Buitenland. Duitchland. De „Frankf. Zeitung" is volstrekt niet tevreden over de rede, welke von Bülow in den Rijksdag hield. Wie verwacht had, dat de rij'kskanselier voor den Rijksdag en het volk klaren wijn zou schenken over Duilschlands buitenlandsche staatkunde, moet wel teleurgesteld zijn, zegt het blad. Hij sprak als de chef van een handelshuis, die zich over de slechte resultaten van zijn zaak tracht heen te zetien door schoonklinkendc en troostrijke .Woorden. Maar dat neemt niet weg, dat daardoor de zaken niet beter worden. En het blad stelt de vraag, of het niet beter geweest ware de zaken ernstiger en grondiger te bespreken, dan met een soort optimisme er over heen te glijden. Dat Bülow dit deed wordt met .Verschillende voorbeelden aangetoond. Den geheelen toestand overziende zegt de „Frankf. Ztg." dat onder andere gebreken van de Duilsche buitenlandsche staatkunde er een is, die dringend voorziening behoeft; de Duitsche diplomaten worden te veel gekozen uit een bepaalde kaste, die daarvoor gepredestineerd schijnt. Hierdoor staat Duitschland achter bij de landen, die de bekwaamste mannen kiezen kunnen, zonder te vragen naar hun predicaat. En hieruit verklaart het blad gedeeltelijk de nederlagen der Duitsche politiek. Voor het andere deel echter ontstaan deze, omdat Rijksdag en volk te veel buiten de zaken w-orden gehouden, waardoor in het land Weinig begrip en weinig belangstelling voor ,die politiek ontstaan. Eerst als deze algemeen iworden, kan de toestand verbeteren. Want de betrekkingen tot het buitenland zijn een volksbelang en niet het arcanum van een gepreyilegeerde maatschappelijke klasse. --- Frankrijk. De „Radical" geeft een commentaar op de rede van Bülow. Het slot daarvan luidt: „Het zal goed zijn er nota van te nemen, dat de beide bondgenooten van Midden-Europa in 'houding volkomen overeenstemmen. De heer Von Bülow gaat arm in arm met den heer von Aehrenthal. Waarheen zullen ze ons Voeten? Het zou moeilijk zijn op deze vraag reeds thans een antwoord te geven. Wij moeten 'afwachten. --- Engeland. pc „Times" zegt naar aanleiding van von Bülow's rede in den Rijksdag, dat de kanselierspotitiek, wanneer de inhoud der rede haar eerlijke meening uitdrukt, een veelbelovend begin heeft gemaakt. Bülow heeft gezegd, dat de Duiische politiek mismaakt is voorgesteld; deze klacht heeft men vaker gehoord. In elk geval _jan mei, zich verheugen over de correctie der dwalingen in de Duiische buitenlandsche politiek en ook hierover, dat Duitschland aan Engeland in het constitutioneel geregeerde Turkije de hand toesteekt. Duitschland zal in den eersten tijd gelegenheid genoeg krijgen om het nieuwe Turkije, jegens hetwelk het zich zoo buitengewoon vriendschappelijk gezind toont, diensten te bewijzen, -waaruit blijkt, dat deze vriendschap oprecht is. Naar aanleidingvan Bülow's bewering, dat de betrekkingen tusschen Duitschland 'en Rusland de oude zijn, merkt het blad op, dat dit een schoone droom is van de idealisten, Welks verwezenlijking onder de tegenwoordige omstandigheden trouwens zeer moeilijk is. Want men" kan zich niet voorstellen, hoe de kanselier zich gelijktijdig te Petersburg en te Weenen aangenaam zat kunnen maken. Doch Constantinopel eu Petersburg zijn niet de eenige plaatsen, waar de onbescheidenheid van den Oostenrijkschcn associó de „comfortable arraiigehients" van Duitschland 'heeft blootgesteld. Ook in Rome isd at gebeurd. Bülow beeft gezegd, dat de betrekkingen tusschen Oostenrijk én Italië weer in 't lid gebracht kunnen worden. Maar zonder twijfel moet Hit deze operatie een vriendschap op voet -Van gelijkheid ontstaan. De verzekering, dat Italië iiiet meer als de ondergeschikte vazal Van Oostenrijk wil beschouwd worden, zou daartoe meer bijdragen dan een verwijzing naar al de gevaren, welke onafscheidelijk zijn van een avontuurlijke politiek. De door Bülow aangekondigde politiek van Duitschland ten opzichte der Orientconferentie ontvangt eenigszins uit de hoogte de goedkeuring en den steun van -de „Times". „Het is de politiek', zegt het Wad, „welk een groot volk en een staatsman waardig is. Wij wachten in spanning op de practische maatregelen, waarmee Bülow ze zal trachten uit te voeren. Lord Crewe heeft Dinsdag in het Hoogcrlmis, na een rede van een Roomsen spreker, meegedeeld, dat de regeering binnenkort een voorstel zal doen om wijziging te brengen in dat gedeelte van den kroningseed, waaraan Roomschen aanstoot nemen omdat het hun leer aantast. De vorige Lord Salisbury heeft indertijd daartoe al een wetsontwerp ingediend, maar het stuitte op verzet af. Ook nu zal de regeering niet aanstonds gewonnen spel hebben; dat beduidde haar gisteren een Prolestantsche lord. Men weet. dat in het Lagerhuis dezer dagen reeds een wetsontwerp als Lord Crewe aankondigde van Icrschen kant is ingediend. In den herfst vau het volgende jaar wordt lord Kitchener ontheven van het opperbevel over het Indische leger. De „Standard deelt mede, dat deze generaal dan lot veldmaarschalk zal worden bevorderd en opdracht zal krijgen, om in samenwerking met de koloniën de -weer-macht van het geheele rijk te rcorganiseeren tot één legermacht en een mobilisatieplan uit te werken voor een grooten oorlog. --- FEUILLETON. Waarheid bovenal. Verhaal door BERTA KEUREN. 111 Ml !■■■ WHH__| De Maartzon scheen helder door de dikwijls gelapte gordijnen en toonde met onbarmhartige scherpte, dat het geheele meubilair van de kamer even oud en versleten was als de gordijnen, die thans aan het eind van den ■Winter reeds lang hun oorspronkelijke helïlerheid hadden verloren. Op de muren zat hier en daar een nieuw stuk behangselpapier niet bonte kleuren, brutaal en opdringerig, alsof het eeus goed duidelijk wilde maken, hoe verschoten al het overige was. Het best kwam daarbij nog een met reeds kaal ge.Worden groene geribde stof bekleede canapé 'Weg, die met veel vertoon tegen den langsten Wand onder een leelijke oleographie hing, terwijl het kleed, dat onder de tafel lag, slechts nog maar hier en daar een spoor van kleur had eu er precies uitzag, alsof men het bij ongeluk met den verkeerden kant boven had gelegd. Alleen één hoek van de kamer zag er cenigslins gezellig uit Een oude heeren-schrijftafcl, een zoogenaamde secretairie, had daar in de nabijheid van het venster haar plaats gevonden. De vakken van het bovenstuk waren met boeken gevuld, welker glad geworden banden bewezen, dat ze druk gelezen waren. Op het schrijfblad stonden naast de schrijfportefeuille een ouderwetsche koperen lamp en een inktpot van hetzelfde metaal, die blank gepoetst waren en in de zon schitterden. De daarop gegraveerde inscripties vermeldden, 'jat de dichter en schrijver Theodoor Gilbert ".eze voorwerpen ongeveer 85 jaar geleden van '•'Ju vrienden had ontvangen als een herinnering aan de gemeenschappelijk doorleefde «uiversiteitsjaren. In versleten, min kostbare nandjes lagen daarnaast de „Studies" van Stifdftß 611 de gedichten van Lenau, terwijl twee lo1} van -storn"»'s novellen in nieuwe, schit«erend roode banden hier niet recht bij schenen te passen. liicf°„e. dc schrijftafel hing in een eenvoudige yst het portret van een jongen man, wiens »*aa* gelaat met de donkere dwepersoogeo en het hooge, vrije voorhoofd tot buitengewone geestesgaven deed besluiten. Een krans van wilde rozen, sierlijk en net met waterverf geschilderd, omgaf hét portret en er onder stond in sierlijke letters: „Waarheid bovenal." Naast dit middenstuk waren allerlei platen uit tijdschriften zonder glas of lijst met punaises aan den wand bevestigd, welke een goeden, door de studie der kunstgeschiedenis gevormden smaak verrieden. Bij het tweede venster zat over het borduurraam gebogen een vrouw, die er even versleten en verkleumd uitzag als hnar omgeving. Ze had den hoek van een damasten tafellaken in het raam gespannen en wendde geen oog van het kunstige monogram af, dat onder haar rusteloos op en neergaande naald zijn voltooiing tegemoet ging. Het was volkomen stil in de kamer. Uit het aangrenzend vertrek hoorde men echter nu en dan geluiden, zooals die worden veroorzaakt, wanneer de boel in de keuken wordt opgeruimd, en het zachte gezang eener jeugdige, welluidende stem: Als de Meilucht waait, Smelt iii 'tbosch de -'sneeuw; Dan steken de kleine vogels De kopjes omhoog. De vrouw bij het borduurraam werkte onvermoeid door met gelijkmatige bewegingen als een machine. Eerst toen de zon op het witte damast scheen en haar oogen pijn deed, maakte ze een pauze om haar stoel een weinig achteruit te schuiven. Elk jaar komt de lente, Dan is de winter voorbij; De mensch heeft echter Slechts eenmaal Mei... klonk het nu heel duidelijk uit het aangrenzend vertrek. Juffrouw Gilbert luisterde een oogenblik en knikte met het hoofd, terwijl ze zuchtte. Toen riep ze: Dora, ben je nog altijd niet klaar? De dokter heeft immers gezegd, dat je moest gaan wandelen, zoolang de zon schijnt Het zingen hield op. Ik kom dadelijk, moeder! antwoordde de stem, die ook bij het spreken een aangenamen, wreeken klank had. Kort daarna trad een jong meisje over den drempel en nu zag de zon voor de eerste maal in dit vertrek iets, waarover ze zich onvoorwaardelijk verheugen kon. Ze lachte letterlijk in een paar schoorte, Schitterende, donkere oogen, welke haar even vroolijk be«roetten. -— O, wat schijnt de zon mooi, moeder! zei het jonge meisje. Gaat ge niet met mij Wandelen ? — Maar, Dora, ik ben immers nog nooit op een werkdag gaan wandelen, antwoordde de vrouw, die reeds weer ijverig werkte, bijna verontwaardigd. Waarvan moeten we de volgende weck leven, wanneer ik niet Zaterdag het damasten tafelstel geheel gereed kan afleveren? — Maar laat me u dan ten minste bij het onderleggen helpen, moeder. :— Neen, neen, de dokter heeft gezegd, dat je eiken dag in de frissche lucht moet. Als je eerst weer zoover hersteld bent, dat je onderwijs kunt geven, verdien je meer dan ik en dan kan ik er ook eens mijn gemak van nemen. Maar zoolang je er zoo bleek en smal uitziet, krijg je stellig geen betrekking. Ze beschouwde haar dochter met een bekommerd gelaat Wat zag het meisje er onheduidend uit in het afgedragen donker huisgewaadl Het eenige mooie aan haar vond ze de oogen. Voor de nog als in den knop verborgen bekoorlijkheid dezer buigzame gestalte en dit fijne gezichtje had ze geen oog. Met een zucht boog ze zich weer over haar werk. Hoe weinig geleek het meisje toch op haar moeder! Jammer! Zij was een flink ontwikkelde blondine geweest, die de oogen van alle mannen tot zich had getrokken. Thans trouwens was haar weelderig haar grijs geworden ; kommer, en zorgen hadden de kleur van haar wangeh doen verdwijnen en haar volle figuur was door het voortdurend stilzitten plomp en vormloos geworden. Ook tusschen de fijn ge teeken de wenkbrauwen van het meisje was een kleine rimpel van zorg gekomen. Doch ze verdween even snel weer, als ze gekomen was, en een glimlach vol hoop vloog over het gelaat van het jonge meisje. — Moeder, is de brievenbesteller er al geweest? vroeg ze op levendigen toon. :■-- Ik weef het werkelijk niet, kind. Ik heb er niet op gelet; Hij heeft toch nooit wat voor ons. — Maar nu zou hij toch — bracht Dora er tegen in. Ze voltooide den zin niet, maar voegde er dadelijk na een diepe ademhaling bij: Moeder, wat zou het toch heerlijk zijn, als mijn vertelling werd aangenomen! — Ze zal wel weer teruggezonden worden, zei . iuffrouw: Gdb_ert droogten. Ik heb het bij je vader zoo dikwijls mee beleefd. Drie-, viermaal moest hij soms zijn werk inzenden, eer het aangenomen werd. En hij was toch een gestudeerd man en ouder dan jij. — Maar ten slotte zijn toch al zijn verhalen gedrukt, merkte Dora 'bedeesd op. en hij zou zeker beroemd zijn geworden, als hij maar langer had geleefd. Ze hield een oogenblik op. Weet ge nog, vroeg zij toen aarzelend, hoeveel geld hij ontving, als een verhaal aangenomen werd? — Hoe zou ik dat thans nog weten? antwoordde haar moeder een weinig ongeduldig, — na zooveel jaren! Het was ook heel ongelijk. Rijk zijn we er in elk geval niet bij" geworden. '—. Ge hebt mij toch eens verteld, dat hij zijn schrijftafel daar voor zijn eerste honorarium heeft gekocht. Dan moet het loclï nog al veel geweest zijn — zeker meer dan honderd mark? Ze was naar 't venster gegaan en keek verlangend naar den blauwen hemel op. — Weet ge, wat we gingen doen, als ik zooveel geld kreeg? vroeg ze langzaam. Wij voeren den Rijn op, naar het Zevengebergte — op een helderen, warmen voorjaarsdag, als do ooflboomen bloeien. Daar, waar de vlakte ophoudt en de bergen beginnen, moet de Rijn zoo heerlijk schoon zijn. Ge zijt er in uw jeugd immers eenmaal geweest, moeder, maar ik ben nog nooit Dusseldorf tiitgekoraen, behalve wanneer we een schooluitstapje naar Kaiserswerth of naar den Grafenberg maakten. Men behoeft maar l>vee uur met den trein te rijden om in 't Zevengebergte te komen. Dat kan niet zoo duur zijn, en boterhammen kunnen we meenemen. Ze had steeds driftiger gesproken. Vindt ge dat ook niet heerlijk? Haar moeder schudde het hoofd. Wat heb je toch altijd voor ideeën I Ik ben al heel tevreden, als .we maar eens op een goedkoopen Zondag naar den dierentuin kunnen gean. Had ik maar een fatsoenlijke Zondagsche japon 1 — Wel, natuurlijk, zei Dora haastig, een Zondagsche japon moest ge eerst hebben. En voor mij, vervolgde ze peinzend, zou ik ook eens wat moois koopen. Als ik zoo voor de nitstalvensters der magazijnen sta, maar vooral als ik zie, wat de boekhandelaars hebben uitgestald, bekruipt mij een onbeschrijfelijk verlangen om eens iets heel overbodigs te koooen, alleen maar omdat bet mooi is: een schilderij van Böcklin — ik bedoel natuurlijk slechts een reproductie, want ik geloof, dat de echte vreeselijk duur zijn, <— of een kunstgeschiedenis met platen, of een bun-i deltje gedichten. — — Houd nu toch" op, viel haar moeder haar werkelijk boos in de rede. Je lijdt zeker, aan grootheidswaanzin! Schilderijen en boeken te willen koopen, als men zoo noodij» een paar nieuwe schoenen moet hebben! Hoe kun je er aan denken, al het mooie geld uit • te geven voor totaal overbodige zaken! En l ik moet me afbeulen, dag en nacht ~ — Ik heb het immers nog niet eens, zei • Dora schuchter en de blijde glans verdween 1 uit haar oogen. Zware voetstappen op de trap. een kloppen'! op de deur. Dora luisterde. Misschien de brie-i j ven bestel ler! Juist, hij was het. Aan juffrouw Dora Gil- . bert, zei hij en overhandigde haar een groot j ten brief. Haastig scheurde Dora' het couvert open , en legde het manuscript, dat er inzat, op - de schrijftafel. Ze moest gaan zitten, zoo knik-i t ten haar de knieën. Daarna vouwde ze den { bijgaanden brief open en las: „Het verhaal, dat u mij ter beoordeeling j toezond, moet ik u tot mijn leedwezen terug- j zenden, ofschoon ze mij schijnt te bewijzen, dat u het talent van uw belaas te vroeg overleden vader, mijn onvergeteliiken, waarden , vriend, hebt geërfd. U hebt een helderen, vloeienden stijl en een goede manier van; j voorstellen. Maar de ideeën! Men bemerkt, j dat u nog zeer jong bent en het leven ge-;} heel niet kent. Ook uw natuurschilderhu-en,- ■ hoe aardig en poëtisch ze menigmaal ook gevoeld zijn, maken den indruk, alsof ze in de. kamer zijn ontstaan U moet nog -leeren' met eigen oogen te zien en het geziene mat > eigen woorden weer te geven. Laat u door . deze eerste teleurstelling niet ontmoedigen,- ■ maar zend mij van tijd tot tijd nieuwe proe- ' ven, die ik met de grootste belangstelling zal '; onderzoeken. .Wacht u er bovenal voor om f uw phantasie te groote speelruimte t - gun- ; nen. Schilder wat u kent. Van zelf zult gt » rijker worden aan levenservaring. Maar de J natuur moet ge bestudeeren. Het is niet vol- f doende, dat men haar lief heeft, men moet ,1 ook heel vertrouwd met haar zijn.' (Wordt vervolgd.) --- Oostenrijk-Hongarije. Bijna alle bladen van Weenen bespreken de rede van den Duilsclicn rijkskansclier. De „Neue Freie Presse" zegt: Men voelt, dat hielde leidende staatsman van een werkelijke eu eerlijke vrede-mogendheid heeft gesproken, de minister van een mogendheid, die, waar ze haar woord verpand en een belofte gedaan heeft, haar beloften trouw houdt, niet alleen naar de letter van het Verdrag, maar naar de groote lijnen van de belangen, waaruit het ontstaan is. De rede, die een krachtige geruststelling voor alle vrienden van den vrede is, zal in Oostenrijk-Hongarije met dankbare sympathie worden opgenomen. Ook het „Wiener Tagebl." vestigt in de eerste plaats de aandacht op de ondubbelzinnige b-ouw aan het verdrag, welke liit de rede blijkt. Andere bladen spreken van den vricndscriappelijken toon, welke er in heerscht. Oostenrijk versterkte de vorige week de garnizoenen van Trebiuje, Mazko en Bilek elk met 2000 man, dat van Mostar met 6000 en die van Serajewo en Bocche di Cattaro elk met 5000 man. Men verwacht in Zelenika nog 16000 man, die door Bosnië en Herzegowina worden gezonden. De spoorweglijnen van Brod (in het Noorden van Bosnië) tot Zelenika (in de bocht van Cattaro) waren 15 dagen voor het particuliere verkeer gesloten en uitsluitend voor militaire doeleinden gereserveerd. Het fort boven Spitzt wordt in groote haast m staat van verdediging gesteld. Een Oostenrijksche torpedoboot is bij Bocche di Cattaro gestrand en schijnt voor de marine verloren te zijn. --- Rusland. De uiterste rechterzijde der Doema heeft een interpellatie ingediend, strekkende öm de regeering te verzoeken, het woonrecht der Joden in Rusland nog'meer te beperken. Voor eenigen tijd heeft de "minister van binnenland-, sche zaken een circulaire uitgevaardigd, waarbij bepalingen gemaakt werden voor de uitbreiding van het woonrecht der Joden. De omstandigheden hebben, vooral tijdens den Oostaziatischen oorlog ertoe meegewerkt, dat Joden zich vestigden in landelijke districten, waar zij het woonrecht niet hadden De minister van binnenlandsche zaken heeft nu in bedoelde circulaire bepaald, dat Joden, die tot 13 Augustus 1906 in een zekere streek woonden, daar woonrecht zouden hebben, totdat een algemeene regeling der Jodenquaestie zou zijn tot stand gekomen. Het is'tegen die bepaling, dat de uiterste rechterzijde zich met haar interpellatie richten wil. Zij waagt, wat de regeering denkt te doen, om de nauwgezette toepassing der bestaande Jodonwetten te bevorderen. Het antwoord der regeering op die vraag zal zeker met belangstelling worden tegemoet srezien» --- Maatschappij ter bevordering van Landb. en Nijverh, in bet Westerkwartier. Gistermiddag werd ten huize van den heer] J. Vogelzang ie Grijpskerk de 121ste Algem.-vergadering van bovengenoemde Maatschappij gehouden. De voorzitter, de heer G. A. Talens, opende de druk bezochte vergadering met een woord van welkom. Na voorlezing der notulen, die onveraim derd werden goedgekeurd, werd mededee-i ling gedaan van de ingekomen stukken. Öe secretaris las voor een schrijven van de landbouwvereen. „Middelbert en Omstreken", waarin aan de Maatschappij het verzoek wordt gedaan adhaesie aan haar aan de Tweede Kamer gericht adres te betuigen. In dit adres wordt de aandacht der Kamer verzocht voor de dit jaar zoo menigvuldig voorkomende ziekte bij het vee: de wrang. Adressante acht den tijd nu gekomen om de ziekte grondig te onderzoe-i ken en middelen ter voorkoming te beramen. Werd voor kennisgeving aangenomen en voorgesteld dit stuk te behandelen bij punt 10, Over de Industrie van de chilisal-; peter en kalizouten hield de heer M. J. Manslïolt hierna een zeer leerrijke en aangename causerie. Spreker heeft het Wereldverbruik van deze kunstmeststoffen op kaart gebracht en gaf der vergadering aldus een beeld van het enorme verbruik dezer stoffen. Vervolgens deelde hij mede hoe de chilisalpeter, die zich aan de oppervlakte bevindt, en de kali, die op groote diepte wordt gevonden, vóór het in den handel brengen, klaar wordt gemaakt. Hij verduidelijkte een en ander met lichtbeelden, die den aanwezigen een juist beeld gaven van de vele werkzaamheden, die eerst verricht moeten worden, vóórdat deze meststoffen in het bezit van den boer zijn. De voorzitter bracht hem namens de vergadering een hartelijk woord van dank en riep hem een tot weerziens toe. Hierna ging men over tot de verkiezing van drie leden in het bestuur wegens aftreding van de heeren A. K. Schuiringa, Jb. de Waard en J. W. Zantinga. Het stembureau werd gevormd door de heeren D. Meijer, J. Schuring ga en A K. Pol. De uitslag der stemming was, dat met groote meerderheid de aftredende' bestuursleden werden herkozen, die, voorzoo-i ver ze aanwezig waren, de benoeming aan-i namen. Het voorstel van het bestuur tot het hou.-: den eener tentoonstelling van zomer-: zaaigranen, peulvruchten, klaver, gras- en tuinzaden in Februari of begin Maart 1909 werd bij acclamatie aangenomen, evenals het volgende bestuursvoorstel, betreffende het houden eener keuring van éénjarige springstieren in April 1909. Het zooeven gemelde stembureau fungeerde eveneens bif de verkiezing van een lid in de commissie voor de stiereiikeuring in plaats van den heer H. Harkema Wzn., die niet herkiesbaar was. Het bestuur beval hiervoor aan de. heeren D. Doornbos en P.: T. Gaaikeina. De uitslag der stemming was, dat op den heer Doornbos 17 en op den heer Gaaikema 48 stemmen werden uitge-- I bracht, zoodat laatstgenoemde verkozen was. Deze nam zijn benoeming aan. jj De commissie bestaat uit de heeren A. K. » Iwema, A. Homan, T. Meijer en Jac. Iwcma. De verkiezing van een plaatsvervan■ gend lid in de commissie voor de centrale ' stierenkeuring te Groningen had tot uitslag, : dat bij tweede stemming verkozen werd. de ' heer J. Bolt met 34 van de 67 uitgebrachte stemmen. Op den heer J. Wiersma werden ' uitgebracht 31 stemmen. Beide heeren waren aanbevolen door het bestuur. Bij de drie werd telkens bij ; monde van den heer Meijer de uitslag bei kend gemaakt. Het stembureau werd door 1 'den voorzitter een woord van dank ge; bracht. , Het volgende bestuursvoorstel betrof de . medewerking tot oprichting van een . land bouwfederatie in deze provincie. De voorzitter en de secretaris gaven enkele toelichtingen. Eerstgenoemde , vestigde de aandacht der aanwezigen op de vergadering, waar ook afgevaardigden aanwezig waren van de Gron. Mij. van Landbouw I en van den Veenkolonialen Boerenbond e. a., eenigen tijd geleden gehouden. Hier was de r kwestie van fusie der drie groote landbouw| maatschappijen in deze provincie besproken. In deze vergadering was door de Gron. Mij. van Landbouw verklaard, dat fusie vrijwel Onmogelijk was en dit wel om financiëele redenen. leder lid van de aangesloten vereenigingen zou toch een gulden contributie moeten betalen, wat bezwaarlijk werd geacht. Men had toen de gedachte gehad om een landbouwfcdcralie op te richten, wat gemakkelijker en veel goedkoopcr was. De leden zouden dan 10 et. behoeven te contribueeren. De drie verecnigingen beschikken over een ledental van pl.m. 5000. Verdere inkomsten zou het bestuur, dat bij de totstandkoming uit 'de drie vereenigingen kon worden gekozen, zich verschaffen door'om steun bij het „Fonds voor den landbouw", te' Groningen, aan te kloppen. Verder zou men zich tot de Staten dezer provincie kunnen richten met het verzoek 1 pet. op de ongebouwde eigendommen te gaan heffen. Dit zal dan ongeveer f 5200 Opbrengen. De heer F. II o m a n betuigde zijn sympathie met het oprichten van een landbouwfederalie. Er zal dan meer tot stand gebracht kunnen worden in de vereen, dan tegenwoordig, zooals dat gebeurt bij de Gron. Mij. v. Landbouw. De vergadering hechtte met algemeene 'stemmen hare goedkeuring aan het bestuursvoorstel. Hierna vroeg de heer K. K. Schuiringa het woord. Hij vestigde de aandacht der aanwezigen op een in Oet gehouden vergadering te Veendam. Hier sprak voor den Veenkolonialen Boerenbond de heer J. Bs. Westerdijk, voorzitter van de Gron. Mij. v. Landbouw, 'die in zijn recle uitdrukkingen bezigde, die minder vleiend voor de Mij. in het kwartier waren. O. a. had hij beweerd, dat deze Mij. niets uitrichtte, dat hier heerschte de districtsgeest en dat zij alleen gezellige vergaderingen met dames hield. Spr. vond het jammer, dat de heer Westerdijk dergelijke uitdrukkingen bezigde. Hij richtte zich nu tot het bestuur met de vraag of dit meegaat met de woorden van den heer Westerdijk pn zoo niet, wat het dan denkt te doen. De voorzitter merkte op, dat het bestuur zijn aandacht reeds aan deze zaak had geschonken. Ook hem waren de woorden, door den heer Westerdijk gesproken en opgenomen in het uitvoerig verslag, voorkomende in het „Nieuwsblad v. h. Noorden, opgevallen. Het bestuur was in correspondentie getreden met den heer Westerdijk. Deze handhaafde in zijn brief zijne beweringen, hoewel hij ze eenigszins in een ander daglicht plaatste. 'De heer U. J. Man s h o 11, die op die vergadering tegenwoordig was. sloot zich bij het schrijven van den heer Westerdijk aan. Zooals hem uit de toelichting, gegeven door den heer Westerdijk, gebleken was, had deze een eenigszins andere bedoeling met zijn Woorden. De "heer K. K. Schuiringa merkte op, 'dat er in zijn schrijven, alhoewel hij iets van zijn woorden terugneemt, toch doorschemert, dat hij er zoo over denkt. Als resultaat van de correspondentie had het bestuur een motie gesteld, die aan het oordeel der vergadcriug werd onderworpen. Aldra gingen er stemmen op, dat hier woorden in voorkwamen, die misplaatst Waren. Twee amendementen werden op deze motie voorgesteld, die beide werden aangenomen. Deze hadden tot ampele bespreking aanleiding gegeven en het verschil van gevoelen over deze kwestie duidelijk doen blijken. Ten slotte werd met ol stemmen voor, 12 stemmen tegen en 3 blanco de volgende --- Italië. De „Tribuna" is over de rede van Bülow nog al goed te spreken en heeft warme waardeering voor de vredespolitiek van den rijkskanselier, welke ertoe zal leiden om conflicten buiten te sluiten. Het „Giornale d'ltalia" erkent, dat de Duitsche rijkskanselier heel voorkomend tegenover Italië is, maar oordeelt toch critischer. Het meent, dat zijn rede niet alle wolken heeft kumieii verstrooien. Als het Drievoudig Verbond Duitschland zoo aan 't hart lag als het verbonden Italië, zou Bülow weinig gesticht zijn voor 't geen Oostenrijk deed. Het blad vreest, dat de tegenstand van Oostenrijk-Hongarije niet bevorderlijk zal zijn aan de sancti.oneering van den nieuwen toestand door Europa, --- Turkije. De „üaily Chronicle" verneemt uit Konstantinopel, dat ecu ernstig voorval de spanning tusschen Turkije en Oostenrijk heeft verergerd. Het comité' voor het boycot tegen Oostenrijk heeft nl. sloepen, waarin bagage van Oostenrijkers werd overgebracht, laten zinken. Men kan. dientengevolge het vertrek van den Oostenrijkschen gezant iederen dag verwachten. Het roekelooze optreden van de .long-Turken — zoo heet het verder — maakt de positie van Kiamil pasja onmogelijk. Deze wil, dadelijk nadat Maandag de volksvertegenwoordiging is geopend, als grootvizier aftreden. --- Zes- of twaalfklassige scholen. Gisteravond werd in het Huis de Beurs, vXriwege de afdeeling Groningen van het Mederl. Onderwijzersgenoolsohap, een vrij druk bezochte openbare vergadering gehouden, waarin door de heeren KI. de Vries Szu., lil der plaatselijke commissie van toezicht op het lager onderwijs te Amsterdam, en B. Laarman hoofd eener school te Groningen, werd behandeld hel onderwerp: zes- óf twaalfklassige scholen. De vergadering werd o.a. bijgewoond dooiden arrondissemeuts-schoolopziencr, de wethouders Doornbos en Van Swindereu, de secretaris der gemeente, dr. Pekelharing eu verschillende raadsled ca. De heer Dó Vries, die zich al dadelijk als een sterk voprsia__er van de 6-klassige school deed kennen, wees er op, dat veel administratie het ambulanlisme, de groote scholen samen een vrij zwaren last vormen, die het schoolleven, vooral in de groote steden drukt. En toch: met het onderwijs als zoodanig heeft dat alle, niets te maken. Naar sprekers uieeiiing wordt het onderwijs geschaad eu de belangen der kindereu worcien niet in voldoende mate behartigd, wanneer men de 6-klassige scholen in 12-klassige verandert. Het geheel vau klassen, die de school vormen, mag niel ecu logge massa zijn. De school moet ecu organisme zijn, dat buigzaamheidl, lenigheid, veerkracht, leven gegeven wordt en waarin gelet moet worden op de belangen vau elk individu'tje. Naast de verstandelijke opvoeding moet worden gelet op de lichamelijke ontwikkeling. Er moet éénheid zijn ep die eenheid zal des te moeilijker worden verkregen naarmate het personeel uitgebreider is. Do logge massa's der 12-klassige kazernescholen zijn de bolwerKen van conservatisme bij ons onderwijs Overgaande tot het meer in bijzonderheden bespreken van de ïiadeelen der 12-klassige scholen en de voordeden van de 6-klassige, zeide spr. tlat de halrjaarlij.ksclie verplaatsingen op d_ 12-klassige scholen in de praktijk niet meevallen. Wel opmerkelijk is het, dat men op scholen voor meer gegoeden de half-jaarlijksche cursussen zoo goed als nooit aantreft. Men komt aan deze overplaatsingen door het opschuivingsstelsel van onderwijzers wel zooveel mogelijk tegemoet, maar dat sleisel is evenzeer een behoefte bij jaar-klassen. Het overgaan is voor kinderen zoowel als onderwijzers altijd een moeilijke kwestie geweest en die kwestie moet door half-jaarlijksche verplaatsingen niet nog moeilijker worden gemaakt. Spreker kwam verder op tegeii de bewering, dat het om 't half jaar opnemen, van leerlingen een voordeel zou zijn. Kleine kinderen behooren, zeide spreker, niet zoo spoedig op groote scholen aan te landen; daarvoor zijn de opleidingsscholen, en heel de strooming van onzen en den toekomstigen tijd zal er op aan sturen, om de kinderen later op de scholen toe te laten dan op den daarvoor thans aangegeven leeftijd. Goed voorbereidend onderwijs, waaraan elk kind. ,maar juist dat van behoeftige ouders, dringend behoefte heeft, is, aansluitend bij de lagere school, een eerste eisch. Spreker zeide. dat elke school in haar omgeving een centrum moest zijn voor samenwerking: van samenwerking tusschen het.onderwijzend personeel en de ouders dei* kinderen en die samenwerking lijdt onberekenbare schade doordat hel ambulant hoofd daar tusschen staat. Het ambuhtntisme wensch te spreker buiten zijn beschouwingen te laten, maar hij wilde er toch op wijzen, dat alles, wat die samenwerking tegenhoud, moet worden bestreden. Gelukkig vond spreker het, dat het instituut ouderavonden langzamerhand meer en meer gewaardeerd wordt. Dit is van opvoedkundige waarde, maar het onderwijzend karakter wordt er niet minder door versterkt. En om dat te bevorderen, verdienen de 6-klassige scholen verre de voorkeur, omdat de ouders dan dichter bijwonen en liet onderwijzend personeel beter voeling met hen kan houden. Op een school is meer noodig, zeide spr., dan leerlokalen; men moet hebben pleinen, boomen, een plaats voor spelen, terwijl schooltuinen ook zeer noodzakelijk zijn. De kazerneschool vraagt voor zich zelf te veel ruimte dan dat zij aan tieze zaken zou kunnen denken. 500 kleinen, in één inrichting opgehoopt, kunnen niet voldoende datgene bekomen, waarop ze recht hebben. In aard en wezen is de 12-klassige school dus conservatief. En eindelijk is ze ook conservatief ten opzichte van een goeden onderwijzersstand. In plaats, dat de leden van het pers> necl elkander kennen als goede medewerkers aau eenzelfde taak, wordt op de kazernesehole;i door den „generaal" (liet hoofd van de school) uit de hoogte het bevel gevoerd. Spr. Vsindigde met uitdrukkelijk aan te prijzen het Jsysteem der 6-klassige scholen. De heer La ar man, voorstander van 12--klossige scholen, kreeg hierna het woord. Spr. zeide, dat op den voorgrond moet slaan, dat het onderwijs van tegenwoordig klassikaal moet zijn. Al had dat onderwijs ook belangrijke nadeden, dan zou men het 'toch ais noodzakelijkheid moeten aanvaarden. Maar bij dat aanvaarden ligt op ons de noodzakelijke plicht zeide spreker, om de bezwaren, die am het klassikaal onderwijs kleven, zooveel mogelijk weg te nemen. Een van de grootste bezwaren in het verschil in ontwikkeling tusschen verschillende leerlingen. De voornaamste oorzaken hiervan liggen in verschil vau aanleg, \