Gevaarlijke mogelijkheden Massa-suggestie via het televisie-scherm Circa 80% der mensheid vatbaar voor hypnose
. !s hypnose door televisie mogelijk?, vroeg men zich enkele jaren geleden af. De beste manier om déze vraag te beantwoorden is proefondervindelijk vast te stellen in hoeverre een hypnotiseur in. staat is andere mensen door middel van televisie onder zijn invloed te brengen. Dit heeft men in ingeland en Amerika dan ook gedaan. Volgens ,JJie Welt am Sonntag heeft men daar op de televisiestations de laatste jaren verscheidene interessante proeven genomen, de resultaten waarvan over het algemeen als 'zeer belangrijk worden beschouwd Zij hebben n.l. uitgewezen dat men " een willekeurig aantal mensen vanuit een centraal punt met mechanische hulpmiddelen in een tot dusver ongekende mate suggestief kan beïnvloeden en zelfs in een diepe hypnotisclie slaap kan brengen. ,
De m Engeland bekende hypnotiseur Peter Casson ontving in 1946 een uitnodiging van het televisiestation van de 8.8.C, te Londen. Hij moest er voor de eerste maal in de geschiedenis door middel van televisie enige proefpersonen onder zijn invloed brengen. Er waren op dat tijdstip reeds 150.000 televisieontvangers in Engeland in gebruik en Casson stelde daarom de voorwaarde dat men • hem het experiment eerst met een klein aantal mensen zou laten uitvoeren. Eerst daarna zou de programmaleider moeten beslissen, of hij al dan niet een hypnose-uitzending zou verzorgen. Twaalf employés van de 8.8.C. zetten zich in een studio tegenover Casson. Een dertiende werd in een kamer er naast voor een televisieontvanger geplaatst. Na enkele minuten waren vijf van de 12 mensen in de studio in hypnotische slaap. Tot ieders verrassing was de dertiende in de kamer er naast zonder persoonlijk contact met de hypnotiseur eveneens gehypnotiseerd.
hypnotiseurs hadden weerstaan,
een toestand van hypnose brengen. Toen men kortgeleden het toestel in Amerika in een televisie-studio probeerde, vielen alle proefpersonen voor het televisiescherm in een hypnotische slaap.
Verboden terrein
Gelukkig hebben zij, die in Engeland en Amerika verantwoordelijk zijn voor de samenstelling van televisie-programma's 'het gevaar van hypnose-uitzendingen onmiddellijk onderkend. Dergelijke uitzendingen werden zonder meer verboden. Tot op de dag van heden is voor de 8.8.C., noch voor enige Amerikaanse televisie-zender een hypnotiseur in een uitzending opgetreden. De proeven in Amerika wezen uit dat uninstens 80 procent der mensen door imiddel van een televisiescherm zonder moeite gehypnotiseerd kunnen worden.
De resultaten vani de proeven openen zonder twijfel verschrikkelijke perspectieven voor mogelijke massa-suggesties in de toekomstvooral in de vertrouwde omgeving van het eigen huis en in ruimte met gedempte verlichting is de mens ontvankelijk voor suggestieve invloeden. De middelen welke tot op heden voor massaie beïnvloeding der mensen zijn gebruikt, zoals kranten, radio en bioscoop, zijn, daarbij vergeleken, slechts kinderspel. Zij kunnen nimmer de intensieve hypnotische werking van dc televisie evenaren.
Willoosheid
In de volgende dagen werden de proeven voortgezet. Men zette toen zes personen voor ac televisie-ontvanger. Twee nunner vielen binnen enkel minuten in een diepe hypnotische slaap. De vier overigen bleken in dezelfde tijd in een toestand van volkomen willoosheid te zijn gekomen. Casson, die daarop de kamer binnenkwam, kon met deze mensen de meest verbazingwekkende hypnotische experimenten uitvoeren.
Deze interessante proeven waren ogenschijnlijk~ïëts geheel nieuws. In werkelijkheid echter" - leverden zij niets anders op dan wat elke hypnotiseur reeds lang wist. Hypnose berust n.l. niet, zoals velen nog menen, op enige geheimzinnige, „wilsuitstraling" welke door de hypnotiseur uitgezonden wordt: zij ontstaat eigenlijk in de patiënt zelf en wel door zijn eigen voorstellingen (niet door zijn wil!) en de hypnotiseur heeft slechts de doorgaans aan te leren bekwaamheid het voorstellingsvermogen in de patiënt aan te wakkeren, hetgeen dan tot de hypnotische slaap leidt.
Dit voorstellingsvermogen kan ook door tecluiische middelen gewekt worden, b-v. door een ingespannen kijken naar bepaalde tekens, spiegels, roterende schijven cd. Hgpnose is voorts het gevolg .van de toepassing van een bepaalde techniek en zij vloeit niet zo'i\der meer voort uit dc persoonlijke inwerking van de invloed van een hypnotiseur.
Afgezien van kunstzinnige of politieke uitzendingen kan de suggestieve uitwerking der televisie vooral gebruikt worden voor reclame-doeleinden, zoals dat b.v. dn Amerika gebruikelijk wordt. Als er dag in dag uit een bepaald product op een zo indringerige wijze gepropageerd wordt, merkt men dit reeds gauw in de omzet.
Storing. . . .
Een bewijs hiervoor leverden onlangs de experimenten met „hypnose-schijven" van de Engelse ingenieur Douglas Watson. Met deze apparatuur kon men zelfs diegenen, die tot dusver alle pogingen van Hypnose-uitzendingen via de televisie zijn voorlopig althans, verboden, -maar de proeven met de hynose-schijf hebben aangetoond dat een nog veel sterker uitwerking bereikt wordt bij mensen, die van tevoren niet op de hoogte werden gesteld van de voornemens welke men met hen had. In zulke gevallen zullen de toeschouwers op het televisiescherm een onrustig flikkeren waarnemen en, argeloos.als zij zijn, zullen zij die voor storingen houden en hun toestel dus niet dadelijk uitschakelen. Blijven zij gedurende een paar minuten naar dit flikkeren aandachtig kijken zo zullen de meesten hunner in een hypnose-achtige toestand geraken, waarin zij voor allerlei suggestieve invloeden bijzonder ontvankelijk zijn.
Het gebruik van dergelijke middelen is nog verboden, doch wie garandeert dat de televisie op een dag — als het welzijn van de staat zulks vereist, zoals b.v. in geval van oorlog —
niet gebruikt zal worden voor massale suggestieve beïnvloeding van de bevolking?
---

Rubberplantage in Malakka aangevallen
Vier leden van een uit negen man bestaande politiepatrouille vonden Woensdag de dood bij een overval van een bende terroristen op een rubberplantage in de staat Ipoh.
Twee politiemannen werden ernstig gewond. De drie overlevenden slaagden erin' drie terroristen neer te schieten bij de schieïpartij, die 20 minuten duurde.
Een andere patrouille, die inmiddels gealarmeerd was, snelde onmiddellijk te hulp en wist de bandieten te verdrijven.
---

Vliegvelden in Nepal
Welingelichte zegslieden in New Delhi onthulden, dat binnenkort vijf viegvelden in Nepal zullen worden aangelegd.
Genoemde zegslieden meenden, dat er nieuwe 'belangstelling is ontstaan voor dcfensidkwestics, sedert de Chinese bezetting van Thibe't.
---

PATROT VAN DE KOUDE GROND Markies gaf een fortuin voor waardeloze zaken
Parijs, Jan. — Een gewezen
inspecteur van de Franse contra-spionnage heeft in samenwerking met twee oplichters, die zich voor generaal en luitenant-kolonel uitgaven, de markies du Roure voor 100 millioen francs, of ten naaste bij een millioen gulden opgelicht. In deze historie zo schrijft „de Volkskrant" zijn zakken uranium, mandflessen vol zogenaamd zwaar water en veel lichtgelovigheid van de Franse markies, wiens schoonmoeder lid is van de Franse senaat, tot een roman verenigd. Het patriottisme van de markies du Roure, is deze edelman op een vermogen te staan gekomen. De tegenpartij schijnt de buit intussen haastig in de aankoop van lugubere Marseillaanse bars belegd te hebben.
Bezorgd °ver de.Russische atoombom had de markies een gel°vig oor voor de verhalen van een zekere Ray.mond Alberto, oud-lid van de Franse contra-spionnage, als zouden de Russen achter een brok uranium en een paar bemande flessen zwaar water. aanzitten, die hij thuis opgeslagen had. Deze zaken moesten over de grens. °m ze vo°r het Westen veilig te stellen. Het geval zou de markies de krats van tien millioen fran.ts (een ton in Nederlands geld) kosten. De markies gaf het geld en ging met zijn uranium en zijn zwaar water naar de Spaanse grens, waar hij tevergeefs wachtte op een seintje om de Pyreneeën over te steken.
Onderwijl stuurde monsieur Alberto hem een generaal en een luitenantkolonel van het Franse leger op zijn dak, die nieuw materiaal vo°r de splitsing van atomen aan te bieden hadden. K°sten: negentig millioen ditmaal. Maar de markies z°u voor zijn geld en zijn patriottisme dan ook in de staatscourant van Nieuwjaar zijn benoeming in het Legioen van Eer vinden. Hij betaalde opnieuw.
Pas toen de markies du Roure zich bij de jaarlijkse lintjesregen gepasseerd zag, kreeg hij achterdocht. Hij stuurde het zware water en het uranium naar het Parijse atoombureau, om er te horen dat hij de millioenen aan leidingwater en steenkoolslakken gespendeerd had. Alberto en zijn kornuiten zijn ingerekend: de markies staat voor heel Frankrijk te kijk als een patriot van de koude grond.
---

AMERIKAANSE UITVINDING Nieuw kogelvrij vest van geplet nylon
Het kledingstuk heeft geen mouwen, re-'kt slechts tot het middel en weegt acht pond. Tijdens de verschillende proeven zijn schoten met wapens van kaliber 45 afgegeven, die allemaal afketsten, terwijl splinters van een granaat, welke op drie voet afstand ontplofte, bijna geen van alle doordrongen. Vijf en zeventig procent van het mortiervuur, afgegeven op een afstand van tien voet, had geen uitwerking. Legerautoriteiten zijn van oordeel
Amerikaanse leger autoriteit en d eetden aan de pers mede dat een nieuw kogelvrij vest, dat goed aan de proeven voldaan heeft, op proef aan dc troepen in Korea zal worden verstrekt. Het vest is gemaakt van geplet nylon en bevat geen metalen delen. De ondoordringbaarheid wordt verkregen doordat verschillende lagen van duurzaam nylon over elkaar zijn gelegd.
dat door gebruik van dit vest het verlies aan doden en gewonden belangrijk zal verminderen. Het vest zal delen van het lichaam beschermen, die het meest kwetsbaar zijn voor ernstige verwondingen.
Binnen de eerstvolgende weken zullen 1400 vesten naar Korea worden gezonden voor de infanterie. De uitvinding is nog niet vervolmaakt en wordt nog niet officieel aan het leger verstrekt behalve met het doel om er een proef mee te nemen.
---

Comité Irian Soerabaia
Op initiatief van de Eadan Perdjoangan Irian Oost Java, een organisatie, die streeft naar de inlijving van West Irian bij het grondgebied van Indonesië, werd Zondagmorgen te Soerabaia een vergadering gehouden met vertegenwoordigers van verschillende politieke partijen en verenigingen.
O.a. werd besloten tot de oprichting van een comité, dat de naam zal dragen van Panitya Pembebasan Irian Barat —
comité voor het bevrijden van West Irian. De bestuursfuncties in dit comité zijn als volgt verdeeld: voorzitter de Badan Perdjoangan Irian Barat, vicevoorzitter de Sobsi, eerste secretaris de Partai Komunis Indonesia, tweede secretaris de P.N.1., penningmeester de Indo Nationale Partij, voorlichting de Partai Murba. Ér worden verder verschillende secties gevormd. De sectie organisatie wordt gevormd door vertegenwoordigers van het Front Pemuda Indone- de Pemuda Kesatuan Indonesia en de Gerwis.
Het comité stelt zich ten doel de pogingen „van bepaalde elementen om West Irian af te scheiden van Indonesië" te bestrijden. Men zal de regering om steun verzoeken en er tevens te Djakarta op aandringen de R.T.C.-overeenkomst op te zeggen en de Unie op te heffen.
Men heeft het plan, bijeenkomsten te organiseren.
---

Color by „Technicolor“ Over loslopende broeken en gifgroene weiden Zwart-wit film blijft zijn waarde echter behouden
Op verzoek van enkele lezers begeef ik mij ditmaal op het glibberige pad van de kleurentechniek. In dit korte bestek is natuurlijk slechts een zeer globaal overzicht mogelijk: bovendien zijn de verschillende procédés gedeeltelijk geheim.
Het idee van de kleurenfilm is niet, zoals vaak gedacht wordt, iets van de laatste tijd. De Franse pionier Méliès kleurde reeds sommige van zijn filmpjes met de hand zoals dat met lantaarnplaatjes gebeurde. Het was echter de Engelse cineast Charles Urbun. die het eerst experimenteerde met de kleurenfilm. Hij begon met een systeem dat ontleend was aan de driekleurenphoto, maar bij de projectie vloeiden de kleuren niet in een, zodat de lijnen elkaar niet dekten: men ziet hetzelfde bij slecht afgedrukte gekleurde photo's in de goedkopere soort tijdschrifjes.
Een poging om zwart-wit-film te projecteren via de ronddraaiende kleurfilters voor het projectie-apparaat toonde hetzelfde euvel. Volgens de legende kreeg Urban tenslotte het juiste idee tijdens een bezoek aan Parijs. Daar bood men hem briefkaarten te koop aan, die er op het oog onschuldig uitzagen. Door een rood en een mica over elkaar te schuiven ontstond echter een beeld, dat het tegendeel van onschuldig was. Op grond hiervan experimenteerden Urban en zijn assistent Smith nu met twee filters, rood-oranje en blauw-groen. De gewone zwart-wit-film werd nu opgenomen met tweemaal de normale snelheid met een camera die uitgerust was met roterende filters, zodat de beelden afwisselend het rode en het groene filter passeerden. Ook de projector draaide met dubbele snelheid, zodat de beelden weer één werden: immers, het oog houdt een indruk nog even vast, nadat de bron al verdwenen is.
Natuurlijk had dit systeem gebreken: de projector werd door de hoge snelheid witheet, en soms klopte er iets niet met de filmsnelheid zodat eens bij een opname van marcherende troepen, de blauwe broeken der krijgslieden vóór de rode bovenlijven uitmarcheerden! Toch was Urban''s systeem, dat hij Kinemacolor noemde, verrassend goed: zo maakte hij een zeer geslaagd filmpje van de kroning van George V tot keizer van India in 1911.
Urban's patent werd in Amerika aangekocht, maar niet gebruikt vanwege de hoge kosten. Daar was het het Technicolor-systeem van Dr. Kalmus, dat tenslotte de oplossen bracht.
Twee methoden
Bij de moderne kleurenfilm worden twee verschillende methoden toegepast. De ene, waarvan Technicolor de meest bekende is, gebruikt speciale camera's waarin de kleuren gesplitst worden en op drie films geregistreerd, bij de andere wordt één film (monopack) gebruikt met meerdere lagen, en de kleursplitsing vindt plaats in de emulsie: het Duitse Agfacolor-proces is 'hiervoor het meest representatief.
Kalmus begon al in 1915 te experimenteren met filters, maar al gauw betrad hij andere wegen. Hij probeede het met een film met twee gevoelige lagen: Douglas Fairbanks Sr. maakte er in 1926 „The Black Pirate" mee, maar bij dc projectie krulden dc emulsies naar verschillende kanten. Pas in 1935 vond Technicolor met „Becky Sharp" zijn definitieve vorm.
Men gebruikt één camera en één lens, maar drie films: no. 1 en 2, respectievelijk gevoelig foor rood en blauw, zijn gecombineerd, met de emulsies tegen elkaar (bi-pack); no-3. gevoelig voor groen, zit apart. Door een systeem van prisma's en filters wordt het binnenkomende licht gesplitst en naar de drie lagen geleid, die dus eik een derde van het 1 beeld registreren. Men krijgt dus drie negatieven, die zelf zwart-wit zijn. In het laboratorium gaan zij in verfbaden, waar ze nu gekleurd worden in de aanvullende kleuren: het rode gaat dus in een blauu*groen bad, het blauwe in een geel bad en het groene in een violet bad. Dc aldus verkregen drie kleuren-positievcn (matrijzen genaamd) worden nu zo bewerkt, dat de verharde gelatine een reliefbeeld oplevert: vervolgens worden zij ovcrgebraclit op een gewone film, waar het sound-track al op is aangebracht. De aldus verkregen film kan nu met een gewone projector worden afgedraaid op normale snelheid, zodat Technicolor geen revolutie in de theaters veroorzaakt heeft.
Cinccolor en Magnacolor werken ongeveer volgens hetzelfde systeem maar met twee inplaats van drie kleuren, tegen elkaar aangebracht op een basis. Zodoende valt groen, geel en violet practisch weg. Agfacolor werkt, zoals gezegd, met een monopack met meerdere lagen: de opname-camera wordt daardoor eenvoudiger, maar het laboratoriumproces is veel ingewikkelder. Bovendien krijgt men het probleem om het geluid over te brengen op een kleurenpositie inplaats van op normaalfilm. De resultaten zijn zeer bevredigend: sommigen van U hebben wellicht „Munchhausen" gezien, of „Die goldene Stadt". In Amerika volgt Anscacolor dit systeem.
Orgie van kleuren
Ook voor de artistieke zijde bracht de kleurenfilm nieuwe problemen mee. Er is een speciaal colorscript nodig, om te zorgen dat de kleuren in opeenvolgende beelden niet vloeken: de echtgenote van de uitvinder, iNathalie Kalmus, js meestal technisch adviseuse bij Technicolor-films.
Het gaat niet aam om maar raak te draaien: evenals het spel van licht en schaduw in de gewone film moeten de kleuren iets zeggen, een zekere sfeer uitdrukken. Ik herinner me in dit verband de scènes in het nachtelijke oerwoud in „The Jungle Book": de diepblauwe tint gaf daar aan het geheel een sfeer van mysterie. Al vroeger paste men in gewone films kleur toe voor een speciaal effect. Zo zag ik eens een oude Wild West-film, waarin de schurk aan de schuchtere maagd (Bébe Daniels) een oneerbaar voorstel doet en plotseling zag men het gezicht der maagd vuurrood worden!
Deze ene kleurenvlek in een ongekleurde film had voor zijn onverwachtheid een zeer opvallend effect. Wellicht heeft de maker van de Technicolorfilm „The Princess and the Pirate" hieraan gedacht, toen hij Bob Hope zoveel bier liet drinken (hiertoe gedwongen door een boef), dat hij letterlijk groen werd van ellende.
In de eerste tijd van de kleurenfilm ging men zich te buiten aan een orgie van kleuren, die bovendien door verschillende technische onvolmaaktheden nog onnatuurlijk waren ook. De gifgroene weiden, de onwaarschijnlijk blauwe luchten en de
„bessensapkonen" (zoals mijn Hollandse confrater Jordaan ze noemde) van de spelers liggen ons nog vers in het verheugen. Dat is nu wel voorbij: buitenopnamen zijn soms verrassend natuurlijk en mooi van kleur. Toch ligt in deze vervolmaking het grote gevaar, dat de zwartwitte film verdwijnt en voor sommige genres zou dit wel degelijk een verlies zijn.
Ik denk hier vooral aan detective-stories, die hun werking voor een belangrijk deel ontlenen aan het „spel van licht en schaduw"; ik kan me niet voorstellen, dat een gekleurde Humphrey Bogart de artistieke waarde van de film veel zou verhogen.
Vooral: showfilms
Het terrein van de kleurenfilm ligt vooral op het gebied van de showfilm en de tekenfilm. Men vergeet niet licht de schoonheid van het ballei in „The Red Shoes", grotendeels dankzij de toepassing der kleuren, of van enkele scènes in „Night and Day" of ,JLiegfeld Fóllies'. Walt Disney toont zich ook in zijn gebruik van kleuren een meester: getuige zijn Silly Symphonies en de grotere films als „Snowwhite" of „Cinderella".
Hoe irreëler de sfeer, des te beter komen de kleuren tot hun recht: de werkelijkheid van elke dag daarentegen schijnt haar uitdrukkingsvorm meer in de zwartwit-film te vinden.
Maar we staan nog maar aan het begin: twintig jaar geleden zeiden we hetzelfde van de geluidsfilm, en over tien jaar zeggen we het wellicht van de stereoscopische film. Per slot doen de middelen er niet zozeer toe, wanneer het doel slechts bereikt wordt: een film die tevens een kunstwerk is. F. LETTINGA.
---

Thaise koning heeft bezwaar tegen grondwet
Welingelichte kringen in Bangkok melden, dat de koning van Thailand bezwaar zou hebben gemaakt tegen een bepaling in de nieuwe grondwet waarbij aan de regering de bevoegdheid wordt gegeven om in plaats van de koning orders uit te vaardigen voor troepenbewegingen.
In de vorige grondwet was het redht ot. troepenbewegingen te gelasten aan de koning voorbehouden.
De zegslieden deelden vooras mede, dat de koning wellicht wijzigingen in het ontwerp zal voorstellen.
---

MET DE „JOHAN” UIT SPELEVAREN Oude Indiëvaarder thans fraaiste emigrantenschip Vergrijsde zeelui maakten de proefvaart mee
„Hollands glorie" was aan boord, toen de voor omtrent zes millioen gulden tot emigrantenschip omgebouwde „Johan van Oldenbarnevelt" „naar buiten" ging, om te gaan proefvaren op de Noordzee. En Hollands glorie lachte wat om het stormsignaal, dat aan de kap v?-n dc Handelskade rood afstak tegen de donkere Amsterdamse hemel.
Hollands glorie dat was vijftig en meer jaren Nederlandse zeevaart, gerepresenteerd door vijfendertig kapiteins, zestig hoofdmachinisten en meer dan vijfhonderd andere leden van Amsterdams grootste rederij, de Stoomvaart Maatschappij Nederland. Hollands glorie, dat waren de nazaten van de De Ruyters, de Tasmannen, de Roggeveems, de Heemskerken, de Houtma.nnen en de nederiger Jan Claes-,- Gïjsbert Willems. en Joris Pieterszo- De „Nederland" had al zijn oudgedienden opgeroepen, om op deze vaart nog eens zout water te proeven en te praten over tijden van weleer. En de oudgedienden kwamen. De stuurlui er de oliemannen, de marconisten en de walbazen, de „meesters" en de bootslui. Twee volle dagen waren zij op zee. Twee volle dajjen haalden zij sterke verhalen op. En twee volle dagen woeien zij uit in de „harde wind". Want in het huis van de gehangene spreekt men niet van de strop. En van storm spreekt men alleen, nadat de reis gedaan is. Aan de wal.
nen, die deze groten dienden. Goed schip
De „Johan" is een goed schip. Meer dan twintig 'jaar oud. Maar vast op het vjater. En nog altijd zestien mijl. Een best schip. Acht van de tien kapiteins, die er ooit op voeren, waren aan boord. En toen ze er met elkaar over snraken, liepen er tranen over hun wangen. Van de wind natuurlijk. Kracht acht — nou ik zou zeggen negen.....
la de kapiteins. Die tussen '40 en '45 voeren, kwamen in de kleine salon op het C-dek bij elkaar. Daar staken ze onder een goed glas kapitein De Roever een pluim op de hoed. De directie had er niet bij willen wezen. Onzin, hadden meneer Olyslager en meneer Verschoor en meneer Jonckheer gezegd. Dat is een zaak van jullie alleen. Nu vond kapitein De Roever dat eigenlijk óók. Omdat het al zo lang geleden was, dat hij op de brug stond en omdat hij over die vijf veelbewogen jaren alleen maar een boek geschreven had. „De Nederland jn oorlogstijd". Maar dat lieten de anderen niet op zich zitten. De Roever moest op de schouders. „Eerlijk gezegd, dachten we dat je er een schijntje van terecht zou brengen, maar kerel, daar ga je. Hiep-hiep-hoera en van de frisse. Voor nou en nog eres". De „Johan" is een goed schip„Maar, dat je 't weet, dr is nooit zoveel over te doen geweest als indertijd over de „Rembrandt". En bootsman Hendrik Bongaarts, negenen-zeventig en sinds twintig jaar met pensioen, gaat ervoor zitten. „Dat zal je geweest zijn in '07 of 'OS, wil ik af zijn. Voor die jaren een pracht van een kast, al was-ie dan maar 3.400 ton. Gebouwd op de werf aan de Conradstraat. Maar toen-ie klaar was, wou-ie niet onder 't Oosterdok door. Net effetjes te breed. Heel Amsterdam liep uit om dat mirakel te zien. En gewrongen dat ze hebben. Een tikkeltje deze kant en een tikkeltje die kant, en laat-ie dr langs schieten... Tijden waren dat. Tijden zeg ik je. Zal ik je vertellen van toen op Semarang. Met Pasen. Op een avond ben ik dienstdoend kwartiermeester en komt van een Amerikaans zeilschip, een viermaster, een sloep met acht man. En matta matta, politie dr bij..."
De verhalen komen los. En Joop Hoorn komt erbij en bootsman Aalmoes van een-en-tachtig, die, gerust meneer, nog als maat onder mij heeft gevaren. En dan is er de wonderlijke historie van de familie van de gestorven Mekka-ganger, die aan de smeerplank kwam „semajangen , — dat is bidden zogezegd eer de hadsji zn zeemansgraf kreeg.
„Als ik 't óver moest doen, dan geen haar anders", bezweert Joop Hoorn. „En> nou moet je niet denken, da: 't allemaal boterlikken was. Heb ik als bootsman zijnde twee-en twintig gulden mi de week. Wordt m'n schip verkocht. Krijg ik geen cent van. Maar kom ik wèl bij de walploeg voor zestien gulden. Ik naar de directeur, de ouwe meneer Jcnckheer, de vader van de zoon. „Zo", zegt-ie, „ben jij die bootsman
die zes gulden meer wil hebben?" „Nee", zeg ik, „ik ben die bootsman, die ze zes gulden minder willen geven." „O", zegt-ie. „We zullen zien". Twee dagen later ben ik onderbaas voor drie-en-twintig gulden".
Nieuw schip
Twee volle dagen op zee. De „Johan" is een goed schip. Een nieuw schip na de verbouwing. Met de oude salons van Lion Cachet in volle glorie. Ge kunt daarvan denken wat ge wilt, maar eens keek de verwena.e Indischgast er zich de ogen op uit en hij verkeerde er als een vorst. En zo zal het straks de emigrant doen, die op de wereld geen schip zal vinden als de „Johan", omdat er in deze nuchtere tijd zo geen schip meer gebouwd wordt. Een schip met luxe statiesalons uit de dagen, dat het mooie niet op kon. Maar toch een schip zonder klassen. En een schip met practische hutten voor vier en voor zes man, tot een capaciteit van veertienhonderd per reis. Een schip, dat getuigt van Hollands glorie, zoals Hollands glorie, die er twee dagen mee uit varen ging, getuigt van het schip.
---

Coasters voor Indonesië
Volgens de secretaris-generaal van het ministerie van Verbindingen, Ir. Sutoto, heeft de Indonesische regering orders geplaatst voor in totaal 45 coasters, die in verschillende landen zullen worden gebouwd. Vijf van deze coasters, met een capaciteit van 250 ton zullen door de werven met motoren worden geleverd, de anderen, waarvan de grootsten een inhoud hebben van 700 ton, zullen worden uitgerust met Amerikaanse „Enterprise"-motoren. Deze coasters zijn aanbesteed op inschrijving door diverse landen en werden op grond daarvan op Italiaanse, Duitse, Belgische en Nederlandse werven gebouwd. De schepen zullen worden gebruikt om als boten van de Staatsrederij te worden ingeschakeld in het interinsulaire zeeverkeer. Gedeeltelijk zijn het vrachtschepen, gedeeltelijk gecombineerde vracht-passagiersschepen.
---

Kinderverlamming in Semarang
In de gemeente Semarang hebben zich in Januari weer drie nieuwe gevallen van kinderverlamming voorgedaan. Het betreffen hier twee kinderen van Indonesische en een van Chinese landaard.
Een van de kinderen is in het ziekenhuis opgenomen. Dc twee andere — lichte — gevallen worden thuis behandeld.
---

JOURNALISTEN GAAN CONFEREREN
In de maand Februari zal in Midden-Java vermoedelijk of anders in Semarang een conferentie worden gehouden van de afgevaardigden van alle Indonesische journalistenkringen uit heel Indonesië. Dc P.W.1., de Indonesische journalistenkring in Semarang, onder leiding van de heer Mashud, hoofdredacteur van de „Tanah Air" is belast met de organisatie van journalistenconferentie.
---

„Rasho Mon“ Opzienbarende Japanse film
De „New Vork T-imes" heeft Zondag een bespreking gewijd aan dc Japanse film ,Jtasho Mon".
In een artikel vsn zijn filmcriticus worebt gezegd dat zijn eigen onderscheiding als „beste buitenlandse film var: het jaar", die hj de film onlangs verleende, en de grote prijs van het filmfestival van Venetië „Rasho Mon" nog niet voldoend-; recht doen wedervaren. Hij droi:g er op aan de film te gaan zien, niet eenmaal doch tweemaal. Dc criticus schrijft dat het wonderlijke van deze film is. de kunde en intelligentie waarmee zij is vervaardigd. Akira Kurosawa, dc regisseur van tdiasho Mon", rangschikt zich hiermee , onder meest vooraanstaande fttmregisseurs, aldus de criticus.
---

25 Dollar voor „oorlogsophitser“ Professor Applebaum vond het ei van Colurnbus Gedelegeerden van V. N. schelden tegen betaling
Dezer dagen werd bekend gemaakt, dat de Verenigde Staten niet minder dan 36,9 procent van de uitgaven der Verenigde Naties voor hun rekening nemen, terwijl Rusland er slechts 11,9 procent van betaalt. Volgens Art Buchwald, de bekende medewerker van de New Vork Herald Tribune, vond een zekere professor Heinrich Applebaum dit niet fair. Deze goede professor heeft reeds gedurende zes jaar vergeefs getracht de wereld te verbeteren.Hij heeft daarvoor een uitstekend plan bedacht, dat tot dusver te weinig aandacht heeft gehad en daarom zond hy zijn plan naar de Herald, in de hoop dat publicatie er van in brede kringen een welverdiende belangstelling er voor zou wekken en aldus de begrotingscommissie aer v.N die de professor meende te moeten 'ignoreren, tot andere gedachten zou brengen.
Ziehier het plan, dat voor de financiële problemen der V.N. het ei van Colurnbus lijkt:
lar, dus 20 dollar per „oorlogsophitser".
1. Een der middelen om aan het nodige geld te komen en tegelijkertijd de langdurige, debatten in de V.N. te bekorten is aan de gedelegeerden de tijd te verkopen in plaats van hem gratis beschikbaar te stellen. De huidige bepalingen maken het de gedelegeerden mogelijk net zo lang te praten als zij het willen. En elke correspondent kan U vertellen dat het lang, héél lang kan zijn.
„Imperialisten" zou men voor 20 dollar per stuk kunnen verkopen. Wordt het meer dan vijf maal in een speech gebruikt, zo krijgt men het predicaat „vuile" er gratis bij.
„Schandelijke schender" zou 15 dollar kunnen kosten. Dc woorden „react ionnairen". „Wall Strcet bedriegers", ..fascisten", satellieten" en provocateurs" naar rato.
Aangezien het mogelijk is dat een gedelegeerde tijdens een Warm debat meer scheldwoorden nodig zou kunnen hebben dan die waarvoor hij tevoren aan het loket had betaald, zal men zaal-venters nodig hebben bij wie men voor dergelijke spontane opmerkingen terecht kan. Scheldwoorden te koop
Het Applcbaum-plan voorziet in het verkopen van de spreektijd, zoals dat bij ó; Amerikaanse radioomroep gebeurt. Een spreker zou 15 minuten, of 30 minuten, of een uur kunnen kopen, dan wel een korte drie minuten wanneer hij iets korts en belangrijks liceft te zeggen. Het tarief zou kunnen zijn 1000 dollar foor een uur tot 50 dollar voor drie minuten. Sommige landen zouden dan bankroet gaan, maar de rest zou er wel bij varen.
Een ander middel om aan geld te komen zou zijn het vaststellen van een tarief voor beledigende opmerkingen. Voor het debat zou een gedelegeerde zich met zijn speech naar een loket moeten begeven waar hij zijn beledigingen vooruit betaalt. Wil hij b.v. een ander land „oorlogsophitser" noemen, zo zou hij 25 dollar moeten betalen. Wenst hii het woord drie maal in zijn speech te gebruiken dan kan hij rabat krijgen voor ruime afzet, b.v. 60 dollels aardigs. ..
Aan de andere kant zullen 5 dollars worden uitOTtaald aan enig gedelegeerde, die iets aarddgs over een ander land opmerkt. Het maximum hiervoor zou gesteld moeten worden op 20 dollar, aangezien aangenomen moet worden dat geen land meer dan vier aardige opmerkingen aan het adres van een ander land kan bedenken.
Ten slotte kan men nog geld verkrijgen door iedere gedelegeerde die een punt van orde aanroert 10 dollar te berekenen. Wil hij een vraag herhaald hebben, zo zal hij 5 dollar moeten neertellen en voor geval hij een rapport in zijn geheel voorgelezen wil hebben, kost het hem 100 dollar.
Dit zijn zo enkele punten uit het Applebaum-plan. Het is duidelijk, dat wanneer de V.N. dit plan zouden invoeren, zij in drie maanden een belangrijk begrotingssurplus zouden bezitten, terwijl zij in een jaar in staat zouden zijn een eigen privé leger te betalen.
Aldus professor Applebaum, die nog opmerkt dat zijn plan niet alleen de financiële, maar ook de politieke problemen der V.N. zou oplossen.
---

HIJ HIELD HET HOOFD KOEL
De ontdekking van een brandende lont naar vijf staven dynamiet gelegd onder een stoel, veroorzaakte Woensdag een paniek op dc afdeling buitenlandse credieten van de „Bank of Ceylon", gelegen in het hart van Colombo.
Er was een algemene run naar dc veiligheid, totdat een bankbeambtc de lont uittrapte.
---

VRIJWILLIG DE GEVANGENIS IN
Her personeel van dc Gasrcgevangenis nabij Teheran is tot dc ontdekking gekomen dat er in Zijn werk plotseling een grote ommekeer is gekomen.
Instcde dat zij er voor moeten zorgen dai de gevangenen niet ontvluchten, hebben zij thans de handen vol om te beletten dat tal van personen binnendringen.
Twee dagen geleden gelvktr een honderd leden van de Islamietische vereniging .JFcdayan' gevangenis binnen te dringen als protest tegen hef gevangenhouden van hun leider Nawab Safravi, die reeds gedurende verschillende maanden in dc gevangenis zit.
Zij weigeren de gevangenis te ver. laten.
Hel is het gevangenhpcrsonc: dusver gelukt meerdere vrij.: „gevangenen" te weren.
Als gevolg van het doorbrek*■ de dijk van de Pörong-rivier i buurt van Gempol (Malang). kwam een frroot fredeolte van de omligg sawdhs onder water te staan en moes. ten 750 mensen de wijk naar hoger gelegen p'aatsen nemen.
---