Eene oude kwestie. Het schijnt wel, dut de mensch, wanneer hij fcenmaal een nieuw idee heeft, licht geneigd is %m met dat idee door dik en dun te gaan en liet in al zijne uiterste consequenties in toepassing te brengen, zonder er aan te denken of het ook mogelijk beter ware het hollend paard tot stilstaan te bewegen. Veel later gewoonlijk eei-st komt men tot het besef, dat men toch wel wat ver is gegaan, en eigenaardig is het, dat men dan soms wel graag geheel tot de toestanden Van voorheen zou willen terugkeeren. De overdrijving gaat natuurlijk dan den anderen kant uit. De bezadigde lui, die van den beginne af niet zoo met het nieuwe dweepten, krijgen langzamerhand gelijk en men beseft, dat de waarheid zeer vaak in 't midden ligt. Wat er in de laatste tijden weer omtrent de lichamelijke straffen op school door alleszins bevoegde personen is geschreven, bracht ons opnieuw in herinnering hoe de gedachten en begrippen zich wijzigen en toch vaak weer tot het oude teruggaan, juist omdat men met het nieuwe te hard van stal is geloopen. Wie zelf er niet meer van heeft geprofiteerd, weet het toch uit de verhalen van ouderen, hoe vroeger de toestand op de school was. De schoolmonarch was de schrik zijner leerlingen, vanwege de hardhandigheid, waarmede hij de uitingen hunner jeugdige onbezonnenheid tegenging. Gezeten op zijnen troon sprak hij toet toornigen blik het vonnis over den jeugdigen booswicht en zorgde er met eigen hand voor, dat het vonnis werd ten uitvoer gelegd. De hand werd gestrekt en de plak daalde met volle kracht neer; het broekje weid gespannen en het stevige liniaal trof op het meest gevleesde deel des lichaams en menige pijnlijke kreet en stille traan getuigden van de kracht van mees- tei-s arm en van zijne verontwaardiging over het gepleegde misdrijf. Geen wonder, dat de leerling ontzag had voor den machtigen man ; geen wonder, dat, waar in huis soms vrij wel dezelfde methode werd toegepast ook daar het kind leefde in de vreeze des vaders. Men zou den eerbied op een afstand kunnen bespeurd hebben. Bij zoodanige tucht zou er geen sprake kunnen zijn van verzet tegen gestelde machten; het: »ni dieu ni maitre" zou een aldus behandelde patiënt nooit uitvinden, al voelde hij ook soms dat de straf te zwaar was voor de geringe misdaad. Maar er kwam verandering in de gedachten van de menschen. Het humaniteitsgevoel kreeg de overhand en men zou probeeren door liefde te verkrijgen, wat men anders door strenge tucht wilde bewerken. De verschrikkelijke straffen, waarmede boosdoeners vroeger werden getuchtigd, weiden afgeschaft, geescjpaal en brandijzers weiden naar de rariteitenkamers verwezen, de behandeling der gevangenen in overeenstemming gebracht met de zachtere gevoelens, welke in de harten der menschen hadden plaats gevat. Geen wonder, dat ook de lichamelijke straffen op school werden verboden als schadelijk, onpaedagogisch, ja haast als onmenschelijk. Stok en plak verhuisden op zolder en het woord der liefde nam de plaats in van het bestraffende gericht en de wrekende hand. Zoo was de theorie — of er nooit eens tegen die theorie werd gehandeld, we zouden er geenen eed op willen doen; een mensch is niet altijd zoo vast, dat hij zich geheel door redeneering laat leiden. Maar nu komt de vraag: is de jeugd beter geworden, nadat men alle straffe geneesmiddelen heeft veroordeeld? De klachten, welke men van alle kanten hoort, geven een ontkennend antwoord op de vraag. En nu mag men al zeggen: ja, er zijn menschen, die altijd en onvoorwaardelijk den vroegeren tijd prijzen; de jeugd zal vroeger ook niet zoo puik, puik geweest zijn, — 't is niet weg te redeneeren, dat er ir. den tegenwoordigen tijd al heel ;veel stof tot klagen wordt gevonden. De eerbied voor ouderen is al heel weinig; die voor de gestelde machten al vrij wel geheel verdwenen. Men ontziet zich niet op straat allerlei schandalen uit te voeren tot zelfs onder de oogen dei' politie, die dan trouwens ook geheel machteloos is, ook al weer krachtens de zoetsappige ideeën, die den agent verbieden den jongen deugniet eens duchtig voor zijne broek te komen, wat ongetwijfeld veel meer zou helpen dan de ernstigste waarschuwing. Nu men eindelijk met de zaak zoon beetje verlegen wordt, begint men hier en daar naaivroegere toestanden terug te verlangen. In Duitschland heeft de wet den onderwijzer weer het recht gegeven om lichamelijke straffen toe te passen, behoudens altijd zijne verantwoordelijkheid bij het toebrengen van schade. Is zijne strafoefening onschadelijk, dan kan hij daarover niet ter verantwoording geroepen worden. Nu is 't waar, dat Duitschland een militaire staat is, waar alles met strenger hand en in meer regelmatigen vorm wordt behandeld dan hier, maar 't zou niet te verwonderen zijn, dat ook in ons land langzamerhand meer stemmen begonnen op te gaan voor de wederinvoering van lichamelijke straffen, d. w. z. niet de onverschillige, vaak ruwe en soms geheel ongemotiveerde mishandeling van vroeger, maar voor het toekennen aan den onderwijzer van het recht om behoudens zijne verantwoordelijkheid den weorbarstigen leerling eene lichamelijke tuchtiging te mogen toedienen. Niemand minder dan de algemeen zeer gunstig bekende leeraar T. H. de Beer, heeft zich voor kort publiek er voor verklaard, en 't laat zich aanzien, dat hij bij veel bestrijders ook vele medestrijders zal krijgen, die het tot nog toe niet hebben durven zeggen hoe ze over de zaak dachten, omdat ze vreesden voor geheel misplaatst in de nieuwerwetsche maatschappij te worden aangezien. Wat de schrijver zegt van leerlingen, die door hunne handelingen in staat zijn eene geheele klasse in de war te brengen en den besten onderwijzer zijn leven te vergallen, terwijl geen enkele vermaning of bedreiging helpt, is maar al te vaak de waarheid en 't zou, al werd de patiënt zelf er dan niet beter van, toch met het oog op de anderen noodzakelijk zijn wanneer men hem met strengere middelen tot zijnen plicht kon brengen. Stellig zeker zou het ontzag er niet minder door worden. Wut een oudere misschien zal doen wanneer het ernstige woord van vriend of leeraar tot hem doordringt, wat den verstokten booswicht soms tot inkeer roept: het woord van liefde, dat liefde wil wekken, het zou al vreemd zijn, wanneer dat in 't geheel geen invloed had op het kinderhart; maar we moeten niet vergeten, dat het kind niet leeft bij redeneering, maar bovenal bij den indruk van 't oogenblik. Waaleen plotselinge onaangename indruk hem soms de gevolgen van zijne verkeerde handelwijze doet ondervinden, daar kan die goed werken. Men vereta ons wel, we wenschen den onderwijzer niet weer tot beul over zijne leerlingen aan te stellen, dat zij verre, en waar hij met liefde het kind in eene goede richting kan houden, daar achten wij ook lichamelijke straf verkeerd, maar waar hij krachtiger middelen noodig had, daar moest hij die mogen toepassen, altijd, we hebben het reeds gezegd, behoudens zijne verantwoordelijkheid, dat de Araf geene nadeelige gevolgen had. Of 't misschien ook niet heel best was, dat de politie-agenten het recht hadden den stok eens te laten voelen, en of er misschien niet eene wet kon gemaakt worden waardoor elk burger de macht kreeg om het onbehoorlijk gedi-ag der straatjeugd tegen te gaan, dat zijn van die vragen, die van zelf zoo bij iemand opkomen, die meent, dat het thans niet goed is. --- BUITENLAND. Engeland. De Londensche bakkers dreigen met werkstaking als de patroons de werkuren niet verminderen, zonder verandering te brengen in het loon. Zij beweren, dat zij thans in eene voor de gezondheid schadelijke warmte, 16 tot 20 uren per dag werken en wenschen dat de werktijd 10 uur zal worden. De patroons zeggen dat de werktijd 15 tot 18 uren per dag bedraagt. Gedwongen zouden zij desnoods met twaalf werkuren kunnen volstaan, maar verder zullen zij ook niet gaan. Dit zou ten minste reeds eene belangrijke verbetering zijn. Duitschland. Volgens ond gebruik wilde de Sultan van Turkije aan zijn hoogen gast, keizer Wilhelm, twee prachtige meisjes ten geschenke geven. Toen den Duitschen gezant dit plan ter oore kwam, snelde hij dadelijk naar den Sultan en hij maakte hem opmerkzaam, dat deze beleefdheid waarschijnlijk hoogst onaangenaam zou zijn aan de Keizerin, die wellicht jaloersch zou worden. De Sultan krabde zich eens achter het oor en zag in, dat hiervan wel iets aan was. De geschenken werden veranderd en hij heeft de mooie meisje* maar voor zichzelf gehouden. De katholieken in den Duitschen Rijksdag verklaarden zich voor de volkomen opheffing der socialisten wet. Hun woordvoerder hield deze uitzonderingswet voor bijzonder gevaarlijk, omdat ook de niet-socialistische arbeiders er door getroffen worden. Tegen de sociaal-democratische beweging zal deze wet toch niet helpen. De spreker verwachtte alleen beterschap, als de godsdienstige zin van het volk wordt ontwikkeld en aangekweekt. Beperking van het recht vau vereeniging der arbeiders keurde hij af, liever wil hij een wet tegen de vereeniging der werkgevers dan een socialistenwet. De houding der werkgevers bij de werkstaking in Westfalen was, volgens hem, allertreurigst geweest. Het maatschappelijk vraagstuk moest worden opgelost door het christendom, dat rechtvaardigheid en liefde tot den naaste beoogt. De sociaal-democraat Liebknecht, verklaarde 0.a., dat zijn partij er niet naar streeft de bestaande toestanden omver te werpen. Is dit waar, dan verviel ook de reden van bestaan der wet, die trouwens niets gebaat heeft. De sociaal-democratische partij is steeds grooter geworden en is thans de sterkste en best ingerichte in Duitschland. Bij de algemeen erkende noodzakelijkheid van maatschappelijke hervormingen zou de regeering in de eerste plaats den steun der sociaaldemocraten moeten zoeken, om die hervormingen langs den wettelijken weg tot stand te brengen. Frankrijk. Het groote feest der omwenteling van 1889, de wereldtentoonstelling van Parijs, behoort tot de geschiedenis. De laatste dagen werkte de natuur nog mede om het grootsche nachtfeest, dat tot besluit gegeven werd, te doen slagen. Het aantal bezoekers van Parijs in den afgeloopen zomer wordt geschat op vijf millioen Franschen uit de provinciën, en anderhalf millioen vreemdelingen. Rekent men dat eerstgenoemden per hoofd 50 gld. verteerd hebben, en laatstgenoemden gemiddeld elk 250 gld., hetgeen zeker niet te veel is, dan krijgt men een totaal van ruim 600 millioen gld., waarvan het grootste deel ten goede kwam aan de Parijzenaars. --- BINNENLAND. Volgens de N. R. Ct. is de griffier der Eerste Kamer druk bezig met het opstellen' van het verslag over de herziening der wet! op het lager onderwijs en zal de commissie | in 't laatst der week, volgens latere berichten is Donderdag bepaald, samenkomen om het voorloopig verslag vast te stellen. De behandeling der wet kan eerst tegen het einde der maand worden tegemoet gezien. De Tweede Kamer is bijeengeroepen tegen Dinsdag 19 Novembw te twee ure. Uit Bergen-op-Zoom wordt gemeld: Do arbeider P. 'Baal alhier werd Woensdag het slachtoffer van zijne menschlievendheid. Op de Bontebrug kwam een voerman met twee aaneengekoppelde wagens aangereden, juist op het oogeublik dat een paar kinderen op het einde der brug liepen. Taal zag het gevaar waarin de kinderen verkeerden, daar de achterste wagen bij den draai in schuine richting nasleepte. Hij greep de kinderen bijtijds en behoedde hen zoo voor overrijding, maar geraakte daarbij zelf met het bovenlijf bekneld tusschen den lantaarnpaal der brug en de uitstekende slepers van den laatsten wagen. Hevig bloedende werd de man naar zijne woning gebracht, alwaar Dr. De Meulemeester de eerste hulp verleende. Zware kneuzingen van hoofd en borst werden geconstateerd, welke het ergste doen vreeaen. Hoe soms iemand leelijk „zijn koopman kan aankomen", bleek nog deze week te M. Een arbeider H. N. gaat met een aardig duitje op zak naar de markt te W., ten einde daar dat sommetje te beleggen door daarvoor eene vaars aan te koopen. Te W. aangekomen raakt hij al heel spoedig en zeer naar zijn zin klaar, en maakt dan ook direct, met zijn beestje aan een touw, zeer tevreden, rechtsomkeert naar huis, onderweg nog enkele personen passeerende, die ook het beestje bewonderen en den daarvoor betaalden prijs naar de tegenwoordige waarde van het vee, zeer gering schatten en onzen kooper daarbij vertellen dat hij een voordeeligen koop heeft gedaan. Hierdoor nog meer over zich zelf voldaan, stapt onze goede man dan ook haastig naar huis, zet het beestje op stal en roept moeder de vrouw om ook eens een kijkje te nemen; maar o wee, wat doet deze hem leelijk op zijn neus kijken, als ze hem aan het verstand brengt, dat het beestje geene vaars, maar een os is. Vrouwen zijn practisch! Elisabeth Clemens van Nijmegen vervoegde zich deze week, in gezelschap van een manspersoon, ten huize van sergeant L. aan de Oudestraat te Kampen, terwijl laatstgenoemde afwezig was. Op de vraag van de echtgenoote van sergeant L. wie zij was en wat zij wilde, antwoordde zij, onder het storten van tranen, dat zij de moeder van sergeant L. was, dat deze zich harer niet meer aantrok en dat zij daarom gebrek moest lijden. Daar mej. L. de moeder van haren echtgenoot zeer goed kende, dreigde zij de politie te zullen halen, waarna de oplichtster zich schoorvoetend verwijderde. Sergeant L. stelde, na de zaak vernomen te hebben, de politie met een en ander in kennis. Deze vond de oplichtster in een logement achter den Nieuwen Muur en terstond bekende zij, dat zij zich uit nood van eene leugen bediend had. Een landbouwer verloor Dinsdag op de beestenmarkt te Deventer eene portefeuille met f9O aan papieren geld. De politie vermoedde dat een veehandelaar uit Zwolle haar gevonden had. Zij vroeg er hem naar, maar hij ontkende. Later werd het voorwerp in een stal achter de haverkist van den tapper Bergman aan de Veemarkt teruggevonden. Het bleek toen, dat er een muntbiljet van f 10, waarvan het nummer bekend was, was uitgenomen. De politie haalde nu M. uit de herberg van Bergman en nam hem mede naar het bureau. Daar werd M. in 't bezit van gemeld muntbiljet gevonden. Tegen hem is eene gerechtelijke vervolging ingesteld. Door de politie te Utrecht is eene vervolging ingesteld tegen zekere vrouw M., wegens het verlaten van haar kind, een meisje van omstreeks 3 jaren oud. Na namelijk gedurende eenige dagen in een der logementen aldaar te hebben verblijf gehouden, was zij op een goeden morgen in eens verdwenen, niets anders dan haar kind, in alles behalve reinen toestand, achterlatende. Sedert heeft men niets meer van haar vernomen, terwijl de kleine door tusschenkomst van het armbestuur wordt verzorgd. --- FEUILLETON. VERBANNEN uit de Ouderlijke woning. //Medelijden! Hebben zij het gehad met mij? Hebben zij niet mijne eer, mijne dierbaarste verwachtingen met voeten getreden? Hebben zij van mnn leven niet eene marteling gemaakt, die niet zal ophouden dan met den laatsten ademtocht? Neen, neen, ik kan geen medelijden hebben, ik adem slechts wraak. Ik ben onverbiddelijk als het noodlot. En wat u betreft, als gij mij uwe medewerking weigert, zal ik mij elders voorzien, maar vergeet met dat gij te goed betaald wordt om sentimenteel te zijn." De onbekende sloeg de oogen neder zonder te antwoorden. //Wanneer zult gij gereed zijn om te vertrekken," vroeg de graaf, terwijl hij zijne wenkbrauwen fronste. //Dat zal van u afhangen. Ik ben geheel tot uwe beschikking." >Goed; ziehier mijne instructies," voer de onverbiddelijke grijsaard voort, hem een klein verzegeld pakje ter hand stellende, //en hier zijn vijf honderd livres. Als die som verteerd is, kunt ge mij schrijven." Zonder een woord te uiten greep de vreemde gijn hoed, sloeg zijn mantel om, zoodat zijn gelaat nauwelijks zichtbaar was, en na een zijdelingschen blik op den heer van Lonemoor geworpen te hebben, die uitgeput in een leunstoel was gevallen, verliet hij de kamer. Vrouw Quillet, ziende dat hare meesteres nog altijd sliep, legde het kind naast haar en ging miiir huren echtgenoot. "John," zeide zij, «wat zullen we nu aanvangen? Wat zal de meester zeggen? Misschien zullen ze beiden sterven, zooals de doctor het voorziet. En toch, als het kind eens een jongen geweest was!" //Wie zal dat bericht aan den graaf brengen," sprak John. "Dat zal i k doen," zeide de vrouw, //want hij moet het weten. Ik zal hem zijn ontbijt brengen, en van die gelegenheid gebruikmaken." Toen de huishoudster het vertrek van den heer Markham binnentrad zette zij den schotel op de tafel. De vader van Miss Clara, gezeten in zijn ' leunstoel, scheen tien jaren ouder geworden sedert den vorigen dag. Hij hief het hoofd niet op, en scheen hare tegenwoordigheid niet eens te bemerken. //Hier is uwe koffie, mijnheer, en de eieren zijn pas gekookt," sprak zij. Hij wierp een ondervragenden blik op de vrouw, maar zijne tongweigerde hem haren dienst. Vrouw Quillet begreep hem. //Zij is boven in haar oud vertrek," sprak zij. /'Zij is zeer ziek. En en daar is ginds een jonggeborene Het is een meisje. " De grijsaard richtte zich op, zijn gelaat was verschrikkelijk, en hij wees met zijne lange vermagerde vingers naar de deur. De goede vrouw haastte zich uit de kamer, smeet de deur met geweld dicht en ging haren man verhalen, wat haar overkomen was, er bijvoegende, dat zij voor al het geld der wereld vooreerst geen voet meer zou zetten in het vertrek vau haren meester. Twee weken verliepen op deze wijze. Juist anders dan de geneesheer voorzien had, schenen de moeder en het kind beiden te zullen bhjveu leven, ofschoon ze nog zeer zwak waren. De jonge vrouw had nog geen woord gesproken. Soms volgde zij met de oogen hare getrouwe bewaakster en scheen de teedere zorgen te begrijpen, waarvan zij het voorwerp was; soms ook wierp ze een verwonderden blik op haar kind; maar nooit had zij het nog geliefkoosd of den wensch geopenbaard om het in hare armen te nemen. lutusschen begonnen hare krachten terug te komen, en een week later kon zij het bed verlaten. De vrouw Quillet, de zorgvolle vrouw, begon ernstig te bedenken wat er geschieden zou, als de zieke geheel hersteld was. Zij vroeg zich angstig af of heur vader haar bij zich houden of de ongelukkige met het kind zou wegjagen. Nacht en dag hield deze gedachte haar bezig, en om aan dezen toestand eon einde te maken, besloot zij een laatste beroep te doen op het betere gevoel van haren meester, hopende dat hare smeekingen de liefde zouden doen terugkeeren, die hij eenmaal voor zijne dochter gehad had. Eens op een avond hoorde zij de stap van den heer Markham in de vestibule, en zeide bq zich zelve, dat het nu het geschikte oogenblik was. Zij legde spoedig het kind naast de moeder en liep naar buiten, de deur half open latende. //Meester," sprak zij gejaagd, als vreesde ze den moed te verliezen, //wilt gij niet binnen gaan en miss Clara zien?" //Wie zien?" vroeg hij op een barschen toon. «Miss Clara," waagde de huishoudster, //uwe dochter." //Ik heb geene dochter meer! Mijne dochter is dood! Gij spreekt misschien van de vrouw, die zich in dat vertrek bevindt? Haar wil ik zien, en op het oogenblik." Deze woorden zeggende, trad hij de kamer binnen, en sloot de deur achter zich en vrouw Quillet was in de vestibule alleen. De arme jonge moeder, half liggende op een canapé met haar kind naast zich, scheen zoo in diep gepeins verzonken, dat zij niets had vernomen. De grijsaard gaf geen teeken van zijne tegenwoordigheid, en gedurende eenige oogenblikken beschouwde hij stilzwijgend de moeder en het kind. Eensklaps hief Clara de oogen op, en een uitdrukking van schrik — van afgrijzen zelfs was op haar gelaat te bespeuren; zy had haren vader herkend. Bemerkende, dat zij niets zeide, en zeker dat zij hem herkend had, verbeeldde hij zich, dat haar verstand teruggekomeu was. Hij zeide dus op een hardvochtigen en drogen toon: wik ben hier gekomen om de verklaringen te hooren, die ge my kunt geven. Ik zal oordcelen over de waarde die ik er aan kan hechten." Clara antwoordde niet, maar de blos op haar gelaat toonde genoeg, dat zij hem begrepen had. «Als ge niet spreekt, zal ik uw zwijgen houden voor een bewijs van uwe schuld!" Hetzelfde stilzwijgen der ongelukkige. De heer van Lonemoor begon de kamer op en neer te loopen, terwijl hij woedend voor zich heen zag. Eindelijk bleef hij voor de canapé staan, met een gelaat, rood van toorn en zeide met een schorre stem: «Dochter, ik wil de waarheid weten, beken alles, en help mij, mij te wreken." Geen woord kwam er uit den mond van het arme schepsel, maar hare oogen deden een droevig en zwjjgend beroep op haren vader; zij schenen te willen zeggen, dat hij kon vertrouwen op de eer van het kind, dat zijn naam droeg, en dat hy moest wachten haar te oordcelen tot hij bewijs voor hare schuld had. De grijsaard scheen een oogenblik ontroerd; maar hij onderdrukte dadelijk elk gevoel van medelijden, en met oogen, waarin een somber vuur schitterde, sprak hy: «Alzoo hebt gij vast besloten, mij tot het einde te trotseeren ? Gij wilt dus den oorlog. Welnu, ik geef u vijf minuten om na te denken, en als gg' mij dan niet alles zegt, zullen we zien, wat het gevolg van uwe stijfhoofdigheid zal zijn." Altyd hetzelfde stilzwijgen. Toen hij ophield met spreken had de graaf zijn horloge genomen om te zien hoe laat het wees. De ongelukkige Clara barstte in tranen uit; alsof zij door een hevig zenuwlijden getroffen was, zoo verwrong zjj zich op de canapé, maar geen enkel woord kwam er uit haren mond. Herhaalde malen zag graaf Markham op zjja. horloge, en ziende dat de wijzers het bepaalde oogenblik aanwezen, naderde hij de zieke en sprak met onbedwongen toorn: »Gjj zy't eene ellendige! Gy zult weten, wat ge u door uw koppig zwijgen op den hals haalt." En de hand opheffende boven het hoofd zijner dochter zeide hij: //Hetzij ge van hier gaat of blijft; hetzg ge rijk zijt of arm, in voor- of in tegenspoed; hetzij ge ziek zijt of gezond, mijn vloek zal u overal treffen, en die vloek zal vallen op het hoofd vau uwe kinderen en kleinkinderen. Van nu af zult ge geen oogenblik rust meer genieten, al leefdet ge nog een eeuw!" (Wordt vervolgd.) ---