De zaaizaad en paatgoed. voorziening in nieuwe lanen door J. Oortwijn Botjes De N-A.K. is opgericht in Maart 1932. De crisis op landbouwgebied, die in 1930 was begonnen, woedde nog in volle hevigheid. Men was toen erg onder de indruk van een teveel aan granen, peulvruchten, vlas, aardappelen, aardappelmeel, zuivelproducten en groenten. Slechts tegen afbraakprijzen kon iets van het hier te land onverbruikbare overschot worden uitgevoerd. Slechts de pootaardappel maakte hier nog een gunstige uitzondering. Hier was door samenwerking van landbouwwetenschap, voorlichting, teler en handelaar een artikel verkregen, dat in verschillende landen ingang gevonden had en dat in die landen ook moeilijk kon worden gemist. Het behoeft niet te verwonderen, dat onze regeering onder deze omstandigheden trachtte door het brengen van eenheid op keuringsgebied en het daarmede gepaard gaande verbod van- de uitvoer van ongekeurde pootaardappelen, deze uitvoer te stimuleeren. De N.A.K-, die tot stand is gekomen als gevolg van dit streven, beschouwde uit de aard der zaak het instandhouden en zoo mogelijk uitbreiden van de export van'pootaardappelen als zijn eerste doelstelling. Bij de afzet naar het buitenland was men vooral aangewezen op de rassen, die daar burgerrecht verkregen hadden. Allereerst moest getracht worden de handel in staat te stellen pootaardappelen van deze rassen in goede gezondheidstoestand af te leveren. Het door scherpe selectie instandhouden van bestaande rassen ondervond toen meer belangstelling dan het kweeken van nieuwe rassen. Hierin kwam echter spoedig verandering onder de invloed van de wijze waarop men in het buitenland het wratziektevraagstnk trachtte op te lossen. In Duitschland werd bepaald, dat na 1940 uitsluitend voor wratziekte onvatbare pootaardappelen mogen worden verhandeld, een bepaling die later slechts onder de Invloed van de bijzondere omstandigheden voor enkele rassen tijdelijk buiten werking is gesteld. Dit komt hierop neer, dat de uitvoer van onze voornaamste exportrassen, die alle vatbaar voor wratziekte zijn, naar dat land verboden is- In Zwitserland ging men niet zoo ver, maar legde men toch duidelijk zijn voorkeur voor onvatbare rassen aan den dag. In Frankrijk ontstond in sommige districten vraag naar deze rassen. Een onderzoek naar de gebruikswaarde van Duitsche aardappelrassen bracht bovendien aan het licht, dat enkele hunner als fabrieks- en als voeraardappelen uitstekende eigenschappen bezitten. Het werd duidelijk, dat Nederland zijn positie als uitvoerend land van pootaardappelen niet ten volle zou kunnen handhaven, i tenzij het beschikte over een sortiment wratzlektevrije rassen, die ook overigens op een hoog niveau staan. En dit kan slechts ver-kregen worden met behulp van de kweekersarbeid. Een tweede waarneming, die op het groote belang van de kweekersarbeid wees, is die welke betrekking heeft op de Fransche tarwerassen. Een aantal dezer rassen bleken onder gunstige omstandigheden een belangrijk hoogere opbrengst te kunnen geven dan bestaande Nederlandsche rassen. Wel bleken dikwijls ook nadeden aan de verbouw in ons land verbonden te zijn, maar de gedachte liet zich niet verdringen, dat het mogelijk moest zijn tarwerassen in ons land te kweeken, welke deze nadeden niet bezaten en die toch de hooge opbrengsten van de Fransche rassen leverden. Behalve de Fransche tarwerassen bleken ook de tarwerassen uit Zweden en Duitschland, zomergerst uit Denemarken en haverrassen uit Zweden op onze proefvelden een zeer goed figuur te slaan. Ja, men kreeg langzamerhand de Indruk, dat de buitenlandsche rassen voortdurend meer terrein veroverden. Nu kan men zich op het standpunt stellen, dat het aan onze Ned. landbouw weinig afdoet of buitenlandsche of binnenlandsche rassen gebruikt worden, maar in werkelijkheid kan ons dit niet onverschillig laten. In alle landen openbaart zich het streven om de kweekersarbeid meer loonend te maken door den nabouwer te belasten ten gunste van den kweeker. Indien dit streven wordt doorgevoerd, en dit zal het zeker, komt dit bij de verbouw van buitenlandsche rassen neer op een j aarlij ksche, vrij aanzienlijke belasting van den Nederlandschen boer ten voordeele van het buitenland. Hiermee is echter de zaak niet afgedaan. Het is bij de verschillende besprekingen wel duidelijk gebleken, dat men in Duitschland het door Duitsche kweekers voortgebrachte ras tot op zekere hoogte beschouwt als een nationaal bezit, waarover andere volken slechts kunnen beschikken voor zoover dit met het nationale belang in overeenstemming is- Men zal er geen bezwaar tegen hebben, dat Duitsche aardappelrassen in ons land worden geteeld indien een behoorlijke kweekersvergoeding wordt afgedragen, maar men zal het niet prettig vinden, dat het Nederlandsche pootgoed van deze rassen in het buitenland concurrentie aandoet aan het Duitsche pootgoed van deze rassen. Wij kunnen niet altijd over de buitenlandsche rassen beschikken als over onze eigen rassen Op dit oogenblik mag een ras als Ostbote, dat als fabrieksaardappel .en als voeraardappel stellig kan worden aanbevolen, niet in ons land worden vermeerderd. Het bezit van goede Nederlandsche aardappelrassen Is dus wel van groote waarde en met andere landbouwgewassen is dit ook het geval. Men mag zijn oogen verder niet sluiten voor het vele werk op kweekersgebied, dat in het buitenland verricht wordt. Zoo wordt in Rusland op grootsche wijze het kweeken van landbouwgewassen in staatsinstituten ter hand genomen. Deze staatsinstituten beschikken over onbeperkte geldmiddelen en over de beste wetenschappelijke krachten. Wbnneer men hierbij het Instituut voor Plantenveredeling vergelijkt, met zijn constant gebrek aan geld en hulpmiddelen, dan wordt de achterstand wel heel duidelijk. Wat in Zweden geschiedt ten opzichte van het kweeken van nieuwe rassen, is algemeen bekend. Ook in Duitschland wordt van overheidswege deze zaak krachtig aangepakt, maar daarnaast heeft men gezorgd, dat de kweekbedrijven in een financieel zeer gunstige positie kwamen en daardoor hun werk op onbekrompen wijze kunnen verrichten. In ons land is dit niet het geval. Wanneer in Nederland de Nederlandsche rassen nog zulk een goede plaats in ons rassensortiment innemen, dan ligt het aan de scherpe kijk, die enkele personen met betrekking tot net kweekerswerk hebben gehad. Aan onze kweekers, maar niet minder aan de vroegere kweekers Prof. L. Broekema, J. H. Mansholt, G. Veenhuizen, Kl. de Vries en anderen hebben wij oneindig veel te danken. Zij hebben hun werk moeten doen vrijwel zonder hulp en vaak met uiterst primitieve middelen. Wij moeten thans echter de bakens verzetten, want wat vroeger nog mogelijk was, wordt bij de geweldige concurrentie met buitenlandsche kweekproducten in de toekomst onmogelijk. De billijkheid en het nationale belang eischen beide een verbetering van de positie van .den kweeker. De N.AK. heeft in deze een begin gemaakt. Behalve de aanmoediging voor het kweeken van aardappelrassen en de medewerking bij het geven van leiding aan. dit kweeken, heeft hij de gekeurde nabouw belast ten behoeve van den kweeker. In het jaar 1939/40 is door de N.A.K. uitgekeerd of beschikbaar gesteld een som van f 16300,94 aan de kweekers van granen, zaden en peulvruchten en f 4252,03 aan de kweekers van aardappelrassen, in totaal dus f 20552,97. De niet officieele Nederlandsche kweekbedrijven hebben hiervan f 13379,64 ontvangen. De N.A.K. meende als keuringsdienst niet verder te mogen gaan. maar was overigens wel overtuigd, dat deze bijdrage niet voldoende was. Naar aanleiding van een onderzoek van de vertegenwoordigers van de N.A.K. in de commissie Rutgers werd in het ontwerp, dat aan den minister gezonden zou worden, onder de regeeringsbemoeiïnwm sub c het volgende opgenomen: „Daar het voor land- en tuinbouw onmisbare kweekersbedrijf geen bescherming geniet van de eigendom van nieuwe rassen en in verband daarmede onvoldoende loonend is, is een wettelijke voorziening ter bescherming van het kweekerseigendom noodzakelijk. Ter bevordering van een spoedige totstandkoming daarvan ware aan den Minister van Economische Zaken te verzoeken een commissie in stellen met opdracht een ontwerp van een wet voor te bereiden." Deze commissie is inderdaad ingesteld en de Directeur Generaal van de Landbouw achtte haar werk van zoo groote beteekenis, dat hij persoonlijk het voorzitterschap heeft aanvaard. Waar dit het geval is, behoeven wij er niet aan te twijfelen, dat binnen niet al te langen tijd het kweekerseigendom zal worden beschermd. Op welke wijze dit zal geschieden ligt voor buitenstaanders nog in het onzekere, maar men kan wel aannemen dat hij, die nabouwzaad verkoopt, iets zal moeten afdragen aan den kweeker. De positie van den kweeker zal in de toekomst zeer worden versterkt. Onze Nederlandsche landbouw zal hiervan zonder twijfel de gunstige gevolgen ondervinden. Het kweekerst :drijf zal op een veel steviger grondslag worden geplaatst als de inkomsten niet uitsluitend voortvloeien uit de verkoop van het op de kweekbedrijven of vermeerderingsbedrijven geteelde product, maar ook uit de heffingen op den nabouw. Bij een krachtige ontwikkeling van het kweekersbedrijf zal er met succes gewerkt kunnen worden om in ons land de rassen voort te brengen, die onder onze omstandigheden, bij ons klimaat, onze bodem en onze cultuurmethode een maximale opbrengst kunnen leveren en die het minst vatbaar zijn voor ziekten, die hier de grootste schade veroorzaken. Ik denk hierbij o.a. aan de wratziekte, de virusziekten en de phytophtora van de aardappelplant en aan de roestziekten van granen. Voor onze Nederlandsche kweekers zijn er nog grootsche perspectieven en hun streven zal van overwegende beteekenis zijn voor den Nederlandschen landbouw. Ons volk bezit thans niet meer de mentaliteit, die er bestond tijdens de oprichting van de N.A.K., toen men in vele kringen met bezorgdheid zag naar het teveel aan landbouwproducten. Hoe ook de geschiedenis rich zal ontwikkelen, elke vermeerdering van de bodemproductie zal met vreugde worden begroet en zal beschouwd worden als een waardevolle hulp bij het opbouwen van een nieuwe welvaart. De kweeker kan hiertoe aanzienlijk bijdragen en daarom moet zijn arbeid worden beloond. De vraag rijst echter hoe het door den nabouwer m de handel gebrachte zaad belast kan worden ten behoeve van den kweeker. Het antwoord hierop luidt, dat deze belasting slechts mogelijk is als er controle op het zaaizaad' wordt uitgeoefend. Ongecontroleerd zaad zal, bij een vrije handel in dit product, steeds voor het grootste deel aan de heffing ontsnappen. Bij een controle op het zaaizaad, zooals het door de keuringsdiensten voor den N.A.K. wordt uitgeoefend, zal de heffing ten volle plaats hebben en volledig aan de kweekers worden afgedragen. Het zal dan ook een kweekersbelang zijn, dat geen ongecontroleerde nabouw in de handel wordt gebracht, Alle maatregelen ter bescherming van het kweekerbelang hebben geen effect als er geen instantie, in deze den keuringsdienst, bestaat, die zorgt dat de kweeker ook zijn toekomend recht verkrijgt. In de tweede plaats is het een keuringsbelang, dat geen ongekeurd zaad in de handel komt. Wanneer het gekeurde zaad wordt belast met een heffing ten gunste van den kweeker, terwijl het ongekeurde zaad in de praktijk vrij uitgaat, ontstaat er een deloyale concurrentie. Dit is ook de reden geweest waarom de N.A.K. niet verder durfde te gaan bij zijn maatregelen tot verbetering van de positie van den kweeker, dan thans is geschied. Het heffen van een belangrijke bijdrage van het verkochte nabouwzaad ten behoeve van den kweeker zal de keuringen achteruit dringen, tenzij de maatregel gepaard gaat met de bepaling, dat slechts gekeurd zaad in de handel mag worden gebracht. Intusschen hebben de keuringen slechts een dienende functie en nimmer mag het belang van den keuringsdienst naar voren worden gebracht indien het in strijd zou zijn met het algemeen landbouwbelang. Het algemeen landbouwbelang en het keuringsbelang gaan echter geheel samen. Het gekeurde zaad is zonder twijfel duurder dan het ongekeurde, maar het kan ook dunner gezaaid worden omdat men zekerheid heeft, dat het goede kiemkracht bezit en omdat er weinig minderwaardige korrels in voorkomen. Ook is het praktisch gesproken onkruldvrlj, wat van het ongekeurde zaad, vooral van dat wat van boer tot boer wordt verhandeld, niet gezegd kan worden. Bovendien geeft het garantie omtrent rasechtheid en de afwezigheid van ziekten, die met het zaad worden overgebracht. Grooter nog dan de voordeden, verbonden aan de keuring van zaden en .peulvruchten, zijn de voordeden die de keuring van pootaardappelen oplevert. Hier zou het verdwijnen der keuringsdiensten neerkomen op een nationale ramp, omdat het ongekeurde pootgoed in den regel bitter slecht is. Men kan veilig aannemen, dat thans nog In ons land meer dan 50.000 ha. met pootgoed worden beteeld, dat zoo slecht Is, dat met een opbrengstverlies van minstens 20 pet. gerekend moet worden. Dit staat gelijk met onbebouwd worden van 10.000 ha. bouwland. Indien echter de keuringen in ons land achterwege gebleven waren, zou dit getal zeker drie keer zoo groot zijn. Maatregelen, waardoor de keuringsdiensten tot hun recht kunnen komen, zijn daarom ook in het algemeen landbouwbelang. Eén dezer maatregelen is gelegen in het verbod van de handel in ongekeurd zaad- en pootgoed. Indien deze maatregel ingang gevonden heeft, zal langzamerhand de oppervlakte met ongekeurde aardappelen beplante grond afnemen. Ook het kweekersbelang en het algemeen landbouwbelang gaan hand in hand. Het kweeken van productieve en bedrij f szekers rassen Is een landbouwbelang van de eerste orde. Bij een geleide economie en deze zullen wij toch stellig krijgen, zal aan een goede zaaizaadvoorziening volle aandacht gewijd moeten worden en deze zal moeten steunen op de volgende principes: 1. Alleen die rassen mo-en worden geteeld, die door hun opname in de rassenlijst waardig zijn gekeurd om geteeld te worden. 2. Het kweekersdom wordt beschermd en hij, die nabouwzaad als zaaizaad verkoopt, draagt iets af aan den kweeker. 3. Er is voor landbouwgewassen slechts één keuringsdienst. 4. D? handel in ongekeurd zaaizaad en pootgoed wordt verboden of wordt slechts onder bepaalde voorwaarden toegestaan. Zonder twijfel zijn aan het onder punt 4 genoemde ook groote bezwaren verbonden. Het groote bezwaar bestaat hierin, dat men wel een berekening kan maken var; de in om, land benoodigde hoeveelheid zaaizaad en pootgoed, maar dat men niet weet hoeveel op bedrijf geteeld zaad weer op dit bedrijf als zaaizaad wordt gebruikt. Deze hoeveelheid zal bij een mooie droge oogst grooter zijn dan bij een oogst, die onder ongunstige omstandigheden heeft plaats gehad. Ook is .er dikwijls een verschuiving tusschen de gevraagde hoeveelheden zaaizaad en pootgoed van verschillende rassen ten opzichte van elkander. Daar komt bij dat, als bepaalde oppervlakten voor de voortbrenging van zaaizaden en pootgoed bestemd zijn, deze niet alle jaren dezelfde hoeveelheden goedgekeurd product zullen opleveren. In sommige jaren zullen bijv. veel aardappelperceelen worden afgekeurd, terwijl dit in andere jaren niet het geval is. Hetzelfde is het geval bij granen, vlas en peulvruchten. Ook wisselen de opbrengsten. Men kan dan ook wel met zekerheid zeggen, dat er in sommige jaren te veel en andere jaren te weinig goedgekeurd zaaizaad en pootgoed van bepaalde rassen zal zijn. Met het teveel zullen de teelers.zich moeteri zien te redden; de risico die hieruit voortspruit, moeten zij op zich nemen, maar tegen het te weinig moeten maatregelen genomen worden. Het kan niet worden getolereerd, dat d' boer in moeilijkheden komt doordat hij het zaalzaad van de rassen, die hij wil teelen, niet kan verkrijgen. Daarom kan aan de bepaling, dat geen ongekeurd zaaizaad en pootgoed mag worden gebruikt, slechts de hand worden gehouden als de mogelijkheid bestaat, dat uitzonderingen op deze regel worden toegelaten. Deze uitzonderingen zijn ook in dit jaar toegestaan Erkende handelaren, coöperaties natuurlijk inbegrepen, mogen bij een bestaand tekort ontekeurd zaaizaad in de handel brendel brengen, mits een heffing van f 2.50 per 100 kg. wordt betaald. De handel in ongekeurd zaaizaad van boer tot boer is verboden. Ik vind dit laatste niet erg. Persoonlijk heb ik vroeger dikwijls ongekeurd zaaizaad aan boeren verkocht en van boeren gekocht, en ik weet uit ervaring, dat dit zaaizaad zelden aan de -eischen. voldoet, die men thans aan goed zaaizaad mag stillen. Menige boerenruzie is ontstaan wegens de onderlinge koop en verkoop van zaalzaad, dat door den leverancier steeds als prima zaaizaad en door den ontvanger als bocht werd bestempeld. T"erder 's de controle op de zaaizaadhandel van boer tot boer heel moeilijk, terwijl die bij de handel waar ook controle der boeken moet kunnen worden toegepast, wel uitvoerbaar is. Ook lijkt mij een heffing op het ongekeurde zaaizaad een juiste weg om deloyale concurrentie met het gekeurde zaaizaad, waarvan ook de kweekervergoeding geheven wordt, tegen te gaan. Het geld, dat hierdoor binnen komt, behoeft niet voor den landbouw verloren te gaan, want het kan zeer goed besteed worden voor een algemeen boerenbelang, dat op het gebied der zaaizaadvoorziening gelegen is. Er zijn talrijke vraagstukken, vooral op het gebied van het kweeken van voor bepaalde ziekten onvatbare rassen, die om oplossing roepen en die niet ter hand genomen kunnen worden wegens gebrek aan geld. Wanneer uit deze heffingen een fonds gevormd werd, dat de oplossing van deze vraagstukken mogelijk maakte, zou hier een nuttig werk worden verricht. . Bovendien kan bij het vaststellen van de prijzen der landbouwproducten rekening worden gehouden met de factor van het duurder worden van het zaaizaad als gevolg van eventueele heffingen op ongekeurd zaad. Intusschen zal men zeer zeker bij de daartoe in Den Haag aangewezen instanties dankbaar zijn voor elke opbouwende critiek op gemaakte regelingen. Deze zijn uit den aard der zaak op korten termijn in elkaar gezet en het zal wel blijken, dat ze voor verbetering vatbaar zijn. Het is bij het geven-van critiek intusschen wel wenschelijk, dat deze een opbouwend karakter draagt. Men zal eigen denkbeelden omtrent deze zaak moeten uitwerken, opdat ook deze denkbeelden kunnen worden overwogen en critisch worden belicht. Wanneer dit geschiedt, zal langzamerhand een regeling getroffen kunnen worden, die ln de praktijk voldoet en waarbij de groote zaken, de bevordering van het kweeken van goede bedrij f szekere rassen en het algemeen gebruik van goedgekeurd zaad en pootgoed van deze rassen, niet in het gedrang komen. --- Brief UIT DEN HAAG Het was maar een boer! Wat hier volgt, gebeurde een dezer dagen In zoon elegant Haagsch café. Een zaak, waar het iederen middag omstreeks vijf uur tjokvol is. Winkelende dames, belast en beladen met pakjes en heeren, die van kantoor komen, drinken daar hun aperitif, zooals ze dat noemen. Ze kauwen er hun zoutjes en augurkjes bij en praten over de gebeurlijkneden van iederen dag. Dien dag was het er ook weer vol. Afgestampt! Geen plaatsje was er onbezet. Het Russische orkest speelde meesleepende melodieën. Men rookte alsof er geen gebrek was aan scigaren en sigaretten. Ik zat rustig in een hoekje het gedoe om mij heen aan te kijken en keek verbaasd, toen ik daar een figuur zag binnenstappen, dien ik hier in het geheel niet verwacht zou hebben. Die was bepaald verdwaald. Het was een echt type uit den boerenstand. Een stoer, door weer en wind gebronsd gezicht met een paar pientere oogen onder de zware wenkbrauwen. Zooals dat gaat, men stootte elkaar aan. Een paar vervelende fatterige jongelui maakten tegen wat opgeprikte dametjes de opmerking: „Wat doet zoon boeren vent je nou hier". Ik vermoedde, dat het een boer was, die voor zaken hier was geweest en nu, alvorens huiswaarts te gaan, eerst nog een kop koffie wilde drinken. Onbekend met de vele gelegenheden was hij hier verzeild geraakt. Hij zocht naar een makkelijk fauteuiltje om even uit te kunnen puffen, doch vond er moeilijk een. Er waren wel eenige stoelen verlaten, doch dit was maar voor een wijle, omdat telefoon of iets anders de eigenaren weggeroepen had. Hij stapte op een der tafeltjes toe en vroeg vriendelijk: „Is die plaats vrij?" „Nee die plaats is niet vrij", was het snibbig gegeven antwoord. Verderop had een heer echter afgerekend en vertrok. Eenigen zagen het. De boer echter niet, doch men liet hem rustig verder zoeken. Het was ook immers maar een plattelander. Plots stond er een klein meisje op en liep naar den zoekende. „Daar Is een stoel vrij, mijnheer. Gaat u maar gauw zitten,, anders is ie al weer weg". Kijk, van zoon kleine dreumes kunnen wij nog vaak een lesje krijgen. Die kinderen zijn nog niet beïnvloed door het stadsleven. Bij hen spreekt het hart en zij voelen instinctief sympathie voor ieder mensch. Daarom moet ook de stadsjeugd in volkschen geest opgevoed worden, dan zal er eenmaal een waarlijke Nederlandsche gemeenschap zijn, zonder klassen of standen. (historisch). --- Verdere avonturen van Pam Pam lij de maanapen 159. Je hoeft niets te vreezen, want bijten doen ze niet en wapens kennen ze niet. Op een wenk van de professor springen beiden opeens uit hun schuilplaatsen en ze vliegen als 't ware vooruit. 160. In een oogwenk is de afstand afgelegd en Pam Is nu bij een der apen gekomen, die angstig uit de rotsspleet naar het vreemde wezen kijkt, dat daar aan komt vliegen. Het dier maakt angstige gebaren. --- Radio-programma VRIJDAG 7 MAART 1941 HILVERSUM I 415 m. Nederlandsch Programma NCRV 7.30 gramofoonmuziek; 7.45 ochtendgymnastiek; 7.55 gramofoonmuziek; B.— Schriftlezing en meditatie; 8.15 gewijde muziek (opn.); 8.20 ochtendgymnastiek; 8.30 nieuwsberichten ANP; 8.45 gramofoonmuziek; 9.30 zang en piano; 10.10 orgelconcert (opn.); 10.30 morgendienst; 11.— gramofoonmuziek; 11.30 viool, cello, clavecymbel en gramofoonmuziek; 12.30 gramofoonmuziek; 12.42 almanak; 12.45 nieuws- en economische berichten ANP; 1.— NCRV-orkest en gramofoonmuziek; 2.30 voor de vrouw; 2.45 geestelijke liederen (opn.); 3.15 huisvrouwenpraktijk; 3.45 cello en piano; 4.15 voor de kinderen; 4.45 gramofoonmuziek; 5.15 nieuws-, economische en beursberichten ANP; 5.30 Quatre-mains; 6.— berichten; 6.05 land- en "tuinbouwcauserie; 6.25 gramofoonmuziek; 6.45 actueele reportage of gramofoonmuziek; 7.— economische vragen van den dag ANP; 7.15 gramofoonmuziek; (7.30— 7.45 berichten-Engelsch); B.— nieuwsberichten ANP; 8.15 gramofoonmuziek; 8.30 berichten (Engelsch); 8.45 NCRV-Harmonie-orkest (opn.); 9.— „Goethe in zijn geestelijke worstelingen", lezing; 9.20 NCRV-klein koor en -orkest (opn.); Hierna Schriftlezing; 9.45 Engelsche berichten ANP; 10.00 nieuwsberichten ANP en sluiting. #HILVERSUM 11. 301.5 m. AVRO 7.30 gramofoonmuziek; 7.45 ochtendgymnastiek; 755 gramofoonmuziek; 8.20 ochtendgymnastiek' 8.30 nieuwsberichten ANP; «.45 gramofoonmuziek; 9.15 omroeporkest en solist (opn.) 10. Morgenwijding; 10.15 gramofoonmuziek; 10.25 voor de vrouw; 10.30 Ensemble Jack der Kinderen; (11.00—11.20 declamatie); 12.— berichten, eventueel gramofoonmuziek; 12.15 omroeporkest, koor van de opera-vereeniging en solist (opn); 12.45 .nieuws- en economische berichten ANP; I.— orgelspel; 1.20 Sylvestre-trio; 2.— „Moeders in de dierenwereld", lezing; 2.20 Philharmonisch kwartet; 3.— omroeporkest en soliste (opn.); (4.00—4.20 gramofoonmuziek); 5.— VPRO: gesprekken met luisteraars; 5.15 nieuws-, economische en beursberichten ANP; 5.30 AVROamusementsorkest; 6.15 gramofoonmuziek; 6.42 almanak (gr. pi.); 6.45 actueele reportage of gramofoonmuziek; 7.00—7.15 economische vragen van den dag ANP en sluiting. --- VERPLICHTE AANGIFTE VAN GOUD VERZUIMD De 48-jarige winkelier L. C. te Velp, die terecht heeft gestaan omdat hij geen aangifte heeft gedaan van zijn bezit van 2000 Amerikaansche dollars'en bovendien 54 gouden tientjes niet ter inwisseling heeft aangeboden Is Dinsdag door de rechtbank veroordeeld tot 500 gulden boete of vijf weken hechtenis met verbeurdverklaring van de tegenwaarde van het betrokken geld. --- NAAR VERBODEN ZENDER GELUISTERD De 28-jarige winkelier T. A. van K. te Arnhem 'die voor de rechtbank terecht heeft gestaan wegens het luisteren naar een Engelsche zender, is Dinsdag vetoordeeld tot vijftig gulden boete of 25 dagen hechtenis en verbeurdverklaring van het in beslag genomen radiotoestël. ---