REMBRANDT. Rembrandts We hebben een poos geaarzeld voor we de ü«n 0p 't papier zetten om een artikel te ï(%ijven over den grootsten onzer schilders, ■"! wij mogen zeggen den grootslen schilder, «ie ooit heeft geleefd. Hadden we geen bronnen? Ontbrak de > stemming? Kenden we zijn werk niet? Neen, dit was niet de oorzaak van ons aarzelen. Bronnen zijn er op dit oogenblik bij dozijnen. I Pc persen hebben in de laatste jaren, in de 'aatste maanden vooral, tal van werken Releverd over den schilder en diens werk. Van *eer bekwame handen als dr. Bredius, dr. Hofstede de Groot, Jan Veth — om maar bij Nederlanders te blijven — verschenen studiën, Zelfs een Jozef Israëls gordde zich aan om Retuigenis af te leggen van zijn groote verdring voor den meester, en al deze studiën monografieën stonden ter onzer beschik*'ig. Zelfs naast dit werk van Rembrandt*enners is er nog veel andere, goed geschreven, 'ectuur van mannen en vrouwen, die ook uit piëteit aan 't schrijven togen en in meer aan I "e studie gespeende taal min of meer afge- ronde biografieën gaven. Zelfs ontbreekt de j*)an niet, die een schoolboek schreef om de onderen te doordringen van Rerabrandt's Bj"ootheid, evenmin als de humorist, die dit a"es met een >mal-hibbeloog« bezag. De stemming? Ook die behoeft niet te ontweken. Worden we niet alle dagen er aan herinnerd, dat den 16den Juli, des grooten geboorte, in 1606 te Leiden, zal gorden herdacht en gevierd? Zien we niet *'e dagen berichten over de wijze, waarop de I Plechtige ommegang, de bedevaart naar zijn Jandbeeld — zijn graf is helaas zoek — zal j gorden gehouden? Lezen we niet dagelijks °e tnen in Amsterdam, in Leiden, in andere P'aatscn tentoonstellingen van zijne werken °orbereidt? Herinneren niet de uitstallingen Qe_r kunst- en boekwinkels, de platen der geïllustreerde tijdschriften, het werken der in stad en dorp er aan, dat de groote dag nadert? Wijst in deze dagen •liet alles naar dien eenen, in wicn Hollands glorie uit Hollands bloeitijd zich als 't ware het nageslacht incarneert? Neen, ook e stemming behoeft dus niet te ontbreken, genden we dan zijn werk niet? Ook dat is niet. De nog in Nederland zijnde werken j^s grooten meesters — helaas, hoe weinige! — nfien voor elk in onze musea te kijk. En ?.ec|igmaal stonden we voor zijn .Nachtwacht», jnJn «Staalmeesters», zijn «Anatomische Les» Sc,eerbiedigc bewondering voor al het nieuwe de hOD' dat elke nieuwe beschouwing ons t et» zien. En komt- niet de reproductie- in dagen vooral voor zijn Vo,ken *oo vruchtbaar bezig, in telkens meer £ "naakte afbeeldingen aanvullen wat ons aan Cfönis van zijn 'werken nog ontbreekt? Zijn j, . niet leidslieden te ifver, bevoegden, — en aas ook onbevoegden — die ons allen, als v 0 er maar enkele guldens, ja enkele stuivers tPa over hebben, in boeken zonder tal j^chten te doen meeleven het leven van in de Amsterdamsche Breestraat later in eenvoudiger omgeving aan de Rembrandt's werk is bekend ve~LJakt, zijn levensloop tien-, twintig malen Vrk* we mogen zeggen, dat we èn zijn en den schilder kennen, en toch... «V*ib aarzeiQ,en omdat we niet durfden' ' ft"oot jran!!t is Io° groot, zoo ongenaakbaar *iJo tjjo zv° werk. Hem te kennen, te begrijpen *treek es.!ernand te proeven, naar waarde zijn • *Un kleur, zijn licht te loven . . . wie zal zeggen het te kunnen? Zag niet pas nog Jozet Israêls, de roem van ons tegenwoordig Nederland, tot hem op als de leerling tot den meester, wien na te kunnen volgen hh' zich tot groote eere zou rekenen, maar wiens genialiteit te bereiken hij boven zijn kracht achtte? En hoe zou dan de leek hem, het Genie, het oordeel kunnen geven, waarop hij recht heeft, het voetstuk, waarop zijn beeld waardig kan worden geplaatst? * En toch, de nood is ons opgelegd. Het vieren van Rembrandts derdo eeuwfeest wordt in waarheid gemaakt tot een nationaal herdenken, tot een uiting van bewondering voor den grooten geest, die nu nog, ja nu meer dan ooit, den Nederlandschen naam tot eere brengt, tat een kreet van dank, dat onze kleine natie er trotsch op mag zijn Rembrandt geheel te bezitten, zij het dan ook helaas, dat de meeste zijner heerlh'ke schilderijen vreemde wanden sieren en de grootste attractie "van menig buitenlaudsch museum vormen. Wij Nederlanders pralen wel eens wat veel met ons verleden — komt het misschien omdat het heden niet veel heeft om op te stoften ? — maar in zake Rembrandt kan toch de roem ons niet worden geroofd. Gewis, ook andere natiën hebben hun groote mannen gehad, ook Italië bezit zijn kunstschatten, heeft zijn Rafaël, zijn Titiaan gehad, ook Spanje roemt zijn Velasquez en België zijn Rubens en Van Dijck, maar boven die allen steekt onze Rembrandt uit, boven hun kunst eert men de zijne en bovenal waardeert men in Rembrandt meer dan in een der anderen zijn nationaal penseel. Waar dus met gerechten trots ons volk tot hem als den nationalen heros mag opblikkeu en dit doet in woord en beeld, In feest en lied, daar mag ook de dagbladpers dit verschijnsel niet stil laten voorbijgaan, maar moet zij ook in dezen uiting geven aan wat leeft in den boezem des volks en ook omgekeerd trachten aan te vuren tot voller ontplooiing der huidebetuigingen door hen op te wekken, die nog niet tot vol besef z\)n gekomen van wat ons in Rembrandt geschonken werd. Moeilijk is die taak, voorzeker. Rembrandt was zoo veelzijdig, zoo groot, zoo onbegrepen door zijn tijdgenooten, gesmaad zelfs door wie hem hadden moeten eeren, en eerst voor latere eeuwen was het weggelegd om te leeren genieten van de nalatenschap van hem, die zelf bij zijn leven gebukt ging onder geldelijke zorgen en wien slechts een eerlijke begrafenis ten deel viel door den familietrots zijner nabestaanden. Zullen we zijn levensgeschiedenis vertellen? Enkele korte trekken, enkele cijfers mogen volstaan. Geboren in 1606, den 16den Juli, te Leiden als zesde kind van niet-onbemiddelde ouders, gaf de begaafdheid zijner jeugd zijnen vader aanleiding veel van hem te hopen. Op zijn 14de jaar werd hij student, maar vroeg spoedig om het penseel. In de leer gedaan bij Swanenburgh, later bij Lastman, ontwikkelde hij zich al dra in eigen banen, zóo dat hij reeds in 1631, op 25-jarigen leeftijd dus, door de vele bestellingen uit Amsterdam, naar de hoofdstad zijn atelier moest overbrengen. Vooral zijn portretten waren gezocht en zijne inkomsten waren van dien aard, dat hij reeds 3 jaar later de zeer bemiddelde Saskia van Uilenburgh naar het altaar en vandaar naar zijn rijk, ja, met pracht gestoffeerde woning in de Jodenbreestraat mocht voeren. Rembrandt's huwelijk was zeer gelukkig. Hij had middelen, die hem veroorloofden zich met weelde te omringen en zijn kunstzin in het verwerven van kostbare zeldzaamheden en zeldzame kostbaarheden te voldoen naar de schildersluim van het oogenblik. Men weet dat hij Saskia, zijn teerbeminde vrouw, herhaaldelijk portretteerde, getooid met prachtige parelen en juweelen, met kostelijke kleedij. t Was alles echt, maar wie zal het den photograaf euvel duiden als hij zorgt voorkeur van decor ten einde steeds weer andere entourage om zijn bustes of kniestukken te hebben? mits de achtergrond maar niet de hoofdzaak worde. En hierin blinkt nu juist Rembrandt's groote kunst uib Wat schoons hij Saskia ook deed aantrekken, hoe hij zijn beelden ook drapeerde, doe kostelijk destoffe, hoe hel de verve was, het innerlijk wezen, de ziel, die moest spreken uit het gelaat, moest hoofdzaak blijven en... bleef het ook. Dat is het zuiver menschelijke en tegelijk het bovenmenschelijke in Rembrandt's kunst, schreef nog onlangs dr. Bredius, »want wie wist zoo de diepste roerselen van het menschelijk gemoed weer te geven als hij, wie had als hij de éénige gave om al wat een menschelijk hart gevoelde, nit to drukken met penseel, etsnaald of pen, maar ook, wie voelt niet het bovenmenschelijke in de meesterstukken van zijn genie, waar zij nu nog, na bijna driehonderd jaren, een gloed uitstralen, waarbij alle andere kunst dood, dof, kleurloos wordt?» De ziel weer te geven, de zielsuiting op het gelaat te leggen, niemand heeft het ooit hem nagedaan zooals hij het wist te doen. Weelde van stoffe, de prachtige mantel van Six, het kleurige laken der Staalmeesters, de eenige schilderachtige kleederdracht van Banning Cock's vendel, de parelen van Saskia, 't was hem niet te schoon of nog schooner wist hij 1 gelaat te doen spreken, zóó.dat alles slechts kostbare omlijsting was voor het beeld, waarin al zijn kunnen was geconcentreerd. In 1642 ontviel hem zijne Saskia. Van dat oogenblik dateert de malaise in zijn leven. Het prachtige doek, dat thans in den nieuwen uitbouw van het Rijksmuseum wacht op den jubileumsdag om zich in al zijn kleurenpracht te toonen, het vendel van Frans Banning Cock — ter kwader ure de «Nachtwacht» genoemd — was onder handen en werd afgeleverd zonder genade te vinden in de oogen van de schutters, die 't hem hadden opgedragen. Rembrandt was hun te geniaal van opvatting geweest. Kop voor kop zou hem worden betaald geworden zijn als hij, de toen heerschende gewoonte volgend, ze in twee of drie rijen had geplaatst en, zich niet storend aan de eischen van groepeering, er van gemaakt had wat het in zijn oogen niet moest zijn, een plaat met portretten. Men dong af, men vond 1600 gulden te veel voor een stuk, dat nu niet te kostbaar wordt geacht om er een apparte zaal van 'n halve ton voor te bouwen opdat toch de belichting maar goed zij en landgenoot en vreemdeling zich kunnen verzadigen aan datheerlijkelicht,die»symphonie van kleuren.» Toch vergaf men het hem niet en de bestellingen vloeiden trager en zijn prijzen moest hij verminderen, wilde hij leven. Rembrandt is niet hertrouwd, maar men heeft het hem zwaar genoeg toegerekend, dat hij de zeden trotseerde en züne een tweede moeder voor zijn Titus, Hendrlkje Stoffels, heeft het van den kerkeraad meer dan eens moeten hooren, dat zij grootelijks zondigde. Maar met haar kwam toch bij hem de oude levenslust weer, al was het niet dadelijk en al moest hij ook — het ergste wat hem kon overkomen — in 1657 zijn kunstschatten, zoo moeizaam vergaard, voor een appel en ei zien verkoopen en na zijn failliet-verklaring in eenvoudiger woning op de Rozengracht zijn intrek nemen. Maar onder alle omstandigheden bleef Rembrandt streven naar hooger. Hij was steeds doende zijn werk te verbeteren, de techniek zijner verven te volmaken, in breeder opvatting meer te geven, meer ziel te leggen in zijn werk en vooral na 1660 meer monumentale grootschheid te scheppen. De >Staalmeesters», in 1661 voltooid, wordt door velen beschouwd als het hoogste wat Rembrandt en de schilderkunst hebben bereikt. Zijn levensavond was droef. In 1663 ontviel hem de trouwe Hendrikje Stoffels, zijn huishoudster en kassier te gelijk, die voor hem zorgde en handelde en ook financieel zijn rechterhand was. In 1668 verloor hij zijn zoon Titus en het volgende jaar, 4 Oct. 1669, lei hij, de grijsaard van 63 jaar, het moede hoofd ter ruste, niets nalatende dan zijn palet en penscelen, maar aan het nageslacht gevende den onsterfelijken roem. We spraken boven van het nationale in zijn kunst. Wil men een bewijs? Dan zie men de lange lijst van zijn meer dan 600 schilderijen, tal van etsen en ruim 1500 teekeningen, die nu nog over de gansche wereld zijn verspreid. Hoe weinig uitlandsche motieven telt men er onder en hoe veel echt Hollandsche gezichten. Zijn portretten zijn typen, zijn groepen stukken Hollandsch leven. Zóo echt Hollandsch is hij in zijn opvatting, dat hij Maria in het beroemde stuk »de Heilige Familie» (1645) laat zitten bij een Hollandsche wieg, met een stoof onderen een boek op haar schoot, alsof 't een Hollandsch binnenhuisje was, maar ook zoo groot was zijn meesterschap in het weergeven van wat hij wilde uitdrukken, dat slechts aandachtige beschouwing, critiek zoo men wil, deze anachronismen ontdekt en de eerste indruk, die beslist, nooit wordt verstoord, maar is wat de schilder wilde dat hij moest zijn. Zie zijn «Simeon» in den Tempel, waar hij kijkers zoo van de straat met een pet op laat bijkomen en op de schoollei der jongskens het 2X2 = 4 teekent, hoe gedurfd dit is, maar ook hoe aangepast aan de Hollandsche voorstelling, die hij niet wilde vervangen door een historische getrouwheid, welke hij wist toch niet te kunnen bereiken. Zie het vooral in de physionomie der portretten, die hij schilderde naar eigen fantasie, als hij mythologie of bijbelsche onderwerpen behandelde, 't Zijn alle Xcderlandsche gezichten, maar bijna nooit faalt hij in het treffen van den trek in dat gelaat, dat de voorstelling doet spreken. Zie zijn landschappen, zijn molens, zijn straattypen zelfs, alles is ons Nederlanders familiaar, den vreemdeling vreemd, zoo sterk ligt op alles het Hollandsch cachet. En toch heelt Rembrandt geen school gesticht. Wel had hij leerlingen, maar minder zelfstandig vooral minder aroot dan hij. durfden zü niet gaan op eigen paden, konden zij niet als hij eigen aandrift volgen, maar verdwenen zij ook in de massa, terwijl Rembrandt's werk grooter werd naarmate het verouderde. Lang is hij niet begrepen, niet gewaardeerd. In 1734 werden bij een publieke verkooping in Amsterdam van de collectie-Willem Six twintig Rembrandts onderden hamer gebracht. Een — .de overspelige vrouw» — haalde f 2510, de anderen gingen voor 10 tot 270 gulden per stuk van de hand. In 1749 werd een landschap van hem, een vrij groot doek, te Amsterdam voor 3 gulden verkocht! De «overspelige vrouw» werd in 1807 te Londen voor 65000 gulden verkocht en vele andere werken bereikten in de vorige eeuw prijzen van 100000 tot 250000 gulden. Men weet, dat dr. Bredius in 1899 «David en Saul» voor f 100000 kocht en in 1903 een Amerikaan sch bod van f 1.200000 weigerde. Maar genoeg hiervan. Prijzen bepalen niet de waarde van Rembrandt's werk. Hij is grooter dan geld. Wie dat niet begrijpt kan den kunstenaar niet eeren zooals hij geëerd moet worden. Er is gespot met het komende feest. Ten onrechte. Er mag onheilig vuur op het altaar worden gebracht, er mag eigenbelang, winzucht, eerzucht, eigenliefde schuilen onder de geestdriftigen, hetzij zoo. Mogelijk is 't zelfs, dat van de honderden, de duizenden, die meenen zijne nagedachtenis te eeren in oprechtheid, slechts zeer enkelen zijn kunst kunnen waardeeren, maar dit eene blijft: In hen ziet Neerlands volk een schat, die het herinnert aan zijn gouden eeuw. En in die herinnering moge liggen een opwekking voor het heden en een bede en profetie voor de toekomst 1 --- Binnenland. Eerste Kamer. Na aanneming van het wetsontwerp voor de bedijking van den Bathpolder werden gisteren nog een reeks van kleinere wetten goedgekeurd, waaronder ook het wetsvoorstel tot toekenning van een renteloos voorschot ten behoeve van den aanleg en het in exploitatie brengen van den spoorweg Meppel— Balkbrug. In den loop der discussie deelde de minister om. nog mede dat in 1907 anderhalve ton zal worden gevraagd voor de kanalisatie van Westerwolde. Vóór het sluiten der vergadering huldigde de voorzitter nog de trouwe en belangrijke hulp, die de thans scheidende heer Boudewijnse gedurende 53 jaren aan de Kamer als stenograaf heelt bewezen. De Kamer ging daarna tot nadere bijeenroeping uiteen. --- Officiëele berichten. De Staatscourant bevat o. m. de volgende Kon. besluiten: benoemd tot ontvanger der registratie en domeinen te Tilburg A. G. Faber, thans te Eindhoven; te Grave C. E. de Jonge, thans te Gulpen; te Heerenveen G. J. Lysen, thans surnumerair; benoemd tot rechter in de rechtbank te Arnhem mr. P. C. Klassesz Jz., thans rechter te Winschoten; tot kantonrechter te Ridderkerk, mr. J. D. van Ewijck, griffier bij het kantongerecht te Ridderkerk; de kapitein ter zee F. C. E. L. Coster wordt eervol ontheven van het bevel over het pantserschip «Tromp* en dit bevel opgedragen aan den kapitein ter zee R. O. J. Verschoor; op verzoek eervol ontslagen de kolonel C. J. Polvliet en de luitenant-kolonel J. Meursing, beiden van den staf der genie, respectievelijk commandant in het 2e en 4e geniecommandement, eerstgenoemde op aanvrage met pensioen en onder verleening van den kolonelsrang aan den luitenant-kolonel van Meursinge; benoemd bij den staf der genie tot kolonel C. J. Snijders, commandant in het Ie geniecommandement; tot commandant in het 2e geniecommandement de luitenant-kolonel H. J. van den Broek, van den staf, toegevoegd aan den inspecteur der genie; tot luitenant-kolonel, commandant in het 4e geniecommandement de majoor F. H. L. De Wijs van den staf; tot luitenant kolonel de majoor M. Onnen, van den staf; tot majoors de kapiteins R. Scheffer en A, E. von Bruécken Fock, beiden van den staf. --- Marine en Godsdienst. De maatregel van den Minister van marine om aan predikanten, die in Den Helder willen catechiseeren, reiskosten en andere faciliteiten toe te staan, wordt door de anti-revolutionnaire pers niet symphathiek begroet. De «Standaard» spot er zelfs mee en scurijft over 't geval onder het opschrift «Paard van Troje» de volgende asterisk: »De Minister van Marine looft reisgeld heen en terug uit aan predikanten, die in Den Helder zich eenige uren aan de matrozenopleiding willen wijden, en de matroos op wien het gemunt is, krijgt dan die nren vrijaf. Van dit onverwachte aanbod schijnt druk gebruik te zullen gemaakt worden. Nog reeds moet namelijk van meer dan één socialistisch predikant aanzoek, om aldus toegelaten te worden, zijn ingekomen. Naar verluidt, is men hierover bij het marinecommandement te Den Helder allesbehalve gesticht. Maar pruttelen helpt hier niet. De aanvragers zijn godsdienstleeraars, en moeten alzoo worden toegelaten. Blijkt dit bericht juist, dan zal alzoo voortaan de socialistische propaganda onder het marinepersoneel voor een deel op 's Lands kosten geschieden. Uit het Zuiden meldt men, dan ook de bekende pater Van den Brink op excursies naar het Noorden bedacht is; en hier ter stede wil men weten, dat bij enkele socialisten het plan is opgekomen, om het nietsbeduidende examen van godsdienstonderwijzer of catechiseermeester af te leggen, en zich dan geregeld voor een retour naar Den Helder een of meer dagen in de week aan te bevelen t. --- Serum tegen miltvuur. De directeur-generaal van den landbouw brengt ter algemeene kennis, dat, ingaande 15 Juli a.s., van rijkswege entstof (cultuur van verzwakte miltvuurbacillen) en serum tegen het miltvuur van paarden, runderen, schapen en geiten kosteloos en portvrij op aanvragen worden verstrekt aan in Nederland gevestigde veeartsen. De aanvragen behooren als regel schriftelijk te geschieden en zijn te richten tot de rijksseruminrichting, Vinkendwarsstraat no. 15, te Rotterdam. In spoedeischende gevallen kunnen de aanvragen telegraphisch gericht worden tot: Seruminrichting Rotterdam. Wijl het miltvuurserum vooral als geneesmiddel bij aan miltvuur lijdende dieren kan aangewend worden, kunnen de districtsveeartsen, en die der practiseerende veeartsen, wonende in streken waar miltvuur veelvuldig voorkomt, het serum in voorraad krijgen. ledere veearts ontvangt met de entstof (cultuur) en met het serum eene gebruiksaanwijzing en een formulier, hetwelk hij, nadat de werking der enting is afgeloopen, behoorlijkingevuld en onderteekend portvrij moet terugzenden aan de rijksseruminrichting voornoemd. Wanneer de inenting eene ongunstige uilwerking mocht hebben, geeft de veearts, die de operatie verrichtte, daarvan zoo spoedig mogelijk aan de inrichting kennis. --- Een standbeeld voor Graaf Willem Lodewijk van Nassau. Men meldt ons uit Leeuwarden Een dennbeeld dat ruim twee en een halve eeuw in Friesland heelt bestaan — om een monument op te richten ter eere van Graaf Willeni Lodewijk (üz. Heit), den eersten der Friesche Stadhouders, zal nog dit jaar wordeD verwezenlijkt. Het voornemen is uitgegaan van het bestuur der Vereeniging voor Vreemdelingenverkeer te Leeuwarden — voorzitter de heer J. A. A Schoondermark — dat twee jaren geleden daartoe een voorstel deed in de algemeens vergadering, 't'welk toen met veel bijval werd begroet, Vanwege die Vereeniging, met geldelijken steun van particulieren, is het monument tot stand gekomen en wordt thans in brons gegoten in de werkplaatsen van de Compagnie des Bronzes te Brussel. Het beeld stelt den Graaf voor in staande houding en in harnas, ter hoogte van 2.13 M., met plint geheel uitgevoerd naar de teekeningen van den heer W. B. G. Molkenboer, directeur der Rijksnormaalschoolvoorteekenonderwijzers te Amsterdam, en volgens het model op kleine schaal geboetseerd door Prof. Bart van Hove te Amsterdam. Het voetstuk zal worden uitgevoerd van Noorsch rood graniet en een hoogte verkrijgen van 2.27 M. Daarop zal in brons het wapen van Nassau worden aangebracht, en in het middengedeelte een inscriptie worden gebeiteld. In de jongste raadsvergadering is door het bestuur van genoemde Vereeniging het standbeeld aan de gemeente ten geschenke aangeboden, benevens een bedrag aan geld voor de kosten der fundeering. De gemeenteraad heeft het geschenk met erkentelijkheid aanvaard en bepaald, dat het beeld zal komen te staan op een nader aan te wijzen plek op het Hofplein, dus vóór de plaats waar eens het paleis van Willem Lodewijk heeft gestaan. --- In een Hollandsche Wafelbakkerij. Te Milaan staat op de tentoonstelling een Hollandsche wafelbakkerij van de firma Koppen te Amsterdam. Deze inrichting is Maandag j.L vereerd door een bezoek van H. M. de Koninginmoeder van Italië, waarvan thans de correspondent der »N. Crt» een verslag geeft. «Het had, zoo schrijft hij, reeds eenige malen de aandacht getrokken van H. M. de Koninginmoeder van Italië, die hier een veertiental dagen in het Koninklijk Paleis vertoeft om eiken dag een deel van de tentoonstelling rustig te bezichtigen, dat op het terrein zich meisjes bewogen in een typische nationale kleederdracht, die Haar niet onbekend voorkwam. Toen aan H. M. dan ook door een der heeren van het geleide werd medegedeeld, dat het meisjes waren die Hollandsche wafels verkochten, herinnerde Koningin Marghuerite zich opeens, dat zij dezelfde kleederdracht op Haar reis door ons land in Friesland had gezien. Zij vond het dan ook zoo aardig, dat er op de tentoonstelling Hollandsche wafels werden gebakken, die zij in ons land ook had gegeten en org lekker gevonden, dat zij den wensch te Itónsta gaf om met de dames en heeren van Haar gevolg eens wafels te gaan eten In het Oud Hollandsche huisje. De president van het tentoonstellingscomité haastte zich natuurlijk om de noodige maatregelen te nemen, dat aan dien Koninklijken wensch gevolg kon worden gegeven, en zoo kreeg de secretaris van het commissariaatgeneraal van de Nederlandsche afdeeling, de «enige op dit oogenblik te Milaan aanwezige vertegenwoordiger van de Nedwlandsche commissie, de heer F. M. Knoote uit Den Haag, Zaterdag een mededeeling, dat H. M.zich voorstelde Maandagmorgen een kort bezoek te brengen aan de Oud-HollandscheWafelbakkerij. Wat een verrassing was dat, maar ook wat een drukte gaf het voor de familie Koppen (man, vrouw, zoons en nichtjes), die als vertegenwoordigster van de bekende wafelbakkerij van de firma Koppen in de Kalverstraat te Amsterdam, hier de wafelbakkerij in het Oud- Hollandsche huisje met de luifel exploiteert 1 Want de inventaris was er natuurlijk niet op berekend om in het huisje gasten, laat staan koninklijk bezoek te ontvangen. Maar terstond werden een paar landgenooten en vrienden gevonden die bereid waren een handje te helpen; een te Milaan wonende Hollandsche familie zorgde voor het noodige porselein- en zilverwerk in antieken stijl, de vertegenwoordiser van de Vlaamsche exposanten in de Belgische afdeeling voor eenige fraaie antieke stoelen, geheel passend bij het andere meubilair van het huisje, terwijl de Hollandsche gérant van het restaurant «Augustinerbrau» een mooi tapijt in bruikleen afstond Alles zag er dan ook keurig en zoo echt- Hollandsch kraakzindelijk uit, vanmorgen tegen het uur waarop H. M. verwacht werd. En de gouden oorijzers der Friezinnetjes en de knoppen en spelden van het Zuidbevelandsch kostuum van de moeder des huizes blonken, dat het een lust was. Ofschoon het bezoek natuurlijk een strikt intiem karakter droeg, stelde Koningin Marghuerite het toch blijkbaar zeer op prijs, dat de vertegenwoordiger der Nederlandsch afdeeling, de heer Knoote, aanwezig was, om Haar te ontvangen en inlichtingen te geven omtrent dit eigenaardig Hollandsch bedrijf». ---