Hitler spreektvoor den Duitschen Rijksdag Overzicht van den strijd op den Balkan De misrekeningen van den „brandstichter Churchill” De Führer heeft gisteren tijdens de zitting van den Rijksdag een verklaring van de Rijksrègeering afgelegd. Hierin zeide hij o.a. het volgende: In een tijd, waarin daden alles en woorden weinig beteekenen, is het niet mijn bedoeling als gekozen vertegenwoordiger van het Duitsche volk meer dan absoluut noodzakelijk voor u te verschijnen. De eerste maal heb ik mij bij hët uitbreken van den oorlog tot u gewend op het oogenblik, waarop dank zij de Engelsch- Fransche samenzwering tegen den vrede iedere poging om met Polen tot een vergelijk te komen, hetgeen anders zeker mogelijk was geweest, was mislukt. --- Het „oorlogsspel” van Engeland. Al mijn pogingen om juist met Engeland tot een vergelijk, ja tot een blijvende en vriendschappelijke samenwerking te komen, leden schipbreuk op den wensch en den wil van een kleine kliek, die ofwel uit haat of uit materieel oogpunt, elk Duitsch voorstel tot een vergelijk van de hand wezen met het niet verheelde besluit, den oorlog onder alle omstandigheden te willen. De man, die dit even fanatieke als dulvelsche plan tot eiken prijs doorzette om een oorlog te verkrijgen, was toen reeds mister Churchili, en zijn helpers waren de mannen, die op dit oogenblik deel uitmaken van de Britsche regeering. Openlijk en heimelijk werd dit streven deels het krachtigst bevorderd door de z.g. „groote democratieën" aan deze en gene zijde van den Oceaan. In een tijd van toenemende ontevredenheid der volkeren met hun falende regeeringskunsten, meenden aldaar de verantwoordelijke mannen het snelst door een succesvollen oorlog de vraagstukken, die anders toch niet meer voor oplossing vatbaar zouden zijn onder de knie te kunnen krijgen. Achter hen stond het groote internationale joodsche bank-beurs-en bewapeningskapitaal, dat weer evenals voorheen de lucht kreeg van de mogelijkheden om een hoewel smerig, toch goed zaakje te maken. En evenals voorheen was men zonder gewetensbezwaar er toe bereid om terwille van hun goud het bloed der volkeren te offeren. Zoo begon deze oorlog. Enkele weken later was de staat, die zich het eerst lichtvaardig genoeg voor het karretje had laten spannen van de belangen van financiën en kapitaal dezer oorlogsophitsers verslagen en vernietigd. Ik meende het onder deze omstandigheden aan ons eigen Duitsche volk en aan tallooze op zich zelf even fatsoenlijken als onschuldigen menschen eener andere wereld verschuldigd te zijn opnieuw een beroep te moeten doen op het inzicht en het geweten der andere staatslieden. Op den zesden October 1939 constateerde ik derhalve opnieuw, dat Duitschland noch van Engeland, noch van Frankrijk iets verlangd heeft, noch verlangen wil, dat de voortzetting van den oorlog waanzin is en dat vooral de verschrikking van de moderne oorlogswapenen, zooals deze eens gebruikt zouden worden, groote gebieden moest vernietigen. Ik waarschuwde voor den strijd der zware en verdragende artillerie tegen door burgers bewoonde plaatsen, wel wetende, dat daaruit slechts van beide zijden een verwoesting van uitgebreide landstreken kon ontstaan. In het bijzonder wees ik er op, dat het gebruik van het luchtwapen met zijn uitwerking op grooten afstand zou leiden tot de vernietiging van alles wat eeuwenlange arbeid moeizaam had opgebouwd en in Europa als cultureel bezit tot stand gebracht had. Evenals echter reeds mijn beroep van den eersten September 1939 vergeefsch bleek, zoo viel ook het nieuwe beroep een bepaald verontwaardiging wekkende afwijzing ten deel. De Britsche oorlogsophitsers en hun joodsch kapitalistische aanstokers hadden voor mijn menschelijk beroep geen andere verklaring dan de veronderstelling der aanwezigheid van een Duitsche zwakheid. Toen reeds begon, verblind door een- met een stalen gezicht geuite voorspellingen fan mister Churchili, de Noorsche regeeiing met de gedachte eener Britsche invasie te sp?len. Ten einde door een bezetting van Noorsche havens en van het Zweedsche ertsgebied te dulden, tot de vernietiging van Duitschland bij te dragen. Zoo zeker werden eindelijk de heeren Churchili en Paul Reynaud van hun succes van»hun aanslag, dat zij, of wel door lichtzinnigheid of wel onder invloed van sterken drank meenden hun voornemens niet meer stil te moeten houden. Aan deze praatzucht van de beide heeren dankte toen de Duitsche regeering de kennis van de tegen het Duitsche rijk gesmeede plannen et: het Duitsche volk dankte daaraan weiiicht echter ook, dat het zijn meest beslissenden slag in dezen oorlog van zijn kant kon toebrengen. Want de Britsche aanslag op Noorwegen was ongetwijfeld de voor het Duitsche rijk dreigendste onderneming. Enkele w»ken later was dit gevaar geweken. De zoo volkomen succesvolle Duitsche afweer leidde tot een zoodanige versterking van onze positie in Europa, dat zij strategisch niet hcog genoeg geschat kan worden. Terstond na de mislukking van deze plannen ontstond een verhoogde druk der Engelsche oorlogsophitsers op België en Nederland. Het doel was thans, nu de aanslag op den aanvoer van erts mislukt was om door net meesleepen van België en Nederland, het front te verleggen tot aan den Rijn en daarmede de plaatsen, waar het erts verwerkt werd, te bedreigen en uit te schakelen. Op den tienden Mei van het vorige jaar begon de gedenkwaardigste strijd misschien van onze geheele Duitsche geschiedenis. Binnen enkele dagen tijds braken wij door de vijandelijke fronten en werd een toestand geschapen, welke een operatie mogelijk maakte. Leidende tot de • grootste vernietigende veldslagen in de wereldgeschiedenis. Zoo stortte Frankrijk ineen. België en Nederland waren bezet. De Britsche afdeelingen verlieten verslagen en zonder wapens verstrooid het Europeesche continent. Op den negentienden Juli 1940 riep ik toen voor de derde maal den Duitschen rijksdag bijeen. Ik heb ook die vergadering gebruikt om de wereld nog eens tot den vrede te vermanen.' Ik liet er geen twijfel over bestaan, dat mijn hoop in deze richting op grond van mijn ervaringen slechts gering zou kunnen zijn. Immers, de mannen, die den oorlog gewild hadden, handelden niet uit eenigerlei ideëele overtuiging. Achter hen stond als stuwende kracht het joodsch democratische kapitalisme, waaraan zij verplicht en waaraan zij daarmede waren overgeleverd. --- De aartsgokker Churchill. Mijn vredesaanbod werd als het teeken van angst en lafheid van de hand gewezen. Het gelukte den Europeeschen en Amerikaanschen oorlogsophitsers, het gezonde verstand der breede massa, die geen voordeel van dezen oorlog kon hebben, opni,euw te benevelen door leugenachtige voorstellingen, nieuwe hoop te wekken en daarmede eigenlijk door middel van de openbare meening, welke door hun pers geleid werd, de volkeren wederom tot een voortzetting van den strijd te verplichten. Ook mijn waarschuwingen tegen het toepassen van de docr den heer Churchili gepropageerde nachtelijke bomaanvallen op de burgerbevolking, werden slechts opgevat als een teeken van de Duitsche onmacht. Deze bloedigste dilettant van de geschiedenis aller tijden meende in ernst de maandenlange gereserveerdheid van het Duitsche .luchtwapen slechts als £en bewijs voor zijn onbekwaamheid om des nachts te vliegen, te mogen opvatten. Zoo liet deze man door zijn betaalde schrijvers het Engelsche volk maanden achter elkaar voorliegen, dat alleen het Britsche luchtwapen in staat was op zoodanige Wijze oorlog te voeren, en dat men daarmede het middel gevonden had om door den meedoogenloozen strijd van het Engelsche luchtwapen tegen de Duitsche burgerbevolking, verbonden met de hongerblokkade, het Duitsche rijk kljein te krijgen. Juist daarvoor heb ik steeds weer gewaarschuwd en wel meer dan 3V2 maand. Dat deze waarschuwingen op Churchili geen indruk maakten, verwondert mij niet. Wat is voor dezen man het leven van anderen waard? Wat beteekent voor hem de cultuur, wat beteekenen voor hem bouwwerken? Bij het begin van den oorlog heeft hij het reeds gezegd, dat hij zijn oorlog hebben wil. Ook al zouden zelfs de steden van Engeland daarbij tot puin moeten vervallen. Hij heeft dien oorlog nu gekregen. Mijn v.erzekering, dat wij van een bepaald oogenblik af eiken bom zoo noodig honderdvoudig zouden vergelden, heeft dezen man niet kunnen bewegen ook maar eenmaal over het misdadige van zijn optreden na te' denken. Hij verklaart, dat hem dit niet bedrukt, ja hij verzekert ons zelf, dat ook het Britsche volk hem na dergelijke bomaanvallen pas goed met stralende vroolijkheid heeft aangekeken, zoodat hij steeds weer opnieuw versterkt naar Londen was teruggekeerd. Het kan zijn dat de heer Churchili op deze wijze opnieuw versterkt werd in zijn 'oesluit den oorlog ook langs dezen weg verder te voeren. Wij zijn echter net minder vastbesloten om voor elke bom, ook in de toekomst, er zoo noodig honderd' terug te werpen en wel zoolang totdat het Britsche volk zich van dezen misdadiger en zijn methoden ontdaan heeft. En wanneer Churehiil van tijd tot tijd meent, de kracht en hevigheid van zijn oorlog door propaganda te moeten versterken, dan zijn wij bereid ook op deze wijze den oorlog te beginnen. Het beroep van dezen man en' zijn trawanten op het Duitsche volk juist ter gelegenheid van den 1 Meidag, om mij in den steek te laten, kan slechts verklaard worden of wel door een verlamming of door de krankzinnigheid van een drinkebroer. Uit deze geestelijke abnormale gesteldheid spruit ook het besluit om den Balkan in een oorlogstooneel te veranderen. Als een gek loopt deze man sinds vijf jaren door Europa en zoekt naar iets wat zou kunnen branden. Jammelijk genoeg zijn er altijd weer betaalde elementen te vinden, die voor dezen internationalen brandstichter 'Ie poorten van hun landen openstellen. Nadat hij het in den loop van den winter had klaargespeeld aan het Britsche volk door een wolk van beweringen en bedriegerijen de meening op te dringen als zou het Duitsche rijk uitgeput door den veldtocht van het vorige jaar volkomen aan het eind van zijn krachten zijn, zag hij zich thans verplicht om te handelen alvorens het Duitsche rijk weer zou zijn ontwaakt, opnieuw een nieuwe brandhaard in Europa te stichten. Hij keerde daarbij terug tot het plan, dat hem reeds in het najaar van 1939 en het voorjaar van 1940 door het hoofd speelde. Gij zult u herinneren, afgevaardigden; de gepubliceerde documenten van La Charite, waarin de poging onthuld werd om in den winter 1939/1940 van den Balkan een Europeesch oorlogstooneel te maken. De voornaamste regisseurs van deze onderneming waren toen Churchili, Halifax, Daladier, Paul Reynaud Generaal Weygand en generaal Gamelin. Zooals uit deze documenten blijkt, rekende men op de mogelijkheid om, indien deze aanslag op den vrede in Zuidoost-Europa zou gelukken ongeveer honderd divisies voor de belangen van Engeland te kunnen mobiliseeren. De plotselinge ineenstorting in Mei en Juni van het vorige jaar liet ook deze plannen voorloopig weer met rust. Reeds in het najaar van het vorige jaar begon de heer Churchili opnieuw dit vraagstuk te overwegen, hoewel deze poging nu moeilijker geworden was alleen al omdat intusschen op den Balkan zelf in zooverre een verandering menie deze staat definitief voor Engeland was uitgevallen. Het nieuwe Roeontstaan was daar door de wijziging in Roemenië onder leiding van generaal Antonescu begon een uitsluitend Roemeensche politiek te voeren, zonder rekening te houden met de hoop van Britsche belanghebbenden bij den oorlog. Daar kwam nog bij de houding van Duitschland zelf. --- Reichsjugendfiihrer Arthnr Axmann bezoekt ons land „Hitletjugendheim” geopend te Den Haag Voor een bezoek, dat hij op uitnoodiging Voor een bezoek, dat hij op uitnoodiging van den Rijkscommissaris, Rijksminister Seyss Inquart gedurende enkele dagen aan ons land zal brengen, is Zaterdagmorgen te s-Gravenhage aangekomen de leider van de Duitsche jeugd, Reichsjugendfiihrer Arthur Axmann. Zoow°l de in Den Haag wonende Duitsche jeugd, zooals zij is vereenigd in de bekende organisaties voor jongens en meisjes, alsmede de Nationale Jeugdstorm, hadden den hoogen gast een hartelijke ontvangst bereid. De Reichsjugendfiihrer werd op het stati on Staatsspoor verwelkomd door verschillende Duitsche autoriteiten, alsmede Nederlandsche persoonlijkheden, w.o. hoofdstonner C. van Geelkerken. In den loop van den dag heeft de R.eichsjugendführer een bezoek gebracht aan den Rijkscommissaris en aan den Duitschen militairen bevelhebber in Nederland. --- Hitlerjugendheim geopend. Het hoogtepunt van dezen eersten dag, welke de Reichsjugendfiihrer in ons land doorbrengt, werd ongetwijfeld gevormd door de officieel.» opening van het gebouw, dat de Rijkscommissaris voor de in Den Haag wonende Hitlerjugend heeft beschikbaar gesteld. Als gasten van den Reichsjugendfiihrer namen de in Nederland onder de wapenen zijnde leiders der Hitlerjugend 's avonds deel aan de „Kameradschaftsabend" in Kasteel Oud Wassenaar. --- REICHSJUGENDFUEHRER AXMANN IN AMSTERDAM. 'eestelijke bijeenkomst van Hitlerjugend en Jeugdstorm. In het concertgebouw te Amsterdam heeft Zondagmiddag een gemeenschap-' pelijke feestelijke bijeenkomst plaats gehad van de Hitlerjugend en den Nationalen Jeugdstorm, ter geclgenheid van het bezoek van den Jugendfuehrer van het Duitsche rtfk, Arthur Axmann. Kort na het middaguur begon de aankomst Jer Jeugdstorm-formaties aan de IJzijde van het Centraal-station en weinig later ook die van de formaties der Hitlerjugend, waarna de deelnemers gezamenlijk door de stad naar het Concertgebouw marcheerden. Kort na half drie waren de deelnemers het gebouw binnengetrokken welke groote zaal nauwelijks toereikend was om allen te bevatten, zoodat velen zich met een staanplaats te vreden moesten stellen. De zaal was getooid met de emblemen hakenkruis en stormmeeuw, op het balcon stonden oranje-blanje-bleu en hakenkruisvlaggen opgesteld. Intusschen was de Jugendfuehrer van het Duitsche rijk, Artur Axmann, bij het Concertgebouw aangekomen en trad, na buiten een eerewacht der Hitlerjugend geïnspecteerd te hebben, met de overige hooge gasten de zaal binnen. Scoout H. W. de Vrijer, die de bijeenkomst opende, verwelkomde allereerst in de Duitsche taal de autoriteiten en ander aanwezigen bij deze gemeenschappelijke viering. Lang hebben de Duitsche en de Nederlandsche jeugd gescheiden gemarcheerd, nu echter zijn zij bij goede kameraden. Daarna zijn begroeting in de eigen taal herhalende, noemde spr. deze bijeenkomst van historische beteekenis en zeide, dat ook de Nederlandsche jeugd in den geest van kameraadschap met de Duitsche wil samenwerken in het Nieuwe Europa. --- Ug Führer in Marburg. De Führer bracht een bezoek aan het centrum van het bevrijde Zuid-Stiermarken, de stad Marburg. Volksduitsche meisjes in haar fraaie kleederdracht begroeten den Führer. (Hoffmann) --- De Duitsche Balkanpolitiek. Ik wil allereerst een korte uiteenzetting van het doel der Duitsche Balkanpolitiek geven, zooals ik die in mijn gedachten had en wij die trachtten te bereiken. 1. Zooals steeds had het Duitsche rijk op den Balkan geen territoriale en geen zelfzuchtige politieke belangstelUng. Dat beteekent, dat het Duitsche rijk in geen enkel opzicht om een of andere egoïstische reden belang had bij de territoriale vraagstukken en binnenlandsche toestanden in deze staten. 2. Het Duitsche rijk heeft er echter r.aar gestreefd, juist met deze staten nauwe economische betrekkingen aan te knoopen en te versterken. Dat, was niet alleen in het belang van Duitschland maar ook in dat van die landen zelf. Want als ergens de nationale economieën van twee handelscontractanten elkaar aanvullen, dan was en is dat het geval tusschen de Balkanstaten en Duitschland. Duitschland is een industrieland en heeft levensmiddelen en grondstoffen noodig. De Ealkanstaten zijn landbouwlanden: zij beschikken over grondstoffen en •hebben industrieele producten noodig. De mogelijkheid van een buiteng.woor.' vruchtbare uitbreiding der handelsbetrekkingen vloeide daar noodzakelijk uit voort. Indien Engelsche of Ameriaansche kringen daarin een ongerechtvaardigde penetratie var. Duitschland in den Balkan wilden zien, dan was dat een even domme als onbeschaamde aanmatiging. Want iedere staat zal zijn economische politiek opbeuwen volgens de belangen van het volk en volgens die van vreemde, ontwortelde joodsch —democratische kapital'sten. Boverd'en kor. zoowel Engeland als Amerika in dit gebied hoogstens als verkooper en nooit als kooper optreden. Maar Duitschland heeft aan den Balkan niet alleen verkocht: het was daar vooral de giootste kooper, en wel een blijvende en soliede kooper, die de producten der boeren van den Balkan betaalde met den arbeid van den Duitschen fabrieksarbeider en niet met zwendelvaluta's en -deviezen, die jarenlang aan chronische depreciatie hadden geleden. Het was dan ook geen wonder, dat Duitschland de grootste handelspartner der Balkanstaten werd. Bij deze transactie waren er overwonnenen noch overwinnaars, er waren slechts contractanten en het Duitsche rijk der nationaal—socialistische revolutie richtte er zijn eerzucht op, een fatsoenlijk partner te zijn, dus met behoorlijke en soliede goederen te betalen en niet met democratische zwendelpapieren. 3. Met het oog hierop heeft het Duitsche rijk — als men dan al van politieke belangen wil spreken — slechts één belang gehad dat de handelspartner inwendig gezond en krachtig was. Het Duitsche rijk heeft dan ook alles gedaan, om door zijn invloed en hulp, met raad en daad deze landen bij te staan in de bevestiging van hun eigen bestaan en var. hun inwendige orde, ongeacht hun bijzondere staatsvormen. De toepassing van deze overwegingen leidde niet alleen tot een stijgende welvaart in deze landen, maar ook tot een wederzijdsch vertrouwen, dat langzamerhand ve'd begon te winnen. Des te heftiger strepfde'de. wereldbrandstichter Churchili er deze vreedzame ontwikkeling te verbreken en door het onbeschaamde uitdeelen van Britsche hulpbeloften, garanties enz. die op zichzelf volkomen waardeloos waren, de elementen van onrust, onveiligheid, wantrouwen en eindelijk ook van twist in dit tot rust gekomen gebied te brengen. Met deze „garanties" werd eerst de Roemeensche saat gevangen en later vooral Griekenland. Pat achter deze garanties geen enkele macht stond, die werkelijke hulp kcr. verleenen, zal intusschen wel duidelijk genoeg bewezen zijn. Roemenie heeft zijn garantie, die het welbewust van de spilmegendheden moest vervreemden, duur moeten betalen. Griekenland, dat de garantie juist het minste noodig had, was eveneens bereid aen de Engelfche lokstem gehoor te geven en zi.m lot te verbinden aar. dat van den geldschieter en lastgever van zijn koninklijken heerschsr. Want ik moet ook thans nog — ik meen dit aan de historische waarheid verschuldigd te zijn — onderscheid maken tusschen het Grieksche en de dunne lag» eener verdorven leiding, die, onder inspiraties van een aan Fngeland ondergeschikten Koning, minder de werkelijke taak van het Grieksche staatsbestuur on het oog had fn in de eerste plaats de bedoelingen der Brit. sche oorlogspolitiek tot de hare maakte. Ik heb dit oprecht betreurd. Voor mij als Duitscher, die door opvoeding in de jeugd en later door beroep een zeer groote vereering bezat voor de beschaving en de kunst van een land, van waar eens het eerste licht van menschelijke schoonheid en waardigheid uitstraalde, was het zeer moeilijk en bitter deze ontwikkeling te moeten gadeslaan en er niets tegen te kunnen doen. Door de documenten van La Charite hadder. wij een kijk gekregen op het drijven van de machten, die den Griekschen staat vroeg of laat in een onmetelijk ongeluk moesten storten. In den nazomer van het vorige jaar slaagde Churchili erin, de platonische garantiebeloften aan Griekenland in het brein van zekere kringen zooveel vorm te geven, dat daaruit een geheele reeks voortdurende neutraliteitsschendingen konden worden afgeleid. Het eerst werd Italië daardoor getroffen. Het voelde zich dan ock genoopt, in October 1940 de Grieksche regeering voorstellen te doen en waarborgen te eischen, die aan dezen voor Italië onhoudbaren toestand een einde konden maken. Onder invloed van de Britsche oorlogsdrijvers wees men dit verzoek bruusk af, waarmede aan den vrede op den Balkan een einde kwam. Het slechte weer, sneeuw storm en regen, en - terwille van de historische rechtvaardigheid moet ik dat constateeren - de buitengewoon dappere tegenstand der Grieksche soldaten gaven de regeering te Athene genoeg tijd om zich op de gevolgen van haar ongelukkig besluit te bezinnen en naar een mogelijke verstandige oplossing uit te zien. Duitschland heeft in dien tijd de betrekkingen met Griekenland niet verbroken, in de stille hoop, dat het toch nog op de een of andere wijze tot opheldering van den toestand ken bijdragen. Ik moest echter ook toen reeds, volgens mijn plicht, jegens de geheele wereld er op wijzen, dat wij bij een hervatting van het oude Saioniki-denkbeeld uit den wereldoorlog niet werkeloos zouden toezien. Jammer genoeg werd mijn waarschuwing, dat, wanneer de Engelschman zich ergens in Europa zou nestelen, wij besloten waren hem oogenblikkelijk naar zee terug te drijven niet ernstig opgevat. Zoo konden wij toen in den loop van den winter zien, hoe Engeland in toenemende mate begon de grondslagen voor de vorming van zulk een nieuw Saloniki-leger te leggen. Men begon met het aanleggen van vliegvelden, en zorgde eerst voor de noodige organisatie op den grond, in de overtuiging, dat de bezetting der plekken zelf dan zeer snel kon plaats vinden. Eindelijk kwamen in voortdurende transporten van materiaal de uitrustingstukken voor een leger, dat, volgens de opvatting en het inzicht van Churchili zelf, binnen enkele weken tij ds naar Griekenland gestuurd moest worden. Ons bleef dit niet verborgen. Wij hebben naar dit geheele eigenaardige spel, maandenlang, hoewel met terughouding, toch mee aandacht gekeken. De tegenslag, welke het Italiaansche leger in Noord-Afrika els gevolg eeneT technische inferioriteit van den pantserafweer en van het pantserwapen zelf leed, bracht eindelijk den heer Churchili tot de overtuiging, dat thans het oogenblik gekemen was cm het oorlogstconeel van Libye naar Griekenland te verplaatsen. Hij 'iet de nog aanwezige pancse.wagens alsmede de hoofdzakelijk uit Australiërs en Nieuw-Zeelanders bestaande divi.ies infanterie vervoeren en was er van overtuigd thans den slag te kunnen slaan, welke met een stoot den Balkan in brand zou zetten. Churchili hetft daarmede strategisch een der grootste fouten van den oorlog gemaakt. Zoodra er geen twijfel meer mogelijk was over de bedoeling van Engeland om zich op den Balkan te nestelen, heb ik de noodige stappen gedaan om ook van Duitsche zijde, leer om leer, op dit voor ons vitale gebied, de strijdkrachten gereed te houden, die- noodig waren om aan eike eventueele onbeschaamdheid van dezen hear het hoofd te kunnen bieden --- De hoofdstonner spreekt. De jeugstormers zongen vervolgens het eerste couplet van het stormerslied, waarna de hoofistormer, C. van Geelkerken, een korte toespraak hield. Spr. gaf den Reichsjugendfuehrer, de verzekering, dat deze bij zijn terugkeer naar Duitschland, het besef mee kan nemen, dat onze jeugd klaar is, manmoedig en trouw, klaar, om straks de jeugd van het geheele volk te richten op de idealen van den nieuwen tijd. Fier en moedig schrijdt de jeugd van Nederig d de nieuwe toekomst tegemoet. Wij, jonge Nederlandsche nationaal-socialisten. nken, dat toen Griekenland, de laatste veste van Engeland, op het vaste land van Europa, viel, ook Nederlandsche kameraden, met de Duitschers daarbij in de voorste rijen stonden. Wij, Nederlanders, wenschen oök in de toekomst niet onder te gaan in het Nieuwe Europa, maar onze plaats daarin te bezetten. Zoo marcheert de jeugd van Duitschland en '?derland lotsverbonden de toekomst tegemoet. --- Jugendführer tot de jeugd. De Jugendfuehrer van het Duitsche rijk, Artur Axmann, die daarna het podium betrad noemde deze gezamenlijke vergadering een groote gebeurtenis en een uiting van den wil der Nederlandsche jeugdbeweging. 'Al het groote komt voor uit een inwendingen drang. Spr. herinnerde aan 1918 en aan het begin der nationaal-socialistische partij in Duitschlard, toen slechts enkele mannen eenzaam om hun vaandels stonden. Dat wij thans trotsch zijn op de jeugd is niet in de eerste plaats, omdat de Duitsche nationaalsocialistische jeugdbeweging de grootste organisatie op dit gebied ter wereld is, maar omdat zij door haar goede eigenschappen en hoedanigheden zoo groot geworden is. De Duitsche jeugd had destijds zelf nog geen idee, wat de nationaalsocialistische beweging wilde, maar toch volgde zij haar instinctief. Wij hebben thans in Duitschland een staat van de jeugd. De Duitsche arbeider en de Duitsche boer werden vrijgemaakt, doch de Fuehrer wilde, dat ook de jeugd voor haar deel aan dit groote werk kon medehelpen. Door de nationaal-socialistische revolutie is de Duitsche toekomst verzekerd. Zonder eenigen twijfel zal Duitschland den oorlog winnen, niet omdat wij de beste soldaten, de beste wapens, maar omdat wij tot Fuehrer Adolf Hitler hebben. Wie niet bereid is, zijn leven te offeren voor een idee, zal ook geen natie kunnen winnen. Ook gij, in uw land, hebt strijd te voeren; dat is goed. Daardoor komen uit de rijen der jongeren de besten naar voren en vormt zich een bloem van de natie. „Gij moogt er daarom trotsch op gaan. door anderen uitgelachen en vervolgd te worden". Wij weten allen, dat groote tijden steeds de jeugd naar voren brengen. In het Nieuwe Europa zullen de Duitsche nationaal-socialistische beweging en de N.S.B, schouder aan schouder gaan en zal ook de Hitlerjeugd met de uwe in goede kameraadschap verbonden zijn (applaus). Wij marcheeren gemeenschappelijk als broeders. Op de toespraak van den Rijksjeugdleider volgde een luid applaus. Daarna bracht Hauptbannfuehrer dr. Lindenburger een drievoudig Sieg Heil op den Fuehrer uit. dat door de aanwezigen met een krachtig heil werd beantwoord. Met het zingen van het Deutschland- en Horst vVessellied en het zesde couplet van het Wilhelmus werd de bijeenkomst gesloten. ---