COREESPONDENTIE. Molleboontjes". Zusje vond het tooverboekje heel aardig en ik moet zeggen, dat jullie het netjes gemaakt hebt. Wat aardig, dat je vader een poppenledikant voor Truusje maakt! Daar zal ze wel heel blij mee zijn! Mijn dochtertje heeft geen groote verwachtingen, want we hebben besloten, dit jaar geen Sint-Nicolaas, doch Kerstfeest te vieren, omdat mijn groote kinderen dan ook thuis komen en we dus weer eens allen bij elkaar zullen zijn. Ik vind het feestvieren toch zoo betrekkelijk, als de familie niet compleet is; men denkt dan voortdurend aan de afwezigen. F. K. Natuurlijk vind ik het goed, dat je Weer met ons mee doet. Jantje S. te Schildwolde. Het is heel jammer, dat jullie door ziekte van den onderwijzer een geheele week de school moest verzuimen. Dat zijn de nadeelen van het buitenleven. Als er in de stad een onderwijzer ziek wordt, heeft men onmiddellijk een „tijdelijken" bij de hand, zoodat het onderwijs doorgaat. Berend H. te Geesbrug. Weizoo vriendje, heb je de schaatsen al onder gehad? Het was inderdaad wat al te vroeg en dus niet te verwonderen, dat het van korten duur was. Voor de arme menschen zou het verschrikkelijk geweest zijn, als het nu reeds was blijven vriezen. Omtrent het winnen van prijzen en het plaatsen van bijdragen kan ik je niets berichten. „Kleine Neger". Weizoo, is er nu al een door het ijs gezakt ? Het zou ook wel wonder zijn, als het niet zoo was. Al die bengels, die zich te vroeg op het Ijs wagen en daardoor het leven van anderen noodeloos in gevaar brengen; moesten, nadat ze op het droge gebracht zijn, een flink pak slaag krijgen. Ik herinner me, dat jaren geleden een werkman, die vader van vier kindenen was, in een bijt sprong om een jongen te redden, die onder het ijs geschoten was, nadat men hem herhaaldelijk gewaarschuwd had, dat het ijs in de nabijheid van de bijt zeer gevaarlijk was. De jongen werd bewusteloos uit het water gehaald, doch in een nabijzijnd politiebureau bijgebracht. De man echter kreeg acht dagen later longontsteking en stierf binnen enkele dagen. Denk nu eens aan, hoe vreeselijk de gevolgen kunnen zijn, van ongehoorzaamheid. Mochten de Kinderen dat toch inzien! „Twee vriendinnetjes" te Veendam. Ja meisjes, zus is nu weer volmaakt gezond en heeft verleden week Zaterdag de langbeloofde meisjesvisite gehad, die op haar verjaardag niet kon doorgaan. Ze hebben zich uitstekend geamuseerd en de pret is allen goed bekomen. Ik vind de verrassing, die Trees voor Aaar Moeder bedacht heeft, aardig en practisch tevens. W. en H. M. Je Moe heeft groot gelijk, dit te jullie tijdig naar bed zendt, want dat is zeer noodzakelijk voor je gezondheid, jongens. Je weet hoe ik er over denk. „Kleine Smid". Ja vent, het is nu zaak om goed op te passen, daardoor kan je nog veel goed maken bij Sinterklaas, voor het geval, dat je het al eens verbruid mocht hebben. „Boterbloempje". Neen, beste kind, je briefjes gaven mij heusch geen aanleiding tot correspondentie, anders zou je stellig wel een babbeltje gehad hebben. „Haasje" te Assen. Grappig, dat je Pa je zoo noemt omdat je spitse ooren hebt; als je echter in de hoogste klasse zit, heb je nog andere eigenschappen met de haasjies gemeen, n.l. vlugheid! Ik vind 't prettig, dat je je tot onzen kring aangetrokken gevoelt en in het vervolg wilt meedoen. „Nick Carler\'. Zeker vriendje, alle kinderen van abonnés mogen aan ons kinderweekblad medewerken hoc meer hoe liever xelfs. I „Fee". Neen meisje, een „fee" had ik nog niet onder mijn vriendinnetjes. Ik wil hopen, dat je een goede fee bent, en heet je hartelijk welkom. Kleine Herder. Ik vind 't verschrikkelijk, dat zulke ongelukken op de gymnastiekscholen kunnen plaats hebben, want dat is beslist onnoodig. Toen ik kind was, ging ik eveneens twee maal per week naar gymnastiek en zoowel meisjes als jongens deden oefeningen aan ladders en andere werktuigen. Maar in de eerste plaats waren, zoowel de meisjes als de jongens in broek en kiel gekleed en om het middel droegen we een sterke riem van een soort zeildoek vervaardigd en met twee lederen riemen dichtgegespt. Nu waren er op gelijke afstanden drie ijzeren ringen Op die ceintuur aangebracht, heel sterk natuurlijk, want het was zeilmakerswerk. Bij oefeningen aan ladders enz. ging er aan den ring een ijzeren sluithaak; aan die haak was een lang, sterk touw, dat door een katrol liep, dat aan ds zolder was aangebracht, de onderwijzer nield het eind van het koord vast. Was er nu een kind, dat zich door een of andere omstandigheid losliet, dan zweefde het in de lucht doch kon nooit vallen, omdat de onderwijzer, het kind geheel in zijn macht had en ongelukken kwamen dan ook nooit voor. Ik begrijp maar niet, wraarom deze uitstekende voorzorgsmaatregel is afgeschaft sn men op de kinderhanden vertrouwt. Het is juist daardoor, dat ook schommelen zoo gevaarlijk is! Heeft je schoolkameraad geen nadeelige gevolgen ondervonden van zijn val? „Doornroosje". Ik geloof niet, dat deze schuilnaam reeds gekozen is, doch weet 't niet zeker. Je moet er zelf maar eens op letten. Op de enveloppen schrijf je (eenvoudig mijn naam en verder het adres van het Nieuwsblad van het Noorden, dat is dus neel eenvoudig. „Boscfhanemonen" te Peize. Waren de raadsel vriendinnetjes te Peize inderdaad zoo ongelukkig in het winnen van prijzen? Dat spijt me voor haar; doch, door den moed op te geven en niet meer mee te doen, wordt de kans op een prijs toch stellig niet grooter. „Klaver vier", te Sappemeer. Foei mieisje, wat slordig om in al je schorten inktvlekken te maken, en wat is dat onpleizierig voor je moeder. Je moet ze er nu zelf eens uitmaken. Ik zal je een middeltje aan de nand doen. Je legt het schort met de vlek op ie en ontbijtbond je, bevochtigt de vlek eerst met water, strooit er dan zout op en neemt dan een stukje citroen en begint te wrijven, totdat de vlek geheel verbleekt is; daarna flink met water naspoelen. Bij gebrek aan citroen, gaat het ook met sterke wijnazijn. Je moet echter geduld hebben en lang volhouden, want de vlekken gaan er niet zoo gauw lit, als jullie ze er in maakt. Vertel me nu de volgende week eens hoe het gegaan is. Mijn ar d K. D. te Wartum heet ik hartelijk welkom in onzen kring. „Bloemenmeisjes" te Coevorden. Zoo kinderen, zijn jullie ook reeds op schaatsen geweest? En ging het nog goed, of heb je het een beetje verleerd? Met den datum van mijn verjaardag ben je in de war; dat is pas zeven Januari, aldus niet meer in dit jaar! „Klein Soldaatje" te Delfzijl. Zeker mag je ook anccdoten inzenden, heel gaarne zelfs. „Vergeet-mij-nietjes" te Kostverloren. Ja kinderen, die regeling vind ik uitstekend; de eene week bijdragen en de andere week een briefje; zoo bedoelen jullie 't immers? „De beide Vriendjes" te Zuidlaren. Wat sneu voor Koos, dat hij door ongesteldheid niet mee kon doen! Is hij aL,.weer beter? J. M. te Leeuwarden. De briefjes moeten uiterlijk Dinsdagmorgen aan ons bureau zijn anders komen ze niet meer in aanmerking. „Bloemenvriend" te Sappemeer. Wat een massa verjaardagen vallen er bij jullie in de maand December! Dat is inderdaad een feestmaand! Weet je al, waar je Pa mee zult verrassen ? „De Leekstertakjes" te Leek. Neen meisje, het was nog een beetje te vroeg voor de schaatsen. Dat is in de Kerstvacantie nog tijdig genoeg. „Duinroosjes". Weizoo meisjes, krijgen jullie ook een Kerstboom, dat zal prettig zijnl Vooral wanneer de boom mooi versierd is en er in huis een prettige, tevreden stemming heerscht. „Kleine Landbouwer", te fThesinge. Ja vriendje, die arme vogels hebben 't nu hard te verantwoorden en het is te hopen, dat alle menschen aan hen denken. Ik krijg met den dag meer klanten en heb aan één broodplank met kleine dobbelsteentjes brood, al niet genoeg meer. Het is grappig om te zien, hoe die vogels het uur weten, dat ik voor hen zorg. Als ik des Zondags een uur later kom dan in de week, dan hoort men ze luid piepen, uit angst, dat ze vergeten zujleu i wwden ~Madeliefjes" te Loppersum. O meisjes, wat een bleek briefje kreeg ik ditmaal van jullie! Denk als je blieft aan mijn oogen, want die heb ik nog o! zoo noodig. Dat het schoolgaan in den winterdag voor jullie veel bezwaar oplevert, kan ik me voorstellen, gelukkig echter, dat jullie paarden en rijtuig beschikbaar hebt. „Hyacinth" te Veendam. Wel meisje, wat heeft je Moe prachtige cadeau gekregen op haar verjaardag! Daar ik ook een liefhebster ben van mooi kristal, kan ik me begrijpen, hoe je Moe in haar schik was met het geschenk van je Pa en de kinderen! Frederik Ts. P. te Eexta. Aangenaam kennis te maken, vriendje. Ik vind t prettig, dat je je eveneens bij ons komt aansluiten. Heb je nog meer broertjes en zusjes? „Zeemeeuwen". (Legen je schuilnaam heb ik geen bezwaar en ik hoop, dat hij dikwijls in ons blaadje zal prijken, boven nieuwe raadsels en anecdoten. Joel S. Van harte gelukgewenscht met je verjaardag vriendje. Aan je verlangen kon ik tot mijn spijt niet voldoen, want dat behoort niet tot mijne afdeeling. Luitzen O. te Darp. Als er bij jullie zooveel denneboomen zijn, kan ik me voorstellen, dat het een prachtig gezicht opleverde, toen die met sneeuw bedekt waren' Me dunkt een echt winterlandschap, zooals men wel op schilderijen ziet. „Blauwoogje" te Ruigezand. Neen meisje, in K. heb ik geen raadsel vriendinnetjes. Waarom vroeg je me dat? Ken je daar soms meisjes? „Francoos" te Assen. Natuurlijk doe je mee vriend; ik heb er zelfs geen oogenblik aan getwijfeld en daar je schrift er zoo keurig netjes uitziet, zal je medewerking mij zelfs veel genoegen doen. „Sneeuwklokje" te Pieterzijl. Weizoo meisje, ga je al naar catechisatie? Dat is al Vroeg! Hoe oud ben je? Ad a R. O meisje, wat een onduidelijk briefje was dat! Ik heb er dan ook niets van begrepen. Als je echter alle briefjes aandachtig naleest, zal je misschien zelf de vraag kunnen beantwoorden. Geziena S. Neen meisje, je behoeft nooit bang te zijn, dat je mij met je briefjes verveelt, want dat is geenszins het gevaL Schrikte je niet erg, toen je den jongen door het ijs zag zakken? Rika Wi. Weineen kindje, ik ben zoo gauw niet boos. Ik heb juist héél, héél lang geduld en er moeten ernstige dingen gebeuren, vóórdat ik boos word. „Zonnetje". Is die goede Sint je nu al wezen verrassen? Dan was je zeker heel erg braaf, is 't niet? „Lenteklokje". Prettig voor je, dat je handwerkjes al af zijn. Je hadt gelijk er zoo vroeg aan te beginnen, dat is beter als dat alles op het laatste oogenblik moet gebeuren. H, W. O. Gaarne zal ik aan je verlangen voldoen. Het doet me pleizier, dat je met je prijsje zoo ingenomen bent en het zoo bijzonder naar je zin is. Ell i e P. Als je pas nieuwe schaatsen hebt, kan ik me wel voorstellen, dat je het betreurt, dat de vorst niet langer aanhield, maar ik voor mij ben heel tevreden met het dooiweer, want ik houd niet van die bittere koude. Ka t o C. Zeker had je me in je vorig schrijven eenige vragen gedaan, doch daar ik die niet wenschte te beantwoorden, kreeg je de vorige week geen briefje, meisje. Mijn adres is, aan het Nieuwsblad v. h. Noorden en daar'zulks voor alle vriendjes en vriendinnetjes hetzelfde is, moet jij je daar ook maar mede tevreden stellen Simon H. te Middelbert. Zeker was het jammer van de vergeefsche moeite, dat vader vergat je brief mee te nemen; doch ik kan me zoo iets toch wel begrijpen Je vader heeft natuurlijk van allerlei aan het hoofd, als hij naar de stad moet en dan denkt hij niet aan zulke kleinigheden als raadsels enz. Aaf k e en Aaltje G. te Garmerwolde. Ja meisjes, zus verlangt eveneens naar ïjs_ en hoopt al op nieuwe schaatsen. Ze zal echter geduld moeten hebben tot Kerstmis, want eerder zal er wel niets van komen. Vriendelijke groeten. MARIE VAN AMSÏEC. --- Onderlinge Correspondentie. H. v. d. Velde te Meppel, de Kindervriendin te Muntendam, mej. A. iTi. en Tante Jo te Groningen, Annie Venema te Leek Koolmeesje te Tuikwerd, Margaretha Koll te Stedum en A. H. K. te Veendam, wordei vriendelijk bedankt voor hun prentbriefkaar ten. [Tevens mijn dank aan Mej.*P. te Veen dam voor de ontvangen postzegels. Allen hartelijk gegroet door JAN VERVER, N.-Scuans. --- Jammer maar, dat berouw altijd te laat komt Er leefde in de stad Straatsburg een kuiper, Rudolf geheeten, die door arbeid en vlijt een rijk man was geworden. iToch ging hij voort met zijn nederig beroep en bleef hij steeds eenvoudig in zijn dagelijksch leven als vroeger. Maar dat was geen nederigheid van den man. Integendeel, slechts de begeerte om nog meer te krijgen deed hem zoo handelen, want hij was eerzuchtig, gierig en zelfs hardvochtig tegen arme menschen. Op zekeren dag was hij als gewoonlijk druk aan het werk en maakte hij een groote ton in orde. Een nog jonge vrouw kwam. juist voorbij: haar bleek en vervallen gelaat, hare gebruinde wangen en hare droefgeestige trekken gaven haar het aanzien, alsof zij reeds meer dan vijftig jaren telde. — Mijn goede heer, sprak zij tot Rudolf, heb medelijden met een arme reizigster; geef mij slechts een dronk water om mijn dorst te lesschen. — Ga naar de rivier," antwoordde RudoM kortaf, ik kan toch niet van mijn werk af gaan om water te halen voor een landloopster. — Dat behoeft ook niet, sprak de arme vrouw, ge hebt slechts een uwer werklieden te bevelen. — Niemand mag hier zijn werk verlaten, schreeuwde de kuiper, als ik al het vreemde mik, dat hier voorbij gaat, te eten en te drinken wou geven, kon ik van mijn huis wel een logement maken en daar heb ik geen tin in. Vervolg uw weg en laat mij met rust. — O, slechte rijkaard, sprak de vreemdelinge, terwijl zij Rudolf met verontwaardigde blikken aankeek, ik dank den hemel, dat mij de macht gegeven is, u de straf op te leggen, die ge door uwe onmeedoogendheid hebt verdiend. Eén teeken van mij is voldoende om u als een slang aan mijne voeten te doen kruipen, of u te doen opvliegen als een nachtuil, maar ik wil dat uw straf een leer zij voor vws gelijken en voor u zelf en u uw slecht gedrag zal doen inzien Ge hebt mij een druppel water geweigerd; *relnu, ik veroordeel u het vat met water e vullen, waaraan ge thans de laatste hand »ebt gelegd. Op deze woorden verdween de vrouw, Bonder dat iemand zeggen kon, waar zij heen gegaan was. Rudolf beproefde in het eerst het vonnis onuitgevoerd te laten, maar door eene onweerstaanbare kracht voortgedreven, ging hij op weg naar de rivier, met de ton op zijn schouders. Hij dompelde ze in den stroom, maar hoe groot was zijn schrik, toen hij er de ton na eenigen tijd weer ledig uithaalde. — Wat is dat? riep hij, bleek van ontsteltenis en als een wanhopige dompelde hij het vat opnieuw en nogmaals in den Rijn De golven sloegen er om heen, maar geen enkele druppel water kwam er in. (Doen keerde Rudolf naar huis terug, stak eenig geld bij zich, en ging zonder' een woord aan zijn vrouw te zeggen, zonder zelfs zijne kinderen goeden dag te kussen, een rivier opzoeken, waar het hem gelukken zou de ton te vullen, maar te midden der rivieren en meren zelfs, was het hem onmogelijk, de ton te vullen 'Toen maakte zich een diepen weemoed van hem meester en zich op de borst slaande, riep hij uit: — O, kon ik maar weenen en mochten mijne tranen dan goed maken, wat ik misdreven heb. Al heb ik met een onmeedoogend hart de bede der ongelukkige afgewezen, laat Gij, o Heer, mijn gebed toch niet onverhoord. Neem mij in genade weer aan, nu ik de plechtige gelofte afleg, dat ik voortaan de liefdadigheid betrachten zal. Terwijl Rudolf deze woorden sprak, vergoot hij een traan, één enkele traan van berouw.... en die traan viel in het vat en vulde het tot den rand. --- Een onvergetelijke St. Nicolaasavond. 't Is de vijfde December. Over de gansche stad hangt een loodgrijze mist, die reeds drie dagen onafgebroken aanhoudt. Daarbij is 't doordringend koud. Huiverend en klappertandend spoedt ieder zich door de straten en haast zich zoo spoedig mogelijk thuis te komen. Hoewel 't nog maar vier uur in den namiddag is, worden de gaslantaarns reeds aangestoken, want de duisternis valt snel in. (De vergeefs trachten zij den omtrek behoorlijk te verlichten: Op sommige plaatsen kan men ternauwernood twee lantaarns onderscheiden De winkels hebben reeds meer dan twee uur het licht op, en houden de deuren zooveel mogelijk dicht, ten einde den killen nevel te beletten naar binnen te stroomen. Hier en daar staat een equipage voor een der groote magazijnen, en hoewel de koetsier de lantaarns al aan heeft, rijdt hij, wanneer de inkoopen gedaan zijn, behoedzaam stapvoets verder. Fietsrijders zijn afgestegen en loopen naast hun rijwiel, want op verschillende plaatsen is 't gevaarlijk, zelfs wanneer men uiterst langzaam rijdt. In de buitenwijken met de breede straten en ruime pleinen is 't nog erger. Daar kost het zelfs moeite hier en daar den Weg te vinden, want in de drukste winkelstraten, waar een zee van licht door de spiegelmiten naar buiten stroomt, kampt men ten minste met eenig succes tegen de grijze duisternis. Hier evenwel onderscheidt men slechts flauwtjes den. omtrek der huizen en wie een plein moet oversteken, is wel genoodzaakt' zich eerst goed rekenschap te geven van de richting, die hij moet inslaan. In een der deftige huizen op 't Koningsplein zit mevrouw Hoogland voor 't raam. Met een lustelooze, eenigszins angstige uitdrukking op 't gelaat staart ze naar buiten. Ze schijnt in gepeins verdiept, want ze merkt niet eens op, dat de dienstbode binnenkomt om even naar den haard te kijken. Maar het vuur brandt lustig en de roode gloed straalt gezellig de kamer in, hier en daar een schamplichtje werpend tegen de glimmende meubelen of op het koper van de gaskroon. „Wil ik 't licht opsteken, mevrouw?" vraagt de meid. Mevrouw schrikt op en kijkt haar eenigszins verwonderd aan. „De lampen aansteken, mevrouw?" herhaalt de meid. „Neen, dank je, Sientje," zegt mevrouw. „Laat 't nog maar even zoo, tot de kinderen thuis zijn." Hoofdschuddend gaat de meid heen. In de gang komt ze de andere dienstbode tegen, die even een boodschap heeft gedaan. „'t Klaart nog maar altijd niet op," zegt ze „Kun je begrijpen," is 't antwoord „De mist wordt hoe langer hoe dikker, 'k Was warempel al de verkeerde straat ingeloopen. Als je midden op 't plein staat,, weet je niet waar je heen moet." ~'t Zal een saaie avond zijn,'' herneemt Sientje. „En ze hadden er zich zooveel van voorgesteld." „Zeg dat wel," zegt de andere meid. „Maar ik kan me nu best begrijpen, dat met zoon mist een schip niet varen kan." Wat is wel de reden van de gedrukte stemming waarin mevrouw Hoogland verkeert? We zullen die in 't kort meedcelen Een jaar of vijf geleden is de familie Hoogland, na een langdurig verblijf in Indië, in 't vaderland teruggekeerd en heeft zich in 't mooie huis aan het Koningsplein gevestigd, 't Was voor de ouders, en vooral voor den vader, een heerlijk genot, zich na jaren van harden arbeid eens geheel aan de opvoeding van zijn kinderen te kunnen wijden Ze hadden heel wat in te halen, maar, door hun gelukkigen aanleg en noeste vlijt was spoedig dat tekort aangevuld en na, twee jaar deed Alfred, de oudste, een uit-: muntend toelatingsexamen voor de Hoogere. Burgerschool, terwijl Emmy, de tweede, een der beste leerlingen van een opleidingsschool voor meisjes was. Plotseling kwamen er ongunstige berichten uit Indie betreffende de plantages, die voor een groot deel de bezittingen van den heer Hoogland uitmaakten. Na ernstig overleg werd ten slotte besloten, dat deze zelf Weder naar Indië zou terugkeeren, terwijl mevrouw met de kinderen zou achterblijven. Wel zagen beiden zeer tegen een scheiding op, die misschien wel twee jaren kon duren, maar er moest gehandeld worden. Alleen, wanneer, de heer Hoogland zelf weer zijne bezittingen bestuurde, kon hij 't gevaar van achteruitgang voorkomen. Voor de kinderen zou 't jammer zijn, als ze nu weer de scholen moesten verlaten, waar ze zoo flink vooruitkwamen, en bovendien had de dokter voor het tweede zoontje, Charles, ernstig een nieuw verblijf in Indië ontraden. Zijn gezondheid was gedurende de jaren, die ze hier hadden doorgebracht, zeer verbeterd, maar zou stellig in 't heete klimaat weer groot gevaar loopen. En zoo vertrok mijnheer Hoogland alleen. Geregeld gingen er nu uitvoerige brieven van moeder en oudste kinderen naar Indië en even geregeld kwamen korte, hartelijke briefjes terug, die de vader te midden van zijn drukke bezigheden aian zijn geliefden in 't vaderland toezond. En nu, na bijna twee jaar afwezigheid, was de tijd daar, dat men hem weldra zou terugzien. De plantages verkeerden weer in bloeienden toestand en bovendien werd het hoog tijd, dat de ijverige werker rust nam, want overmatige arbeid en een hardnekkige malaria, hadden zijne krachten ondermijnd. Op raad van zijn geneesheer deed de heer Hoogland de geheele reis over zee. Volgens berichten zou de „Bromo" den 3en December te Rotterdam aankomen. Reeds maanden te voren had vader geschreven, dat hij het Sint Nicolaasfeest in zijn gezin hoopte te vieren en de kinderen hadden zich van dit feit al allerlei illusies gemaakt. Hoe zouden ze vader verrassen? Alfred had een prachtige teekening gemaakt, die Emma in een lijst had laten zetten, Emmy een mooie sluimerrol, Charles had nog juist bijtijds op de slöjdles een plankje voor een thermometer gezaagd en de kleine Kitty was zelfs niet achtergebleven. Een dag of wat geleden had zij haar portret laten maken; het was in een lijstje gezet en met behulp van de kinderjuffrouw had Kitty het lijstje keurig met hulsttakjes versierd. En "nu mistte het al drie dagen. De boot moest ongeveer in het Kanaal zijn, maar telegrafische berichten melden, dat ook (daan alle scheepvaart was gestremd. Elken morgen, wanneer de kinderen opstonden, was de eerste vraag, die ze tot hun moeder richtten over 't weer. En altijd hoorden ze, dat 't nog steeds zwaar mistte. De hoop werd al flauwer en flauwer, dat vader nog vóór den feestavond komen zou en teleurstelling teekende zich op aller gezichten. Zelfs de kleine vroolijke Kitty vroeg met een pruilend gezichtje, of Paatje nog lang wegbleef. Geen wonder, dat mevrouw in een droefgeestige stemming de thuiskomst van haar kinderen zat af te wachten. En ze kon bovendien een zekere ongerustheid niet van zich afwentelen. Op de thuisreis, nu vijf jaar geleden, was de boot in 't Kanaal ook door mist overvallen en ze herinnerde zich nog levendig, hoe angstig zij zelf was. Nog hoort ze het geloei der stoomfluiten, dat van alle kanten door den ondoordringbaren nevelsluier akelig in de ooren klonk, terwijl ook de boot, waarop zij zich bevond, zich in dat afschuwelijke concert mengde. Hoe hadden zij zich verlicht gevoeld, toen eindelijk de zonnestralen weer door den grijzen damp heendrongen en al die tot rust gedwongen reuzen zich weer in beweging zetten? Het was haar niet ontgaan, dat de gezagvoerder gedurende die uren, ongerust was, hoewel hij schijnbaar kalm op de brug stond. En later had zij vernomen, dat zijn schip jaren geleden in den mist was aangevaren en groot gevaar had geloopen te .vergaan Daar komt Alfred binnen. „Nog altijd die mist, Mama,"- zegt hij. „'t Schijnt zelfs of de nevel nog dikker wordt, 'k Ben nog even naar de laatste berichten gaan kijken, maar ook in Engeland is 't nog niet veranderd. Bïrouwens, al was daar de mist opgetrokken, dan kon de „Bromo" toch niet binnenkomen." „Ja, jongen, 't is erg jammer,'8 zegt mevrouw. En zuchtend staat ze "op, om de gordijnen te sluiten en 't licht aa» te steken „Marie is met Kitty uit om Charles van school te halen en Emmy komt direct,"-antwoordt zijn moeder. Met wordt gebeld en aan 't drukke gebabbel in de gang hoort mevrouw, dat de kleintjes binnen zijn. Ze gaat even buiten de kamer om ze te helpen ontdoen van hun overkleeren. Daar wordt weer driftig gebeld en Emmy komt hijgend de gang binnen. „Maar kind, wat een haast!" zegt mevrouw. „O, mama, er js een bulletin aangeplakt, dat in 't Kanaal een schip is aangevaren." Zn' ziet haar moeder plotseling verbleeken en zich aan da portemanteau vjfcthóudem „Maar maatje, maak je nog niet dadelijk ongerust," roept ze verschrikt, nu ze merkt, hoezeer die mededeelnig haar moeder ontroert „Er staat nog niets bij van den naam ,van 't schip.'' 'Alfred hoort m de kamer, dat er iets bijzonders gaande is. En als hij in de gang komt, ziet hij het doodelijk verschrikte gelaat van zijn moeder, terwijl Marie hem ?t bericht mededeelt. „Mama, maak u niet onnoodig beangst,"-*egt hij met zijn hartelijke, rustige stem, „misschien is 't bericht niet eens waar, en bovendien, hoeveel schepen liggen er op ?t oogenblik niet in 't Kanaal?" „O, kind,"- zegt de moeder, „ik kan dat angstige gevoel niet van me af zetten. „Ik herinner me onze thuisreis nog. We hadden loen ook mist." „Weet u wat," herneemt Alfred, „ik vraag feven aan mijnheer Van Heusde hiernaast, of ik een oogenblik gebruik mag maken van de telefoon, 'k Zal dan aan mijnheer Van Dalen, den redacteur van 't Nieuwsblad, even vragen, wat er van bekend is." „Ja, doe dat jongen," zegt de moeder gejaagd en Alfred is de deur al uit. Even later is hij terug. „Mijnheer Van Dalen weet er nog weinig van," zegt hij. „Er ntoet in 't Kanaal een boot aangevaren zijn, die ernstige schade heeft opgeloopen. Maar hij meende, dat u nog niet ongerust behoefde te zijn In Rotterdam wisten ze er ook nog niets van en maakten er zich nog niet bezorgd. Als mijnheer Van Dalen nog nadere berichten verneemt, zal hij u onmiddellijk telefoneeren." Slechts gedeeltelijk is mevrouw Hoogland ferustgesteld, maar, met 't oog op haar indcren dwingt zij zich tot kalmte. Zelfs, als ze een poosje later aan tafel gaan, tracht ze een opgeruimd gelaat te toonen. De kinderen bemerken evenwel zeer goed, hoe gejaagd hun moeder is. En wanneer na afloop van 't diner gescheld wordt en ze de stem van mijnheer Van Heusde in de gang hoort, snelt ze de kamer uit om te vernemen, of er iets naders bekend is. Mijnheer Van Heusde is ook niet geheel gerust. Het laatste bericht spreekt van een mailstoomer uit Amsterdam, Maar die kan op 't oogenblik niet in 't Kanaal zijn. Van Rotterdam uit is al herhaalde malen geseind naar Engeland, doch men kan geen zekerheid krijgen. Hfi tracht mevrouw Hoogland gerust te stellen en belooft nog eens rechtstreeks naar Rotterdam te zullen telefoneeren. 't Wordt eindelijk zeven uur. De avondbladen komen, maar brengen niets dan vage berichten. Geen enkele mededeeling die de pijnlijke onzekerheid wegneemt. Er komen enkele pakjes van schoolkennisjes. Dat geeft een beetje afleiding, maar de stemming is er niet om ze zoo als gewoonlijk met gejuich te ontvangen. Zelfs de moeder heeft geen moed voor den dag te brengen wat ze voor haar lievelingen bestemde. [Legen acht uur komt mijnheer Van Heusde nog eens terug. Zijn gelaat teekent bezorgdheid. In Rotterdam is men niet gerust, er loopen geruchten over de „Bromo", maar zekerheid heeft men nog altijd niet. Gejaagd loopt de angstige moeder door de kamer. Kleine Kitty komt bij haar en kijkt haar met verwonderde oogen aan. Emmy zit stil te snikken. Mijnheer Van Heusde tracht haar te kalmeeren. Alles kan nog best terechtkomen. Weer verloopt er een half uur. Daar wordt gescheld en even later komt de meid met een telegram binnen. Met koortsachtigen haast scheurt mevrouw Hoogland het open en vliegt het door. Zij grijpt zich aan een stoel vast, mijnheer Van Heusde snelt toe om haar te ondersteunen. „Goddank!" fluistert ze, terwijl groote tranen over haar wangen rollen. „Lees, beste vriend." En Van Heusde leest: „Bromo" aangevaren in 't Kanaal. Ernstig beschadigd boven waterlijn. Behouden in Southampton, hoop je spoedig te zien. „Kinderen," zegt Van Heusde ontroerd, „ik wensch jullie van harte geluk, men vreesde in Rotterdam het ergste. Kijk mevrouw," vervolgt hij, terwijl hij mevrouw Hoogland hartelijk de hand drukt, „nu wordt het toch zonder Papa een gelukkige Sint- Nicolaasavond." (Avp.) ---