Benoemingen en besluiten. ridderorden. Vergunning verleend aan mr. L. N. graaf van Randyvijck, grootmeester van 's konings huis, aan mr. F. H. R. R. baron Fagel,'s konings kamerheer, en aan den lieer H. F. G. N. Camp, 's konings architekt en administrateur der paleizen, tot het aannemen der onderscheidingsteekenen van het grootkruis der orde van de Wurtembergsche kroon, en de beide laatste van ridder dier orde, hun respektievelijk door Z. M. den koning van Wurtemberg geschonken. marine. Benoemd tot adelborsten der Ie klasse bij de nederlandsche zeemagt, de adelborsten der 2e klasse bij het Koninklijk instituut voor de marine te Willemsoord, J. R. Hagedoorn, A. P. Tadema, A. van Linden van den Heuvell, H. A. Schippers, H. G. Hildebrandt, J. Fichet, G. H. van Steijn, J. Dalen, E. G. van Emden, C. W. A. D. Steup, A. D. J. Groenemeijer, C. Hoffman. A. A. Escher. J. C. Sprenger, J. W. F. ridder Huyssen van Kattendijke, W. J. P. van Waning, D. E. F. van de Rivière, A. P. S. C. Gobée, A. Fokker, J. J. Stooker, H. van der Meer, P. J. Dunlop, J. A. Willink Ketjen, J. R. Eek, Z. J. Cambier, P. Holtzapffel, H. R. J. J. Thorbecke, W. A. baron van Neukirchen, genaamd Nyvenheim, P. J. L. de Chateleus, H. Nijgh, J. Hareraaker, A. J. Krabbe, A. F. J. Frackers, J. A. A. Schneither en H. H. Bowl es. AKADEMIE VAN BEELDENDE KUNSTEN. Benoemd tot direkteur-hoofdonderwijzer der schilder- en teekenschool bij de Koninklijke akademie van beeldende kunsten te Amsterdam, de heer B. Wijnveld jr., kunstschilder te Amsterdam. schutterijen. Op verzoek eervol ontslag verleend aan den 2en luitenant van het half bataljon no. 2 rustende schutterij in Zeeland F. J. Hallingse. belastingen. Benoemd tot ontvanger der direkte belastingen en akcijnsen te Amemuiden c. a. de heer A. F. van der Loeff, thans ontvanger te Bellingwolde. --- Kerk- en schoolnieuws. Beroepen tot predikant bij de nederduitsche hervormde gemeente te Schore en Vlake, de heer W. Winsemius, kandidaat tot de heilige dienst. --- Marine en leger. * Uit het kamp van Milligen schrijft men ons het volgende : „Ten vervolge op mijn laatste schrijven uithet kamp ontvangt gij hierbij een kort verslag der laatste bezigheden enz. der troepen aldaar vereenigd geweest. „Zondag den 31 augustus vond de gewone kerkparade in marschtenue plaats; de dienst bij de protestanten werd geleid door den heer van Oosterzee uit Rotterdam, die daarbij eene zeer schoone rede uitsprak. Groote parade werd er wegens het ophanden zijnd vertrek der troepen niet gehouden; 's avonds tegen 8 uur vereenigden zich alle officieren op hoogst vereerende uitnoodiging in het kampement van Z.K.H, den prins van Oranje om afscheid van zijne hoogheid te nemen. Op gastvrije en hoog3t minzame wijze werden alle daar ontvangen, menige dronk op het welzijn van den vorstelijken bevelhebber toegebragt en bij het scheiden van weerszijden elkander een hartelijk vaarwel toegewenscht. „Dien zelfden dag werd nog, als bewijs van tevredenheid over het gedrag der troepen, de navolgende dagorder uitge„Vereenigde troepen in de legerplaats! „Gij zijt slechts eenige weken onder mijne bevelen geweest, maar ik heb uwe liefde gewonnen. „Gij zijt vrolijk gebleven, toen het water het kamp teisterde; gij hebt u goed gedragen in de vermoeienissen, altijd verbonden aan militaire oefeningen op groote schaal. I „Ik betuig u mijne tevredenheid, bevelhebbers en militairen van alle rangen, thans onder mijne bevelen, Ik neem afscheid van u, maar zal ons te zamen zijn niet vergeten. „Leve de koning! „Legerplaats bij Millingen, 1 september 1862. „De luitenant-generaal, enz. „Den 1 en 2 september zijn de troepen die de oefeningen bijwoonden naar hunne respektive garnizoenen teruggekeerd, met uitzondering van eenige detachementen, die gebezigd worden om het kamp op te breken. „Den 3den heeft Z. K. H. de prins van Oranje, in gezelschap van den generaal-raajoor van Mulken, het kamp verlaten." r— In de thans door de kadetten der koninklijke militaire akademieteßredagedragenwordendechakots is eene wijziging gebragt, zullende, naar men verneemt, de roode vlam van dat hoofdtooisel vervangen worden door een zwarte van paardenhaar. — Uit 's Hertogenbosch schrijft men 31 augustus, aan de Arnhemsche courant: „De komst der kanonneerboot no. 44 heeft hier, even als elders, eene gewenschte uitkomst opgeleverd. Zeven jonge lieden hebben zich reeds aangemeld om bij de kweekschool voor de zeevaart te worden aangenomen, terwijl zich eene kommissie gevormd heeft om in het belang van het zeewezen werkzaam te zijn." --- Gemengde berigten. Het getal loten te Zwolle in de verloting, ten behoeve vau de noodlijdenden door den brand te Enschedé genomen, is reeds tot 31,000 geklommen. — Volgens de nieuwe bijdragen van augustns 1562, bedraagt het aantal vakante hulponderwijzers plaatsen in Noord-Brabant 17, Gelderland 31, Zuid-Holland 21, Noord-Holland 18, Zeeland 9, Utrecht 9, Friesland 1, Overijssel 19, Groningen 0, Drenthe 2 en Limburg 3. —Bij eene der aanbestedingen voor de staatsspoorwegen heeft zich een zonderling incident voorgedaan.'Toen namelijk een der werken, dat voor f 150,000 was opgehangen voor f 160,000 werd gemijnd, trad een der borgen van den mijner voor en verklaarde, zijne handteekening niet gestand te zullen blij ven. De kommissie nam dit voor goede munt aan en verklaarde zich bereid het werk op nieuw op te hangen. Het gevolg was, dat thans het werk door denzelfden persoon, die als borg was teruggetreden, werd gemijnd en het hem gegund werd voor f 209,000. De minister van binuenlandsehe zaken heeft, naar men verneemt, een streng onderzoek naar den loop der zaak ingesteld.— Onder den titel van „bezwaren der filantropie" bevatThecity Press van Londen het volgende : Men herinnert zich de vorstelijke gift van 150.000 p. st. die onlangs aan de armen van Londen is geschonken door den heer Peabody, die, van amerikaansche afkomst, in Engeland zijn fortuin heeft gemaakt. Sedert dien tijd wordt hij echter dagelijks overstelpt met bedelbrieven van allerlei soort, zoo dat hij geen enkel oogenblik rust heeft. Bij honderden worden hem telken dage brieven toegezonden. Hij heeft thans eene cirkulaire doen drukken, welke aan iederen brenger van dergelijken brief wordt overhandigd en waarbij de heer Peabody verklaart dat het hem onmogelijk is de duizend brieven ■ te lezen die hem iedere week worden gezonden. Hij voegt | daarbij dat hij gaarne alle ongelukkigen der wereld zou wil* i len bijstaan maar dat zijne middelen daartoe ontoereikend zijn en hij dus verzoekt dat men.zich met het betoon van zijn goeden wil te vreden stelle. — De te Newmark, in Amerika, verschijnende Advertiser verhaalt twee gevallen, waarin men bijna personen levend zou hebben begraven.' Naden slag bij Fair Oaks vond men een, naar den schijn te oordcelen, gesneuvelden kolonel op het slagtveld en bragt hem naar de naastbij zijnde ambulance. Men maakte toebereidselen om het ligchaam te balsemen en begon ten dien einde met eene toepassing van het galvanismus. Doch men verbeelde zich de verbazing der omstanders, toen zij, op het oogenblik van den schok, den kolonel zich zagen oprigten, verwilderde om zich heen slaan en eindelijk geheel tot het leven terug keeren. Het tweede geval betrof mede een kolonel, die in een moeras werd gevonden. Men bragt hem naar het hospitaal, waar zijne vrienden toebereidselen maakten voor eene aan zijn rang ge', ëvenredigde begravenis, doch toen men het deksel der kist, ! waarin hij zich reeds bevond, opende, om haar daarna voor i goed te sluiten, deed hij de oogen open en riep: „BenJohn, i mijne veldflesch met whisky!"— Uit de kolenmijn van i Longterne-Ferrant te St. Elouges zijn reeds 11 lijken opgehaald. Dit zijn ongelukkig de eenigste slagtoffers niet. Negen andere werklieden zijn zoo zwaar gekwetst, dat er weinig hoop op genezing overblijft, en acht andere liggen nog in de mijn bedolven. Bij de kolenmijn ziet men de hartverscheurendste tooneelen. Er zijn grijsaards, vrouwen en kinderen, allen ten prooi aandehevigste wanhoop; de2enzoeken een zoon, andereneen echtgenoot, broeder of vader; zoodra er eenlijk of een gekwetste wordt uit den kuil gehaald, verdringen er allen zich rond en men heeft de grootste moeite ter wereld om er hen van te verwijderen en te doen bedaren. Dezer dagen had er in die mijnen een gasontploffing plaatsgehad. — Een proces te Ëlberfeld dezer dagen aanhangig, heeft veel opzien gebaard. De redakteur van de Barmer Zeitung had namelijk bij gelegenheid der verkiezingen eene brochure uitgegeven, waarin gezegd wordt, dat de heer van der Heydt vroeger tot de oppositie heeft behoord, als bewijs waarvan de volgende woorden werden aangehaald," die de minister in eene kiesvergadering van 1848 zou gesproken hebben: „Wij kunnen de woorden des konings niet vertrouwen; wij moeten waarborgen hebben; de troon des konings is vermolmd." De minister ontkende dit gezegd te hebben, en de getuigen verklaarden dat zij wel iets van dien aard hadden gehoord, maar tevens dat hun geheugen zoo ver niet reikte, om zich met juistheid de woorden voor 14jaren gesproken, te herinneren. Hoe het zij , de redacteur der Barmer Zeitung is vrijgesproken. — Het te Minden verschijnend ui tra-reactionairpiëtistisch blad behelst de volgende advertentie: '„Bij de ophanden zijnde verkiezing van een afgevaardigde voor Minden-Lübbecke, wordt ieder konservatieve kiezer verzocht, punktueel te verschijnen. Alleen die onzer vrienden, die middelerwijl overleden, dood ziek mogten zijn, of een andere dergelijke geldige reden hebben, mogen ontbreken. — Volgens de Volks zeitung had onlangs in den hofschouwburg te Kassei, bij gelegenheid der vertooning van het blijspel: „Hij moet naar buiten," weder een van de alles behalve zeldzame kijfpartijen tusschen den keurvorst en zijne gemalin, de prinses van Hanau plaats. De keurvorst werd zooluidruchtig en stelde zich zoo woedend aan, dat het publiek eindelijk de vertooning in de hofloge vermakelijker begon te vinden dan die op het tooneel. Daar echter Serenissimus, zoo als men weet, zijne geliefde onderdanen van harte geen genoegen gunt, verliet HD. de loge, zijne vorstelijke gemalin, die hem bij de pauden van zijn rok vasthield, medeslepende. --- Thermometerstand. 3 sept. 's av. 11 u. 56 gr. s 4 „ 'smorg. 7u.60 „ 'smidd. 1u.66 „ 'sav. 11 u. 54 gr. 5 „ 's morg. 7u.58 „ 's midd. lv. 60 gr. --- BUITENLAND. Algemeen overzigt. Wanneer Balzac het leven eene e'ternelle comédie humaine noemt, dan springt vooral de treffende waarheid dezer uitdrukking in het oog. als men haar op het staatsieven toepast. Wie herinnert zich niet de ontmoeting van Victor Emmanuel en van Garibaldi, in IS6Ö bij het stadje Teauo, waarbij de eerste met de hand aan zijn casqueaan Garibaldi een handdruk gaf en met bewogen stem een „Dank!''stamelde! En thans.... terwijl slechts weinig tijds na deze ontmoeting verloopen is, uit zich die dankbetuiging van Victor Emmanuel in eene geregtelijke vervolging tegen Garibaldi, wegens de voortzetting en voleindiging van de onderneming, waarvoor dit veel beteekenend „dank!" van Victor Emmanuel's lippen vloeide. Ziedaar het berigt dat uit Italië heden tot ons komt. Het gevecht bij Aspromonte is nog in nevelen gehuld en het is onbegrijpelijk dat de italiaansche dagbladen het rapport van den generaal Pallavicini nog niet hebben kunnen mededeelen. Dit stilzwijgen bevreemdt des te meer naar mate bedoeld rapport jutst door de regering moest openbaar gemaakt zijn, om alle geruchten tegen te spreken omtrent eene minder loyale handelwijze van den „dapperen bevelhebber" der koninklijke troepen. Overigens predikt de officiële dagbladpers te Turijn wederom geduld. Geduld! als of dit niet eindelijk zwakheid wordt, eene morele zwakheid van het ministerie Ratazzi, die wrange vruchten zou kunnen opleveren. Even als in het menschelijk leven zijn er in het leven der natiën oogenblikken die omtrent eene toekomst beslissen, en welke voorbijgegaan, nimmer terug komen. Zulke oogenblikken nutteloos te laten verd wijnen kan geen geduld meer worden genoemd, maar is ellendige zwakheid. Welnu, dergelijk oogenblik is voor Italië aangebroken, en moge de dankbaarheid jegens Frankrijk en de herinnering aan Magenta en Solferino een optreden van 22 millioen menschen tegen Napoleon tot nog toe hebben belet, het wordt thans meer dan tijd, van den franschen keizer de voleindiging te eischen van het werk dat hij zelf begonnen heeft, en niet langer te aarzelen de konsekwentien aan te nemen van het beginsel der herstelling van Italië, welke aarzeling reeds te vele en te zware offers heeft geeischt. L'esprit public deelt mede dat de ministerraad op 4 september te Parijs gehouden, door onderscheidene leden van den raad van state en o. a. door den kardenaal Marlot is bijgewoond. Door den minister de Thouvenel was eene nota in gereedheid gebragt, welke naar Rome zou worden gezonden, als men tot eene ontruiming dier stad raogt besluiten. Inden ministerraad is deze nota wel niet onvoorwaardelijk verworpen, doch hare verzending als ontijdig uitgesteld. De ministerraad besloot namelijk om de romeinsche kwestie in statu quo te laten en beloont op deze wijze wederom de zelfopofferende gestrengheid der italiaansche regering met betrekking tot de laatste onlusten. Terwijl dus het lot van Italië nog onbeslist blijft gaat de kardinaal Antonelli met onverstoorbare stelselmatige bedaardheid voort, op het vatikaan zijne traditionele politiek te volgen. Hoewel overtuigd dat weinige staatslieden in Europa zoo grenzenloos gehaat zijn als hij, zoo dat bij een opstand te Rome zijn hoofd het eerste zou wezen dat in den Tiber werd geworpen, laat hij zich daardoor niet afschrikken. Dezer dagen heeft hij eene cirkulaire gezonden aan de leden van het corps diplomatique, protest inhoudende tegen den verkoop der kerkelijke goederen door de regering te Turijn. ledere kooper wordt bedreigd met de kanonieke censuur en de voortdurende terugeisching der kerk. De vorm dezer cirkulaire herinnert overigens geheel aan de persoonlijkheid van den kardinaal, in wiens hand zich de fijngespannen draden van het wereld-weefsel vereenigen, — de verpersoonlijking van eene fluweelachtige zachtzinnige regering, die huivert om een doodvonnis te doen uitvoeren maar een eenvoudig kerkelijk misdrijf met levenslange galeistraf doet boeten. --- Engeland. De engelsche dagbladpers blijft steeds beschouwingen leveren over de laatste gebeurtenissen in Italië, welke niet van belangrijkheid ontbloot zijn. Vooral The daily news is zeer heftig en verklaart volstrekt aan Victor Emmanuel het gevoel niet te benijden, dat bij hem moet opgekomen zijn bij het vernemen der overwinning zijner troepen. Er was een tijd —zegt genoemd dagblad — waarop Themistocles verptigt was aan de atheuers te vragen of zij hunne dankbaarheid, voor al hetgeen hij voor hen gedaan had, moede'"waren. Indien Garibaldi deze vraag deed aan zijn „eerlijken" soeverein, wat zou dan wel het antwoord wezen? Slechts dit: „Ik ben geen meester van mijn eigenhuis, zelfs niet van mijn eigen hart. Wij zijn overtuigd dat Victor Emmanuel tot aan zijn laatste levensuur de overwinning van Aspromonte zal betreuren.". Laat ons dan medelijden gevoelen — zegt het orgaan van lord Russell — met een koning, die een vriend, een karapvechter, een dienaar heeft verloren, zoo als Garibaldi den overwonnen gekwetsten gevangene., Tusschen koning en revolutie blijft thans geen bemiddelaar meer overig, tusschen 'de eenheid van Italië en het stamhuis van Savoije bestaat thans geen edele tusschen persoon meer. Garibaldi is verdwenen en wat blijft er nu nog? Ziet — zullen de mazzinisten zeggen — wat het lot is van een republikein, die een koning dient en hem zijn vertrouwen schenkt. Maar het is niet op den generaal de Lamarmora, op den heer Ratazzi of op Victor Emmanuel dat de gevolgen der „overwinning" bij Aspromonte moeten nederkomen. Alle italianen moeten gevoelen, als dooreen verteerend vuur dat op het hart brandt, dat volgens den bepaalden last van keizer Napoleon, Garibaldi is aangevallen, en dat ten gevalle van dezen geheimzinnigen weldoener van Italië, Garibaldi thans zucht in de gevangenissen van Spezzia. „Een woord van keizer Napoleon zou eene week geleden dit bloedvergieten belet hebben: niet alleen is dit woord niet uitgesproken, maar heeft zelfs een manifest uit het kamp van Chalons, Italië wanhopig gemaakt. KeizerNapoleon is regtstreeks en persoonlijk verantwoordelijk voor de onmetelijke ramp van Aspromonte — en niet de fransche natie noch zelfs het fransche leger. In dit opzigt is het ten minste gelukkig dat de nederlaag van Garibaldi aan italiaansche troepen te wijten is, daar zij aan de romeinsche bezettings-kwestie het voorwendsel ontneemt vau „het militair eergevoel." Ook The mornrag post houdt zich even als The times bezig met de italiaansche aangelegenheden; beiden dringen aan op de ontruiming van Rome, The morning post zou „in 't vervolg" aan Napoleon „den welverdienden naam vangrootheiden menschhevendheid. welken hij zich onder de soevereinen heeft verworven, even als de staatkundige scherpzinnigheid, waarmede hij zijne dynastie hersteld heeft," ontzeggen, als hij thans de gelegenheid niet te baat nam, welke zich door den val van Garibaldi voordoet om voor altijd de oorzaak der laatste en van toekomstige onlusten voor Italië weg te nemen. The times vraagt „of de keizer der franschen nn toch niet ver genoeg is gegaan, of nu nog de tijd niet gekomen is om een einde te maken aan die wankelende en onbegrijpelijke staatkunde en of hij nu nog niet o)i genoegzame wijze de standvastigheid beproefd heeft — om niet te zeggen het geduld misbruikt — van het italiaansche volk!" Wij willen al deze betoogen nietinbijzonderheden nagaan, de noodzakelijkheid van de oplossing der romeinsche kwestie is reeds zoo dikwijls op verschillende wijzen beschouwd, dat wij eindelijk vau Engeland eens iets anders zouden begeeren dan dagbladvertoogen, die eigenlijk vrij nutteloos beginnen te worden. — Io antwoord op eene vergelijking der onderneming van Garibaldi met den coup d'état van 2 december door The times, zegt The daily-news het volgende: „Zou The times in zijn blind geloof aan raenschelijke laagheid den ridderlijken behoeftigen soldaat, die openlijkaan zijn vorst een koningrijk heeft gegeven, willen vergelijken met eene lage losbandige bende die gedurende den nacht een keizerrijk heeft gestolen ? „Eene dergelijke vergelijking is eene beleediging voor het gezond verstand van iederen lezer die niet gewoon is zich prijs te geven aan de valschheden van verdorvenheid. „Garibaldi heeft de wetten van zijn land geschonden door de wapenen op te vatten tegen den wil van zijn soeverein, maar als men de geschieden is der drie laatste maanden gevolgd heeft, moet men erkennen dat Garibaldi zich voor zijn koning en vaderland heeft gewapend tegen hetgeen hij als eene medepligtigheid van hetgoevemementbeschouwde met de vreemde overheersching. „Hij heeft zich bedrogen, doch op eene edele fiere wijze, zijne beste vrienden erkennen het; maar zelfs in deze snoode en lafhartige eeuw die zich buigt voor de ellendigste afgoden, verduistert de luister van ongelukken en feilen van een der■ gelijk man toch de flikkering van keizerlijken voorspoed." ---