Het radiopraatje van Max Blokzijl Drie grondwaarheden van dezen tijd: In zijn behandeling van brandende kwesties van dezen tijd sprak Max Blokzijl gisteravond over drie grondwaarheden van' dezen tijd, die telkens weer, en oesnoods tot iïl den treuret herhaald moeten worden, zoodat wij .Nederlanders, als men ons midden in den diepsten slaap wakker schudt, ze onmiddellijk en zonder een oogenblik aarzelen; hardop en zonder fouten kunnen opzeggen. Drie wil ik er nog eens opsommen, aldus spr. De eerste is: Engeland heeft Duitschland dezen oorlog verklaard — en niet omgekeerd. De tweede is: Wat we op het oogenblik beleven, is niet de practijk van de nationaalsocialistische leer, maar de onmiddellijke uitwerking van een bloedigen oorlog. De derde is: deze oorlog is slechts een epipode van een groote sociale revolutie, die reeds vóór 1914 is begonnen en waarvan het einde niet in zicht is. Ik noem het een brandende kwestie, dat tallooze Nederlanders deze drie eenvoudige waarheden nog niet zien of niet willen zien, maar zich liever door de emigrantenkliek van radio-Londen knollen voor citroenen laten verkoopen en de stemming vergiftigen. --- Waarom verklaarde Engeland den oorlog? Engeland heeft Duitschland dezen oorlog verklaard — en niet omgekeerd. Het beste eou zijn, dat U dit korte zinnetje zoo vaak herhaalde, dat het 'muurvast in Uw geheugen zit. Want het is een ongehoord belangrijke waarheid. Waarom heeft Engeland Duitschland dezen oorlog verklaard? Omdat het de groote sociale revolutie al jaren geleden had zien aankomen en daarom ook niet de minste lust had, de belofte van vermindering der bewapening, bij het dictaat van Versailles beloofd, eerlijk na te komen.' De millionairs in Londen, in Parijs, in de Vereenigde Staten zagen duidelijk wat op komst was. Van de taaiheid der Duitschers hadden ze geen begi'ip gehad, van den Duit-chen klassieken strijd voor de rijksgedachte .begrepen ze geen zier, omdat ze altijd doorgefourneerde egcisten zonder eenig idealisme zijn geweest. Anders hadden ze het uitgeputte Duitschland van 1918 niet zoon dom en gewetenloos verdrag opgdrongen. Dat ze daarmee uitlokten, wat ze juist wilden verhinderen, snapten de geldzakken pas toen het te laat was. Van de grootsche nieuwe idee der socialistische, nationale volksgemeenschappen, waarmee Hitler zijn Duitschers tot één stalen blok kon samensmeeden, begrepen ze in Londen en in New-York nog veel minder. Ze eijn altijd in geld, in macht, in houd-wat-jehebt, en in onderdrukking der zwakken blijven denken. Tot ze nu eindelijk eens bij den kraag worden gepakt en begrijpen moeten. Vandaar hun giftige woede en hun taai ver- Bat. -i Europa is wakker geworden, het gemeenschapsgevoel is ontwaakt, het alle menschen en alle klassen omvattend socialisme is in beweging gekomen. De grootste revolutie van alle tijden is aan het marcheeren gegaan, en niets zal haar tegenhouden.- Ook niet meer Engeland, dat aan deze Duitsche revolutie den oorlog heeft verklaard, na hem eerst zelf te hebben uitgelokt. Wat is de praktijk van het Nat.-Socialisme? Ten tweede: Wat we op het oogenblik beleven is niet de practijk van de nationaalsocialistische leer, maar de onmiddellijke uitwerking van een bloedigen oorlog. Ik heb dat al in eenige honderden particuliere brieven geschreven, waarin ik vooral aan Nederlandsche arbeiders een antwoord heb gegeven op hun ongeduldige en bitse vragen: is dat nu, wat we op het oogenplik beleven, Uw nieuwe orde? Neen, dat is de nieuwe orde niet. Arbeiders, boeren, visschers, en andere harde werkers en maatschappelijk tot nog toe meestal in de verdrukking geleefd hebbende landgenooten hadden het begin van deze sociale revolutie, die het nationaal-socialisme ingeluid heeft,»kunnen bestudeeren in Duitschland of haar fascistische nevenbeweging in Italië. Wat bijv. in het Duitsche Rijk van 1933 tot 1939 reeds is gewrocht, grenst aan het wonderbaarlijke. Had men Hitler nog tien jaren rust gegund, dan zou men zoo overtuigende resultaten hebben gezien, dat; alleen idioten en botterikken ze nog hadden kunnen afbreken. Maar ook in 1939 was in het Duitsche Derde Rijk alles nog in het stadium van voorbereiding. En ik ben van meening, dat een werkelijke nationaal-socialistische Staat met de thans levende oudere generaties, in Duitschland, bij ons, en elders, niet eens meer te bereiken is, omdat in ons ouderen te veel is blijven hangen van het humanisme, het liberalisme, het conservatisme, of welk ander -isme dan ook, waarmee we zijn groot geworden. 1. Engeland verklaarde Duitschland den oorlog; 2. We beleven thans nog geen socialisme van de practijk, maar 3. een gevolg van den bloedigen oorlog, als episode van een groote sociale revolutie. Het nationaal-socialisme zal pas volkomen doorleefd en doorvoeld worden door de kleine menschjes, die thans geboren worden en die ontvankelijk zullen zijn voor die groote gedachte, zooals hun die op de scholen en in de huiskamers der toekomst duidelijk zal worden gemaakt. Wat wij ouderen doen kunnen, is slechts pionierswerk. Maar daarom moeten we er ook steeds en overal op wijzen, dat we niet méér kunnen bereiken dan voorbereiding, dat wat de wereld straks te zien zal geven, de periode van opbouw is. Het werd dezer dagen zoo mooi gezegd door mijn oud-collega Karl Megerle in de Berlijnsche Börsen Zeitung „De mopperaars in zekere Europeesche Staten-", schreef hij, en bedoelde daarmee stellig ook Nederland, „hebben geen recht tot critiseeren omdat ze niet deelnemen aan de wereldgeschiedenis van deze dagen. Omdat ze dit geweldige omvormingsproces niet begrijpen, daar hun het gevoel voor het grootsche en niet-terugkeerende van de huidige gebeurtenissen ontbreekt. Ze verwisselen het met het gebouw, dat zal worden opgericht. Europa is heden één geweldig bouwterrein. Bouwterreinen plegen er nu niet bepaald zindelijk en goed verzorgd uit te zien. Ter wille van het nieuwe ontwerp, moeten heele verkeerswegen en eerwaardige huizen wijken, en hij, die omdat hij noch architect, noch medewerker is, het bouwproject niet kent, staat er voor te kijken en weet öf heelernaal niets, öf alles beter, dan zij, die de verantwoordelijkheid dragen. Omdat hun verbeeldingskracht niet toereikend is om zich voor te stellen, dat hier eens een gebouw zal staan, dat zijn bewoners het gevoel van behaaglijkheid, veiligheid en welvaart zal geven, vergeten ze, dat elk gebouw, dat nog pas tot de kale muren is opgetrokken en waarvan de .wanden nog ongepleisterd zijn, zoo primitief moet beginnen, om pas later gezellig te worden ingericht en goed verwarmd te kunnen worden. Het begrip van wat kómen moet, wordt nog moeilijker, daar dit bouwterrein tegelijkertijd met het zwaard verdedigd of van saboteerende elementen gezuiverd moet worden, die tot nog toe hebben verhinderd, dat Europa's bewoners in één groote, gemeenschappelijk ingerichte en harmonisch onderverdeelde woning tezamen leven kunnen". Aldus één van Europa's kundigste dagbladschrijvers in één van zijn allerlaatste publicaties van 26 October j.l. Ik ben wel in goed gezelschap. Want ditzelfde heb ik al in vroegere radiopraatjes gezegd: Wat wij op het oogenblik in Nederland beleven is niet de practijk van het nationaal- Die practijk zou U in haar eerste begin nu socialisme. / reeds gezien hebben, als het den pioniers van het nationaal-socialisme nu al bijna tien jaren geleden vergund gebleven ware, ongestoord te, werken aan een betere toekomst. Als men hun een eerlijke kans had gegeven, in plaats van verbitterde tegenwerking met uitschakeling van vele rechten van den staatsburger en van het democratisch beginsel en de verdraagzaamheid, .die men in pacht beweerde te hebben. Maar nog veel minder is hier. na 15 Mei 1940 de practijk van het nationaal-socialisme te bestudeeren, nu de tegenwerking vormen heeft durven aannemen, die met nuchtere overwegingen van het gezond verstand geen sikkepit meer te maken hebben. Dat desondanks nog sociale verbeteringen van waarlijk sensationeel karakter binnen het jaar doorgevoerd zijn of op de helling staan, behoorde den niet volkomen verdwaasde toch een vingerwijzing te zijn, wat mogelijk ware, als hij zijn botten tegenstand eens opgaf! --- Twee belangrijke factoren. En vooral, vergete men twee dingen niet: le. We zijn bewoners van een land, dat oorlogsterrein is en nog wel in de voorste linie en veel van wat we heden moeten verduren, is onmiddellijk gevolg daarvan; en 2e. als het ons in vele opzichten met den dag minder goed gaat, dan hebben we te bedeijken, du,t Engeland niet alleen dezen oorlog heeft gewild, maar ook de uitvinder is van de blokkade, die mede tegen de burgerbevolkingen der bezette gebieden gericht is! Ten riotte: Deze oorlog is slechts een episode van een groote sociale revolutie, die reeds vóór 1914 is begonnen en waarvan het einde nog niet in zicht-is. Deze groote revolutie heeft twee aartsvijanden: het kapitalisme en het bolsjewisme. En wat zien we heden reeds: dat het bolsjewisme ligt te zieltogen, dank zij het feit, dat Europa en dus ook Nederland ten strijde is getrokken: MET DUITSCHLAND TEGEN HET BOLSJEWISME. De tweede en laatste houw van den degen zal gericht zijn tegen het kapitalisme. En pas dan zal het nieuwe, blanke, hooge Huis zichtbaar worden. Tot zoolang: verlost ons van de kankeraars en saboteurs, de kleine zielen en de verstokten. Ruim baan voor de architecten en de bouwers van het socialisme van morgeri. --- De Uittocht door Marie van Dessel-Poot 62 # De hooge populieren in den boschrand stonden in zacht gelen, gloed. Haast onwezenlijk hingen de trillende bladeren nog aan de boomen en de zon herschiep dit alles in een waas, dat, als een ijle nevel, de boomen omhulde. Daartusschen stonden de beuken, roestbruin, overhellend naar vlammend rood. En al die ontelbare zachte en" warme tinten versmolten samen tot één milden toon van weemoed. Jef voelde hoe dit alles hem beving, hij voelde zich krachteloos worden. De zacht-luwe, vochtige lucht, die overal hing, nam hem in zich op. en het was of de tijd nu stil zou staan, of dit het einde van alles was. En het liefst zou hij zich op de dorre bladeren hebben laten vallen om stil te vergaan, als zij. Vóór hem verrees, in een hoek, de groote Mariakapel van de pastorie. De Moeder Gods stond daar wit en goud achter het blanke en paarsche glas en keek glimlachend neer op haar zoon, die de armen uitstrekte naar de menschen. Jef zag het en sloeg een kruis. Toen trad hij de pastoriehek binnen. In het vertrek met de oude schouw zat de pastoor en rookte een pijp. Er hing daar reeds het schemerlicht van den laten middag, de geur van de pijptabak dreef er stille rond. „Ik heb nog veel gepeisd op u," begon de kerkelijke vader, toen Jef tegenover hem gezeten was, „en 'k heb oprecht compassie 1) met u, gij moet veel geleden hebben om tot zulk een daad uw toevlucht te hebben gezocht." „Ah joa, menier pastuur," antwoordde Jef zacht, „veul." „En toch, mijn waarde vriend," ging de andere verder, „moogt ge niet zoo in opstand komen, 't Is Godswil, dat alles zoo geschieden zal en ge moet U daaraan onderwerpen. Bedenk ook, dat het voor velen een zegen is, dat de stad zich naar hier uitbreidt. Hoeveel boeren hebben hun jarenlange zwoegen op den grond niet beloond gezien door den duren verkoop van hun landen? Moet dat dan ook niet worden gewaardeerd?" ~'k En kan nie weg, menier pastuur," kreunde het vóór hem in den al duister wordenden hoek. ~'k Wil 't gelooven, dat het hard is, maar toch, als gij ginder woont en gij hebt daar uw land als hier, dan zal alles weer goed gaan komen." „Nuuit," sprak Jef, „nuuit nie en mier, doar ben 'k ik al te oud veu. 't Jonk volk zal zuu'n spijt nie ebben als 't weg moet, moar wi} " „Kom, kom," bemoedigde de pastoor, „zoo oud zijt ge nog niet. En dan, voelt ge niet, dat gij machteloos verzet, dat gij wijzer zoudt doen Uw lot van de goede zijde op te nemen en moedig met twee handen aan te pakken?" „'t Kan zijn," antwoordde Jef, „moar ik.-.:." „Gij of een ander, 't is gelijk," vervolgde de pastoor. „Het heengaan van hier is voor U alleen niet bestemd. Dan misschien zoudt gij U verbitterd gevoelen, omdat gij U zoudt kunnen bezien als beladen met een last, die velen een noodlot zouden willen noemen. Doch dat zelfde noodlot drukt op allen hier, op iederen boer, die huurt en wiens landen liggen dicht bij de stad." Even zweeg hij, als verwachtte hij een antwoord, doch tegenover hem bleef' het stil. Na een korten trek aan zijn pijp ging hij verder: „Vandaag gaat de een, morgen de ander, ten laatste gaan ze allemaal. Het zijn overal menschen, of zij wonen in de stad op den buiten. Gaat en vermenigvuldigt U, sprak eens de Heere, welnu, laten wij ons verheugen in die vruchtbaarheid van den mensch, maar laten wij dan ook plaats maken voor hen die komen. Gij verzet U tegen het woord van God en dat is niet goed." Jef voelde hoe zijn hart zich bezwaarde, de woorden van den pastoor raakten hem wel, maar t0ch...... „Gaat kalm van hier en troost U met de gedachte dat het 's Heeren wil is, dien gij vervult. Kom niet meer in opstand hiertegen en gij zult gelukkig worden in den hemel." In de stilte, die heerschte, klonk enkel maar het gelijkmatig getik van de klok, die verborgen hing in het duister. „Welnu, Jef,1" vroeg de pastoor, „wat antwoordt gij hierop?" ~'k Zal doen wa da 'k kan, menier pastuur," wrong het eindelijk uit zijn keel. „Geef mij de hand daarop, beste man. Dan zegen ik U en ik hoop dat alles daarginds goed voor u zal mogen gaan." Het was al donker toen Jef huiswaarts keerde To?n hij uit de kasteellaan kwam en den weg insloeg, waarlangs hij woonde, zag hij Verhoogen, die voor hem uitliep. En bij de inrijpoort herhaalde hij hem de woorden van den pastoor. „De pastuur es 'ne broave mensch," zei de oude boer, „moar cm kan da alles nie zuur bezien as Wa. Zijn woorden zijn goed vev de mis, 'ne mensch es 'ne mensch, da's zeker, moar ien uit de stad en ês gien boer, en 'ne boer nie ien uit de stad, da twie mqeten van elkander wegblijven." „Da's juust," zei Jef, „ebbe 'k ik da uuk zuu gepeisd." „En dan," vervolgde Verhoogen, „es 't nog wa anders of da ge weg en goat uit aa zelf, omda g'aa land vev goed geld ebt verkocht, of da ge voesch 2) moet omdat anderen aa gronden ebben weggedoan." „Da's zeker." „En die stomme boeren, die noar 't stad trekken as ze veul geld gekregen ebben! Ha, ha, ebt ge Moonens gezien? Gisteren liep cm ier rond en 'k eb euren zeggen van dat et cm in 't stad nie gewennen kan. Da's zn straf, zulle." „'t Es juust zuu," beaamde Jef. Over.den verlaten weg stapte hij naar huis. Er was een fijne regen beginnen te vallen, waardoor de geur van de licht vergane bladeren en de aarde sterker werd. De woorden van den pastoor en ook die van Verhoogen, klonken nog in zijn ooren na en een stille wrok steeg weer in hem op. Doch toen hij de deur van zijn woning opende en Sophie spiedde naar zijn gelaat, lag daar de stille berusting weer op te lezen. Zoo verliepen de dagen, den één na den ander. Jef plukte zoodra de morgendauw wat was vervlogen, met zorg de vruchten van zijn boomen. Hij stond' op zijn hooge ladder of schoof over de takken en vulde de mand, die aan een haak onder hem hing. Onderwijl berekende hij wat de vruchten hem zouden opbrengen, want hij had geld noodig om van hier te kunnen gaan en dit jaar zou hij zoo weinig mogelijk voor zich zelf moeten houden. *) medelijden; 2) weg. (Wordt vervolgd). --- Voorraadvorming op kleine schaal. Als de boeren bieten rijden, dan zoeken de kinderen de bieten, welke van de wagens afvallen, voor hun konijnen. (Schimmelpenningh) --- Voorraadvorming op groote schaal. De voederbieten worden op' een hoop gereden. Zij vormen een belangrijk voedsel voor het ystalvee gedurende den winter. (SchimmplnenninpM --- Gauleiter Forster in Nederland. Gauleiter Forster, voor een kort verblijf in Nederland, bracht een bezoek aan Amsterdam. Gauleiter Forster (links) in gesprek met den Beauftragte van den Rijkscommissaris voor Amsterdam, Senator Dr. Böhmker. (Stapf-Mol) --- Het Amsterdam-Rijnkanaal spoedig geheel gereed Belangrijke schakel in Noordzee—Zwarte Zee verbinding. Nog altijd wordt gewerkt.aan een van de belangrijkste scheepvaartverbindingen in ons land: Het Amsterdam-Rijnkanaal. Sinds 1931, toen tot den aanleg van de verbeterde verbinding met den boven-Rijn besloten werd, is er reeds veel tot stand gekomen, waarop Nederland trotsch kan zijn. Waterwegen werden verbreed, sluizen complexen kwamen gereed, bruggen werden gebouwd en eigenlijk rest er niet zoo heel veel arbeid meer voor men het grootsche werk geëindigd zal hebben. Waar het nieuwe kanaal bovendien aan belangrijkheid nog gewonnen heeft, omdat het aansluit op de groote plannen, welke in het buitenland worden uitgevoerd en die een directe verbinding beoogen tusschen Noordzee en Zv arte Zee, is het goed' nog eens de aandacht op dezen scheepvaartweg te vestigen. De tegenwoordige scheepvaartverjjinding van Amsterdam met den Rijn kwam in Augustus 1892 tot stand. Het kanaal, dat een lengte van 45 k.m. en een bodembreedte van 20 meter had, voorzag in een dringende behoefte en is inderdaad ook van groote beteekenis geweest voor de Rijnvaart op Am sterdam. Het gedeelte van het kanaal tusschen de spoorlijn Utrecht-Gouda en de Lek bij Vreeswijk is op 4 Augustus 1939 in gebruik genomen. De nieuwe sluizen, te Vreeswijk waren in Maart 1938 al in gebruik gesteld. Vermoedelijk zal het geheele werk binnen niet al te langen tijd gereed komen. Dit Amsterdam-Rijnkanaal is de groote scheepvaartverbinding van de Amsterdamsche haven met het achterland en wel in het bijzonder met den boven-Rijn, doch ook met Rotterdam en de Zuidelijke provinciën. Echter zal het ook een schakel zijn in de verbinding van de Noordzee met de Zwarte Zee, wanneer binnen niet al te langen tijd de verbinding Main-Donau geheel voltooid zal zijn. Wanneer het kanaal dus, gereed is zal Nederland een \ uiterst belangrijk waterwerk rijker zijn geworden. --- Wenschelijkheid van publieke verkoop Dit is in groote trekken de gang van zaken bij de normale gevallen van onderhandschen verkoop. Er zijn echter ook gevallen, waarin het noodzakelijk of wenschelijk is publiek te verkoopen. Het instituut van de publieke verkooping heeft door het inwerkingtreden van het besluit een groot gedeelte van zijn waar- de verloren. De aard van den publieken verkoop immers brengt met zich, dat een ieder, die daarvoor belangstelling heeft, eraan kan deelnemen en dat een prijs betaald wordt, welke nagenoeg uitsluitend bepaald wordt door de' bieding, d.w.z. ongelimiteerd is. Zoowel het een als het ander wordt door het besluit verhinderd, zoodat de publieke veilingen, welke thans nog worden gehouden, noodzakelijkerwijze een ander karakter zijn gaan dragen dan vroeger. In de veilingsvoorwaarden, welke door het Pachtbureau moeten worden goedgekeurd, moet worden vermeld, dat de prijs niet hooger zal zijn dan door het Pachtbureau wordt bepaald en voorts, dat alleen landgebruikers aan de veiling mogen deelnemen. In bijzondere gevallen kan de secretaris-generaal ook van deze verplichting weder ontheffing verleenen; van deze bevoegdheid zal hij echter slechts gebruik maken, indien het geval werkelijk een bijzonder karakter draagt. Uiteraard is hier alleen zeer globaal vermeld, op.welke wijze de gevallen worden beoordeeld. Het Pachtbureau zal vóór het verleenen der toestemming tot overdracht van een verpacht land zooveel mogelijk bevorde-" ren, dat in de eerste plaats de pachter voor den koop in aanmerking komt. Voorts zal het Pachtbureau aandacht moeten schenken aan de eischen, welke èen rationeele bodemverdeeling en een doelmatige uitwendige structuur der bedrijven stelt. Tenslotte een enkele opmerking over de handhaving der voorschriften. Overtreding der voorschriften zal in het algemeen zich zelf straffen, in zooverre de hypotheekbewaarder niet zal medewerken aan de totstandkoming van de overdracht. Tevens dreigt het besluit nog met een strafrechte- Ui ke sanctie tegen den overtreder der voorschriften ,terwijl zelfs de mogelijkheid van verbeurdverklaring van het betreffende stuk land bestaat, indien dit in strijd met de voorschriften is overgedragen. --- Het vervreemden van landbouwgronden Eenige beschouwingen over de werking van het besluit betreffende het vervreemden van landbouwgronden. Op 27 November 1940 verscheen in het Verordeningenblad het besluit van de secretarissen-generaal van de departementen van Landbouw en Visscherij, van Financiën en van Justitie houdende regelen met betrekking tot het vervreemden van landbouwgronden. Was men vóór dien tijd binnen énkele zeer ruime grenzen vrij landbouwgronden te verkoopen en over te dragen aan wien men wilde, met het inwerkingtreden van dit besluit werd de overdracht van landbouwgronden aan vrij strenge voorschriften gebonden. Het besluit heeft een tweeledig doel: In de eerste plaats wil het waken tegen een opdrijving van de prijzen van landbouwgronden. In tijden, als welke wij thans beleven, valt steeds een neiging waar te nemen om kapitaal in vaste goederen te beleggen en in het bijzonder in land, omdat dit in zich zelf een vrij groote waarborg biedt, grooter nog dan andere vaste goederen als huizen, die meer dan land aan beschadiging of vernietiging blootstaan. Bij een dergelijke neiging van het in hoofdzaak stedelijk kapitaal om In land te vluchten, wordt bij een vrije markt onvermijdelijk de prijs van land opgedreven. Het ligt voor de hand, dat een dergelijke opdrijving niet kan worden toegelaten. Immers, afgezien van het zeer belangrijke psychologische bezwaar, hetwelk aan te voeren is tegen prijsopdrijving in moeilijke tijden, is het onmogelijk de prijsopdrijving van land vrij spel te laten, omdat de verhooging van den koopprijs onvermijdelijk met ziehsbrengt een verhooging van de lasten, welke den landbouw drukken, terwijl de verhooging der lasten weder een stijging van den prijs der producten tengevolge heeft. Het verband tusschen een en ander is zoo duidelijk, dat hierover niet veel behoeft te worden gezegd. Het tweede doel van het besluit is - hoewel het niet kan worden losgemaakt van het eerste - toch van anderen aard. Men acht het n.l. in het algemeen ongewenscht, dat niet tot den landbouw behoorende personen in de gelegenheid worden gesteld landbouwgronden in eigendom te verwerven, of meer positief uitgedrukt: zij,, die den grond bewerken, moeten bij verkoop in de gelegenheid worden gesteld eigenaar van den grond te worden. Vandaar dat het besluit voorschrijft, dat in het algemeen landbouwgrond slechts mag worden overgedragen aan landgebruikers, terwijl het dan onder landgebruikers wil verstaan diegenen, die rechtstreeks en zonder tusschenpersoon de leiding van het bedrijf hebben of na afloop van de op het land rustende pacht zullen hebben. Hoe werkt nu dit besluit in de practijk? Aan de Pachtbureau's, die reeds voorheen een belangrijke taak op landbouwgebied vervulden, is het grootste en omvangrijkste gedeelte der uitvoering toevertrouwd. Zij beoordeelen alle aanvragen tot overdracht en geven de toestemming daartoe, indien aan de door het besluit gestelde eischen betreffende pri,ls en verkrijger is voldaan. In al deze gevallen wordt de zaak bij het Pachtbureau aanhangig gemaakt op een wit formulier, hetwelrf bij het Pachtbureau verkrijgbaar is. Daarna wordt onderzocht of de bedongen prijs kan worden aanvaard. Als maatstaf wordt hiervoor genomen de prijs welke in 1939 gold of bij verkoop toentertijd zou hebben gegolden. Voorts wordt nagegaan, of de toekomstige verkrijger aan de vereischten voldoet, d.w.z of hij landgebruiker is en als zoodanig goed bekend staat. Indien aan deze hoofdvoorwaarden is voldaan, geeft het Pachtbureau zijn goedkeuring tot overdracht en de hypotheekbewaarder kan de akte van overdracht in de openbare registers overschrijven. Bij niet-voldoen aan één der voorwaarden, weigert het Pachtbureau de goedkeuring en kan ook de hypotheekbewaarder niet overschrijven. Er zijn evenwel gevallen denkbaar, waarin het - ondanks het niet voldoen aan de gestelde eischen - niettemin redelijk of noodzakelijk zou zijn de overdracht goed te keurfpa. Indien zulk een geval naar het oordeel van partijen aanwezig is, kan een daartoe strekkend verzoekschrift worden gericht aan den secretaris-generaal van het departement van Landbouw en Visscherij, die bevoegd is in bijzondere gevallen toestemming tot overdracht t;e geven ook al is aan de gestelde eischen niet voldaan. Deze gevallen moeten eveneens aan het Pachtbureau worden ingezonden, doch thans op een blauw formulier. Dit wordt met het advies van het Pachtbureau doorgezonden aan den secretaris-generaal, die daarna zijn beslissing neemt. Ter verduidelijking zij nog opgemerkt, dat de overdracht aan landgebruikers vaak moet worden toegestaan in het belang van volkshuisvesting, industrie en verkeerswezen. --- Crisisambtenaar nam in beslag ten eigen bate „Schavuiten, oplichters en misdadigers," zoo noemde de president van de 4e kamer der rechtbank te Amsterdam de ambtenaren van het slag waarvan er Woensdag een terecht stond. Dfeze 25-jarige controleur van de landbouwcrisiswet, die in April en Mei herhaaldelijk bedroc gepleegd had en met anderen onder een hoedje had gespeeld, waar het verduistering van goederen betrof, was een jongeman, die uit een zeer fatsoenlijk milieu stamde. Hij had de HBS bezocht, had twee jaar in Parijs gewerkt en was bij het uitbreken van den oorlog naar Nederland teruggekeerd. Hier had hij dienst genomen in het leger en als onderofficier had hij zich door zijn moedig gedrag op den afsluitdijk onderscheiden. Na den oorlog werd hij controleur bij de landbouwcrisiswet en toen ging het verkeerd. Hij verdiend f 130t per maand, maar scheen er wel iets bij te willen verdienen. En hij deed dit op zeer onbehoorlijke wijze. In April maakte hij een afspraak met een 39-jarigen schoenmaker. Deze zou honderdveertig paar schoenen koopen van een schoenenwinkelier. Op het moment, dat de schoenen geleverd werden, zou de controleur dan komen om de partij in beslag te nemen. D,ie. partij ging echter niet naar de bevoegde instanties, maar zou worden gekocht door den schoenmaker en de winst werd dan gedeeld. Zoo gebeurde het ook. De schoenen werdenvan de de Clercqstraat naar de Heisteeg gebracht. Eensklaps verscheen de controleur en dreigde met in beslagneming. Groote schrik bij den schoenwinkelier. Maar de controleur wist raad. Hij zeide, dat de winkelier moeilijkheden kon voorkomen door te vertellen, dat de partij niet hem maar den schoenmaker toebehoorde. Dat deed de man en zoo kwamen de heeren gratis aan 140 paar schoenen, die grif verkocht werden. Eisch tegen elk der mannen een jaar. Voor de tweede maal moest de ambtenaar zich daarna verantwoorden, omdat hij geld had aangenomen van een grossier Deze grossier had in de Kerkstraat een kelder vol goederen, iie hij buiten de distributie om verkregen had. De ambtenaar vertelde, dat er huiszoekingen zouden worden gedaan en kreeg voor deze tip f 50. Later had hij poging gedaan om f 1000 voor zijn zwijgen te ontvangen. Doch dat was niet gelukt. In dit geval eischte de officier zes maanden gevangenisstraf. / De derde zaak betrof de oplichting van een slager. Met een 37-jarigen bakker had hij eenafspraak gemaakt. De bakker ging naar den slager en vroeg of hij wilde leveren aan de weermacht. De slager wilde dat en zei, dat nIJ aan het verzoek om spek te leveren kon voldoen. Dan moest hij echter „bezugscheine" hebben. Dat kon gebeuren, als de slager -even meeging. Zoo ging er 97 kg bacon onder geleide van een knecht de deur uit. Onderweg dook t:hter weer de controleur op. Hij greep in, nam het spek in beslag en verdween. Het spek werd daarna door den bakker aan een cafeteria verkocht en de ambtenaar ontving f 75. De slager die zuiver van geweten was, ging naar de politie en zoo kwam de zaak aan het rollen. In deze zaak eischte de officier tegen den ambtenaar en den bakker elk een jaar gevangenisstraf. ---