Steunt de Winterhulp Een Nationale Plicht --- BINNENLAND Vrijwilligerslegioen Nederland KEURING VAN DEELNEMERS Het aantal aanmeldingen voor het „Vrijwilligerslegioen Nederland" overtreft verre de verwachtingen. Daarom is het noodig een nieuwe serie keuringen vast te stellen. Hieronder volgt het rooster tot 31 Juli: 26 Juli van 10 tot 18 uur Groningen: Concerthuis, ï>oelestraat. 26 Juli van 9 tot 12 uur Breda: Restaurant Modern. 27 Juli van 10 tot 18 uur Zwolle: School aan de Turfmarkt. - 28 Juli van 10 tot 18 uur Arnhem: Wille mskazerne. 29 Juli van 10 tot 18 uur Amsterdam; School iepenweg 13. 30 Juli van 10 tot 19 uur Den Haag: Koninginnegracht 22.. 31 Juli van 10 tot 18 uur Rotter- ! dam: Deutsches Haus, Volkspark. j --- Crematie Trof. Dr. C. Feldmaim BAANBREKER DER ELECTRJ»- TECHNIEK Bij de crematie van prof. dr. C. Feldmann. oud-hoogteeraar in de electrotechniek aan de Technische Hoogeschoól te Delft, die op Westerveld geschiedde, is de overledene op indrukwekkende wijze herdacht voor het vele, dat hij, zoowel wetenschappelijk als op het terrein der practijk, voor de ontwikkeling der electrotechniek in ons land heeft gedaan. Het college van curatoren was vertegenwoordigd door prof. ir. J. Klopper, de senaat door den rector-magnificus prof. dr. ir. C. J. van Nieuwenburg. Verder waren aanwezig tal van professoren van alle faculteiten. Onder de aanwezigen waren verder o.a. Ir. G. J. F. Bakker, directeurgeneraal der Electriciteitsvoorziening, A. W. Zuidweg namens het Prov. Electriciteitsbedrijf van Zuid-Holland, ir. Wouter Cool en jhr. ir. A.S. C. Stoop van Striien, directeur der Nederlandsche Siemens* Maatschappijen, enz. Prof. Klopper getuigde van de gTOote waardeering. die het college voor het werk van prof. Feldmann heeft gevoeld. De curatoren zullen aan prof. Feldmann een dankbare herinnering bewaren van een goed mensch en een knap man. Prof. van Nieuwenburg zeide, dat met prof. Feldmann is heengegaan een der corypheeën der electrotechnische wetenschappen, die daadwerkelijk heeft meegewerkt aan het leggen van de fundamenten dezer wetenschappen. Hij was uitermate alzrjdig begaafd en bovendien een buitengewoon beminnelijk mensch. Prof. ir. E. J. F. Thie r e n s schetste in korte trekken den levensloop van den overledene en verwees naar het gedenkboek.- dat ter gelegenheid van zijn aftreden werd uitgegeven en memoreerde' zijn contact met de industrie. Prof. dr. ir. H. G. Nolen zeide, dat er zeer vele instanties zijn, die door het heengaan van prof. Feld-' mann hun leider, ondernemingen, die hun raadsman, leerlingen die hun leermeester hebben verloren. Het Nederlandsch Electrisch Comité leed een groot verlies, toen prof. Feldmann werd weggerukt. Als voorzitter van dit comité was hij steeds op buitenlandsche congressen een der grootste figuren. Hij werd dan ook tot voorzitter gekozen van het ~ International Electrotechnic Committee. Spreker schetste voorts, wat de overledene voor de ontwikkeling van de eleetrische bedrijven in ons land heeft gedaan. Ir. C. Noo m e, voorzitter van de Ver. van Directeuren van Electriciteitsbedrijven in Nederland, dankte den overledene voor hetgeen hij heeft gedaan yoor de electriciteitsvoorziening van ons land. Tenslotte getuigde de heer L. M. A. Beekman mit Wezep, als oudste 'vriend voor een vriendschap, die meer dan een halve eeuw heeft geduurd. Nadat de kist onder orgelspel was neergelaten, dankte een zoon van den overledene voor de belangstelling. . --- Géén Moeder! Zij strijden niet meer tegen Duitschland. Vier Bolsjewisten komen met witte doeken zwaaiend uit een korenveld te voorschijn en worden nu naar het gevangenkamp gebracht. • (Lessman-Hoffmann.) --- KERKNIEUWS Algemeene Synode NED. HERVORMDE KERK De vice-president deed mededeeing, dat de mutatiecommissie, die iet vorige jaar diligent . verklaard verd, haar werkzaamheden niet heeft tangevangen in afwachting van de >ehandeling der nieuwe reglementen lic ook deze materie regelen. Met groote belangstelling werd tonus genomen van het kwartaalverslag ier vereeniging „Land in Zicht", over laar werk onder de arbeiders in den <.O .-Polder. Wegens het bedanken van jhr. mr. V. K. C. de Brauw als secundair lid ter Alg. Syn. Commissie werd ter ■ervulling dezer vacature gekozen mr. I. E. Cost-Budde. Ter tafel was een schrijven van iet class. bestuur van Gouda inzake Ie grensvast stelling tusschen da ;emeenten Reeuwljk en Sluipwijk, 'at zijn vroegere beslissing handmafde. Het schrijven werd voor kenïisgeving aangenomen. De vergadering werd vervolgens verdaagd. --- FEUILLETON MOORD .n BLOKSCHRIFT door BRAM VERSCHOOR t Leek me uitgesloten, dat Van Wieringen zich zoolang kon stilhouden; ik zou het in zijn gevai niet kunnen, daarvan was ik overtuigd. Mijn gehoor begon me dezelfde parten te spelen als mijn gezicht in het begin van den nacht. Het begin van den nacht? Had de klok beneden dan al twaalf geslagen? Gehoord had ik het niet en ik had het moeten hooren, want ik luisterde met bovenmenschelijke inspanning. Ik hoorde nu overal gerucht, op het balcon vooral. Krabde daar iets tegen het glas van de balcondeuren? Van welke balcondeur? Hoe moest ik richten? Schoven er voeten boven mijn hoofd? Welke kamer was hierboven? Twee waren er, yan de twee jongste meiden. Was er iets voor de gangdeur? Maar daar werd immers elk gerucht gedempt door de Weer dreef mijn gehoor mijn blik naar de balcondeuren. Zou het mogelijk zijft,' dat iemand onhoorbaar binnenkwam en daar achter de gordijnen stond? lemand, die alles wist, alles kon, in volslagen duister kon zien, in volslagen stilte kon verstaan, wat anderen dachten? zoon gansene nacht, moest die niet eindigen in krankzinnigheid? Dat hield toch geen mensch uit? Daar kwam geluid, gelukkig, werkelijk geluid. Van beneden uit de hall. De klok sloeg; ik hoorde het gewicht zakken en den koperen ketting over de radertjes horten. Twaalf uur? Neen, één slag, dan het reutelen van het uurwerk, zooals die' oude klokken altijd doen, wanneer ze met slaan ophouden. Half twaalf dus! In plaats dat het me tegenviel, dat ik de nog komende uren onoverkomelijk lang vond, putte ik uit het feit, dat een werkelijk geluid de doodsche stilte verbroken had, levendigen moed en ik maakte me zelf wijs, dat de tijd snel gaat, óók als je moet wachten. Ik durf zelfs zonder te ver bezijden de waarheid te gaan beweren, . dat ik met hernieuwde „animo" de wake voortzette. Ik verwachtte nu niets meer, geen geluid, geen lichtstraal. ook geen gebeurtenis. Voorzorgen zijn best en niet overbodig, als ze door AA. getroffen worden, maar 'ze voorkomen dan ook juist, dat er iets vreeselijks gebeurt, ik geloofde zelfs, dat ik op mijn stoel zou kunnen inslapen, "indien ik me niet wakker hield door te aan A.A.'s opdracht, vooral te zorgen, dat Van Wieringen niets overkwam. Van Wieringen kon veilig rusten in zijn schommelstoel, geen kwaad zou hem genaken; AjV. waakte over hem, zooals hij waakte over de tien mille, die hij vanmiddag in zyn portefeuille had gestopt. En die hij wellicht, als Van Wieringen er in gedachten werkelijk reeds afstand van had gedaan, _zou mogen.-:....? Neen, dat ging niet op, me zelf af te leiden met zulke ongepaste gedachten. Sloegen de honden aan? Vier honden doorkruisten het landgoed, tenzij ze rustig lagen te slapen op het terras, of ergens onder het hakhoiut, of achter de garage. Of tenzij ze gedood, waren, zooals hun kameraad Hector. lets zei me, dat ik nu weldra weer geluid vernemen zou, weer een werkelijk, geluid zooals het slaan van een klok. Wat voor een voorstelling ik me er echter ook van gemaakt had, ik had geen oogenbik gedacht aan het geluid, dat nu opeens de stilte doorzong: de zoemer van de telefoon 'op het schrijfbureau van den secretaris. Op hetzelfde oogenblik hoorde ik, dat Teun en diens vader nog bij ons in de kamer waren. Teun sprong op en al kon ik hem niet zien, ik begreep, dat hij gereed .stond zich tot het uiterste te verdedigen tegen den onzichtbaren vijand, die door de telefoon leiding op ons toesloop. A.A. nam den hoorn van den haak; ik hoorde het klikje. En hü luisterde, doch hij hoefde de microfoon niet aan zijn oor te brengen, want ook ik verstond, wat een eenigszins slepende, niet thuis te brengen stem, zei: — U moet goed op Van Wieringen passen Als u dan morgen. flink moe bent, dan zult u hem aan tafel zien sterven. Om twaalf uur. Er kwam niets meer; AA. legde den hoorn weer neer, zei niets, deed niets, wachtte als tevoren. ■ Alleen was hij teruggegaa% naar het tafeltje, waar hij vermoedelijk beenschommelend bovenop zat. wat zou ik er niet voor gegeven hebben, nu zijn meening óver dat telefoonbericht te kunnen vragen? Ik wist, wat hij zeggen zou: dat eens te meer bleek, dat de tegenstander zich in huis bevond en alles wist. Waarom had hij echter tweemaal gevraagd, of er telefoon was in de tuinmanswoning? Ook van daar- uit kon nu gebeld worden. Maar waarom bleef A.A. dan afwachten, wat verder gebeuren zou? Ik had eensklaps de overtuiging, dat mijn vriend de tuinmanswoning, Betsy en haar vader, uitgeschakeld had, dat de groep menschen, die in aanmerking kwam voor verdenking, opnieuw kleiner werd. En toen klonk wederom een geluid, maar ditmaal een geluid, dat me deed opspringen, dat ons allen, ik hoorde het duidelijk, deed opspringen. Het kwam i van buiten, vanuit de hall. Het was een kreet, een ang' stige, een wanhopige kreet, een vertwijfelde roep om hulp. Ik hoorde daar doorheen de herhaling van A-A.'s bevel bovenal te waken over mijnheer Van Wieringen en ik stortte me in de richting, waar ik hem wist, bij de gramofoon. Ik botste tegen hem aan en hij duwde me weg, doch ik plaatste me opnieuw voor hem en nog iemand, het moest Teun zijn, kwam me te hulp. Samen hielden we den eigenaar van huis en landgoed vast, opdat hij niet, alle gevaar vergetend, naar buiten zou snellen. Hü had gewerkt voor zijn 'rijkdom, niet met het hoofd alleen, ook met zijn handen; hij was sterk en we hadden groote moeite, hem van de deur weg te houden. Weer klonk de kreet, lang aangehouden, gerekt, niet verzwakkend. Ja, toch verzwakkend. Een kreet, door een doodsbange vrouw geslaakt. Bernard! Bernard! — Laat me gaan, siste Van Wieringen, evenwel niet zoo luid, dat men hem buiten d"e kamer zou kunnen hooren. Gaat liever mee, gaat alle drie mee en pakt dien ellendeling. Waarom moeten we hier blijven zitten? Ik heb er genoeg van, ik word gek in dien stoel, — Bernard! Bernard! Bernard, de voornaam van Van Wieringen. — Moeder roept, fluisterde Teun. Vader heeft gelijk, laten we naar haar toe gaar — Blijf hier, fluisterde AA. bevelend en doelbewust. Weest geen ezels, wat zou de man er aan hebben, uw moeder kwaad te doen? Let op uw vader. Begrijpen jullie dan niet, dat dit dè manier is cm hem uit zijn tent te lokken? De hulpkreet van een bange vrouw is licht veroorzaakt en is sterk in zijn uitwerking. Blijf hier, Bram en u ook, mijnheer Van Wieringen. Zorg er voor, dat uw vader geen stap buiten de deur doet, dat hij zich niet aan de deur vertoont. Let ieder op een deur, jij op deze, Bram, u op de balcondeuren. En als er iets gebeurt, schiet dan. Ik ga kijken. Binnen vijf minuten ben ik terug of zal ik telefoneeren. Wacht in elk geval vijf minuten. Ben ik dan niet terug, dan kom jij naar me toe, eerst naar de kamer van mevrouw. Maar u blijft, wat er ook gebeurt, al kwamen we geen van tweeën vannacht terug, bij uw vader en u zorgt, dat niemand behalve mijn vriend of ik hem nadert. Niemand, begrijpt u dat goed? Ook uw broers niet. Hij wachtte geen antwoord af; hij zou, indien wij zijn ■ opdracht niet volvoerden, zich later niets van de gevolgen aantrekken. Dat vooral lag in den klank van zijn stem besloten. (Wordt vervolgd) --- DE DIEREN VAN TARZAN * 32) Jane nam het bundeltje van den kok aan. Ze drukte het slapende kind tesen zich aan, terwijl tranen van blijdschap over haar wangen rolden. „Kom", zei de Zweed, „we hebben geen tijd 'te verliezen." Hij bracht haar naar de zijde van het schip en ze klommen langs de touwladder naar de wachtende boot beneden op het water. Een oogenblik later sneed hij het touw door, dat de roeiboot vasthield en langzaam verwivVrden zij zich. Zoo zacht de Zweed naar de Ugamtiirivitt. Jane vroeg zich verwonderd af of iie man wist, waar ze zich bevonden. Een half uur later brak de maan door de wolken en liet een smalle strook land zien waarheen de Zweed de kleine boot roeide. Reusachtige boomen verïiïeven hun zware kruinen, terwijl spookachtig Spaansch mos van lage takken neerhing. Zoo nu en dan werd het gladde watervlak der rivier gebroken door een grooten krokodil, opgeschrikt door het geplas der riemen. Uit de dichte jungle klonk het geluid van een hyena, het gegrom van een panter, het diepe, onheilspellende gebrul van een leeuw, , En daar naast, vreemde, onbekende geluiden, — vreeselijker door hun geheimzinnigheid. Jane zat midden in de boot met haar kind tegen zich aangedrukt. En ofschoon zij niet wist, welk lot haar wachtte, voelde zij zich gelukkig en dankbaar, omdat zij het kleine teere wezentje weer terug had. Steeds weer probeerde zij de duisternis met haar oogen te doorboren om een en- door EDGAR RIGE BURROUCHS kelen blik op dit geliefde .schepseltje te kunnen werpen, maar slechts de vage omtrek van het kindergezichtje was alles wat zij zag. Ze kon ternau-' wemood wachten tot het weer dag werd. ' ' (Wordt. vervolgd) --- RADIO-PROGRAMMA ZATERDAG 26 JULI HILVERSUM L 413* M. 6.15 Gramofoonmuziek 6.50 Ochtendgymnastiek. 7.00 Gramofoonmuziek. 7.45 Ochtendgymnastiek. 8.00 8.N.0.: Nieuwsberichten. 8.15 Gramofoonmuziek. 9.15 Voor de huisvrouw. 9.25 Gramofoonmuziek. 12.00 Twee fluiten. 12.40 Almanak. 12.15 8.N.0.: Nieuws- en econorafochg berichten. 1.00 Musiquette. 1.30 Gramofoonmuziek. 2.00 Voor het gezin. 2.20 Na gedanen arbeid: muziek en vroolijkheid. 4.00 Bijbcllezijßr . (voorbereid door de Christ. Radio Stichting). 4.20 Klarinet, fluit en piano. 5.15 8.N.0.: Nieuws-, economische en. beursberichten. Ó-.30 Orgelspel. 6.00 Gramofoonmuziek. 6.15 Voor de binnenschippers. 6.30 Ramblers. 7.00 8.N.0.: Vragen van den dag.J.ls Het Schrammel kwartet. 7.15 \ptir den luer. S.UO, BA".O.: Nieuwsberichten. 8.15 Spiegel vaneden dag. 8.30 De Haarlemsche Orkest vereeniging en koor. 9.30 Berichten (Engelsch). 9.45 8.N.0. Nieuwsberichten. 10.00 8.N.0.: Uitzending in de Engelsche taal: Dutch news reel. V HILVERSUM 11, 31)1,5 M. 6.45 Gramofoonmuziek. 6.50 Ochtendgymnastiek. Gramofoonmuziek. 7.45 Ochtendgymnastiek. 3.00 8.N.0.: Nieuwsberichten. 8.15 Gramofoonmuziek. 10.00 Morgen-wijding (voorbereid door hei- Vrijzinnig Prot, Kerkcomité). 10.20 Ons .Schemeruurtje (e.0.). 11.10 Gevarieerd programma. 12.00 Politieberichten. 12.15 Em-emble Erica Helen. 12.35 8.N.0.: Nieuws- en economische berichten, 1.00 Zang met pianobegeleiding en gramofoonmiiziel!. 1.40 Voor de rijpere jeugd. 2.00 Kamerorkest „Ars Nova et Antigua" en solist. 2.35 Gramofoonmuziek. 245 Door stad en land. 3.00 Kamerorkest „Ars nova et Antigua . 4.00 Ensemble Bandi Balogh. 4.30 Klaas van Beeck en zijn orkest. 5.00 Cursus: „Over Godsdienst bij kinderen" II (voorbereid door het Vrijz. Prot. Kerkcomitó). fiüló 8.N.0.: Nieuws-, economische en beursberichten. 5.30 Gramofoonmuziek. 6.15 Manncnzangvereeniging „Het Mobüisatiekmis" en (gramofoonmuziek. 6.45 Reportage. 7.00 P.NO.: Groningsch praatje 7.15 Gramofoonmuziek. 7.30 Cursus „Hoe bouw ik een vrijvliegend model-vliegtuig". 7.45 Gramofoonmuziek. 8.00 8.N.0.: Nieuwsberichten. 8.15 Gramofoonmuziek. 8.30 Gevarieerd programma. 945 8.N.0.: Nieuwsberichten. 10.00 Dagsluiting (voorbereid door de Ohr. Radio Stichting). 10.05 —10.20 Causerie: „Ik was er zelf bij". --- KANTTEEKENING Gr. — De jongen is yan school af. : Hij 4s goed 13 jaar. En nu moet hij wat worden. ■ v Dat-is nogal geen kleinigheid: een jongen die wat worden moet. Gaan naar de H.B.S. is uitgesloten. Als dat niet uitgesloten was, zouden wij de vraag „wat nu?" nog veilig 5 of 6 jaren kunnen uitstellen. Er zijn een heeleboel ouders, die onvoorwaardelijk zeggen: naar de H.B.S. Dat staat dan als een paal bo- ven water, alsof PAS VAN het ' even paal- SCHOOL boven-water-ach- m,,, ■ tig vaststaat, dat elk kind voor zoon H.B.S. geschikt is. Ik kom daar nog op terug. Voor vandaag bepalen wij ons bij die soort gelukkige kinderen, waarvan tevoren nog niets vaststaat. Gelukkig? Ja, want er worden hun een heeleboel bittere teleurstellingen bespaard. Het staat bij hen n.l. niet vooraf vast, dat zij heel knap zullen ; moeten zijn. Zij hebben de kans uit zich zelf een eigen Ik te laten groeien, ook al gaat het dan met de diploma's niet al te best. ■ De vraag:, wat nu? met betrekking tot -oo'n' |' 14-jarlgen jongen van school-af, is een levensvraag. Het raakt in beginsel zijn geheele toekomstige leven. Is dat ten. opzichte van zoon kind niet eigenlijk een beetje voorbarig? En — wat meer zegt — een beetje riskant? Durven wij het zoo maar zonder meer aan, te beslissen, dat de nu 14-jarige Piet zijn leven als bakker, of als smid zal leven? Aan de hand van welke gege-, yens kregen we een richting? Wat weten we van zoon 14-jarig kjuid? De onderwijzer weet er lets van, met betrekking tot het verstandvan het kind: of hij goed leeren kan; of hij oplettend is of of„ hij een vief kereltje is of een sloom jog. ' Dat is in doorsnee alles, wat zoo een onderwijzer er van weet. Het is alles heel erg schetsmatig en voorloopig wat hij weet. Als de onderwijzer ook nog een beetje paedagoog is, dan weet hy misschien ook iets omtrent het karakter van het kind. Maar daaromtrent weten de ouders iets meett Tenminste, als het ouders zijn, die opletten en waarnemen: óók en vooral wanneer het kind speelt. Want van dat karakter komen we niet zooveel te weten door praten; wel door uit te kijken. Spelend.met een bal is het kind zuiverder te observeeren dan met een boekje in een hoekje. Onder zijn speelmakkers laat het kind het duidelijkste iets van zijn karakter zien. Verstandige en oplettende ouders weten dus wel iets omtrent het hart van hun kind. En het kind zelf? Dat weet omtrent zich zelf alleen maar alles met betrekking tot zijn beenen. Hoe hard hij loopen kan; hoe hij op het voetbalveld is en welke spelletjes h' het liefst doet. De rest is vaag in En wat die spelletjes betreft, moeten we voorzichtig zijn. Elk meisje speelt graag voor schooljuffrouw. Moet zij daarom maar onderwijzeres worden? Elke jongen haalt graag zijn speelgoed-stoommachine uit elkaar. Moet hij daarom maar ingenieur worden? Een jongen kiest op zijn manier een beroep: tramconducteur, omdat hij dan voor niets den heelen'dag op "de tram rijden kan. De balans, omtrent wat we van een 14-jarig kind wernelrjk weten, is dus niet schitterend. En toch moeten we een kant op. "' Ik met mijn schetsmatige wetenschap over ' zoon , jongen-die-netvan-school-af-is" kom tot de conclusie, dat dat kind nog precies alle kanten uit kan. En daarom waag ik de stelling, dat het spreekwoord: twaalf ambachten, dertien ongelukken ten onrechte in zoon kwaden reuk staat, ik geloof, dat het met de praktijk van dat spreekwoord nog zoo kwaad niet gesteld is en, dat er, met de toepassing daarvan — al behoeft dat natuurlijk ook weer niet letterlijk genomen te worden — voor zoon schooljongen meer practischen zegen inzit een paar keer in een vak te mislukken, dan In dat paal-boven-water-princfpe van: naar de H.B.S. >'P*miMr>JM Ik heb eens een directeur van een groote scheepvaart-maatschappij over dat mooie beroep van jongsten bediende letterlijk dit hooren zeggen: een pientere jongen van 13 jaar, die op kantoor komt, en zijn avonduren aan practisch avondonderwijs besteedt, is over 5 jaaf de meerdere in practische bruikbaarheid van een zóó met een zoo-zoo diploma van de 5-jarige H.B.S. afkomenden „mijnheer". Ik weet wel, dat die stelling van 12 ambachten, 13 ongelukken een beetje gewaagd is, maar we moeten er toch niet zoo heel bang voor zijn. Want de ervaringen, die zoon jongen opdoet in de practijk, zijn ervaringen, waar hij zijn heele verdere leven lets aan zal hebben. ---