Overzicht der week. \i » \ve? ijk heeft de beul wederiè teiblf-r gehad- Van Parijs trok W ?0ü Z^ne &uiUotine naar i 'Hiot's boofd van Caserio, ,rl ballen7°oordenaar,.denaar, is onder de bijl -* ' tien Vi ° is wederom een mensch !. *racht ,ei van '* leven terdood'* knZ]Z*;h eBn slachtoffer van de jjiPgeu r*e theorieën, die door som"_Hi nT0/den gePredikt en door iWort ZZQn 'M\ die ï Caserio de laatste E Werd theorie omzet in de daad? Tr. .Ji Voor eeni&e dagen melibu a van een' brief> dien riPats srüeester van zijne geboorte!«Sïn ~°U bebDen ontvangen, en '_rrs mét S drie nieuwe slachtjPnoemd yaani en toenaam werden e zouden vallen als f \vas voor Caserio's dood en ie den T^s iemand aangewezen, feilden _°dcliJken stoot zou toe- Rere ' Flauwe of *sen ? 't Is moeilijk te beïipmóori ar dat de Italiaansche *>, die^enaar niet de laatste zal Mro uur C*pMt>~ci_ « *-—*_*-« fc! Z?oVer komt, dat hij den dolk . > dit mogen we wel als zeker Toch schiJnt men in aant i v,at kalmer te worden, en i °al anarchisten, dat Parijs ver-6tl rll vrees van gesnapt te wor-6rl' s aanzienlijk. Enkele anderen tand'JeD' dat ze in 't vervolg verfon 1o8:er zullen ziJn en wat minder flfs S^U(ia zullen maken, één zegt 1 zi k* b er £enoeg van üeeft >arf m 't vervolg op zijn naam-1 ex"anarchist zal noemen. Een evoir wordt gehouden voor een 6 der nieuwe regeling, die aan •Wst] de rechtspraak over anarjn misdaden heeft ontnomen. Het b n9eland heeft het Hoogerhuis let verpletterende meerderheid *an riolltwerp verworpen, waarby *-er lersche pachters fret 6 £ zou wol*den toegekend, kuis °?twerp had ook in 't Lagerl>eid Cflts eene geringe meerderheid Verwoi'ven, en de beslissing, denV Lords thans namen, zal naar volk*s Z^n van een ro°t deel des Sieh. l Verder hield het Lagerhuis teiiju 62] g met het ontwerp tot wet>erki re&elinff van den achturigen in de kolenmijnen van 't Vereenigde Koninkrijk, 't Ontwerp is van Eoby, gevolmachtigde van den mijnwerkersbond in de Midlands. De behandeling van 't ontwerp zal wel zonder resultaat blijven, 't Is hier weer de oude geschiedenis van onverzettelijk op zyn stuk staan en alles of niets te willen hebben. Op het wetsontwerp was. een amendement ingediend om de zoogenaamde „locaoption" toe te passen, dat wil zeggen om den achturigen werkdag alleen daar in te voeren, waar het door de meerderheid der plaatselijke mynwerkersbevolking werd verlangd. Men zou zoo zeggen, dat dit eene heel verstandige regeling was, wijl de toestanden niet overal dezelfde zyn. Een groot deel der ledenvan 't Lagerhuis was ook die meening toegedaan en het amendement werd aangenomen. Maar dat was niet naar den zin van Eoby. Hjj betoogde, dat het amendement onvereenigbaar was met zijn voorstel en dat liy dit laatste daarom maar zou intrekken. Zoo had de koppigheid van den voorsteller het gevolg, dat de quaestie geen stap dichter by de oplossing is gekomen. Uit Duitschland valt op politiek gebied nog niets te vermelden. Men heeft er zijne persoonlijke grieven vóór en tegen von Caprivi en idem vóór en tegen den minister Miquel, maar voor 't buitenland zyn die zaken natuurlijk niet van overwegend belang. In Berlijn heeft men eene anarchisten vergadering gehad, welke door 500 personen werd bezocht. De gewone theorieën werden gepredikt maar daarbij ook vooralgedrukt op het verband tusschen sociaal-democratie en anarchisme. Een der sprekers noemde het laatste eene dochter van de eerste, eene verklaring, waarmee vele sociaaldemocraten* zich zeker maar niet onvoorwaardelijk zullen vereenigen, daar hun bij die nauwe bloedverwantschap ook wel een deel der misdaden op de rekening kon worden gezet, welke tegenwoordig in den naam van het anarchisme worden bedreven. In Rusland schynt het weer niet al te zuiver te wezen. Toen voor eenige dagen grootvorstin Kenia op den avond van hare huwelijksvoltrekking met haren echtgenoot huiswaarts reed, kwamen paard en rijtuig in eene sloot terecht. Men zei doordien de paarden geschrokken waren voor 't vuurwerk. Thans > wordt er openlijk eene andere lezing van 't geval gegeven. Er zou eene brug doorgezaagd zyn, die het jonge paar moest passeeren, en daardoor was het ongeluk geschied. Waar men, zoo deze lezing de juiste is, de daders heeft te zoeken, zal wel duidelijk zyn. Bulgarije's vorst herdacht in deze week het feit zijner troonsbeklimming. Is hy dien dag recht feestelijk gestemd geweest? In vele opzichten moge hy er redenen voor gehad hebben, maar er is altyd nog iets, dat hem hindert: hy is nog niet door de mogendheden erkend. En wy'l hy dat zoo ontzettend graag zou willen, zoekt hy' thans by Rusland in een goed blaadje te komen. Gaat de czaar voor met hem te erkennen, dan zullen de anderen wel volgen. Jammer voor hem, dat de beheerscher aller Russen nog niet veel geneigdheid toont om Fe'r-. dinand in de ry der Europeesche souvereinen eene plaats te gunnen. Jammer misschien voor 't land, wanneer de vorst werkelijk den steun i van Rusland won, want die zou niet gratis worden verleend, en de ; Russische officieren hebben reeds ! vroeger aan de Bulgaren getoond, , dat ze uitstekend slag hebben om ' lh de" Vereenigae oiaien _~ — , nieuwe tariefwet door de beide Ka- j mers goedgekeurd en aan president l Cleveland ter teekening voorgelegd. Deze is zeer ontstemd over de aan- ] neming der wet, en ofschoon hy ] vry zeker niet zijn „veto" zal doen i gelden, is het toch heel wel mogelijk, dat hy zijne handteekening niet j onder het stuk plaatst. Dit neemt niet weg, dat het ontwerp dan toch kracht van wet krijgt. Ofschoon het moeilijk is te zeggen, wie eigenlijk de overwinning hebben behaald, is het thans aangenomen tarief volgens Europeesche begrippen nog altijd vry protectionistisch, en het is dan ook zeer goed te begrijpen, dat de president, die 't liefst de geheele Mac-Kinley-wet had opgeruimd gezien, niet best in zijn' schik is over de beslissing der beide Huizen. --- FEUILLETON. De zonden der Vaderen. Bewerkt door AMO. 86) «Hij 2ajan — hoe kom ik vrij van Schulze? loosste ~aanspraak maken op eenschade: hem „ ln_ voor de vele jaren, dat ik bij „üjfWoond heb." _Ia„ 2al hij hebben," sprak Bernau. gaarn6 .°°k de brave geestelijke wilde ; Vend ». lets bijdragen tot dit menschliete Terp Hij bood zich aan om Bernau zijne ~®ZeUen naar Schulze's huis en door gemoed lsPrekendheid op het verharde Vera0„? van den boer te werken. Alleen uit te gj ,hij dit tot den volgenden dag door tellen, omdat hij dezen namiddag verhinderd was. gestotp drukte met vreugde de hem toeuitvoen nand en sprak alles af voor de von ft m? van het plan. Zoodra Minna zou be»-onn mt de handen van Schulze het doZflJd zijn, zon Bernau met haar dochte». verlaten, om gezamenlijk haar Toen zoeken. slechts ,s_ertrok de oude vrouw om nog te keej.^11 dag *» haar gevangenis terug »Gek?d rieP <*<*■ dorpsieugd haar mt Zwi£f0e gravin! malle 'xrui!" zij wist - verdroeg- zij die bespotting, eind <_,„ "amers, dat daar spoedig een Reed? zon kon«"*-*--fa &rui°m ™iÏVa* was het geheel duister; opgestnw Wstom *aB met nieuwe kracht hft dorn9ï"<.en i°eß door de Btraten van iviedevr, ' °' ai' menschen en huizen wilde t* _eiLen- °P het slot waren delicht* "«ecu. ___gestokenj Flora zat in haar boudoir bij een lamp in een boek te lezen; in angstige spanning luisterde zij naar de voetstappen in de gang. Snel wierp zij haar boek op zijde. Of zij zich niet vergiste? Neen, werkelijk — het was de stap van haar man; zij opende met een ruk de deur . . . Felsheim stond voor haar. Hij was gekleed in een korte pelsjas, zijn donkere pantalon was in hooge laarzen gestoken en hij droeg een dubbelloops geweer in de hand. Bij dit onverwachte zien van zijn vrouw scheen hij getroffen — doch weldra was hij weer kalm, en vroeg tamelijk barsch: „Sedert wanneer bespiedt je mij? — Wil je mij wat zeggen, gauw dan, ik heb weinig tijd." . Met zachte stem, die echter innerlijke aandoening verried, antwoordde Flora: „Och, Werner, schenk mij een oogenblik gehoor — ik moet je een mededeeling doen." Misnoegd schudde Felsheim het hoofd; hij bleef op den drempel staan en zei: „Nu, gauw dan, ik wil gaan jagen en de beste tijd gaat z.o verloren." Onderzoekend zag de dochter van den uitdrager haren echtgenoot aan. „Ik wil je niet lang ophouden," zei ze, „maar eindelijk moet het tusschen ons tot een verklaring komen, want zulk een leven kan ik niet langer verdragen." De tranen beletten haar verder voort te gaan maar zij bedwong die en ging voort: „Laat mij naar mijn vader terug keeren, — dan heb je de vrijheid terug waarnaar je verlangt en ik heb niet langer te zien, wat ik niet verdragen kan." Felsheim verbleekte en beet zich op de lippen. Hij vroeg niet, hij antwoordde niet en bevend trad hij een schrede terug. Die sterke, moedige man beefde, want hij had in het gelaat zijner vrouw een verandering waargenomen, die hem vrees inboezemde. Flora stond voor hem met purperroode wangen en haar oogen schoten vuur. .. „Moordenaar 1" nep zij met gillende stem, die Felsheim deed sidderen, zoodat hij geen lid van zijn lichaam kon verroeren, toen de zachte handen zijner vrouw met een ijzeren greep zijn armen "vatten. „Waarom heb je mij vermoord, ellendige? Waarom heb je mij niet meer lief? Spreek, spreek dan toch — vroeger had je wel woorden voor me en welke woorden! Moet ik ze je zeggen ? Moet ik je eeden en beloften herhalen? Bemin mij — ik wil het — hoor je, ik, je vrouw —' ik beveel het. Neen .... ik smeek het — zie — op mijn knieën smeek ik: Werner, bemin mij! Ik weet alles, alles —' ik schenk je vergiffenis! O, spreek toch, geliefde man 1 Spreek tot mij !" De minnende vrouw had zich voor haar afgod op de knieën geworpen en weende half snikkend. Het zweet parelde op Felsheim's voorhoofd. Dit was het, wat hij gevreesd en zoo gaarne vermeden had. Hij stond bijna besluiteloos ; hij overlegde reeds of een wettige scheiding niet beter zou zijn; maar de gedachte aan Stella, aan de ophanden zijnde vlucht en het geluk, dat hem wachtte, bracht hem tot een koel overleg terug. „Sta op!" zei hij somber. Oogenblikkelijk gehoorzaamde Flora; de overspanning der zenuwen was voorbij en nu handelde zij willoos, als een kind. „Ga zitten en luister naar mij. Ik kan je niet antwoorden op je aanklacht; ik wil mij niet verdedigen, maar ik beloof," dat je van morgen af die andere, wier naam je niet genoemd hebt, niet meer op je levensweg zult ontmoeten." „En zal alles weer zijn als vroeger?" vroeg Flora met een glans van vreugde op het gelaat. Felsheim zag verbaasd op, maar antwoordde met vaste stem, terwijl hü zich omkeerde om heen te gaan: „Dan zal alles goed worden!' „„w/Ue Met een leugen op de lippen scheidde hii van zijn vrouw. . , _~ja* _*lora zat nog lang in haar stoel, nadat haar man het slot verlaten had. „Dan zal alles goed worden!' fluisterde zij, terwijl tranen haar stem bijna ver '"Soit - nooit zal ik vergeten dat hij mij verraden heeft. Ware liefdejerjraagt alles - zij laat zich met voeten treden zij verdraagt schande en spot, eén ding duldt zij niet: , . Ondertusschen was Felsheim langs de rotstrappen naar beneden gegaan by liep het dorp door en verdween plotseling in een van de laatste huizen. .„.„ter Zonder bemerkt te worden, *W ««*" hem een gedaante door de sneeuw me hem niet uit het|Wrj^«Je°r Felsdeur van Schulze's huis zien <* heim sloot, bleef de gedaante op korten afstand stilstaan. fllllsterde Franz. NuHLnSh i?n£ meer ontkomen!» „nu K