BUITENLAND. Algemeen overzigt. De grieksche aangelegenheden leveren heden niets belangrijks op; de koning van Beijeret? heeft een protest ingeleverd Rbij de groote mogendheden tegen de grieksche revolutie, welk protest echter waarschijnlijk even als dat van Frans II en zoo vele anilere verdrevene vorsten, slechts de uitgebreide verzameling dier nuttelooze dokumenten zal vergrooten. Van meer gewigt is een berigt van het itaJiaansch dagblad Discussione, waarbij gewaagd wordt van eene schermutseling, welke op de oostenrijksche grenzen op den regteroever der Po-rivier zou hebben plaats gehad tusschen italiaansche karabiniersen oostenrijksche spldaten. Na het wisselen van eenige geweerschoten, zegt genoemd dagblad, heeft men met blank geweer gestreden, waarhij eene patroelje oostenrijksche grenswachters op italiaansch grondgebied zou zijn gevangen genomen, terwijl de overigen op de vïugt zijn gedreven. Men zal nadere bijzonderheden moeten afwachten, alvorens te kunnen beslissen of deze vijandelijke ontmoeting tot ernstige verwikkelingen aanleiding zal geven. Intusschen zij hierbij ter loops aangemerkt dat de aandacht der italiaansche bevolking in de laatste dagen weder meer op de venetiaansche kwestie gerigt schijnt. Het dagblad La France doet de vraag aan Engeland , waarom het, het stelsel der nationaliteiten aannemende en dien ten gevolge Rome voor Italië verlangende, de lonische eilanden niet eene bescherming onttrekt, welke zij niet meer verlangen! De heer Nefftzer tracht te betoogen dat het blad van den heer de LaguéVonnière, als de bezetting van Rome verdedigende, die vraag niet mag doen ; wij kunnenons niet regt verklaren waarom niet, maar dit is zeker dat, bij het uiten van een krachtig verlangen dier eilanden naar vrijheid, eene konsekwente staatkunde Engeland moet brengen tot terugtrekking zijner al te drukkende beschermende hand van de ionische bevolking, wanneer hetzich langer zuivere bedoelingen wil gewaarborgd zien bij den eisch aan Frankrijk tot ontruiming van Rome. The times verklaart naar aanleiding hiervan dat de lonische eilanden door de mogendheden te Weenen. onder het bestuur van Engeland zijn gesteld, en dat er een tijd kan komen waarin dit toevertrouwd pand wederom moet overgegeven worden, doch dat zeker die tijd thans nog niet aangebroken is. Men ziet dat de fransche redenering omtrent de ontruiming van Rome ook Engeland besmet heeft. Het eigenbelang is dan ook al bijzonder spitsvindig. De koning van Pruissen ontvangt voortdurend deputatiën en antwoordt voortdurend in den geest, welken wij in een onzer vorige nommers kenschetsten.Van de mededeeling dezer toespraken kunnen wij ons derhalve ontslagen rekenen. Denionstratiën der tegenovergestelde zijde ontbreken evenmin ; men verneemt dat aan den ontslagen prokureur-generaal Opperman de kandidatuur voor het burgermeesterschap van Dantzig is aangeboden, welke deze'zich heeft laten welgevallen. Eindelijk worden er bijzonderheden bekend aangaande de onlangs voorgevallene nieuwe Trent-kwestie, waarover wij onlangs spraken. Men berigt namelijk dat op S oktober het koopvaardijschip Blanche, gezagvoerder Smith, varende onder engelsche vlag, nabij Havanna door een noordelijk araerikaansch vaartuig, de Montgomery, kapitein Hunter, op zes mijlen van More Castle op het strand is gejaagd. De alcade begaf zich aan boord der Blanche en deed de spaansche vlag hijsschen, als signaal dathetschiponderspaansche bescherming stond. Twee sloepen met amerikaansche mariniers waren inmiddels door kapitein Hunter afgezonden om de Blanche op te brengen of in brand te steken. De officier, die het bevel over deze sloepen voerde, beleedigde den alcade op zijn protest tegen deze willekeurige handelwijze van de Montgomery en liet het schip in brand steken. Toen ditteHavannabekend werd zond de goeverneur een spaansch oorlogsfregat tegen de Montgomery uit, welke intusschen reeds uit het gezigt verdwenen was. --- Mexiko. Door den president Juarez is het volgende dekreet uitgevaardigd met betrekking tot de geestelijkheid: Art. 1. De geestelijken van welke gezindte ook, die, hun invloed misbruikende, tot haat of verachting der wetten of der regering en hare bevelen mogten opruijen, zullen gestraft worden met eene gevangenzetting van een tot drie jaren of deportatie. Art. 2. Bij den bestaanden toestand van zaken worden alle kapittels van geestelijken opgeheven, behalve dat van Guadalajara, wegens de vaderlandslievende handelwijze daarvan. Elke zamenwerking der leden dezer ligchamen om hunne betrekkingen toch te vervullen, zal beschouwd worden als zamenspannïng tegen de veiligheid van den staat. Art. 3. Aan iederen geestelijke, zonder onderscheid van gezindte, wordt verboden om buiten de kerkgebouwen in geestelijk gewaad of met eenig onderscheidingsteeken hunner waardigheid te verschijnen. De overtreders hiervan zullen gestraft worden met eene geldboete van tien tot honderd piasters of eene gevangenzetting van vijftien tot zestig dagen. Dit besluit zal kracht van wet hebben, tien dagen na de afkondiging daarvan. Gelasten en bevelen dat voornoemd dekreet zal worden gedrukt, afgekondigd en len uitvoer gelegd. Gegeven in het paleis van het bondsgoevernement te Mexiko, den dertigsten augustus 1862. benito juarez. — De minister van buitenlandsche zaken heeft de volgende cirkulaire gerigt aan de goeverneurs der verschillende gewesten : „De bondsregering ontvangt telken dage tallooze bewijzen van het algemeen verlangen der republiek om de onbillijke vernedering niet te dulden, waartoe de keizer van Frankrijk haar wilde doen afdalen. Gehoorzamende aan de eischen van zijn pligt, aan zijne gevoelens van vaderlandsliefde, aan zijn plegtig gegeven woord, heeft de president besloten om door alle middelen, waarover hij te beschikken heeft, de zegepraal der nationale zaak te verzekeren, door eene krachtige verdediging in geheel het land voor te bereiden, en aldus te toonen dat de mexikanen, voor de vrijheid en de eer der natie alles ten offer brengende, den vasten wil hebben, om den vaderlandschen grom! voet *v>oor voet te verdedigen tegen de troepen, die strijden om dezen ten rijken buit te doen strekken voor den verstoorder van den vrede der wereld. „Dien ten gevolge gelast de president mij, u te verzoeken de noodige maatregelen te nemen en bevelen te geven om in alle centra van bevolking van het gewest, waarover gij het bestuur voert.vestingwerken aan te leggen en krijgs- en mondbehoefte te verzamelen, terwijl hij verwacht dat wekelijks van de uitvoering van dezen last door u verslag zal worden gedaan. „Mexiko 23 september. fuenth." — Ten gevolge vaneene weinigvleijende persoonsbeschrijving en karakterschildering door den heer Dubois de Saligny van den mexikaanschen generaal José Lopez Uraga gegeven, heeft deze daarover een brief gerigt aan den voormaligen franschen gezant, die in de mexikaansche aangelegenheden een zoo weinig vereerende rol heeft gespeeld. In dezen brief verklaart o. a. de generaal Uraga „dat de heer de Saligny hem als gezant van Frankrijk en in naam van keizer Napoleon den maarschalkstaf en den titel van hertog heeft beloofd, wanneer hij tegen Juarez opstond en de zamenstelling van een nieuw mexikaansch bestuur op zich wilde nemen." Men kan hieruit zien met welke middelen Frankrijk zich, met een Almonte naastzich,en verrraders van hun vaderland tegenover zich, een weg wilde banen naar Mexiko. „Gij, mijnheer de graaf, die weldra door uw eigen land en regering gekend en beoordeeld zult worden, —aldus eindigt bedoelde brief—zijt de eenige geweest die op deze wijze iemand heeft kunnen beleedigen, die u dan ook eenmaal dit feit op nieuw in het geheugen zal terug roepen en uw dienaar is Q. B. S. M. JOSE LOPEZ URAGA." — Volgens de fransche berigten is de toestand van het fransch expeditie-leger, de gunstige gezindheid der bevolking en de uitslag van eenige gevechten met de guerrillas, uitmuntend; wij willen hieromtrent echter liever geloofwaardiger berigten afwachten, eene eigenschap die men aan de thans ontvangene al in bijzonder geringe mate mag toekennen. --- Italië. Een fransch dagblad bevat onder den titel van „Een bezoek te Spezzia" een stuk waaraan wij het volgende ontleenen: Spezzia 24 oktober. Ik schrijf u eindelijk van Spezzia. Ter bereiking dezer plaats bestaan drie middelen, welke ik u wil doen kennen voor hen, die na mij zich daarheen zullen begeven. Een stoomboot vertrekt drie of vier malen per week van Genua des avonds ten 8 uur en komt den volgenden morgen te Spezzia; een rijtuig met vier plaatsen doet de postdienst tusschen Genua en Pietrasanta, en eindelijk zijn er huurrijtuigen te verkrijgen om zich naar de plaats te doen brengen, alwaar Garibaldi zich thans bevindt. Daar de boot aller afschuwelijkst is en de plaatsen in het postrijtuig voor verscheidene dagen besproken waren, bleef mij slechts over, een huurrijtuig te nemen. Ik zal u niet beschrijven hoe wij tusschen Genua en Spezzia i door verschillende vetturini aan elkander werden verkocht, | ten gevolge waarvan wij telkens van voertuig moesten verwisselen, daar wij niet op de aller strengste wijze eene overeen| komst met onzen eerst aangenomen vetturino hadden geslo- I ten. Ik wil u niet ophouden raet bijzonderheden omtrent den 1 prachtigen weg, de pyramide van wit marmer, opgerigt ter i herinnering aan de plaats des vertreks van Garibaldi voor de eerste expeditie naar Sicilië, evenmin als omtrent de oranjeboomen van Nervi, de olijfboomen van Rapallo en de woeste henrelen van Raco. Ik verhaal eenvoudigdntik eergisteren ten 7 uur des morgens te Spezzia aankwam. Ik vernam aldaar dat Garibaldi op dien zelfden dag van Varignano naar het hotel „De stad Milaan" was overgebragt. Het was juist dit zelfde hotel, alwaar ik raet mijne andere 1 reisgenooten afstapte, en wij bemerkten dat de trap met lauwertakken was getooid. Men bood ons aan om de appartementen te bezigtigen; voor Garibaldi in gereedheid gebragt. Zij bestaan uit vier kamers op eene rij, vrij goed gemeubeld en met het uitzigt op de zee. De laatste zou de kamer van Garibaldi zijn. Zij was klein, wit en zindelijk, en vormde eene wel enge en riante lijst voor het drama hetwelk aldaar zal voorvallen. Bij mijn bezoek had het tot meubelen slechts ! eenige stoelen en eene tafel, geen bed echter, daar Garibaldi op zijn bed van Varignano herwaarts zou worden overgebragt. Aan de wanden hingen eenige onbeteekenende platen. Daar men ons geene bepaalde inlichtingen kon geven omtrent het juiste uur, waarop Garibaldi zou aankomen, begaf ik mij buiten de stad, daartoe in de verte verlokt door eenige majestueuse ruïnen, die zich bijna regtstandig boven de stad verhieven. Toen ik deze echter genaderd was, bemerkte ik slechts eenige militaire oude krotten in middeleeuwschenbouwtrant. Terwijl ik door een doolhof van heggen, beplantingen en struiken mijn weg zocht te vinden, zag ik een landman, die bezig was een klein gedeelte gronds om te spitten, en daar ik van hem eenige inlichtingen omtrent het landschap meendete kunnen ontvangen, begon ik een gesprek met de woorden: — Daar is immefs Varignano? — Ik weet het niet, mijn heer, washetantwoo.d, ik geloof echter dat het zoo is. Ik meende dat deze twijfelachtige toon slechts den naam gold en vroeg derhalve; — ik bedoel de gevangenis van Garibaldi? — Het „schijnt" dat hij zich daar bevindt.'luidde het weder woord. — Men vervoert hem immers heden naar de stad? vervolgde ik. — Zoo? bromde hij en spitte voort. Ik nam dezen boer tot gids en lokte nog eenige antwoorden uit. Hij was noch verdierlijkt noch vijandig aan Garibaldi: hij was slechts onverschillig. Het was niet de eerste maal dat ik in de gelegenheid werd gesteld om deze atonie van het italiaansch volksgevoel op te merken, waartegen zelfs Ganbaldis stem somtijds magteloosis geweest. Degeheelegeschiedenis van Aspromonte, hetgeheira, der zegepralen van den heer Ratazzi, ligt in die weinige woorden van den itnliaanschen boer opgesloten. Omstreeks half tien uur zag ik een stoomboot Varignano verlaten, met een sloep op sleeptouw. Op het dek der sloep kon ik met mijn kijker een soort van tent onderscheiden, gevormd van wit doek, waarom zich eenige roode punten vertoonden, dit waren garibaldiaansche officieren. Ik begaf mij nu van de hoogte, alwaar ik mij bevond, naar beneden op het strand. Ongeveer drie kwartier uurs later kwamen de stoomboot en de sloep aan de landingsplaats; daar men op het dek der sloep gelykvoets met den wal was, namen eenige garibaldiaansche officieren het bed—een geschenk uit Londen van een onbekende, een meesterstuk van ebbenliouts bewerking — op hunne schouders, waarop hun generaal lag en begonnen den togt. Na eenige stappen moest men echter ophouden. De beweging van het dragen deed de riemen waarmede het toestel waarover het been rustte, aan het bed was vastgemaakt heen en weder schudden, hetwelk duldelooze pijnen veroorzaakte. Men droeg dus het bed verder niet op de schouders, maar terwijl ieder officier een der zijriemen in de hand hield, deed men het raet veel voorzigtigheid bijna rakelings langs den grond voortbewegen, daarbij voet voor voet voortschrijdende om alle schokken te vermijden. Hierdoor duurde het bijna tien minuten eer men van de landingsplaats aan het logement „De stad Milaan" kwam, een afstand van slechts een paar honderd schreden. En wat was nu bij dit treurig schouwspel de houding der bevolking? De bevolking, zij was er niet. Al te dienstvaardige depêches of korrespondentiën zullen welligt zeggen dat er eene groote en opgewondene volksmenigte was, want er bestaan zoo veel menschen, die onregt zouden meenen te doen aan beroemde mannen, die zij genegenheid toedragen, als zij bekenden dat deze miskend of ondankbaar konden behandeld worden. Er waren bij de ontscheping van Garibaldi aan de landingsplaats welligt drie honderd personen, en dan overdrijf ik misschien nog. Van dit aantal waren misschien de helft haven-arbeiders, timmerlieden of steenhouwers, die voor een oogenblik hun werk hadden gestaakt. Het overig gedeelte bestond uit voorbijgangers, wandelaars, menschen, die niets te doen hadden; een vijftigtal personen slechts waren met het doel aldaar gekomen om Garibaldi te zien. Er waren ook zeker niet meer dan die vijftig personen, die met ontdekten hoofde de draagbaar met den gewonden Garibaldi langs zich zagen heenvoeren. Geen enkele kreet werd er gehoord. Dit was derhalve de ontvangst, welke hem op den vrijen italiaanschen grond wachtte, die gedurende twee maanden gevangen werd gehouden en thans misschien zal sterven omdat hij dien geheelen grond wilde bevrijden! Zou het volk een voorgevoel hebben dat deze beroemde gewonde voortaan nutteloos daarvoor is! Treurig voorbeeld, hetwelk instaat zou wezen om den moed te ontnemen aan allen, die voor de vrijheid kampen, als deze niet in hunne opofferingen zelve eene belooning vonden voor hun verheven strijd. Aan het hoofd van den stoet bevond zich een officier der koninklijke marine in volle uniform en blootshoofds. Men zeide mij dat dit een officier was van II re gualantuomo, die daardoor zijne epauletten in de waagschaal stelde. Ik zou u dien man van karakter kunnen noemen, doch de vermelding daarvan zou hem kunnen schaden. Achter hem volgden de geneesheeren, vervolgens de officieren die het rusthed droegen. In het logement werd het vervoeren raoeijelijker en hoogst pijnlijk voor den gewonde, daar er twee trappen moesten beklommen worden. Op de tweede verdieping, terwijl het bed een oogenblik ter neder was gezet, bevond ik mij juist aan de deur zijner kamer. Hij zat in het bed; op zijne voeten lag een wollen deken met grijze en zwarte strepen; hij had een kleinen ronden grijzen vilten hoed op het hoofd. Zijn gelaat wasbleek, maar niet zoo vermagerd als ik mij wel had voorgesteld; zijn baard scheen mij echter te zijn vergrijsd. Zijne trekken teekenden ongevoeligheid, maar het ter neder geslagen half geloken oog, en de zaamgeknepen hand naar voren gestrekt, als om het gewonde been te beschermen, kenschetsten hevige smart. Het rustbed werd nu in de kamer gebragt. en de deur gesloten. Een half uur later berigtte men ons dat hij in de kamer zijn bewustzijn had verloren, ten gevolge van de doorgestane pijnen. De algemeene toestand was echter volgens de geneesheeren volstrekt niet verontrustend. Des avonds vernam ik nog eenige bijzonderheden uit den mond van den kolonel Vecchi, welke ik hier nog bij voeg. De officier der koninklijke marine, waarvan ik straks melding maakte, is niet de eenige die verdient genoemd te worden bij deze omstandigheid. De kolonel Ansaldi, kornmandant van het fort, had in de gangen, waardoor Garibaldi moest vervoerd worden, de matrozen der schepen op de reede geschaard, terwijl twee kompanjien mariniers in groot uniform onder de wapenen waren. De admiraalssloep waarin de kolonel Ansaldi zich bevonden had plaatste zich naast de boot van Garibaldi aan de havenplaats, terwijl de matrozen met omhoog geheven riemen den generaal militaire eer bewezen. Kolonel Ansaldi had zich door zijn gedrag, reeds vóór de afkondiging der amnestie, de sympathie der garibaldiaansche officieren verworven. Morgen hoop ik bij Garibaldi te worden toegelaten." — Het officieel dagblad van Turijn bevat een dekreet, hetwelk onder de amnestie op 5 oktober 11. uitgevaardigd ook begrepen verklaard diegenen, welke in eenig gedeelte van het koningrijk door middel der drukpers, openlijke demonstratiën, of op eenige andere wijze deel hebben genomen aan de gebeurtenissen welke allen begrepen kunnen worden onder den naam van Aspromonte. ---