Stremming van gemeenschap. .Burgemeester en wethouders van Veere maken bekend, dat de passage over de zoogenaamde Korte brug, de derde van de Zandijksche poort, wegens noodzakelijke herstelling aan dezelve, voor rijtuigen zal gesloten zijn van den 6 toten met den 9 augustus a. s. Veere den 1 augustus 1861.' SNIJDER, burgemeester. J. P. VAN DEN HEUVEL, secretaris. m De Kermis te Cortgene zal gehouden worden van woensdag den 1-1 lot en met zaturdag den 17 augustus ] 861. J. H. BIJBAU .burgemeester. P. H. VAN LIS, secretaris. --- Binnenlandsche tijdingen. Middelburg 2 augustus. Op den 31 julij en 1 augustus had alhier voor de bevoegde commissie, het gewoon examen plaats voor gezworen landmeters. Daarbij zijn geadmittecrd geworden de heeren: A. J. vanMelle, te Middelburg; F. 11. P. Schutz, te Hulst; A. J. Augustijn, te Heinkenszand; C. Elenbaas Hz., te Bruinisse; L. Kloinpe, te Dreischor, en A. Visser, te Hontenisse. * De laatste vergadering van ingelanden der polders die waren opgeroepen om te beslissen omtrent hunne al of niet toetreding tot bet ontworpen suatiekanaal, had jl. woensdag te Oostburg plaats. Er werd met bijna eenparige stemmen beslist om niet toe te treden, daar men meende geen genoegzame behoefte aan eene nieuwe suatie te hebben, om daarvoor nu reeds de vereischte belangrijke bijdrage te leveren. Door dit besluit zullen 651 bunders minder in het kanaal worden opgenomen dan waarop voorloopig was gerekend. Al de overige geraadpleegde polders hebben echter besloten bij te dragen, met eene oppervlakte van omtrent 12-i5l bunders, zoo dat het on twerp genoegzaraen bijval heeft verworven, en men waarschijnlijk zeer spoedig tot de werkzaamheden die de daarstelling van net kanaal moeten voorafgaan, zal kunnen overgaan. * Bij de gisteren te Goes plaatsgehad hebbende herstemming voor een lid van den gemeenteraad, waren ingediend 211 biljetten; daarvan waren van onwaarde 6, zoo dat het getal geldige stemmen bedroeg 205. De heer mr. P. J. van Voorst Vader verkreeg 123 en de heer O. Verhagen 82 stemmen, zoo dateerstgemelde herkozen is. * Bij de herstemming voor een lid van den gemeenteraad, welke dingsdag 11. op de Hoofdplaat heeft plaats gehad, zijn 16 stemmen uitgebragt, waarvan 8 op B. J. Thomaes en 8 op C. L. Ego, zoo dat C. L. Ego, als oudste in jaren, is benoemd. * Uit Hulst schrijft men ons, 31 julij: Dezer dagen is in de aangrenzende gemeente Graanw, een weinig ter zijde van den weg aan den kant van een boschje, ontdekt en daarna geregtelijk onderzocht, het lijk van een onbekend manspersoon, hetwelk zich al in een staat van sterke ontbinding bevond. De man heeft zich waarschijnlijk door ophanging van het leven beroofd, vermits eene koord aan een tak van een boom vastgemaakt zich rond den hals bevond. Later heeft men vernomen dat dit niemand anders kan geweest zijn dan zekeren P. Crombeen, werkman, wonende bij het dorp Pauluspolder, gemeente Stoppeldijk, \ welke persoon 14 dagen vermist, en ook juist 1 _ dagen vóór ; de ontdekking te Hulst gezien was. De reden voor deze wan- ' hopige daad is onbekend; echter vermoed men dat huisselijke omstandigheden en twist hiertoe veel zullen hebben bijgedragen. Gisteren avond is Z. M. de koning van het Loo in de residentie teruggekeerd. Z. M. heeft aan dc nagemelde commissien uit de staten van Noord-Holland inagtiging verleend om hare werkzaamheden na de sluiting van dc zomervergadering der staten, voort te zetten, als 1. aan eene commissie belast met het onderzoeken van een voorstel, strekkende dat eene proef worde genomen met het onbeplant laten van een-gedeelte der duinen, en 2. aan eene commissie belast met het uitbrengen van een verslag omtrent het denkbeeld om een adres aan de regering in te dienen, waarbij de staten verzoeken dat wettelijke verordeningen worden voorgedragen, ten einde tot eene eenparige heffing van gemeente-accijns op het gedistilleerd te geraken. Z. M. de koning van Beijeren met gevolg, heeft dingsdag de gemeente Leiden met een bezoek vereerd, ter bezigtiging van eenige harer wetenschappelijke inrigtingen. Z. M. heeft o, a. het museum van natuurlijke historie, het museum van oudheden en het japansch museum von Siebold bezocht en bij die bezoeken veel belangstelling aan den dag gelegd. Met niet minder belangstelling bezocht Z. M. den akademietuin, alwaar hij, onder geleide van den hoogleeraar de Vriese, al het merkwaardige van die inrigting bezigtigde. De Nederlandsche handelmaatschappij heeft weder eene aanvrage naar schcepsruimte voor hare gewone heurtbevrachting gedaan. Deze aanvrage strekt zich uit tot schepen, laatstelijk voor of op ultimo april 1859 in gewone beurtbevrachting binnengekomen en tot al de nieuwe schepen, die voor de eerste maal voor zoodanige bevrachting in aanmerking komen. De schepen, die regtstreeks van Nederland naar Java zullen vertrekken, moeten voor om omstreeks 10 september in eene der zeehavens zeilklaar liggen; die welke op vóóruitreis zijn, moeten voor of op den 10 januarij 1562 te Batavia ter beschikking der factorij zijn. Aanbiedingen worden ingewacht ten kantore van de Nederlandsche handelmaatschappij, voor of op 6 en bij de agenten voor of op 5 dezer. De hooge raad heeft verworpen de voorziening in cassatie van dr. J. W. de Man, tegen een arrest van het hof in Zuid- Holland, waarbij hij, terzake van hoon aan een magistraatpersoon in de uitoefening van zijne functien, in eene raadsvergadering van Oud-Beijerland (den burgemeester namelijk) toteene cellulaire gevangenisstraf van vijf dagen is veroordeeld. De bijeenkomst der nederlandsche liedertafels te Nijmegen zou heden aanvangen en tot aanstaanden dingsdag duren. De burgerij is door het gemeentebestuur uitgenoodigd, door alle gepaste middelen van hare belangstelling in dat feest te doen blijken en daarbij Nederlands vlag en wimpel aan de woningen voor te hangen. Op de maandag te Voorschoten gehouden paardenmarkt waren ongeveer 700 paarden aan de lijn geplaatst. Er werden tegen veler verwachting voor buitenlandsche rekening weinig zaken gedaan en, hoewel de goede hoedanigheid der meeste paarden moet erkend worden, er kwam niet dan tegen het einde der markt eenige levendigheid in den handel. Ofschoon het aantal belangstellenden groot was, verschilde dit, ondanks het fraaije weder, in het oog loopend met andere jaren. (Leidsche courant.) Men schrijft uit Meppel: Misschien heeft zelden de jagt zoo veel waterwild aangeboden, als thans het geval is; de jagers keeren des avonds met groote vrachten wild, bepaaldelijk eendvogels, verheugd huiswaarts, welke dan ook voor slechts 25 cent per stuk verkocht worden; ze worden druk en bij groote partijen in den handel gebragt en naar Holland verzonden. In het Journal d'agriculture wordt een middel aangegeven tot wering der aard appel-ziekte, dat in Frankrijk sedert geruimen tijd goede uitkomsten heeft opgeleverd. Men bemest namelijk het land met schapenmest en in den bloeitijd laat men het 3 a _ weken door schapen beweiden en wel in het eerst dagelijks eén en vervolgens een half uur per dag, wel toeziende, dat de schapen over het geheele stuk land worden gedreven. Men berekent, dat op die wijze 100 schapen een stuk land van _ bunders grootte geheel van ziekte kunnen bevrijden. Een landbouwer te Malignes behandelde vijfjaren achtereen zijne te veld staande aardappel vrucht op genoemde wijze en verkreeg steeds een goeden oogst gezonde aardappelen. Het jaar daaraanvolgende (1860) liet hij het eerst weder na, maar kreeg weer de gewone ziekten en oogstte eene aanmerkelijke hoeveelheid aangetaste en onbruikbare aardappelen. Nog andere landbouwers hebben de zelfde methode met goed gevolg aangewend, en waar men geene gelegenheid heeft tot het laten beweiden, wordt toch steeds het bemesten met schapenmest sterk aanbevolen. De tijd, noord-hollandsche courant, neemt een artikel over uit The cathoüc press van Liverpool, volgens hetwelk koningin Victoria de katholieke godsdienst omhelsd heeft. De tijd voegt bij die mededeeling het volgende: „Het is onsonbekend of het blad al of niet goed is ingelicht. Zeker is het intusschen dat het gerucht der bekeering van de koningin sedert geruiroen tijd in Engeland rondloopt, en de groote londensche bladen zorgvuldig vermijden er ook maar met een enkel woord van te gewagen." * Uit Amsterdam schrijft men ons, 30 julij : Het is zomer en dan is het gewoonlijk in Amsterdam stil, althans er gebeurt dan weinig, wat merkwaardig genoeg is om in een dagblad van eene andere plaats te worden opgenomen. Het is waar, de voorstellingen van mevrouw Ristori hadden wel verdiend, al ware het alleen om het vreemdsoortige der vertooningen (eene italiaansche fransch spreekt) in uw blad te worden behandeld; te meer daar ge reeds vroeger over die metamorphose een oordeel hebt uitgesproken dat ik volkomen bevestigd heb gevonden. Ik was stellig van plan geweest u daarover te onderhouden, maar ziet. ik wilde ook de voorstelling der Macbeth (dat merkwaardige drama der ontwikkeling van menscbelijke misdaden) eerst zien en — onverwachts werd ik verhinderd, en doordien ik te veel had willen geven, gaf ik niets. Het is nu het oogenblik niet om op de „Beatrix oulamadonuede l'art" terug te komen. Vergun mi] veeleer andere plaatsen te bezoeken, waar men alhier het surrogaat moet vinden voor het heerlijk buitenleven, en eens den blikgeslagen naar het Park, naar den zoÖlogischen tuin, naar den hortus botanicus, naar het tolhuis, naar den Am stel. i Wie zich herinnert, hoe onze plantage in vroegere jaren niet anders was als eene verzameling van regte, vrij breede lanen, langs rijen van redelijk goede en armoedige woningen, en wie thans dat oord van uitspanning bezoekt, hij zal wel is waar nog veel vinden wat verbeterd worden kan en moet, maar een zucht tot, ja een aanvang van verbetering zal hij tevens waarnemen. Er heerscht niet meer die zucht van omheining en ommuring (excusez le mot); hier en daar zijn de onvriendelijke schuttingen om de tuinen verwisseld met bevallig, doorzigtig ijzerwerk. Waaruit is die verbetering ontstaan 7 Zoo als gewoonlijk, niet alleen uit het begrip van het waarlijk smaakvolle, neen, bijzondere aanleidingen moesten eerst een handje helpen. Daar werd een dierentuin in de plantage opgerigt, en, als wilde men die uitsluitend voor degeleerden inrigten, gaf men er den statigen titel aan van: „Natura artis magistra." Evenwel, en dat was wel heel gelukkig, lieten de beschaafde, maar niet geleerde burgers zich door dat latijn volstrekt niet afschrikken, want weldra werd de tuin te klein, en (opdat men geen al te hoog idee van onze hoofdstad krijge) dat niet al die am sterdam uiers geleerd waren, bleek daaruit dat vrij algemeen de zoölogische tuin den zonderlingen titel van „Artis" (zoo wat het tegendeel van hetgeen men meende) verkreeg, louter omdat dit woord in het midden boven de deur stond, en dus het meest in hetoog viel. Intusschen moest men steeds meer terrein hebben, en men deed aanvraag bij de stads regering ora er lanen van de plantage bij te mogen trekken. Nagenoeg ter zelfder tijd had de ondernemende J. Eduard Stumpff het nouten gebouw en den tuin gekocht, waar vroeger van der Brugh kleine tooneelvoorstellingen gaf, of Zoutman, Nieuwenhuizen of andere beroemde mannen glorierijk in de lucht liet vliegen. Stumpff bouwde een fiksche muziekzaal, in plaats van het oude vermolmde huis, maakte van de wandelpaden een breeden aa,nleg. waarover hij in smaakvolle bogen het gaslicht op bloemen en dames vallen liet. Het natuurlijke gevolg van al deze verfraaijingen was echter dat ook dit terrein te klein werd en ook hij zich tot het stadsbestuur rigtte om de publieke wandelpaden van het Park bij de zijne te mogen voegen. Het stedelijk bestuur geraakte daardoor eenigzins ineen labyrinth. Het wilde inrigtingen als deze beide zoo gaarne in de hand werken, omdat het te regt begreep dat Amsterdam daar door gebaat moest worden, maar aan den anderen kant was het inoeijelijk om de publieke wandelingen aan particuliere ondernemingen en sociëteiten af te staan. Men besloot om de verzoeken in te willigen, doch met de bepaling dat men gehouden zou zijn de afsluitingen zóó te maken, dat het publiek het gezigt op de tuinen behield. De maatregel was wijs, want iedereen won erbij. Nu eenmaal het ijs was gebroken, volgden ook anderen dit loffelijke voorbeeld. Er moest echter nog eene aanleiding bij komen, ora op het zelfde voetspoor tot eene grootere verbetering te geraken. Het Park was dan bijna geheel aan Stumpffafgestaan, doch een vrij groot plein met fraaije boomen beplant was nog publiek gebleven, maar ziet — de geweldige pinksterstorm van verleden jaar ontwortelde bijna alle stammen. Dit gaf aanleiding dat men de wandeling langs het hekwerk van het park op geschikte wijze inrigtte, en dit wedergaf aanleiding toteene verfraaijing van onzen botanischen tuin, die waarlijk wel waard is te worden vermeld. In plaats van hooge muren en kale huizen, ziet men thans voor de gebouwen een fraaijen aanleg van de fijnste bloemen, de vreemdste gewassen en boomen, terwijl weder aan eene andere zijde den wandelaar een blik wordt gegund op eene allerliefste partij in den tuin zelf, een vijvertje, zóó poëtisch van zwaar geboomte omgeven, dat men, er voor staande, wanen zou niet in Amsterdam te zijn. Die hortus botanicus nu, die over het geheel in de laatste jaren zeer verbeterd is (misschien wel met het oog op de algemeen gevoelde begeerte om de medische opleiding wat meer in onze stad te concentreren), werd in de laatste dagen door het amsterdamsche publiek druk bezocht. Daar was eene bloeijende Victoria Regina te zien. In de onderstelling dat uwe lezers niet allen botanisten zijn, zal ik het wagen er eene beschrijving van te geven. Zij behoort tot de waterlelié'n en haar vaderland (?) is de Amazonen rivier. In Europa moet zij, ook zelfs in de broeikassen, zeer zeldzaam zijn. Het laat zich ook denken, aangezien men eene uitgestrekte ruimte noodig heeft om haar aan te kweeken. De plant toch is voorzien van een half dozijn ronde, platte, groene bladen, als het ware drijvende op het water, van eene uitgestrektheid dat acht a tien personen, zelfs dames uit onzen tijd, er aan zouden kunnen zitten. De rand der groene tafels staat eenigzins op. Dat deze bladen vrij wat weerstand kunnen bieden, wordt duidelijk als ik u zeg dat men een gewone carcellamp op een presenteerblaadje, op drie er van had nedergezet. Men is dan ook in de gelegenheid de keerzijde dezer groote medaille te beschouwen. Een schoon weefsel van ligt roode aren of stengels (de hoofd verbindingen zoa men, wegens de dikte, koorden kunnen noemen) dienen daar tot steunsel vanhetblad. Het blad, nog in zijne wording, niet grooter dan het armgewricht van een man, is ook hoogst merkwaardig. Dat heeft nog een ovalen vorm. Men ziet nog slechts weinig van het groen in het midden, aangezien het roode netwerk omgebogen, en uiterst regelmatig, als het ware als een gegaufreerde kraag het blad schijnt te omzoomen. Die kraag gaat, naar mate het blad zich ontwikkelt, omleggen, en zóó vertoont zich steeds meer van de groene zijde en verkrijgt het allengs de zeldzame uitgestrektheid. Deze merkwaardige plant bloeit niet alle jaren, en dan nog slechts weinige dagen. Daarom gaat men er heen als ze haar lelie vertoont, de bloem zelve is anders van minder belang. Aan een stengel der plant, w„araan zich geen blad bevindt, ontwikkelt zich eerst een knop, grooter maar anders weinig onderscheiden van die van andere waterlelies, vervolgens opent zich eene witte kelk, die een enkelen dag kleurloos blijft (behalve het lichtgele hart) en, den tweeden dag wat meer naar het roode trekt, tot dat eindelijk de geheele bloem ligt rood is geworden. De bloem, is bij de plant en voornamelijk bij de bladen vergeleken, betrekkelijk zeer klein en ook niet bijzonder fraai. Is de Hortus botanicus verbeterd, het zelfde mogen wij, amsterdammers, waarlijk wel van onzen zoólogischen tuingetuïgen, niet alleen omdat devooreenigejarennieuwopgebouwde en zoo smaakvol ingerigte wilde dieren galerij thans geheel gevuld is met fraaije exemplaren van leeuwen, pantheis. tijgers enz., niet alleen omdat men er in geslaagd is om weder een orang-outang meester te worden, maar vooral ook omdat de geheele tuin dit jaar een werkelijk lustoord is door de smaakvolle toepassing van eene verwonderlijke masjsa fuchsias, geraniums, rozen, ericas. verhenas en andere fijne tuinbloemen, terwijl aan de geheele beplanting veel zorg wordt besteed. In het Park wordt van tijd tot tijd het orchest van Stumpff afgewisseld door andere korpsen. Zoo hier de staf der haagsche grenadiers regt veel genoegen gedaan, en zoo zullen binnen kort hoornisten der italiaansche Alpen, in garibaldiaanschen uniform, muzijkstukken uitvoeren. Is dat laatste iets meer dan charlataunerie, dan zend ik er u berigt van. Onder de zomer vermakelijkheden, die druk bezocht worden, behoort ook sinds eenige jaren hetzoogenaamdeTolhuis, een geheel nieuwe aanleg met een goed ingerig. huis, waar men een prachtig gezigt heeft over de stad, het IJ, den Buiksloter ham, en aan de eene zijde Zaandam, aan den anderen kant de Zuiderzee in het verschiet. En dit Tolhuis brengt mij van zelfop het feest der Nederlandsche zeil- en roei vereeniging, hier verleden zaturdag gevierd. Het meeste kunt gij er van in de couranten lezen. Het is goed afgeloopen, doch qyer het algemeen wordt de deelneming ieder jaar kleiner. Ééne bijzonderheid verdient vermelding. Daar waren fransche liefhebbers gekomen om zich tegen die van ons land te meten, Jammer dat voorde zes riemsgieken, slechts ée'ne met nederlandsche jongelingen bemand, tegen de fransche overstond, maar die wedstrijd was toch merkwaardig! De gewoonte is dat men om een boei heen vaart en terug komt op de plaats van waar men is uit gegaan. Bij den aanvang raakte de fransche giek een weinig ten achteren, doch door het korter aan den boei houden, schoot zij naar voren. Nu spanden de amsterdamsche roeijers alle krachten in. Ze deden wonderen! Eindelijk schieten ze naar voren. De franschen, dit ziende, gaven zich royaal gewonnen, en staken oogenblikkelijk de riemen naar de hoogte. De neeren uit Frankrijk hebben een zeer aangenamen indruk achtergelaten. En wat zal ik nu van dat andere toevlugtsoord voorden amsterdamraer in den zomer — den Amstel — melden? Niets anders als dat men bezig is aan de jagthaven aldaar voor de roeivereeniging De hoop een gansch nieuw gebouw op te rigten, en dat heden avond door diezelfde vereeniging een feest zal worden gevierd, waarvan ik u welligtlaterwatvertel, als mij iets ter oore komt, wat men niet in alle couranten lezen kan. Dat een amsterdatnmer er naar haakt ora naar buiten te gaan, ten einde wat meer natuur en wat minder menschen en menschenwerk te zien en te hooren, is natuurlijk; maar wat dunkt u, is onze stad in den zomer zóó misdeeld van eiken zegen, dat ze niet waard zou zijn ora door den vreemdeling bezocht te worden? Mijne meening zou in tegendeel zijn dat ze met hare zomerverinakelijkheden vrij wat beter tegen andere groote steden van het buitenland kan wedijveren, dan met de genoegens, die de winter haar gewoonlijk schenkt. ---