Over de grenzen De positie van Irak De kwestie van Irak dreigt grootere afmetingen aan te nemen door het feit, dat Irak zich tot de mede—onderteekenaars van het verdrag van Saadabad heeft gewend om hen te wijzen op de daaruit voortspruitende verplichtingen. Dezen zien zich daardoor min of meer in een lastig parket gebracht, want dit zou ten gevolge kunnen hebben, dat zij genoodzaakt werden om in het geschil tusschenbeide te komen ten gunste van Irak. Het Iraksche conflict kan mogelijkerwijze een gehee. anderen keer nemen, dan men zou hebben verwacht, nu dit land zich op grond van het verdrag van Saadabad heeft gewend tot Turkije, Iran en Afghanistan. Deze drie staten hebben het namelijk mede onderteekend. Irak zou hen hebben gewezen op „de verplichtingen, die uit dit verdrag voortspruiten." Dit verdrag is, naar men zich zal herinneren, tot stana gekomen in 1937. De bedoeling was, in algemeene trekken, dat de vier genoemde landen, om een eind te maken aan het voordurende geharrewar ever grenskwesties, deze tot op zekere hoogte definitief regelden en zich verbonden, om voortaan als goede buren te leven. Tot zoover is alles in orde. Men juichte het toe, dat de voor—Aziatische staten ,die gewoonlijk leefden als kat en hond, de strijdbijl hadden begraven en het besluit hadden genomen om verder in vrede en beleven. Toen werd het verdrag vergeten, zooals zoovele andere verdragen en het leven ging zijn gang. Thans echter wordt het eensklaps weder door een van de partijen voor den dag gehaald, om de andere drie er aan te herinneren, dat zij met dit verdrag zekere verplichtingen op zich hebben genomen. Men probeert zijn geheugen te scherpen en vraagt zich af, welke clausule of clausules het bevat, waardoor Irak aanspraken zou kunnen laten gelden op hulp van de mede-onderteekenaars. Thans vraagt de buitenwereld zich af, of de „goede nabuurschap" ook insluit, dat de andere onderteekenaars zich solidair moeten verklaren, wanneer een of meer hunner worden aangevallen. Hier wordt de toestand onduidelijk. Dat Irak zich op het oogenblik in een minder gunstige positie bevindt blijkt uit de telegrammen van dit terrein van den oorlog. Of het uit dien hoofde echter een beroep kan doen op Turkije, Iran en Afghanistan, om het te hulp te snellen, is een geheel andere kwestie. Wij laten den goeden wil van althans één van die partijen (Iran) buiten bespreking. Ongetwijfeld zou men daar niet gaarne z'en, dat Irak het onderspit moest delven; doch dit is nog geen reden, om zich in een conflict te storten waardoor men automatisch in oorlog zou komen met Groot;—Brittannië. Men schijnt zich van de andere zijde dan ook niet te haasten met het bieden van hulp en verschuilt zich achter de neutra liteitsverklaring. Het is weinig waarschijnlijk, dat de gevraagde landen zi