Het radiopraatje van Max Blokzijl Tijdens zijn Donderdagavond voor de microfoon gehouden praatje sprak Max Blokzijl als volgt: Toen ik - nu juist veertien dagen geleden - over de bevreemdende houding van onze christelijke kerken sprak, in verband met den strijd , die nu door de Centraal-Europeesche weermachten tegen het bolsjewisme uitgestreden wordt, wist ik bij voorbaat, dat ik protesten uit Uw grooten kring zou uitlokken. Dat was inderdaad mijn bedoeling. Ik kan nog wel wat verder gaan en herhalen, dat deze halfwekelijksche gesprekken via de radio uitsluitend bedoeld zijn om een gedachtenwisseling aver vele brandende kwesties van het oogenblik op gang te brengen. Daarbij ga ik uit van de volstrekt niet nieuwe, maar toch zeker niet onjuiste gedachte, dat het oneindig veel beter is, problemen, die ons bezighouden, in volle openbaarheid te bespreken, dan ze in ons op te kroppen. Nu verwijt men mij - en ook daarop was ik voorbereid - dat de discussie erg eenzijdig is, omdat ik vrijuit door den aether mijn meening mag zeggen; U Uwerzijds echter niet door de radio moogt antwoorden En daar is natuurlijk veel juistheid in. Dat wil zeggen, als men de zaak zóó opvat, dat het de bedoeling is, dat er op het oogenblik met mij een openbaar debat plaats moet hebben. Dat ware zeker zeer belangwekkend. Maar ik zie, eerlijk gezegd, niet in, hoe dat practisch geregeld zou moeten worden, aangenomen, dat een en ander in overeenstemming te brengen ware met de belangen van die oorlogvoerende partij, met welke we in de gegeven omstandigheden nu eenmaal zeer bijzonder rekening hebben te houden. Gelooft U, dat men bijv. mij gelegenheid zou gaven, in dezen tijd ongehinderd mijn meening te zeggen via radiozenders van Londen of Moskou? Maar afgezien daarvan: wie zou met mij in openbaar debat moeten treden, welke groep Nederlanders zou hij moeten vertegenwoordigen? Goede vaderlanders, die strijden voor de Nieuwe Orde in Europa, voor een loyale samenwerking met de groote asmogendheden en voor een vrij Nationaal-Socialistisch Nederland na dezen oorlog, weten zeer goed, wat zij willen, en het is niet moeilijk, hun wenschen voor de microfoon in groote trekken tot uiting te brengen. Want al mogen ze in kleinigheden, in de waardeering van onderdeelen, van meening verschillen, in de groote ideeën zijn ze het roerend eens. Ze weten, wat ze willen, en ze weten ook, dat nu meer dan ooit eendracht macht maakt. Maar de andere zijde? Namens welke groep zou een tegenstander moeten spreken? Namens communisten, sociaal-democraten, liberalen, humanisten, protestanten van diiverse pluimage, verpolitiekte katholieken, joden, monarchisten, calvinisten, republikeinen, heelemaalniksers, internationalisten ? Neen, dit openbaar debat is niet door te voeren. Het is ook niet noodig. Immers, wat al deze en nog tientallen andere groepen in ons volk (die op 't oogenblik alleen maar solidair schijnen, omdat ze gemeenzaam hebben, dat'ze overal tegen zijn) eigenlijk willen, is voldoende bekend uit den tijd, die na 10 Mei 1940 gelukkig voorgoed achter ons ligt. Bij het nalezen van de meeste brieven van luisteraars, die ik krijg, zou ik eenig openbaar radio-debat ook niet willen aanbevelen. Want het zou meestal de moeite niet waard zijn. Men overlaadt mij met dooddoeners en gemeenplaatsen, met argumenten, die „zóó'n baard" hebben en bewijzen, dat eigenlijk maar weinig menschen origineele ideeën hebben, zelf denken. Terwijl de betrekkelijk weinigen, die zich de moeite geven, nu eens lets doorwerkts en doordachts op schrift te zetten, een zoo persoonlijken (en daardoor wel vaak zeer belangwekkenden) kijk op de dingen hebben, dat ze weer allesbehalve de meening van een voldoende groote groep der bevolking weergeven. Hun openbaar het woord geven, zou de verwarring slechts vergrooten. We willen juist het omgekeerde, de zaken eenvoudig ter overdenking geven en de gedachtenwisseling in eigen kring van familieleden, vrienden, mee- en tegenstanders eenige richting geven. Daarom: als ik hier ter discussie stel de wenschelijkheid, dat we elkaar de waarheid moeten zeggen, dan beteekent dat: hier is een onderwerp, een brandende kwestie. Draagt het uit, en praat er oper in Uw kring. Ge hoeft het niet met mij eens te zijn, het is ook volkomen onvruchtbaar, mij om den kijk, dien ik zelf op één en ander heb, nu eens lekker persoonlijk te gaan aanvallen - wilt U het tóch doen, vooruit dan maar; fki Openbaar radiodebat is onnoodig en ook niet door te voeren. Wèl moeten brandende kwesties worden uitgedragen en besproken in EIGEN kring. Eén daarvan is: het spelen met vuur door de Christelijke kerken in Nederland. - heb een breeden rug en ik begrijp, dat velen > van U in dezen tijd een beetje overprikkeld zijn - maar het gaat er mij om, dat we met • zn allen klaarwakker blijven, dat we dini gen niet alleen van één, U waarschijnlijk wel i voldoende bekende, zijde voorgezet krijgen, ! maar dat er over alles nagedacht wordt. Op dat we straks, als het begint te spannen, vol■ doende innerlijk voorbereid zijn. ; Dat was een beetje lange inleiding, terwijl l ik het toch vooral over de niet voor alle Ne derlanders duidelijke houding van zekere ■ christelijke leidende kringen ten opzichte van : den strijd in het Oosten wilde hebben. Maar • die uitwijding was noodig, omdat hun staatsi burgerlijke rechten en vrijheden gruwelijk te ; kort wordt gedaan als ze nu niet, stuk voor ' stuk, voor de microfoon geroepen worden, om i ook een duit in het zakje te doen. Ze verge' ten daarbij overigens, dat zij of hun geest: verwanten 15 en meer jaren lang door den ' aether hebben kunnen spreken, zonder dat het Nationaal-Socialistisch deel van het Nederlandsche volk daarop langs denseifden weg kon antwoorden. Dus schijnt eenig geduld wel ter plaatse...... Maar overigens: men kan mij zijn meening doen toekomen - en maakt van deze mogelijkheid ook ruimschoots gebruik. In steeds toenemende mate. Ik ben daar dankbaar voor en verzeker U, dat de moeite, die U zich geeft, niet, vergeef sch is. En hoevelen schrijven mij, dat deze gelegenheid om hun overvol gemoed in vriendelijken of onvriendelijken vorm aan een adres, dat het tot schrijven opwekte, voor hen een opluchting beteekent! Is dat alleen niet reeds een rechtvaardiging voor onze halfwekelijksche wisseling van gedachten? Ik meen van wel Zoo is daar een briefschrijver uit Ovenveen (en hij is wat dit onderwerp betreft, allesbehalve de eenige!) die heel wat te zeggen heeft over mijn praatje betreffende de vroegere houding van de Roomsch-Katholieke Kerk jegens het bolsjewisme - en de tegenwoordige en schrijft: „Natuurlijk is het vanzelfsprekend, dat wij Katholieken stelling nemen tegen het communisme, omdat dit goddeloos is. Het Katholicisme heeft altijd de leer van het Christendom geplaatst tegenover de idee van het atheïstische materialisme (onder den onjuisten naam: communisme). Haar vijandschap ten opzichte van dit verderfelijk streven behoeft dus in dezen tijd niet bijzonder beaccentueerd te worden. Doch: er is nog het Nationaal-Socialisme, waartegen de Kerk zeer gerechtr/aardigde bezwaren heeft". En dan herinnert de geachte schrijver mij aan de bekende Encycliek van Paus Pius XI „mit brennender Sorge", in Maart 1937 gepubliceerd en aan de waarschuwingen van het Nederlandsch episcopaat tegen het Nationaal-Socialisme. Nu, dat is niets nieuws. Het is evenmin nieuw als de dezer dagen gepubliceerde gemeenschappelijke verklaring der Grieksch-Katholieke bisschoppen in West- Rusland, waarin zij Hitler danken voor hun redding en het herstel van hun vrijheid, in eigen kerk de eigen geloovigen eindelijk weer bijeen te roepen. Het is evenmin nieuw als de statistisch bewezen omstandigheid, dat sedert 1933 in het Nationaal-Socialistische Duitschland een groot aantal kerken nieuw gebouwd en ingewijd is, en het kerkbezoek - na een overgangsperiode, die volkomen verklaarbaar was - sedert eenige jaren grooter is dan vóór 1933. Maar de geheele bewijsvoering van het oogenblik, die naar mijn kijk op de dingen, blijk geeft van een bedenkelijke verwarring in kerkelijke kringen, herinnert me te zeer aan deze argumentatie: in het dorp van mijn inwoning branden reeds tallooze huizen, maar ik denk er niet aan te helpen blusschen, omdat onder de leden van de vrijwillige brandweer zoovele Nationaal-Socialisten zijn! Schakel ik hier nu weer mijn briefschrijver uit Overveen in, dan zou hij antwoorden (en hier haal ik hem weer woordelijk aan): „En wat het deelnemen van de Katholieke jongeren aan het Vrijwilligers Legioen betreft, dit zouden zij inderdaad kunnen doen, indien de Paus hen daartoe opriep." Op mijn brandend dorp overgebracht, zou mijn luisteraar uit Overveen dus zeggen: „Als meneer pastoor van ons dorp een beroep op de Katholieke inwoners zou doen om te helpen blusschen, ja, dan alleen zouden ze het zware werk niet aan de vrijwillige brandweer overlaten, al bestond die ook uit de meest fanatieke Nationaal-Socialisten." Inderdaad, luisteraars, het is een verbijsterend geval. De Katholieke en dé Protestantsche kerken in Nederland zij er zich van bewust, dat de Sovjet-Unie haar grootste vijand is, maar zij blijven met de handen in den schoot toezien, hoe millioenen Nationaal- Socialistische, en toch zeker in overgroote meerderheid tot hun geloovigen behoorende soldaten tegen dat antichristelijke bolsjewisme te velde trekken en hun leven daarbij op het spel zetten. Rustig blijven deze kerken toezien, omdat het Nationaal-Socialisme haar ook niet sympathiek is! Natuurlijk zeggen de kerken het niet zoo bruut als vele geloovigen. Wat schrijven mij n.l. Katholieken en Protestanten? Het volgende: laten de bolsjewieken en de nazi's elkaar maar doodslaan, dan zijn we ze beide kwijt! Zeker een aller-christelijkste opvatting. - En wat zeggen ze verder: het gaat Duitschland heelemaal niet om vernietiging van het bolsjewisme, maar om het vruchtbare stuk Russisch land, dat ze noodig hebben! Nu, dat is een al te goedkoope dooddoener. Het Nationaal-Socialistische Duitschland werd een gevaar voor het kapitalistische Auge- Saksische blok. Dit blok verklaarde den oorlog tegen het opkomend socialisme. Het, Derde Rijk en het fascistische Italië zagen de omsingeling tijdig aankomen en wapenden zich nog snel daartegen. Berlijn slaagde erin, Londen telkens weer vóór te zijn en een onmiddellij ken strijd op twee fronten te verhinderen door den kolos in het Oosten, den verbitterden aartsvijand van fascisme en nationaal-socialisme, van ingrijpen af te houden. Toen dit steeds dreigend gebleven conflict in het Oosten ten slotte onvermijdelijk was geworden, had Duitschland de handen vrij en kon het zijn hoofdmacht tegen deze bedreiging inzetten. Moest het op dat oogenblik de gelegenheid om alle strategische kansen tevens te benutten, ongebruikt laten, om te verhinderen, dat christelijke Nederlanders zouden zeggen: „we doen niet mee tegen den anti-christ, omdat het Nationaal-Socialistische Duitschland als het de bolsjewiki vernietigt, daar in zijn verderen strijd wellicht voordeel van zal hebben?" Neen, dat is een al te naieve uitvlucht. En als 't géén uitvlucht is, maar eerlijke overweging, dan is het lof der zotheid, dan is het cle meest klassieke vorm van met vuur spelen, die ooit in de geschiedenis is vertoond. „Ik tart U, het bewijs te leveren", schrijft mij luisteraar uit Overveen ten slotte nog, „dat de priesters van mijn Kerk actie voeren vóór het communisme". Ik zou erop willen antwoorden: dat ontbrak er nog maar aan! Maar door hun negatieve houding steunen zij indirect natuurlijk de onverzoenlijkste vijanden van hun Kerk. Al gaan ze nog niet zoover als de aartsbisschoppen in Engeland, die bidden voor een bolsjewistische overwinning, die den Sovjet-ambassadeur in een Londensche Kerk welkom heeten en tijdens den dienst op het kerkorgel de internationale laten spelen. Ik blijf er bij, dat het hier om een brandende kwestie gaat en dat het geen tijd voor drogredenen is als het dorp in brand staat. --- De Uittocht door Marie van Dessel-Poot 41 Lowie Verhoogen liep den heelen dag naast den ploeg. Zijn jeugdige lijf dronk de vreugde van den nieuwen arbeid in. Om zijn stevige beenen sloten nauw de leeren kappen en zijn breede schoenen zakten weg in den versch opengetrokken grond. Hij had het warm, zijn jas hing op den ploeg en in zijn zwart fluweelen broek en vest stapte de jonge kerel onbezorgd achter zijn paarden aan. De duffe aardgeur, die opsteeg uit den open groad, en de reuk, die van de dierenlijven woei, maakten hem dronken van levenslust en wanneer hij aan het einde van den akker kwam en andere boeren daar ontmoette, klonk zijn kwinkslag door de lucht. Dan kantelde hij met één armzwaai den ploeg, zoodat de witgeschuurde messen grimmig te blinken lagen en terwijl hij langzaam de paarden omhaalde door korte rukjes aan de lijn, tilde hij opnieuw den ploeg en zette de andere schaar aan het begin van de voor. Als dan zijn stem de dieren aanzette, bogen de machtige lichamen in het tuig en met zacht gekreun werd een nieuwe rij van den donkeren grond opengehaald. Den ganschen dag had hij zoo gewerkt. Nu begon in het Westen de zon te dalen, lange schaduwen trokken over het land. Het fijne takgedoezel van het Lemperenbosch stond scherp tegen den geel-rooden hemel; een goud-geel licht zeefde er door heen. De kalmte van den avond begon reeds over de velden te strijken. Nog altijd ging daar de jonge boer. Tegen den geelgouden gloed van het Westen teekenden zich donker drie zware paardenkoppen met ruige manen af. Zij kropen hooger en hooger op tegen het stijgende land en nu stonden de geweldige dieren bovenaan, scherp zwart tegen dien hemel van licht. Zij lieten de moede koppen hangen, doch de boer gooide de ploegschaar om en met een korten ruk aan de lijn zette de lichamen zich weder in beweging. Zwaar, als eeri niet te stuiten kracht, daalden de paarden langzaam, het veld weer af. Al kleiner werden de silhouetten tegen den Westelijken hemel, toen verdwenen zij en was er alleen nog even het beeld van den boer, zwart en scherp, als een triomfeerenden god, tegen het glorierijke goud. Met kloppend hart zag Netteke hem aankomen >p het land in het laatste licht van de zon. Boven op den heuvelrug, in het Oosten, ging ook nog, klein, een werkende boer met zijn paard, och zij waren nauwelijks meer te onderscheiden tegen den hemel, die daar het grijze kleed van den avond reeds had aangetrokken. Lowie had van verre de hoofddoek van Netteke herkend. Hij zette zijn paarden aan en hijgend kwamen zij op den weg. „Da's schuun l) da ge gewacht ebt," begon hij Snel keek hij rond, trok haar achter de dieren en kuste haar frissche lippen. ~'k Moet rap weroem zijn, eift aa moeder gezegd, en 'k moet mij spoeien," 2) lachte zij. ~'k Stap het af met aa 3) 't es na toch te donker,' antwoordde Lowie. Hij schoot zijn jasje aan, trok den ploeg op de houten landslee en met hun beiden gingen zij achter de paarden, die den stal begonnen te ruiken. Door den stillen avond klonk enkel de breede stap van de beesten, de groote lichamen gingen gewillig voor hen uit. Lowie en Netteke zagen niets dan het vaste, welige vleesch van de dieren, waaraan de ruige haren van manen en voetlokkèn mede lansten in den tred. En op den weg klonk naast het geklop der hoeven het stille geschuif van de slede over de steenen. Lowie, groot en donker, keek stil op Netteke, met haar blauwe werkschort en haar gele klompen, neer. Onder de roode hoofddoek uit sprongen luchtig wat blonde krullen. . „Nog 'ne weik of wat en 't zal precesse 4) en kermis zijn,' begon Lowie, „goat ge uuk mei." ~'k Peis het toch", 5) antwoordde Netteke. „We zullen dan soamen dansen en 's avonds breng ik aa noar oes." Zij vleiende stem deed het meisje blozen. Toen zij de inrijpoort binnen gingen, stond in de keukendeur de boerin en keek hen scherp aan. Netteke sloop haastig weg in den stal, terwijl Lowie de paarden overgaf aan den knecht. ~'k Ben nie content 6) van ons Lowie zuu dikwijls met da maske te zien," zei de boerin tegen Verhoogen, die binnen zat, „as d' ouders van Irma et euren." „Allez toch," brak de boer kort af, „Lowie zal wel beter weiten." Met het werk op het land was Verhoogen wat bij gekomen. Al die sombere winterdagen lang had hij naast het houtvuur gezeten, bleek en oud. De boerin had er van gesproken den dokter te laten halen. „De dokteur," hoonde hij, „ben 'k ik nie ziek, zulle". Ze begrepen het immers niet wat daar in zijn binnenste knaagde, wat daar langzaam aan werd verwoest. Na den dag van den grooten verkoop had hij geen gelukkig oogenblik meer gekend, de menschen hadden wèl gelijk als zij zeiden: „Verhoogen es Verhoogen nie mier." Des nachts in zijn droomen vervolgde hem de strijd, dien hij toen had gevoerd, 's morgens stond stond hij op met kwade gedachten en den geheelen dag pijnigde die zijn gemoed. Nu, met het komende werk, was hij wat in zijn boerendoening herleefd, doch soms trok opnieuw de donkere schaduw van zijn verdriet over hem heen; thuis zat hij dan norsch, zonder een woord te spreken. --- RIJKSZUIVELSCHOOL VAN BOLSWARD NAAR LEEUWARDEN? Verzoek der 'Ver. van Ou--Leerlingen Naar wij vernemen heeft de Vereeniging van Oud-Leerlingen van de Rijkszuivelschool te Bolsward zich tot de regeering gewend met het verzoek te willen bc.luiten tot overplaatsing var; de Rijkszuivelschool naar Leeuwarden, het belangrijkste .uiveicentrum van ons land, dat tevens verscheidene voordcelen biedt wegens het vlakbij gevestigd zijn van diverse andere onderwijsinstellingen, aldus de Leeuw. Crt. De wenschelijkheid van overplaatsing wordt sedert vele jaren gevoeld in de kringen van de Nederlandsche zuivelbereiding, zooals o.a. gebleken is toen in 1928 een dergelijk verzoek is gedaan door dezelfde vereeniging. --- AANBESTEDINGEN IN DE N.O.-POLDER. Op de door het hoofd van den dienst der Zuiderzeewerken voor den Rijkswaterstaat gehouden aanbesteding van het aanleggen van onderbanen met gewalste (verhardingen voor wegvakken bij Vollenhove (Vollenhovenscheweg en Zwolscheweg) in sectie S, van den N.0.-polder met bijkomende werken was hoogste inschrijver: G. van Herk te Nieuwerkerk a.d. IJssel met f 81800 en laagste inschrijver N.V. P. Daalders aann. bedr. te Alkmaar f 52.323. Voor het bouwen van een blok van zes dienstwoningen nabij het ontworpen gemaal van den N.0.-polder bij de Voorst, bezuiden Vollenhove was hoogste inschrijver: J. Riezebosch te Emmen met f.43.000 en laagste inschrijver: N.V „Panago" te Warmond met f 36.483. --- Vergadering bedrijfspluim veehouders Te Utrecht kwam de Ned. Federatie van Vereenigingen van Bedrij fspluimveehouders in vergadering bijeen, 15 aangesloten organisaties waren vertegenwoordigd. Bij de besprekingen werd er op gewezen, dat er maar weinig voeder meer beschikbaar is voor het pluimvee. Er kan alleen nog voeder worden verstrekt voor instandhouding van een goede kern- de fok- en vermeerderingsbedrij ven —, die later de basis moet vormen, waarop de nieuwe stapel zal kunnen worden opgebouwd. Voorts was men van meening, dat in geval de hoeveelheid voeder die voor het pluimvee nog beschikbaar is, het zou toelaten meer hennen op de erkende fok- en vermeerderingsbedrijven te houden, de mogelijke uitbreiding in de eerste plaats ten goede zou komen aan de reeds erkende fok- en vermeerderingsbedrij ven. Tegenover deze meening staat het feit, dat in het persbericht van het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd uitdrukkelijk is vermeld, dat gelegenheid zal worden gegeven aan pluimveehouders alsnog een nieuwe erkenning als fokker of houder van een vermeerderingsbedrijf aan te vragen. De erkenning van de nieuwe bedrijven zal zoo spoedig mogelijk plaats vinden. In verband met het groote aantal aanvragen, dat bij de Nederlandsche Centrale voor Eieren en Pluimvee is binnengekomen, zal echter met de behandeling eenigen tijd gemoeid zijn. Er zal vermoedelijk na 15 September nog een beperkte hoeveelheid voeder voor het pluimvee beschikbaar worden gesteld, teneinde al te overhaaste opruiming van den geheelen stapel te kunnen voorkomen. Op 29 September mag echter niet meer pluimvee op de bedrijven aanwezig zijn dan is toegestaan. Van verschillende zijden werd naar voren gebracht, dat de voedertoewijzing voor de jonge hennen te laag was, terwijl de oude dieren vooral de zwaardere rassen, bij d' huidige samenstelling van het voeder zonder bijvoeding niet toekomen. Deze bijvoedering, waarvoor in hoofdzaak aardappelschillen worden gebruikt, maken de voederkosten aanmerkelijk hooger. In verband hiermede werd een verhooging van de voedertoewijzing en van den eierprijs gevraagd. De klachten betreffende een te geringe toewijzing voor de jonge hennen bleek in zooverre onjuist te zijn, dat over de geheele opfokperiode voldoende voeder is toegewezen. Voor de jonge dieren is van de geboorte af 2 kg voeder per 4 weken beschikbaar gesteld, zoodat in de eerste levensweken voeder kon worden overgehouden, dat verder in de opfokperiode het rantsoen kan aanvullen. Vele pluimveehouders hebben echter in de beginperioden geen voeder gespaard maar aan de oude hennen opgevoerd, zoodat zij aan het einde van den' opfok dientengevolge te krap in het voeder voor hun jonge hennen kwamen te zitten. De eierprijs was vorigen winter aan den lagen kant, vandaar dat de winterprijs ook gedurende den geheelen zomer geldend is gebleven. Verwacht mag woren, dat de eierprijs in den komenden winter hooger gesteld zal worden. --- Ik ben Mevrouw Visser.... Drie dominée’s vlogen erin. „Ik ben mevrouw Visser en woon in de Van Eeghenstraat. Mijn man ligt ziek te Hellevoetsluis. Ik moet er met mijn kinderen heen, maar ik ben op het oogenblik in moeilijkheden. Kunt u mij helpen?" Zoo sprak op een Zaterdagavond in November een vrouw, die, vergezeld van een ongeveer 10-jarig meisje, aan de huisdeur van den predikant, dominee mr. L. C. W. E. te Amsterdam verscheen. Dominee E., op wien de vrouw een fatsoenlijken indruk maakte, bedacht zich niet lang, tastte in zijn zak en gaf de vrouw 10 gld. Dat was een milde gift, doch niet mild genoeg voor „mevrouw Visser". Zij ging naar dominee dr. G. 0., stelde zich daar voor als mevrouw Visser van de Marnixstraat en vertelde dat zij plotseling van Rotterdam naar Amsterdam moest verhuizen. Zij zwaaide met een pensioenacte en zeide, dat zij geld noodig had, maar het op het oogenblik niet kon innen. Volgende week echter kwam alles in orde. Als dominee even helpen kon. Dominee 0., die de zaak vertrouwde, gaf meer dan f 10 en kreeg van de vrouw de verzekering, dat zij het kind naar de Zondagsschool zou sturen. De Zondagsschoolleeraar J. G. E. had haar trouwens naar dominee O. verwezen. Nog had de vrouw niet genoeg. Zij ging naar dominee J. K. L., noemde zich mevrouw Visser van de Valkenweg en vertelde hier een verhaal over haar man, die ziek te Brielle lag. Hier had zy zich door verschillende kinderen laten vergezellen. Het bracht haar 12 gld. op. „Mevrouw Visser", die uitstekend naar geld kon visschen, doch verder in hét geheel niet naar den naam Visser luisterde, was gewoon oplichtster. Zij had de drie dominees bedrogen en den Zondagsschoolleeraar nooit van haar loven gezien. De officier van Justitie, mr. dr. P. Kleene, vond deze zaak dan ook alles behalve ingewikkeld. Hij achtte de oplichting bewezen, gezien het ongunstige rapport, zag hij geen termen voor clementie tegenover deze oplichtster die haar kinderen in het kwade voorgaat, en ze blijkbaar instrueert, aanwezig. De officier eischte tegen de vrouw, die niet verschenen was, een jaar gevangenisstraf. De rechtbank zal Woensdag 1 October uitspraak doen. --- INGEZONDEN AIEDEDEELINGEN. Fofo 99_lrfi ATELIEK VOOR MOD-KNE FOTOGRAFIE FOTO „K 1N O' LIJSTEN H A N D E L MAIiJ.TSTR. 6 — ASSEN OVERAL TE ONTBIEDEN --- HOOFDSTUK IX. Ondanks het nieuwe voorjaarweer stonden de struiken en de boomen. nog dor. Ook daar was het leven tè ver gevlucht, en keerde achterdochtig weder. Wel begonnen hier en daar wat knoppen te zwellen, doch het ging te langzaam voor den tijd van het jaar. Een ieder haastte zich de boomen te snoeien en den ganschen dag, van den morgen tot den avond, klonk in de boomgaarden en de tuinen de tik van het knippende mes. Tot boven in de takken stonden de boeren op hun ladders, telkens was daar het korte harde geluid en vlak daarop het zachtere van vallende takken, door andere takken heen, op den grond. Daar stapelden zich luchtig de roodbruine beren van brandhout voor den volgenden winter. Soms klonk het gekras van een zaag uit de boomen en vielen er dikke takken naar beneden, die de houtblokken zouden worden voor de open ichouw. Terwijl Emiel en Joseph Verhoogen de boomen snoeiden, trok Lowie naar het land met de houten slede, waarop de eg nu lag. Hij had de vossen voorgespannen; blond was zijn liefste, blond moesten ook zijn paarden zijn had hij gedacht en telkens als hij zag hoe de lichte manen voeien in den wind, zag hij de krullen van Netteke voor zich en lachte. Bij het veld hield hij met een zangerig „ho" zijn dieren in, tilde de zware eg van de slede en droeg haar op het land. Toen spande hij de vossen voor, liet zijn oogen even keurend dwalen over de open voren en met een krachtigen roep zette hij de paarden aan. De lange punten van het houten gevaarte kliefden door de grove kluiten, die voor hen opsprongen, als verzetten zij izch, doch onmeedoogend, in niet te stuiten gang, spleten de pennen de stukken open, vermorzelden ze en vulden de voren opnieuw met rulle aarde. !) aardig; 2) ik moet opschieten; 3) 'k ga zoover met je mee; 4) precessie, bedevaart; 5) 'k denk het wel; «) het staat me niet aan. (Wordt vervolgd). --- De najaarsbeurs 1941 is weer een groot succes geworden Aantal boeren bezoekers grooter dan ooit! De najaarsbeurs 1941 is nog wel niet geheel en al ten einde en de juiste cijfers over het bezoek kan ik u dus nog niet geven, maar dat de belangstelling uit de Nederlandsche zakenwereld voor deze beurs buitengewoon groot is geweest, staat vast, aldus mr. J. Milius, zakelijk directeur van de jaarbeurs, tot een redacteur van het A.N.P., die hem vroeg naar het verloop van de beurs, Welke Donderdag haar poorten weer sloot. Deze beurs staat gelijk aan de voorjaarsbeurs !4i, een beurs, die drukker bezocht werd, dan ooit tevoren. Het verheugende in dit bezoek is wel, dat het percentage boeren, dat deze beurs bezocht, grooter is dan het ooit geweest is. Ook al weer een aardig cijfer: er zijn naar deze beurs 247 boerenexcursies geweest, nog ongeacht de uitstapjes van boerenvereenigingen, die aan hun bezoek geen officieel karakter wilden geven en dus voor ons onbekend zijn gebleven. Op de vorige najaarsbeurs werden „slechts" 130 boerenexcursies naar Utrecht gemaakt. Vroeger bezocht de boer alleen zijn landbouwtentoonstelling in de buurt, doch ook de Nederlandsche boer is langzamerhand de waarde van een agrarische beurs als deze gaan beseffen en ziet er niet meer tegen op, om, waar hij ook zit in Nederland, eens per jaar naar Utrecht te komen om aldaar ingelicht te worden over den stand van de landbouwwerktuigen en over alles, wat voor zijn bedrijf van belang kan zijn. Wat de handel betreft, kan worden opgemerkt, dat de afnemer allereerst naar Utrecht was gekomen om te zien wat er nog te krijgen was en dat viel in veel gevallen bijzonder mee. Wij hebben dan ook het merkwaardige verschijnsel gezien, dat in tegenstelling tot vroegere beurzen thans juist de eerste dagen het drukst v/aren. Het „wie het eerst komt, het eerst maalt", is daaraan natuurlijk niet vreemd. Waar dat mogelijk was, heeft de zakenman goede zaken kunnen doen. Natuurlijk er zijn tal van branches, waarin het tengevolge van den oorlog niet rooskleurig gaat, maar daar is nu eenmaal niets aan te doen. Vertegenwoordigers van deze branches zijn hier toch gekomen, al was het alleen al, omdat men met elkaar toch den toestand eens onder oogen wil zien. De afdeelingen verwarmingsindustrie, handwerk en de surrogaten hebben het overstelpend druk gehad, mede de van overheidswege gegeven demonstraties. Het logiesvraagstuk was prachtig geregeld. En wat de voedselvoorzier ning betreft, dank zij de loyale medewerking van de overheid waren bijtijds allerhande voorzieningen getroffen om een storing zooals, bij de vorige beurs het geval was, te voorkomen. Er was zeer voldoende voorraad voor alle hotels en restaurants. Globaal genomen, is het geheele voedselprobleem dan ook eigenlijk geen probleem geweest." --- LANDELIJKE C.A.O. IN HET BAKKERSBEDRIJF. De persdienst van het N.V.V. schrijft ons: Nadat eenigen tijd geleden de collectieve arbeidsovereenkomst voor het bakkersbedrij f in Amsterdam algemeen verbindend werd verklaard is thans tussehen werkgevers en werknemers overeenstemming bereikt over een landelijke collectieve arbeidsovereenkomst. Ook voor het banketbakkersbedrijf is overeenstemming bereikt. Thans worden onderhandelingen gevoerd om te komen tot een collectieve arbeidsovereenkomst voor de zoetwarenindustrie, omvattende de banket-, biscuit, beschuit- en koekfabrieken, de cacao- en chocoladeindustrie, de suikerbewerkingsbedrrjven, de puddingpoeder en limonadefabrleken, en de vleeschwarenindustrie. ---