Paaschverhalen van ans vaargeslacht Kruislegenden en plantensagen Men moet ze nemen voor wat ze zijn, die oude verhalen. Zij behelzen geen historische juistheid; zij geven ons geen goed idee van de geschiedenis van de planten in kwestie; zij kunnen ook niet worden beschouwd als een beeld van hetgeen een vroom voorgeslacht heeft geloofd en geleeraard: het zijn slechts mooie oude Paaschverhalen, sprookjes, zooals een moeder ze aan haar kind vertelt, brokjes volkspoëzie, maar dan poëzie, die voortgesproten is uit de dichterlijke ziel van een naief geloovend volk, van hoogen eerbied vervuld voor de Christus-figuur, van wiens lijden zij een teedere vertolking geven. De planten namen in het leven onzer voorouders ongetwijfeld een groote plaats in en toen het Christelijke geloof zich over onze landen verbreidde, knoopten zich aan de planten en bloemen vele schoone legenden vast, voor een deel ontleend aan nog oudere Germaansche overleveringen, voor een ander deel echter ontstaan als vroome sprookjes, vol van een teere verheven schoonheid. Zoo kan men het lijden van Christus in onze plantensagen weerspiegeld vinden. De Cyclamen herinneren aan het tot Maria gesproken woord: Een zwaard zal u door het hart gaan. De klaproos draagt op haar bloemblaadjes vier donkere vlekken als een symbool van het kruis, waaraan Jezus is gestorven. Zelfs aan de hulst, die wij overigens toch beschouwen als een kerstplant bij uitnemstidheid, zit nog een Paaschlegende vast. Deze plant Is nl. voortgekomen uit de palmtakken, die bij Jezus' intocht te Jeruzalem over den weg zijn gelegd om hem te eeren. Toen enkele dagen later het Joodsche volk ,dat hem toen Hosannah toeriep, te hoop liep en Hem verguisde met hun: „Kruisigt hem! Kruisigt hem!", toen kregen de hulstbladeren van gramschap doornen, welke ze tot op heden hebben gehouden. Het nederige heidekruid draagt volgens de legende aan zijn stengeltjes het merkteeken Zijner groote liefde. Wie achteloos door de heide loopt, die ziet het niet, maar eens heeft Hij de dopheide boven alle andere gewassen gezegend en onderscheiden. Hij zat met Zijn discipelen op een dorre plek en de vlakte gaapte grauw en troosteloos om hen heen. De discipelen vroegen Hem, of Hij niet wat warmte en schoonheid kon geven aan die dorre woestenij. Een glimlach gleed over Zijn gezicht. Hij plantte een zaadje in den grond en zei.: „Laat ieder van U iets zan zijn kracht aan dit zaadje medegeven, dan kan het zich ontwikkelen tot een bloem, die warmte en schoonheid geeft aan deze dorre plaats". En zie, een jaar later bloeide er de dophei en aan ieder stengeltje beierden twaalf rosé klokjes te Zijner eere. Maar de duivel gromde in zijn rooden baard. Dat verlaten oord was zijn heiligdom en hij kon niet tegen het gebeier van de klokjes. Hij trok tegen het heidekruid van leer; hij rukte en plukte aan de rosé belletjes, tot -e wijd en zijd over de heide waren weggestoven. De goede aardmanhetjes konden dat echter niet gedogen: zij kwamen uit de aarde te voorschijn en zochten en zochten, tot ze alle klokjes hadden teruggevonden, en toen haastten zij zich ze weer aan de kale stengeitjes vast te maken. Zij haastten zich zóó zeer, dat ze niet alle klokjes weer aan het juiste stengeltje hebben bevestigd. En zoo komt het dat men thans bijna nooit meer een heideplantje vindt, dat zijn twaalf klokjes nog allemaal heeft. De den, dien men midden op de heide vindt, heeft zijn altijd groene naalden niet voor niets gekregen. Tijdens een hevige regenbui heeft hij eens zijn beschermende takken over den Heere uitgebreid, en zijn altijdgroene naalden kreeg hij als belooning. Toen Jezus na een verren tocht zijn voeten uitstrekte op het zachte mos .ontsproot daaruit het mosroosje, omdat de Heiland er zijn zegen over uitsprak. Jaren later, toen Jezus met een bekommerd hart door den Hof van Gethsemané dwaalde, bogen alle bloemen het hoofd. Zijn vingers streelden het groene loof van de adelaarsvaren, achteloos en in het voorbijgaan, maar de herinnering is den varen in den ziel gebrand en is de plant tot op dezen dag bijgebleven. Als men de stengel doorsnijdt van zijn varenveer, dan ziet men het merkteeken van den Heiland: de letters J. en C, dwars dooreengestrengeld. Waar de Heer ook kam, daar bogen de bloemen ootmoedig het hoofd, onmachtig om Zijn leed te verlichten. Alleen de trotsche lelie hief het hoofd rechtop en trachtte Hem te troosten met haar geur en haar schoonheid. Hij bleef bij haar staan, en toen besefte zij, onmachtig te staan tegenover zulk een nameloos lijden. Zij schaamde zich diep, liet haar bloemen hangen en een rooi' blos verspreidde zich over haar kelken. Tot op dezen dag heeft de lelie er roode spikkels van over gehouden. Aan het verraad van Judas dragen vele planten nog een herinnering mee. Volgens een oude legende uit het land der Wenden hebben Jezus en zijn volgelingen eens bij een oude weduwe overnacht. Judas werd er op uitgezonden om brood te koopen, maar hij gaf toe aan zijn slechte neigingen en verdobbelde het geld tot hij van de dertig zilverlingen er niet één meer over had. Toen leende hij het geld bij de vijanden van den Heere, op voorwaarde, dat hij dezen aan hen zou overleveren. Tijdens het Laatste Avondmaal toonde de Heer de snoode plannen van Judas te kennen en vol afschuw over zich zelf liep Judas weg, vast voornemens om zich op te hangen. Hij vond tenslotte een populier: „Jouw hout is hard!" zei hij. „Hard moet het ook wel zijn om mij en mijn schuldige ziel te torsenen". Zoo hing hij zich op, maar vanaf dien dag trilt en beeft de populier, alsof de onrustige ziel van Judas in zijn takken en bladeren gevaren is. Anderen zeggen, dat Judas zich heeft opgehangen aan een wilg of een vlier. De wilg is daardoor gebarsten van schaamte en de oude vlier is hol; er groeien paddestoelen op zijn stronken, die men Judasooren noemt De doornenkroon, die Jezus op het hoofd werd gedrukt, bestond aldus de sage, uit de twijgen van de Doorn-Acacia, de Gledltschia triacanthos, of van de Pallurus Spina-Christi, een doornige struik, die men ook thans nog in Palestina vindt. De gevlekte rupsklaver, Medicago maculata, die volgens het volksgeloof uit Jeruzalem afkomstig is en daar vooral op Golgotha groeide, werd door het gezicht van deze doornen kroon zóó geroerd, dat zij in haar zaadhauwtjes voor eeuwig een herinnering aan die doornenkrans bewaart. In den volksmond heet deze plant Passieklaver, Jeruzalemsklaver, Doornenkroonbloem en Christi Blut; in alle mogelijke landen heeft men haar met het lijden van Christus in verband gebracht. Toen de doornenkroon den Heere ruw op het hoofd werd gedrukt, lekten druppels van Zijn kostelijk bloed langs Zijn gelaat omlaag. De druppels vielen op een paar bloemen, die sedertdien rood van verwe zijn. Het is de roode anemoon, die aldus haar kleur gekregen heeft. Ook de bloemen onder het kruis zijn met bloed van den Heiland geteekend. Zoo is de Aaronskelk met purperen vlekken, het Bloedblad of Jezuskruid met roodbruine en het hertshooi. met fijne purperen spikkeltjes geteekend. Het bloed van den Heer druppelde neer langs de takken van een roos en stolde daar tot glanzende rozebottels. Een der gewassen aan den voet van het kruis sidderde en trilde bij iederen drop, die op zijn bladeren lekte en toen de Heiland stierf was ook dit plantje gestorven. Maar gelijk des, Heilands dood voor ons *de edelste vruchten draagt, zoo had ook dit plantje nog kans gezien om vruchten te vormen. Het zaad verspreidde zich over de aarde en er ontstond de Passiebloem uit, die thans in vele werelddeelen wordt beschouwd als het symbool van Zijn Leven en Lijden. In den geopenden kelk ziet men de nagels, waarmee Hij aan het kruishout was genageld, de speer, die Hem verwondde in de zij, de doornenkroon, die Zijn slapen kroonde. De ranken van deze klimplant zijn de koorden, waarmede Hij was geboeid en de geesels, waarmede Hij werd geslagen. Tegen een zoo welsprekende symboliek, welke de Spanjaarden bij hun komst in Mexico, tot een fanatieken geloofsijver heeft opgezweept, vermocht de Booze niets, maar dat arme Hertshooi, de Hypericum perforatum - van heidensche tijden her een tooverplant - waarvan nog tot op dezen dag de bloemknopjes een donkerrood druppeltje bloed afscheiden, als men ze wrijft, dat heeft het deerlijk moeten ontgelden. De duivel was over deze plant zoo vertoornd, dat hij in zekeren donkeren nacht de plant te gronde poogde te richten. Hij doorstak de bladeren en .bloemen met duizenden fijne naalden. Ze zijn nu nog doorzeefd van fijne gaatjes, maar de Heere heeft het plantje niet laten sterven; integendeel, het kreeg bijzondere gaven en nog tot op onzen dag leeft dat oude volksgeloof \ oort in de vele namen, die men er aan geeft: Jaag-den-Duivel, Jageteufel, Chasse-Diable Fuga daemonum, zoo noemde men deze plant. Godeware (Godsbescherming), Teufelsflucht, Christi Kreuzblut, Herrgottsblut en Christi Wundenkraut' noemt men het hertshooi elders. In enkele streken van Europa hangt men een bosje hertshooi aan den zolder om booze invloeden te weren en in Zuid-Limburg zal het mooie gele bloempje nooit ontbreken in den Kroedwisch, dien men met Stat Jan in de kerken laat zegenen. Toen Jezus den kruisdood stierf, zat de duivel op het kruishout in de overtuiging, dat hij nu had overwonnen. Maar de Heiland bezat Zijn volle macht nog over goed en kwaad en gebood hem zich te verbergen in het riet. De duivel moest wel gehoorzamen, of hij wou of niet, maar hij was zoo woedend, dat hij zijn tanden zette in iederen rietstengel, die binnen zijn bereik kwam. Nu nog kan men aan de rietstengels een inkeping zien, als blijvend teeken van des duivels machtelooze woede. Duisternis kwam over de aarde, toen de Heiland Zijn laatsten adem uitblies en alles in de natuur treurde mee. De ceder kleurde zijn naalden donkergroen en staat sedert dien te treuren op de kerkhoven. De wijnstok kreeg blauwzwarte druiven en de rouwiris haar sombere kleur. Alleen de espenboom was hooghartig en zeide: „Hij is gestorven voor de schuldigen; ik ben onschuldig - dus wat gaat mij die droefenis aan?" Tot straf voor zijn spotternij en zijn hartelooze onbewogenheid heeft God hem veroordeeld om voortaan eeuwig bewogen te zijn. Bij het minste of geringste zuchtje staat de populier sedertdien te rillen en te beven. In Zeeuwsch-Vlaanderen groeit de Geerardsbloem of Aardaker (Lathyrus tuberosus). Ook daaraan is een eigenaardige legende verbonden. Tegen het midden der vijftiende eeuw trok zekere Geerard Clement ter bedevaart naar het Heilige Land. De Saracenen namen hem gevangen en verkochten hem aan een Jood, die een stukje hout bezat van het kruis, waaraan Jezus is gestorven. Soms toonde de Jood het stukje hout aan zijn slaaf: „Zie", zei hij, „daaraan is nu Uw Jezus Christus gestorven". Maar op een goeden dag miste hij zoowel zijn slaaf als het stukje hout: Geerard Clement was ermee van door gegaan. Hij wist de splinter niet beter te verbergen dan in een diepe snede, welke hij maakte in zijn been. De wond groeide onmiddellijk dicht en onttrok aldus den splinter van het kruis aan het oog. Na lange omzwervingen keerde de vluchteling in Zeeuwsch- Vlaanderen terug. Toen peinsde hij erover, waar hij zijn relikwie zou laten en hij beloofde God: „Ik geef het der Kerke, waarvan ik het eerst de klokken hoore luiden." Mèt begonnen de klokken van Zande te luiden, zonder dat er een koster was, die aan de koorden trok. Geerard haastte zich naar de kerk; hij voelde de wonde aan zijn been opengaan. Het bloed lekte er uit en overal waar er een druppel op den grond kwam, schoot een plantje op, dat men nu nog Geerardsbloem noemt. Het is de Aardaker met zijn eetbare knollen, dien men nergens anders vindt dan in Zeeland, en dan nog alleen daar ,waar Geerard Clement langs ging, toen hij het stukje kruishout ter kerke bracht. Zoo leeft in de plantensagen nog een stuk voort van de oude volkspoëzie, die door haar naieve vormen en haar teere devotie zelfs den modernen mensch nog kan ontroeren en bekoren. G. D. LUTKE MEIJER. --- En ik zeg u ook dat gij zijt Petrus..... (Matth. 16 : 18) Straks vieren wij het feest van de overwinning van de lente op de winter, het feest van de opstanding. Gedenkt ook ons volk hoe de Zoon van God is gekruisigd geworden en hoe Hij ter derden dage is opgevaren ten hemel. Negentienhonderdveertig maal is dit feest gevierd en ook de negentienhonderdeenenveerstige maal zal dit feest gevierd worden, het feest ter eere van het licht, dat kwam. En in ons stroomt 't bloed sneller al naar gelang de dagen warmer zijn, al naar gelang de zon ons met haar stralen beschijnt. Wij voelen, dat er iets gaat gebeuren, wij voelen, dat de winter met zijn kou en duisternis is heen gegaan en ons hart is vol van dankbaarheid, dat ook nu het licht weer heeft gezegevierd over de duisternis, die vooral dit keer zoo onmetelijk lang scheen. Een duisternis, die ons deed twijfelen, of het licht wel ooit weer zou komen. Een duisternis, waarin wij dachten gevangen te blijven. En het maakte ons wrevelig en ontmoedigde ons. Ons menschenhart verlangde immers zoo naar licht, zon en ruimte. Ons menschenhart moest weer opnieuw doordrongen worden, dat de liefde is het hoogste en edelste in de mensch. Zooals de natuur buiten, was het binnen in ons zoo somber en leek het ook hier zoo koud, donker en dood. Ja, ook ons hart leek dood, maar nu wij weer opnieuw ervaren dat de dagen lengen, nu wij weer staan voor het feest van Paschen, nu weten wij, dat het niet dood was, maar dat het leefde en dus nog lief kan hebben. En weer trekt Nederlandsch jeugd uit naar buiten, naar bosch, duin en heide. Naar de groenende greiden. Met glad gepoetste fietsen, in lichte pakken en bonte jurken. Het donkere kleed is afgeworpen, het is Paschen geworden, lente, en de mensch die leeft. En weer ontvangt de mensch levensblijheid, moed en durf. Weer voelt de mensch, dat te leven toch iets zoo geweldig schoons is, dat het stemt tot dankbaarheid. Weer worden de harten doorstroomt, net als al de vorige Jaren, met liefde en dankbaarheid. En weer voelt de mensch dus mensch te zijn. Onze harten zijn opstandig geworden. Het is alsof zij met alle geweld zich willen ontdoen van datgene, wat hun hinderde werkelijk te leven. Binnen in ons juicht het en wij knielen teneer voor onze Hemelschen Vader, om te danken, dat dit zoo mocht zijn. Onze harten verblijden zich, hetzij in de stilte van de weilanden, hetzij onder de stemmige toon van het orgel. De boomen zeggen U van de opstanding van al het levende, de dominee op de kansel reinigt onze harten en toont ons de liefde, zuiver, edel en waar. Wij zijn weer geworden kinderen van één Vader. Overstroomt met liefde, vreugde en dankbaarheid. Maar ook zijn wij weer vol goede moed. Wij durven het leven weer aan. Wij bereiden ons voor op de strijd, die komt en die dit jaar zwaarder zal zijn, dan ooit te voren. Wij aanvaarden die strijd met op ons gelaat de glimlach der hope, omdat wij het goede ervan in zien. Omdat wij weten, dat wij zijn onze broeders hoeder. Omdat wij weten, dat te ontvangen oneindig mooi kan zijn, maar dat te geven veel schooner is. Wij zijn overmoedig bijna. Wij zijn vast besloten het goede te brengen. En dat komen zal, omdat wij de liefde in ons dragen. Wij nemen, zooals ieder jaar weer onze aanloop, om met geweld de poorten te openen, die leiden naar geluk, vrede en zegen. Ze zullen vallen, deze poorten onder onze geweldig krachtige vuistslagen. Een nieuwe wind waait en wil omver gooien wat het meent omver te moeten gooien. Totdat wij worden teleurgesteld. In de mensch, in het licht, dat in tegenstelling met het begin, toch nog zooveel donker bevat. En onze strijd wordt flauwer, onze fakkels waaien uit. Misschien, dat hier en daar nog het licht eener kaars blijft schijnen in de duisternis, maar van een zegevierend voortdragen van de fakkels is geen sprake meer. Enkele lichten blijven over. En schijnen des te heller, naarmate de nacht valt. De eeuwige lichten. Die, wat ook kome, niet zullen uitgaan, ondanks de harde winden die er gaan. Eeuwige lichten in de langste winter, in de miserabelste tijdsomstandigheden. Eeuwige lichten in donkere nacht. Eeuwige lichten, uitgebeeld door die enkele menschen, die blijven geloof schenken aan het eeuwige licht, waarvan Paschen getuigenis aflegt. Die blijven schijnen van het eene Pascha tot het andere. Omdat zij geloof bezitten. En tot hen behoef ik niets meer te zeggen, want wat is er schooners dan de oneindige liefde? Die niet sf.aal of valt met bepaalde belangen of verlangens? Zij verstaan niet slechts de taak om de intrede van de lente als een welkome liefde te aanvaarden, maar zij hebben het innig lief gekregen en zijn daardoor in staat gesteld dit te blijven voortdragen in de donkerste duisternis. Maar Gij, die overmoedig Uw strijd aanvaardt straks bij het nieuwe Pascha, Gij die overweldigd zijt geworden door het weerkeerende licht, gedenkt Petrus. Petrus, een van de trouwste discipelen van Jezus. Het is ons allen bekend, het Evangelie, waarin ons beschreven wordt de voorgeleiding van Jezus voor den hoogepriester. Hoe het volk Hem in het aangezicht spuwde en Hem sloeg met vuisten en Hem kinnebakslagen toediende. En hoe Petrus buiten de zaal zittende, tot 3-maal toe loochende, dat hij was met Jezus den Nazarener. En hoe na zijn driemaal loochenen de haan kraaide. Dit was dezelfde Petrus, die Jezus eens trouw had gezworen. Die had gezworen Hem te zullen volgen, waarheen Hij ook ging. Die zelfs zwoer zijn leven voor Hem te zullen zetten. En nu dit. Is misschien Petrus ook overmoedig geweest, toen hij dit zijn Meester beloofde? Is misschien Petrus, gelijk ook wij, overmoedig geworden, toen hij het licht aanschouwde? Is het Petrus vergaan zooals het ons verging en vergaan zal: heeft hij teveel gewild? Wilde hij meer geven dan hij geven kon? Maar dit was toch dezelfde Petrus, die op Jezus vraag, wie of Hij was, antwoordde: „Gij zijt de Christus, de Zoon des levenden Gods." En nu dit verraad. Wat zal wel niet in Petrus zyn omgegaan. En wat zal er in ons omgaan, wanneer ook wij verraad plegen? Wanneer ook wij beseffen, dat wij tè overmoedig zijn geweest, dat wij tè veel hebben gewild? En dit zal zoo zijn. Straks zal onze geestdrift niet meer zoo hoog oplaaien, straks zal ook ons vuur gedoofd' zijn. Tegenstand en onwaarachtigheid zullen ook ons deel worden. En wij zullen ontmoedigd worden. En onze strijd wordt niet meer gestreden met het louterende vuur, de eeuwige liefde, die weet dat er niet is een begin en een einde! Het zal ons vergaan zooals het eens Petrus verging. Maar dan is daar het woord: En Gij zijt Petrus. Op deze petra (rots) zal ik mijne gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen haar niet overweldigen. (Matth. 16 :18). Niets kan hier wat aan veranderen, niets en nog eens niets. Gij zijt Petrus, Gij zijt de rots, waarop ik bouw. Gij zijt Petrus. Niets kan Uwe liefde dooven, maar ook Gij zijt vol geveinsdheid en ongerechtigheid. (Matth. 24:28). Maar dit kan U nooit en te nimmer Uwe liefde, Uw geloof ontnemen, maar wel voor 'n even doen ondergaan. Laat ons stil zijn. En ons niet bekommeren om de strijd op het wereldtooneel. Laat ons verheugen over het licht, dat komt. Maar, laten wij niet overmoedig worden en niet zeggen ons leven te zullen geven, waar wij zelf nog niet dat leven In zijn geheel hebben ontvangen. Laten wij nooit probeeren meer te geven dan wij zelf bezitten. Wij zijn gelijk Petrus. Gij en ik. v. d. V. --- Paasch—Perikelen voor onze huisvrouw „Moeder, moeder, wat krijgen we met Paschen voor lekkers? Kunnen we nu wel eiertikken en van die andere leuke Paaschspelletjes doen?" Zoo kwamen op een middag de kinderen de kamer binnenstuiven. Natuurlijk was ook bij de kleinen de vraag gerezen hoe het nu in dezen distributietijd wel moest met de verschillende Paaschverrassingen, je kon toch immers maar zoo weinig eieren krijgen. Doch in de meeste gezinnen zal voor de kleinen er nog een eitje overschieten wat we kunnen kleuren en waar ze dan mee kunnen spelen. Met een beetje goede wil zullen we nog wel wat lekkers uit onze keuken te voorschijn weten te tooveren. We moeten niet overal de schaduwzijde van zoeken, doch overal de schaduwzijde var» zoeken, doch trachten overal de zonzijde van te vinden. Wanneer we voor een goede sfeer zorgen, dan hindert het niet als we dit jaar niet zooveel op tafel brengen als andere jaren het geval is. We laten hier een recept volgen voor --- zelf—gebakken Paaschbrood. We hebben hiervoor noodig: 50 gr. gist, 100 gr. boter, 1 ei, 1 pond meel, 1 kopje melk, 200 gr. rozijnen, 100 gr. krenten; 125 gr. suiker, 100 gr. sucade— of gembersnippers of een combinatie daarvan, een beetje zout en desverkiezend nog 100 gr. geraspte amandelen Het meel mengen we met het zout, de gist lossen we in de lauwe melk en mengen dat vervolgens met het ei. Daarna gieten wij dit mengsel in een kuil van het meel en kneden alles zoo lang todat we een goed en glad deeg hebben gekregen. Daarna voegen we langzamerhand de boter toe en de fijngemalen amandelen- We kneden zoo lang door, totdat dit geheel var» de vingers afglijdt. We zetten nu het deeg eenige uren weg om te laten rijzen. Daarna voegen we de fijngesnipperde gember of sucade toe en laten alles nog opnieuw een half uur staan. Nu vormen wij het brood in een model en schuiven het op een bakblik en garneeren het desverkiezend met wat suikerwerk. Zoo blijft het brood nog eenigen tijd staan, voordat het in een matig verwarmden oven wordt gedaan. Nadat het brood plm. 3 kwartier heeft gebakken, bestrijken we het warm door middel var; een penseeltje of iets dergelijks met een mengsel van de eiwitresten uit de eierschaal, een beetje poedersuiker en een paar druppels melk D.it glazuur wordt er heel voorzichtig op aangebracht, dan strooien we desverkiezend nog wat geraspte amandelen over het brood, schuiven het opnieuw een korten tijd in den oven en nemen het er er dan uit en laten het vlug afkoelen. Het brood op bovenstaande manier gebakken ziet er sierlijk en feestelijk uit en zal de Paaschstemming verhoogen. --- Aardappelcake zonder boter. We hebben hiervoor noodig 125 gr. koude gekookte aardappelen, 30 gr. amandelen, 2 eieren, 125 gr- suiker, 1 eetlepel aardappelmeel y2 eetlepel cacao, citroenessence of sap e»» geraspte schil van een halve kleine citroen, naar verkiezing een mespuntje kaneel, mespuntje nagelgruis en wat zout. We roeren de eierdooiers met de suiker lang tijd schuimig. We voegen er dan na elkaar aan toe het aardappelmeel, de cacao, de kruiden, de tot puree gewreven aardappelen, het citroensap en de geraspte citroenschil. Vervolgens kloppen we het eitwit met een weinig zout zeer stijf en mengen dit voorzichtig door de cakemassa. De cakevorm vetten we in en bestrooien die met wat paneermeel, waarin we vervolgens de massa overbrengen en in een matig warmen oven gedurende drie kwartier a een uur bruin en gaar bakken. Versch smaakt deze cake het best. --- Paaschkoeken. Tot slot laten we nog een recept volgen voor Paaschkoeken .We maken een licht beslag van 200 gr. meel, een ei, 4 eetlepels melk en een theelepel bakpoeder. We voegen daarbij 2 eetlepels gesmolten boter en kneden de massa terdege. We laten alles een uur staan, waarna we het deeg goed uitrollen, wat wij in gelijke stukken verdeelen die naar boven worden opgeslagen en later worden gevuld. De vulling maken we als volgt: we nemen 3/4 pond kwark, een eidooier, fijne citroensnippers, krenten en een halve theelepel dubbelkoolzure soda. We roeren alles flink dooreen en vullen hiermede de koeken. De koeken worden nu op een beboterd bakblik gelegd en met eiwit bestreken, waarin tevoren wat poedersuiker is gedaan. Tenslotte bakken we ze in een flink warme oven bruin en gaar. Als ze klaar zijn, zijn ze met een blanke gladuurlaag bedekt. Dit eens wat nieuws en zal waarschijnlijk wel in de smaak vallen. ---