van armoede hier niet hoort. Verleden week werd den landbouwer Maarsingh een ketting ontstolen uit de stookhut bij zijne behuizing en den landbouwer Wakker een zak met wol uit de schuur gehaald. Gisterennacht heeft men de Gebr. Kraai aldaar twee korven met bijen, welke te zamen 60 halve K.G. wogen, ontvreemd. Wel een bewijs, dat voor de dieven alles van hunne gading is. Van een en ander heelt onze gemeente-veldwachter evenwel kennis gekregen. TERMUNTERZIJL, 8 Dec. Tengevolge van de regen is het binnenwater zooveel gestegen, dat de deuren der oude sluis opnieuw weer gangbaar zijn gemaakt. Tnans wordt met elk getij, zoowel bij dag als avond, geploegd, zoodat nu de losse slik wel spoedig zal opruimen. Gisterenavond werd reeds met de oude sluis gestroomd. DELFZIJL, 8 Dec. Bij de gisteren gehouden stemming van een lid voor den raad dezer gemeente, tengevolge het bedanken van den heer A. Toxopeus, wegens vertrek uit de gemeente, werden alhier uitgebracht 550 en te Heveskes (als onderkiesdistrict) 130 stemmen. Te Delfzijl werden 16 stemmen ongeldig verklaard; te Heveskes geene. Het getal geldige stemmen bedroeg a1z00664; de volstrekte meerderheid 333. Hiervan werden uitgebracht op de heeren F. J. Drucker (candidaat der Werkl.-Vereen. • ICxcelsion en der Kiesvereeniging • Delfzijl») 353, IL Jansen (candidaat der Kiesvereeniging »FarmsumO 192 en Joh. Hemmes (candidaat der anti-rev.) 119 stemmen. De heer Drucker is alzoo gekozen. Te Delfzijl bekwamen de candidaten resp. 310, 112 en 112 st. en te Heveskes resp. 43, 80 en 7 st. Nog nimmer is zoo goed gestemd als ditmaal. KLOOSTERBUREN, 7 Dec. In de laatst gehouden raadsvergadering was afwezig de heer Sypkens. Medegedeeld werd dat Ged. Staten hebben goedgekeurd de begrooting 1905 en de rekening 1903 dezer gemeente. Vastgesteld werd hierna het door B. en W. opgemaakt ontwerp van een verordening op de heffing en invordering van vergunningsrecht voor den kleinhandel in sterken drank. Er zal van elke f 50 huurwaarde 18 worden geheven. Hierna werd besloten bij Ged. Staten ontheifing le vragen om aan de openbare school, alhier, de vrije- en ordeoefeningen te onderwijzen. Tot lid in de damescommissie van toezicht op het handwerkenonderwijs (aftr. mej. A. v. Voorn) werd herbenoemd de aftredende. Tot lid van het burgerlijk armbestuur werd be noemd de hcerP. Leima. Door bedoeld armbestuur werden aanbevolen de h.h, P. Leima, burgemeester, en Jan Rietema. De wegwerker R. Bakker werd wederom voor één jaar in zijne betrekking gecontinueerd. Aan mej. E. Zantinga, onderwijzeres te Hornhuizen, werd op haar verzoek als zoodanig eervol ontslag verleend met ingang van 1 Februari a s. of zooveel vroeger als door B. en W. zal worden bepaald. Het suppl. kohier hoofdek omslag werd behandeld in een vergadering met gesloten deurem ULRUM, 7 Dec. Gisterenavond werd in het hotel «Venhuizene de gewone jaarlijksche vergadering van de ijsclub «Het Weslenc gehouden. Het kassaldo bedroeg ruim f 24. De bestuursleden, t. w. de h.h W. Diekhuis, J. H. Hiliinga, E. Rijtma, H. Hartsemaen L. van Geuns werden allen herkozen. Besloten werd eventueel een hardrijdcrij van jongens beneden de 18 jaren te houden. — Voor veldwachter in deze gemeente hebben zich ruim 30 sollicitanten aangegeven. BERGÜM, 7 Dec. Bij de gehouden verkiezing voor een lid van den Raad der gemeente Tietjerksteradeel (vacature jhr. A. J. van Sminia) zijn candidaat gesteld de heeren: A. Hartmans, soc.-dem., te Bergum, S. Posthumus, vrijz.-dem , te Giekerk, en IJ. Steensma, ant.-rev.. te tëergum. De stemming zal plaats hebben Woensdag 14 December a.s. en de herstemming zoo noodig Donderdag 22 December a.s. VEENWOUDEN, 6 Dec. Waarschijnlijk tengevolge van het aanleggen der kachel met petroleum, ontstond hedenmiddag brand in eene woning op de Fennen alhier en bewoond door de gezinnen van T. V. en W. v. d. M. Aan blusschen viel met .den harden wind niet te denken; de levende have en een deel der inboedels konden echter worden gered. Naar we vernemen, wordt de schade door verzekering gedekt. (L. C.) --- De „sterkste” van den Eikenhof. Novellette van KaTE Lubowski. Ze waren kinderen van buurlieden. Anneroze, de eenige dochter van den rijken boer Claassen, en de stille, slanke Winfried van den Kloosterhof i Ala het vroeger in de lang voorbijgegane gulden dagen van den schooltijd met de sommen van de wilde Anneroze heelemaal niet wilde uitkomen en in haar oogen een paar tranen van vertwijfeling blonken — dan kwam Winfried en maakte ze heel kalmpjes voor Anneroze klaar. En als later de blonde haarlokken zich zedig om Arme's kopje wonden en het witte hemdje boven het fluwcelen corset door een ruikertje lavendel versierd werd... de oude dartelbeid bleef! Ze at de peren van de jonge boompjes, die den heimelijken trota van den boer van den Kloosterhof waren, maar... Winfried kreeg daarvooi de straf. Het was hem een behoefte geworden voor haar in de bres te springen! Het slanke meisje met het krachtige lichaam en do lachende oogen had hij lief gekregen — en als zij enkele tijden van angst en verlegenheid niet wist wat ze zou doen, sloop ze door de roode doornenlieg naar hem, om haar zorgen op den speelgenoot harer jeugd te wentelen —