Afloop verkoopingen en aanbestedingen. f Gisteren namiddag hseft te Vlissingen op het raadhuis de aanbesteding plaats gehad van eene nieuwe beschoeijing over eene lengle van ongeveer 24 ellen buiten de spuistuis aan de oostzijde der Koopmanshaven. Hiervan is aannemer geworden de heer JscobFilis aldaar voordesom van f 2743. ' .* --- Staten generaal. TWEEDE KAMER. i m iiiiw 11 ii—■—wjp—"sr- * —■■ a^mmmÊ^^a^^ Reeds voorloopig deelden wij mede dat de zitting van maandag gehi el is besleed aan twee redevoeringen van de ministers I van biniienlaiidsche zakenen financiën, die beide de wetsvoordragt tot bekrachtiging derspoorwegconcessien uitvoerig hebben verdedigd. De minister van binnenlandsche zaken maakte vooraf de opmerking dat de bedenkingen, in den loop der beraadslaging gemaakt gerangschikt konden worden in vier rubrieken, te weten die iepen de houding der regering iv deze zaak; die tegen het punt brtrrltundeden aanleg der spoorwegen door particulieren; die tegen de voorgestelde rigtingen, en die tegen de toegezegde ondersteuning aan de concessionarissen. De drie eerste puuten zou hij behandelen; het laatste de minister van financiën. Bij de behandeling dezer onderdeelen zou hij geeueonderwerpen aanraken aan dit wetsontwerp vreemd. Ten aanzien van het eersle punt herinnerde de minister het gebeurde in deze zaak van den aanvang af; hoe reeds van den beginne proeven waren genomen om aan de ten deze opgewekte verlangens te voldoen. Wat daaromtrent door vroegere regeringen was verrigt, had bij deze kamer geen bijval gevonden; en toen de zucht tot bet bekomen van spoorwegen steeds grooter was geworden, had de bekende interpellatie van 22 julij en de toen aangenomen motie van orde plaats gehad. De regering, alzoo gebonden door handelingen van voorgangers en besluiten der kamer, en bemerkende hoe groote begeerte bij de natie ten deze opgewekt was, had uu, in overeenstemming met een en ander, eene keuze ouder de aangevraagde concessien gedaan, eu met de belanghebbenden onderhandelingen aangeknoopt. Juisi om-het aannemen der aangegeven motie van orde, had zij van zijn eerst opgevat voornemen tot indien ing eener wet, vooraf bepalende hoe vele en welke lijnen aangelegd, en waarvoor en op welke wijze subsidien verleend zouden worden, afgezien. Voorts verdedigde hij de redering tegen de beweerde stelselloosheid en zwakheid, haar doorsommigeu te iasle gelegd. Hij achtte de keus der concessionarissen, om hunne eerlijkheid en vlijt, gelukkig. Onder is diegene genomen weike blijkens de gewisselde stukken bijval bij de kamer zelve had gevonden. De meening, door enkelen voorgestaan, dat de verbetering van waterwegen had moeten voorafgaan, had hem bevreemd daar hij meende dat de regering juist aan zoodanigen wensch had voldaan, door het voorstel eener kanalisatie van Holland op zijn smalst, terwijl eene dergelijke verbetering voor den waterweg van Rotterdam voorzeker zou zijn voorgedragen, indien dit thans had kunnen plaats hebben. Betreffende het tweede punt, toonde hij aan, dat, als de regering den aanleg van staatsspoorwegen had voorgestaan, zij tegen den wil der kamer blijkens het vroeger gebeurde zou gehandeld hebben. Ook hij verklaarde voor zoodanigen aanleg niet gestemd te zijn om verschillende redenen, geloovende hij dat de zaak der spoorwegen beter bevorderd zou zijn door de wijze als nu was voorgesteld, daar de verwezenlijking van liet plan door de vastgestelde bepalingen genoegzaam gewaarborgd kon geacht wordeti, en wel op betere wijze dan bedoeid werd door ben die het andere stelsel voorstonden. De rigtingen der lijnen verdedigde hij uit het oogpunt der noodzakelijkheid om daarbij het binnenlandsch en internationaal verkeer zoo veel mogelijk te verzekeren. Jnbreede trekken bewees hij hoe die rigting met juistheid en naauwgezetbeid ontworpen was in het belang van beide; hetgeen het stelsel van slingeringen wel eenigzins had moeten doen aannemen: de raming der onkosten was zoo juist mogelijk opgemaakt; het ontwerp was niet te ingewikkeld; het bestoiid uitdoordekamer zeke bijna eveneens in hare stukken aanbevolen hoofdlijnen met eenige weinige bijvoegingen en vertakkingen; het plan deiregering kwam vrij wel met dat der kamer overeen. Overgaande tot wederlegging der bedenkingen tegen de onderdeden der concessien ingebragt, toonde de minister aan dat de redering zich niet. had kunnen vereenigen, en hierin door provinciale en locale autoriteiten ondersteund werd, met den aanleg van een spoorweg van Leeuwarden naar Meppel, omdat voor het oogenblik die niet zoo zeer gevorderd werd als die over Assen naar Groningen in het belang van de laatste stad en de provincie Drenthe. De aansluiting van Groningen naar Rheine kon thans ook niet zoo onmisbaar zijn, daar dergelijke verbinding eerst dan nuttig kon wezen, wanneer de spoorwegen in Hannover dermate uitgebreid waren.dat de transitohandel op die wijze aanmerkelijk gebaat zou worden. Den weg van Harlingen naar Rheine over Zutphen moest men niet enkel uit het oogpunt van internationaal verkeer beschouwen, daar ook voor het binnenlandsch verkeer gezorgd moest worden, en wensehte men dit, dan, zijns inziens, zou Harlingen niet geholpen zijn met een weg door Friesland, maar nog eenen anderen van Zwolle naar Rheine moeten hebben. De verbinding van Zutphen met Rheine verdedigde hij ook in verband met. het bespoedigd vervoer uit Holland over Arnhem, dat aldus beter geregeld zou zijn dan over Zwolle of Deventer. De lijn in Noordholland, verklaarde hij, had in deze concessie niet opgenomen kunnen worden: die van Nijmegen op Venlotooude hij aan te zijn. eene natuurlijke doortrekking van de banen van het noorden naar het zuiden, evenzoo als die van Arnhem naar 'sHertogenbosch- Het geheele plan was, naar hij geloofde, met oordeel ineen gezet, zijnde daarmede de onderscheidene deelen des rijks zoo veel mogelijk bevoordeeld en de voornaamste aansluitingen met het buitenland niet over het hoofd gezien, Even zoo waren, gelijk hij in het vierde deel zijner redeopgaf, de rivierovergangen met overleg gekozen. Tot het stelsel van twee overbruggingen was uien gekomen, nadat men overtuigd was geworden dat, zoo wegens de bevordering van het verkeer, als uiteen technisch oogpunt, zoodanig stelsel zich bijzonder aanbeval. Het stelsel van een enkelen overgang vermeende hij noch minder kostbaar noch zekerder te zijn. Dit bewees hij door te treden io een breedvoerig onderzoek der gevolgen van zoo- : danig denkbeeld, zoo met betrekking tot de rigtingdie de lijnen ! in dat geval zouden nemen en de nadeelen niet alleen uiteen financieel en oeconomïsch oogpunt daardoor te ontstaan, ais ' aangaande de moeijelijkheden welke het bouwen van eeue brug op een ol ander punt in het midden des lands zou na zich slepen. Hierbij zette hij de gevoelens van de door de regering geraad- j pleegde autoriteiten tegenover die van anderen, inzonderheid van den heer Fijnje, en de besturen van den Lekdijk en den Tielerwaard, uiteen, en deed daarbij uitkomen hoe de eerste ! boven die der laatslet moesten gesteld worden. Tenslotte erkende hij dat dit wetsontwerp niet in overweging bij den raad van state was geweest; maar hierin had men een voorbeeld van vroegeren lijd gevolgd, zijnde het toch steeds dc gewoonte geweest dat wetsontwerpen die in eene zitting der stalen generaal uiet behandeld waren geworden, op nieuw bij de kamers aanhangig gemaakt, niet ten tweeden male aan het onderzoek van den raad van state onderworpen wierden. Eindelijk had de regering1; gelijk hij opgaf, van de bijdragen van provinciën en gemeenten geen gebruik gemaakt, hoofdzakelijk om de bijzonderheid dat men, toen Amsterdam geen sommen wensehte te verleenen ter bevordering van de kanalisatie van Holland opzijn smalst, eeue zaak die in het algemeen belang was voorgesteld, afgezien had van het denkbeeld om provinciën en gemeenten in de kwestie der spoorwegen te doen bijdragen. Aan het einde zijner rede gaf de minister de hoop te kennen dat hij er iv geslaagd mogt wezen de bezwaren van hen in de kamer, die hij veronderstelde de meerderheid der leden uit temaken, welke de daarstelling van spoorwegen verlangden, en vau deze aangelegenheid geene slaatskwestie maakten, te hebben opgelost, in welk geval deze zaak door aanneming van de wet tot een goed einde zou komen, alzoo door uitstel afstel voortgekomen zou zijn. - De minister herinnerde voorts, ten betooge hoe gemakkelijk het is om, indien dezaakderspoorwegenniettolstandkwam, in ieder geval de schuld op de regering te werpen, aan het bekende epigram: PQuand I'eau man que a la rivière, La faute en est. a Voltaire; De minister van financiën behandelde twee vragen: l.de vraag of de staat in de aanvrage tot het brengen van geldelijke : offers voor de zaak der spoorwegen kon verligt worden, en 2. de vraag of dein dat opzigt op de schatkist te leggen last ook als te zwaar moest aangemerkt worden. | Vooraf trad hij in eenige beschouwingen omtreut bijzoudere punten, door onderscheidene sprekers ;n den Joop der beraadslagingen bijgebragt. Hij verdedigde de regering onder anderen tegen de bewering dat zij aan hare roeping zoo wel als aan de uitvoering van haar programma zou zyn te kort gekomen. Bij de beantwoording der eerste vraag, ontkende hij geenszins dat de lasten aanzienlijk waren welkemen mei dat plan ; van den staat vroeg; maar hij moest betwijfelen of elk ander ontwerp waarborgen opleveren kon dat met even groote deugdelijkheid en daarbij mei mindere kosten het beoogde doel treffen zou. Verschillende waren de voorslagen geweest welke zoo in als buiten de kamer waren aangeboden, deze wensehte een geconcentreerd stelsel, eenander geen spoorwegnet maar slechts hoofdlijnen, een derde kon zïcli met een enkelen rivierovergang vergenoegen; maar noch het een noch het ander kon men in waarheid zeggen boven het plan der regering de voorkeur te moeten erlangen. Die lijnen waren gekozen zoowel niet het plan om de locale belangen zoo veel mogelijk te bevorderen, als de betrekkingen met het buitenland te vermeerdereu; daarenboven had men de nn voorgeslagen rigtiugen genomen naar den aard en den staat der handelsbewegingen op ditoogenblik; terwijl daarbij in het oog gehouden was dat die lijnen den voorrang boven andere zouden genieten, welke nu reeds het vooruitzigt van eene voordeelige opbrengst openden. Van welke zijde hij dan ook het voorstel der regering beschouwde, vergeleken met die van anderen, bood het de meeste kans van welslagen aan, en was daarmede, meende hij, voldoende de vraag opgelost, dat geene verligting in de van den staat te vorderen offers op eenige wijze en door het aannemen van een ander stelsel te verkrijgen was. Wat nu betrof de vraag of die lasten te zwaar moeten geacht worden, ook deze beantwoordde hij ontkennend. Hij bragt deze kwestie in verband met die van amortisatie van schuld en de oost-indische baten, gelijk door andere sprekers was gedaan. Verblijdend was het hem te kunnen bewijzen dat men niette bekommerend behoefde te wezen dat doorde aanneming dezer wet de toekomst van 's lands financiën in de waagschaal zoude gesteld worden. Wanneer hij toch lette op de omstandigheid dat de begrootingeu in de laatste jaren een teruggang van uitgaven aantoonden, dat het bedrag der koloniale bijdragen, jaarlijks vermeerderde en dat de voordeelige baten op de begrootingen toenamen, dan meende hij, dat meeren meer het oogenblik naderde, waarop men het eveuwigt vau inkomsten en uitgaven zou zien tot stand gebragt, vooral wanneer men dit onderwerp in verband bragt melde opbrengst der belastingen diemenzich verheugen moest van jaar tot jaar te zien toenemen. Leverde dus die beschouwing eene geruststelling voor 's lands financiën in de toekomst op; en wettigde dat de vooronderstelling dat die euslige toestand er toe zou medewerken om iets ter bevor°=. - - i dering van den aanleg van openbare werken af te zonderen, nog meer gerustheid kou men omtrent's lands financiën hebben, wanneer men in aanmerking nam dat ook de bijdragen uit de Oost-Indien gedurende een geruimen tijd hoogst aanzienlijk waren geweest. Stellige zekerheid kon hij wel niet geven dar. die batige sloten altijd even aanzienlijk zouden zijn; wisselvalligheid zou daarin altijd blijven beslaan; maar hij geloofde niet dal het bewezen was dat de gelden uit de koloniale kas ten behoeve vau liet moederland afgezonderd, ook voor deze aangelegenheid zouden benuttigd behoeven te worden. Wat hem betrof hij aarzelde niet le verklaren dat als het noodig was hij niet schroomen zou de natie nieuwe lasten op te leggen, indien dat ter bevrediging van de behoefte in deze zaak noodig inogt zijn. Maar hij geloofde niet dat uien zich deswege behoefde beaugst te maken, daar; zijns inziens, nog wel andere middelen bestonden welke aangeweud konden worden, alvorens lot uiterste maatregelen over te gaan. Aan het einde zijver rede behandelde hij de concessien zelve en de gestelde voorwaarden. Hij heeft de haudelwijze der regering met betrekking tot den aanleg van spoorwegen door particulieren verdedigd eu de concessionarissen zelven, zoo wegens hunne sohditeit als eerlijkheid eu ijver, aanbevolen, daarbij aangetoond dat de vereischte geiden door die mannen voor de garamie van 4£ pet. wel te vinden zouden zijn, niettegenstaande de veelvuldige pogingen door tegenstanders dezer onderneming zoo in als buiten het tand in het werk gesteld, om deze onderneming schipbreuk te doen lijden. De berekeningen der onkosten verklaarde hij volkomen goed te zijn, en eindigde met den wensch te uiten, dat men door aanneming dezer wet mogt mede werken tol voltooijing vaneen reuzenplan in de zaak der spoorwegen, waarvan in het jaar 1838 de eerste grondslagen in het land gelegd waren. Die aanneming achtte hij niet twijfelachtig indien men in de beïchouwing van dat onderwerp het algemeen belang boven het locale bleef stellen. Dingsdag zijn de beraadslagingen vervolgd. Daarbij heeft de minister van oorlog de voordragt verdedigd, met het oog op het defecsiestelsel. De heer van Hall is daarna breedvoerig terug gekomen op zijne vroegere rede tot bestrijding van het ontwerp. Overigens voerden de heeren van Hoëveil, Elout van Soeterwourie en Hengst nog het woord, de beide eersten tot bestrijding der voordragt:, en de laatste ten gunsle daarvan. --- Gemeenteraad van Zierikzee. Zitting van 12 november. Voorzitter de heer Cau. Afwezig dc heeren de Crane, Ochtman, van der Vlieten Landskncgt, de laatste met kennisgeving van verhindering. Dc notulen van 22 october zijn goedgekeurd. Worden gelezen, voor kennisgeving aangenomen en de executieaan burgemeester en wethouders opgedragen, twee missiven van gedeputeerde staten, dd. ï november 1359, bofedende goedkeuring a. van het besluit van dd, 22 october tot verkoop van grond tot begraafplaats aan de Israëlitießche gemeente; 1. tot beschikking uit den post voor onvoorziene uitgaven ad f2OO voor de gratificatie aan den onderwijzer Eastmeycr. Wordt gelezen eene missive van den commissaris des konings, houdende mededeeling dat de minister van binnenlandsche zaken met genoegen vernomen heeft dat de raad een gebouw voor telegraafkantoor beschikbaar heeft gesteld, opmerkende dat omtrent de inrigiing burgemeester en wethouders zich moeten verstaan met den hoofdingenieur van den waterstaat. Aangenomen voor kennisgeving en do executie opgedragen aan burgemeester en wethouders. Conform het ingediende rekwets wordt aan jhr. W. D. de Jonge eene remissie van 4 maanden of f4O verleend van zijnen aanslag in den hoofdclijken omslag voor 1859, wegens verblijf buiten dc gemeente. Ten gevolge van het op 31 october gehouden examen, leggen burgemeester eu wethouders de, volgens art. 22 der wet op het onderwijs na gehouden overleg met den schoolopziener, gemaakte voordragt voor een hoofdonderwijzer op de armenschool over, te weten J. H.van Troyen, hulponderwijzer te Dordrecht; J. Akkersdijk, hoofdonderwijzer teNieuwßeijerland; A. Cense, hulponderwijzer te Middelburg, en J. Schmal, hulponderwijzer te Voorburg. Do voorzitter deelt mede dat het verschil tusschen de voorgedragenen zeer gering is, dat de disiricts-schoolopziener zoude meencn dat de vierde boven de derde moest staan; en dat burgemeester en wethouders om het aanmerkelijk verschil dat tus. schen de overige sollicitanten en de voorgedragen bestond, besloten hebben slechts vier sollicitanten voor te dragen. Op voorstel vanden voorzitter worden dc stukken voor de leden ter secretarie ter visie gelegd en de benoeming aangehouden tot de volgende raadsvergadering, te houden in de volgende week, (later door den voorzitter bepaald op donderdag 17 november 's avonds 6 ure.) Wordt gelezen het rapport der plaatselijke schoolcommissie om den hulponderwijzer der tusschenschool A. Geluk, volgens zijn verzoek, met 1 januarij 1 BGO eervol te ontslaan, waartoe wordt besloten; waarvan kennis zal worden gegeven tian den betrokkene, de commissie van beheer dier school en den districtsschoolopziener. Op voorstel van burgemeester en wethouders wordt besloten uit den postsvoor onvoorziene uitgaven af-en op hoofdstuk VI art. 5 der begrooting over te schrijven f12,17J voor onkosten van cholcralijders, en f 11,83 op hoofdstuk VIII, art, 13 voor meerdere onkosten (door meerdere opbrengst) van verkooping van houtgewas. Conform voorstel van burgemeester en wethouders wordt besloten onder goedkeuring vau gedeputeerde staten aan het terrein der Zelke 50 boomen te doen rocijen en die met 120 doode boomen te doen verkoopen. Op burgemeester er. wethouders wordt authorisatie verstrekt om tweo kagchels, die thans buiten gebruik zijn, te verkoopen. Bij monde van den heer Fokker rapporteert de commissie ad hoc op de rekening van het burger weeshuis over 1858, strekkende tot goedkeuring in ontvang op f 6598,524 , uitgaaf f 5856,1 7, goed slot f 742,35£. Wordt ter tafel gebragt eene voordragt der commissie voor de strafvcrordenhigen, tot wijziging van dc 2de alinea van art. 5 der verordening tot wering van besmettelijke ziekten op de scholen, strekkende om de plaatselijke schoolcommissie temagtïgen om bij het bestaan van zoodanige ziekte aan het huis eens onderwijzers, na verhoor der plaatselijke geneeskundige commissie, eene school te doen openen, wanneer de besmetting geweken is, of zoodanige maatregelen te nemen zijn dat er geen gevaar van overbrenging der besmetting op de school bestaat. Dit voorstel wordt na eenige discussie aangenomen. Daarna is de vergadering gesloten? ■ • ---