Duitschland. Het hoofd der feodale partij in Oostenrijk, de graaf Clam-Martenitz, heeft zijn ontslag genomen als lid der kamer van afgevaardigden. De Ost-Deutsche Post voegt bij deze mededeel ing de opmerking dat de heer Clam daardoor getoond beeft de zaak zijner partij verloren te achten. Hij heeft welgedaan — zegt genoemd blad — zich te verwijderen, „daar hij een staatsman was, volgens wiens gevoelens besluiten der meerderheid voor de overige leden eener vergadering niet verbindend waren." Het zelfde hoorden wij onlangs door den generaal van Roon in Pruissen beweren. Verwonderlijke zamenloop van omstandigheden! terwijl de feodalen in Pruissen de zege behalen, neemt het hoofd dier partij in Oostenrijk zijn ontslag. — Eenige hoofden der liberale partij in Duitschland hebben eenigeu tijd geleden het plan opgevat om eene vergadering bijeen te roepen van leden en oud-leden der verschillende duiische kamers, ten einde eenige belangrijke politieke kwestiën te behandelen en daardoor eene gelijke beslissing daarvan op de verschillende vertegenwoordigende lïgchamen der konfederatie uit te lokken. Deze vergadering is sedert eenige weinige dagen te Weimar bijeen en heeft tot haren voorzitter gekozen den heer Fries. Men is begonnen met eene prej udiciëte motie aan te nemen van de heeren Lang en Joseph. strekkende om te verklaren dat de toelating der leden van slechts feitelijk bestaande vertegenwoordigende ligchamen volstrekt niet in zich sluit eeue erkenning dezer ligchamen , noch eene goedkeuring van onwettige opheffingen der nationale vertegenwoordigingen, welke zij hebben vervangen. De vergadering, uit 180 leden bestaande, zal zich bezig houden met vraagstukken betrekkelijk konstitutioneel regt of de bondshervorming. Wat het laatste punt betreft, heeft de kommissie zich tegen de instelling eetier bondsregtbank verklaard en het voorstel gedaan van eene centrale uitvoerende magt met een nationaal parlement in het leven te roepen ten einde de konfederatie te hervormen in den geest der duitsche eenheid.' ~' ~ ■ ■ - . Op voorstel van den heer HÖlder heeft de vergadering besloten de verklaring harersympathie af te leggen omtrent de houding der pruissiscbe kamer, in acht genomen ten opzigte der kwestie van het militair budget. » .ni.-. Maandag is de bijeenkomst gesloten. I — Eergisteren heeft de heer von Bismark-Schönhausen in de pruissische kamer van afgevaardigden eene verklaring gedaan die een toenaderingsgeest ademde, maar nog weiniglicht wierp over de verdere reorganisatie-plannen der regering betrekkelijk het leger. In naam des konings verklaarde namelijk het hoofd van het kabinet, het budget van 1863 in te trekken en in de volgende zitting gewijzigd te zullen indienen met een wetsontwerp regelende de beginselen der militaire reorganisatie Hij grondde deze intrekking uitsluitend op de onmogelijkheid der verkrijging van een bepaald resultaat eener nieuwe beraadslaging, waarbij slechtshetgoevernement van zijne voorstellen niet zou kunnen afwijken, terwijl de kamer zelve ontwijfelbaar bij hare zienswijze zou blijven, uitgedrukt door hare stemming over het budget van 1862. ; De ministeriële verklaring is naar de budgets-kommissie verzonden, met verzoek daaromtrent een spoedig rapport uit te brengen. Bij deze kommissie-vergadering waren de heeren von Roon en von Bismark tegenwoordig. De president minister verklaarde op gevraagde inlichtingen, dat de regering door de intrekking van het budget van 1863 eene toenadering op het oog had. Den volgenden dag heeft eene nieuwe vergadering der budgets-kommissie plaats gehad. De Weener Press ziet inde optreding van het ministerie Bjsinark het begin van een hevigen strijd tusschen het aristocratisch en demukratisch element, iets dat reeds lang te voorzien is geweest en onberekenbare gevolgen na zich kan slepen. --- Italië. De geruchten betrekkelijk een ministeriële krisis in het koningrijk Italië worden bevestigd. Volgeus het fransche dagblad La patrie zal de markies d'Afflitto, thans prefekt te Genua, den beer Conforti ten opvolger wezen. ! — Uit Turijn schrijft men aan het Journal des de'bats, dat ! er eene amnestie zal worden uitgevaardigd met betrekkin" tot de laatste onlusten. a i ~- Het huwelijk tutschen den koning van Portugal en | prinses Pia is op 20 september in de koninklijke kapel voltrokken. Op de Bartoloraeo-Diaz is zij naar Portugal ver- ; trokken. | — De heer de Lavallette is op 28 september naar Parijs vertrokken, men meent dat hij niet meer naar Rome zal terugkeeren. I — De Moviraento van Genua bevat den volgenden brief ' van Garibaldi: „Varignano, 24 september. „Ik heb in no. 1027 van de Perseveranzaeen brief gelezen afkomstig van L'esprit public, welke mij geschreven zou zijn te Conegliano op 19 augustus óoor een agent van Mazzini, en door de koninklijke troepen te Aspromonte in mijn bezit zou gevonden zijn. Deze beide berigten zijn geheel valsch. „Een ander dagblad, La patrie, laat zich uit Spezzia schrijven dat de engelsche chirurgijn Patridge mij van wege lord Palraerston 125,000 franken heeft ter band gesteld, als bewijs der sympathie van het engelsche volk voor de expeditie tegen Rome. „Het doet mij leed de ontdekking van Guttenberg tot zulke lage en ellendige mededeelingen dienstbaar te zien gemaakt. G. Garibaldi." — Prins Napoleon beeft te Turijn eene lange konferentie met den heer Ratazzi gehad, waarop een ministerraad is bijeengeroepen. --- MENGELINGEN. Hans Daniel Hassenpflug. Eene eigenschap, welke men aan den man, die dezer dagen in bijna zeventig jarigen ouderdom is overleden en wiens leven wij met weinige ruwe strepen willen schetsen, voorzeker mag toeschrijven, is dat hij nooit jagt op populariteit heeft gemaakt. Het was hem geheel onverschillig of men hein haatte, verafschuwde en zijn naam Hassenpflug in „Hessenfluch" (Hessenvloek) veranderde, bet was hem genoeg te heerschen, door welke middelen dan ook. In het jaar 1832 zag hem de hessische bevolking met dö portefeuilles van j ustitie en binnenlandsche zaken belast, terwijl zijn vroegere levenstijd de beste verwachtingen deed koesteren. Immers nadat hij in!Bl3 onder de vrijwillige jagers had dienst genomen om Frankrijk te bestrijden, had hij zeer vrijzinnige beginselen gehuldigd en was in 1817 assessor geworden te Kassei bij den justitie-senaat. Later mengde hij zich in de oneenigfieden tusschen den keurvorsten zijne gemalin, eene pruissisebe prinses, waarbij hij de partij koos der laatste en daardoor de genegenheid verwierf van het hof van Pruissen, ten gevolge waarvan bet jaar 183 i hein ministeriële portefeuilles aanbragt. Weldra bleek echter na zijne optredingalsminister.dat gedurende zijn vroeger leven slechts stelselmatige veinzerij zijne daden had bestuurd. Weldra trok hij zijn politiek fantasie-kostuum uit en verscheen als geheel andere persoonlijkheid op het staatstooneel; men was in Kassei weder en plein moyeji-age. Onbegrensde vorstelijke heerschappij was zijn zuiver middeleeuwsch lievelings denkbeeld.voor welks verwerkelijking, — met zijne heerschzuchtige zelfverheffing ten hoofddoel — geene middelen, geen haat, geen pak slagen zelfs — hem eens door den graaf von Isenburg-Wachtersbach toegediend — hem deden terug deinzen. Alomvattend waren zijne maatregelen om denlooden scepter zwaar te doen drukken op zijne hessische landgenooten : de pers werd met ijzeren ketenen geboeid, de magt der landstenden werd zoo veel mogelijk verzwakt, de pulicie-vervolgingen werden op groote schaal tot des ministers plannen dienstbaar gemaakt en een spiorinenstelsel spon een weefsel , over het ongelukkige Hessen, welks draden alleen in de hand 'van den werkelijken beheirscher des lands te zamen liepen. Die beheerscher was niet de keurvorst maar Hassenpflug: iedereen zag dit in, eindelijk ook de keurvorst zelf, en na vijf jaren te hebben gewoeld om een verheven standpunt te bereiken, viel hij des te dieper, naarmate dat standpunt hooger geweest was. Hij werd verwijderd en nam nu zijn toevlugt tot Pruissen, dat, gedachtig aan zijne vroegere diensten, hem tot geheimraad in Sigmaringen aanstelde. Naals „civiUtatthalter" in Luxemburg werkzaam te zijn geweest, werd hij in 1841 tot „Obertribunal-rath" te Berlijn benoemd, en naeenigen tijd die betrekking te hebben waai genumen, met het voorzitterschap van het „Oher-appellationsgericht" te Greifswald bekleed. Terwij! hij zich reeds op geen gunstigen naam b:j het vervullen dezer betrekkingen kon beroemen, werd plotseling een gerucht verspreid, hetwelk, bij zijne wonderlijke denkbeelden over regering en volksbestuur welke bekend waren, hem uog hoogst wonderlijke denkbeelden over regt en zedelijkheid toedichtte. Het betrof namelijkniets meer of minder dan het verduisteren van staatsgelden en het vervalsenen van rekeningen. Volgens sommigen werd dit gerucht bevestigd, had er een geregtelijk onderzoek plaats en waren alleen staatkundige gebeurtenissen oorzaak dat geen uitspraak gedaan werd. Zekerheid bestaat echter niet omtrent de veel besprokene handelwijze van den magistraatspersoon met deze staatsgelden, en terwijl de persoonlijkheid van Hassenpflug dergelijke verduisteringen en vervalschingen wel niet geheel onwaarschijnlijk maakt, mogen wij toch van de andere zijde hier den bernchten staatsman in geen afschuwelijkerlicht doen optreden dan hij reeds noodwendig staan moet. Immers terwijl men reeds in het algemeen, aan de Genestet's versje „Wees u zelf!" zei ik tot iemand; Maar hij kon niet: hij was niemand" ontkomende, nooit zonder vijanden is, moet men bij sommige bijzonderheden uit het leven van een Hassenpflug vooral óf een scherp onderzoek in het werk stellen, èf zich daaromtrent onzijdig houden, i Genoeg dat bij als hoogst verdachte politieke en zedelijke individualiteit, aan het hoofd van hethessisch ministerie, dat de hoog gekleurde reaktionaire banier den volke in de oogen deed schemeren, alle aanvallen te dier zake wist te overwinnen of liever te ontwijken. Weldra braken mivan alle zijden manifestatié'n los tegen het ministerie Hassenpflug. Krachtig was de tegenstand van de kamers, zoo dat eene ontbinding van de stenden-vergadering volgde. De nieuwe vergadering, welkeop22augustus ISöOgeopend werd, bevatte niet ée'n aanhanger van het nieuw ministerie ; zij weigerde op grond van de konstitutie, de verdere heffing van belastingen toe te staan, zoo lang haar geen geregeld budget zou zijn voorgelegd. Eene ontbinding volgde weder, het heften der belastingen zou zonder toestemming der stenden plaats hebben en aan den bondsdag te Frankfort werd een verzoek om interventie gedaan. Hassenpflug beantwoordde nu de weigering der hessische ambtenaren om de verordening omtrent het heffen der belastingen in toepassing te brengen, met eenvoudig hetgeheele tand in staat van beleg te doen verklaren. Daar dit besluit wegens de weigering der hoofd-officierea [ zonder gevolg bleef, besloot de keurvorst met zijn ministerie Kassei te verlaten en zich naar Wilhelmsbad te begeven. Tot ; dit plan, verhaalt men, zou Hassenpflug den vorst door ali lerlei leugentaal en onware berigten hebben overgehaald. ! Wij zullen ons liever thans niet wagen in de eeuwigdurende onoplosbare verwikkelingen, intriges en oneenigheden der duitsche staten en vooral tusschen Oostenrijk en Pruissen, welke invloed badden op he.t lot van Hassenpflug's handelingen, maar alleen herinneren dat Keur-Hessen door pruissische troepen werd bezet, dat weldra het binnenrukken van oostenrijksche en beijersche legerscharen volgde en het vorstendom daarop het tooneel leverde dat in de treurigste tijdvakken der duitsche geschiedenis naauwelijks eene wedergade kan vinden. Wij behoeven deze gebeurtenissen, weinige jaren geleden voorgevallen, niet in het geheugen terug te breugen; de mate der heerschzucht van Hassenpflug bleef de zelfde even als de mate van haat die men hem toedroeg, en velen slingerden hem het bekende gezegde van Guizottoe: „tv ne t'étèverasjainaisala hauteur de mon dédain !" In 1855 zeide hij zijn staatkundige loopbaan vaarwel en leefde sinds dien tijd te Warburg, alwaar bij, gebukt onder den vloek zijner slagtoffers en den haat zijner landgenooten, een vreugdeloos leven leidde, en dezer dagen is overleden. Moeijelijk zou het zijn een enkelen straal van opregtheid, van zedelijkheid, van moed zelfs, op zijn somberen levensweg waar te nemen, terwijl ook aan de weinige die zijne jongelingschap mogten verlichten, door eeue latere ontmaskering weinig waarde te hechten is. Dit is echter zeker dat zijne nagedachtenis in Hessen steeds levendig zal blijven, als waarschuwend voorbeeld hoe \er een staatsman gaan durft met verachting van alle konstitutionele beginselen, van volksvrijheid en mensclienwaarde, wanneer bet volk zwakgenoeg is om zich aan allen willekeur te onderwerpen en flaauwhartig genoeg om te vergeten dat het volk niet ten gevalle van bestuurders, maar bestuurders ten gevalle van bet volk bestaan, eene les die niet nieuw is maar toch dikwijls uit het oog wordt verloren. In zoo verre gelooven wij zelfs de optreding van eene persoonlijkheid, als welke wij trachtten te schetsea, niet vrij van eeue nuttige zijde, al ware liet slechts oinaan sommigen den blinddoek van de oogen te doen vallen. --- VARIA. Ouder de gewesten waar men het meest doet, om den toegang lot eervolle betrekkingen ook voor vrouwen te openen, bekleeden de Vereenigde Siaten eene eerste plaats, waar men reeds gepromoveerde vrouwelijke doctoren (meer dan 2UU), vrouwehjke telegratmen enz. heeft. Uit een onlangs ■openbaar gemaakten staat blijkt nu ook, dat uien daar ruim 4UO posuneesteresseu heeft, waarvan het meest m den staat Pennaylvania, namelyk 98, en iv Kansas slechts ééne. Enkele van die postmeesiere&sen tellen reeds meer dan 3U jaren dienst, doch de meeste zijn in de laatste jaren aangesield. Onlangs is in deu staat lowa zekere dame Naney Smith. te Oscaloosa, tot burgemtesteies gekozen. Daarentegen heeft de geneeskundige fukulieit te Edinburg, in Schoüiind, besloten dat zij, al niogten vrouwen alle examens van die fakulteit kunnen doorstaan, haar toch gceu diploma als doctor zal uitreiken. Met welke gewigtjge zaken de duitsche regeringen zich bezig houden, zoo als de snede van den baard, de kleur van den das, de gedaante van den lioed hunner beminde en duchtig geregeerde onderdanen, is algemeen bekend. Als een nieuw staaltje daarvan vindt men m hut staatsblad van Hanuover de volgende bekendmaking van liet lunddrostschap Osnabruk, gedügteckend 11 maart 156;2: „Onder goedkeuring van het koninklijk ministerie van bmnenhmdsche zaken wordt het in §2 van onze bekendmaking van 17 maart ISSS gegeven voorschrift omtrent de inrigung en ijking der bolervaten in de ambten Asclieiidorfen Papenburg in dier voege gewijzigd, dathet voortaau in het ambt Asclieudorf en de stad Papenburg geoorloofd zal zijn den bodem en het deksel der bolervaten ook uit drie gelijkmatige stukken te vervaardigen/ (!) --- INGEZONDEN STUKKEN. Het slot Moermout. Een der weinige kasteelen die sints eeuwen den tijd weerstand hebben geboden en dat een sieraad maggeuoetnd worden van dit gewest, zal op den 7 oktober aanstaande te Zierikzee worden verkocht. Er zullen misschien tnenschen zijn, „men of factsand calcuhuipn,"geestverwanten van Thomas Gradgrind uit de Hard Times die het onverschillig is of het oude slot onder de moker» van den af breker vallen zal en die het volstrekt niet zullen betreuren als men binnen kort te vergeefs de plaats moest zoeken, waar de oude burg der Renesses zich sints eeuwen, verhief. Wij vertrouwen echter dat er ook kapitalisten zullen die beamen wat dezer dagen nog door onzen uitstekenden landgenoot, generaal Knoop, werd gezegd: „Men, schijnt niet te begrijpen dat het heiligschennis is om zonder gebiedende noodzakelijkheid de hand te slaan aan oude gebouwen; men schijnt niet te beseften dat die gebouwen als bet ware bladzijden zijn van het boek onzer geschiedenis.... Met het maken.ecner teekening rekent men alles vereffend, even als of men eejj mensch gerusteïijk tnogt vermoorden, eerstfzijne beeldtenis op het doek was gebragt." \Wie voorgeslacht bekommert, zal ook niet ove\de* riakomjijingen denken, heeft de groote staatsman Edm. Öurka-gezegd, en een volk dat zijne historische herinneringen niet op prijs stelt gaat zijn ondergang te geinoet, al schijnt ook stoffelijke welvaart duurzaamheid te voorspellen. -In de schilderachtige duinstreek van Schouwen, achter de digte manteling, nog onlangs bij een doorloopend prieel vergeleken, ligt het oude slot Moermont, verscholen tusschen hoo» geboomte. Dit kasreel, meer dan eens in degeschiedenis vermeld, was het stamhuis van het vermaarde geslacht Renesse, eene famielje welke onder den oudsten adel van ons land geteld werd en die in Noord-Nederland uitgestorven, in België nog voortleeft. De vroegste lotgevallen van den ouden burg zijn in nevelen gehuld; doch in het laatst der 13e eeuw was het reeds een aanzienlijk gebouw. Toen Jan van Renesse,' baljuw van Zuid-Holland onder den zwakken graaf Jan I, door invloed van Wolfert van Borselen ten onregte van trouweloosheid werd beschuldigd, week de zeeuwsche edelman naar zijn kasteel te Moermont, waar de krijgsbenden van den graaf hem spoedig volgden. De bezetting, ruim driehonderd man sterk, weerde zich dapper, doch moest, na een beleg van eenige maanden, voor de overmagt wijken. Onze oudste geschiedschrijver, Melis Stoke. verhaalt: Dus belach men Moermont. Men lach er voor een stont, Eer men t* gewan en sy t' op gbaven. Men most tbreken al te male Van boven neder tot en dale. Hiermede was wel het slot gevallen, maar de vete niet gebluscht, waarvan de naween zich in de vlaamsche oorlogen deden gevoelen. In later tijd kwam het kasteel aan Iraan van Zuytland, die het vervallen gebouw weder liet herstellen en met grachten omrinjen. en in 1588 werd het bewoond door Cesar Porquin, die ambachtsheer van Renesse was. Tegen het einde der 18e eeuw behoorde Moermont aan Daniel.van Wyngaerden, heer van Werkendam en Benthuizen, en dat het destijds een gebouw was, waardig een zoo aanzienlijk man, die onzen toen zoo aanzienlijken s'aat bij menig hof had vertegenwoordigd, te huisvesten, blijkt uit de ji'aat in deOronyk van Smallegange. waarop het slot met zijn hoogen toren en uitgestrekte nevengebouwen is afgebeeld. Daarop volgden weder dagen van verval, tot dat nu ruim honderd jaren geleden (1751) het kasteel werd hersteld en verfraaid door mr. Pieter van Schuilenburch, schepen en raad te Haarlem, die het van zijne moeder, eene dochter van P. Kemp. burgemeester te Zierikzee en als gevolmagtigde bij de vredehandeling te Utrecht overleden, geërfd had. Na nogmaals van eigenaars te zijn verwisseld, kwam Moermont in bezit van mevrouw de wed. van Adrichem geb. van der Wolff, te Zierikzee, aan wier erven het tegenwoordig nog toekomt. Wat er nu van komen zal. wordt waarschijnlijk spoedig beslist; doch het zou zeker te betreuren zijn als het oude kasteel, datreeds zoo vele stormen weerstand bood en dat, in een gezonde en overschoone duinstreek gelegen, waarschijnlijk gemakkelijk tot eene aanzienlijke en aangename woning kan worden ingerigt, in onze dagen van welvaart te gronde gingleder die op de gedenkstukken van vorige eeuwen prijs stelt en die in oude gebouwen meer ziet dan nuttelooze steenklompen, hoopt dan ook dat Moermont, even als onlangs het oude Westhoven, een goede eigenaar verkrijgen en nog lang een sieraad van Zeeland blijven zal. N. De redaktie meent dit haar toegezonden stuk aan de lezers der Middelburgsche courant niet te mogen onthouden, ofschoon zij het van de volgende opmerking wil idoen vergezeld gaan: Moge het zekerlijk groote afkeuring verdienen een oud gebouw, dat het kenmerkende van een tijd weergeeft of belangrijke herinneringen in het geheugen roept, onder den hamer der vernieling te doen vallen, waarlijk die afkeuring treft ook het maken van een oud slot tot eene aangename woning, waardoor men dit moderniseert, deerlijk verminkt en torens en kanteelen met spiegelglazen tot een onbehagelijk, onhistorisch en onaesthetisch geheel te zamen voegt. ---