Middelburg 23 februarij. Het muziekkorps der middelburgsche schutterij verkeert ■edert lang in een treurigen toestand. Mogt het vroeger niet alleen de gevorderde dienst getrouw vervullen, maar ook tot opwekking van Middelburgs publiek — voor welks levens- Trengde een kleine prikkel nu en dan verre vari overbodig is waar het pas gaf iets bijdragen, in den laatsten tijd werden zijne toonen zelden meer op marktplein, „Molenwater"of „Nieuwe wandeling" vernomen. Mogt het nog enkele malen velen rond zich verzameld zien, voor wie een uniform op zich zelve reeds iets bijzonder aantrekkelijks heeft of voor wie het onverschillig is op welke wijze de gehoorzenuwen worden in trilling gebragt, wie waarlijk gevoel voor muziek heeft waa"t zich niet meer in den onmiddellijken omtrek der vaak allesbehalve zuiver gestemde instrumenten. Zoo iemand, vervuld van herinnering uit vroegere jaren, zich omtrent de schutterij-muziek nog eenige illusie schepte, hij heeft die gewis vaarwel gezegd toen, bij gelegenheid van het bezoek door koning Willem 111 aan Middelburg gebragt, zoo onmiskenbaar bleek dat het korps, hoewel door vreemden bijstand versterkt, zelfs zeer matig gestelde eischen niet kon bevredigen. ■...»- ... ■:- • i«.. •, "' Welke daarvan de oorzaken zijn hebben wij niet te onderzoeken.Zij zullen vermoedelijk van verschillenden aard wezen, en allerminst zouden wij den verachterden staat willen wijten aan hen, die op hun post getrouw bleven, des gevorderd steeds ; met onwrikbaren moed hun blaasinstrument blijven intonneren, al zien zij menig makker van hunne zijde wijken en daardoor gedurig nieuwe leeraten ontstaan. Liever dan den treurigen toestand'verder te beschouwen of in oorsprong na te gaan, willen wij thans het oog vestigen op de pogingen die worden aangewend om er verbetering in te brengen. De kommissie uit officieren der schutterij, belast met het töezigt over de muziek, heeft dezer dagen een beroep gedaan op de ingezetenen tot het verstrekken van vrijwillige bijdragen. Aan f6ooafSooisvolgensglobaleberekeningnogbehoefte. Zoo deze mogten verkregen worden vleitdekommissie zich dat het muziekkorps op eene goede hoogte zal kunnen worden gebragt. ■ Zal de goede verwachting die de kommissie van de bereidwillige belangstelling der ingezetenen koestert vervuld worden? Zullen de bijdragen welke worden verstrekt de genoemde som hereiken of overschrijden 1 Wij hopen het, want i zoo dit niet het geval mogt zijn, zou men met het subsidie van fBOO, onlangs door het gemeentebestuur toegezegd, niet veel , zijn gevorderd. Wij gaan verder en beweren met den gemeen- ( teraad dat zonder verdere ondersteuning de middelen, welke . ter verbetering beproefd worden, als doelloos kunnen worden aangemerkt. Eene geringe aanvulling van personeel, de verbetering van een enkel instrument kan hier van geene beteekenis zijn. De kommissie geeft in haren brief, aan de ingezetenen gerigt, te kennen, dat eene algeheele verandering van den toestand haar dringend noodzakelijk voorkomt, en deze [ verklaring heeft in ons oog groote waarde. Zij doet ons zien dat de bezwaren, welke men te overwinnen zal hebben, niet gering worden geschat, en tevens dater een ernstig streven j bestaat om een goed geoefend korps bijeen te brengen en te ' houden, hetwelk niet elk oogenblik aan wisseling is bloot gestelden waarvan het bestaan niet door elke betrekkelijk geringe omstandigheid zal in de waagschaal gesteld worden. , * Welligt zal het eergevoel Middelburgs ingezetenen reeds nopen tot de oprigting van een dergelijk muziekkorps mede ! te werken, maar zeker is bet dat hun belang er in geene geringe mate in betrokken is. Gewoonlijk toch laat zich zulk een gezelschap niet alleen bij officiële gelegenheden hooren, maar verschaft het menigmaal, door opvoeringen op open- ! bare of bijzondere plaatsen, aan velen een gewenscht genot. Als voorwaarde tot het verleenen der subsidie van wege het gemeentebestuur is" reeds bedongen dat het muziekkorps gedurende het zomersaizoen veertien maal in het openbaar muziekstukken zal uitvoeren, en het laat zich verwachten — hoewel wij ditnietdirektuitde cirkulaire der kommissie vernemen — dat ook de inschrijvers, het zij door invitatie-koncerten of op andere wijze, eenige vergoeding voor hunne bijdragen ontvangen zullen. Op die wijze toch zou, naar het ons toeschijnt, de bevordering der wederzijdsche belangen verzekerd worden, v • u t * 7 i : I : Is er steeds verschil van gevoelen waar te nemen omtrent de starren van mindere of meerdere grootte aan onzen letterkundigen hemel, niet het minst is dit het geval ten opzigte van den man.wnarover wij den heer Piccardt vrijdag avond iv dekoncertzaal, met zijne bekende en gewaardeerde vloeijendheid van taal en uitdrukking, hoorden spreken. Bellamy, die in de lijst van zijn tijd en als figuur uit onze letterkunde, in zoo hooge mate onze aandacht en studie waardig is, was ons weder welkom; en na eenige oogenblikken te Utrecht in de kerk te hebben verwijld, alwaar een „Aan Bellamy" den !te vroeg ontslapen dichter tot eenvoudige hulde strekt, hoor- I den wij weder met belangstelling eene voorstelling der jeugd en jongelingsjaren van dien zeeuwschen dichter geven. . ( . Wij willen hier niet in breedvoerige beschouwingen treden over de verschillende opvattingen omtrent Bellamy, geuit door mannen, die allen waardig zijn of waren om zitting te nemen in de „vierschaar der kunst," voor welke de spreker van vrijdag avond niet zoude schromen zijne uitspraak omtrent deu dichter te regtvaardigeu. - W-j zWlen ons bepalen tot het volgen van den spreker, ons veroorlovende bij een paar zeer bijzondere punten de uitspraak van anderen in herinnering te brengen. Terwijl Bellamy reeds op vierjarigen leeftijd en wel op 27 februarij 1762 zijn varier verloor, bleef hij te Vlissingen met zijne moeder in vrij bekrompen omstandigheden achter. , Reeds van zijne eerste kindschheid had hij met talrijke moei- j jelijkheden en bezwaren te worstelen, en wel moge het eene reilen tot bewondering zijn dat hij zich, in weerwil van al die ongunstige omstandigheden, heeft kunneo ontwikkelen door energie en gevoel van eigenwaarde, welke door het dwarsboomen der liefste wenschen en te midden van zoo veel bezwaren en moeijelijkheden, misschien bij velen in eene passive j moedeloosheid zouden veranderd wezen. De jonge knaap, met vaderlandsche geestdrift en zucht om van zich te doen spre- , ken vervuld, wilde soldaat worden ;de krijgsdienst trok hem aan en met sneller harteklop wijlde hij bij dit denkbeeld. In de oogen zijner moeder las hij echter eene bede, welke hem ten bevel was; het kostte hem veel dit eerste plan voorde toe- , komst te moeten vaarwel zeggen,maarde teedere gehechtheid voor zijne moeder deed hem evenwel hiertoe overgaan. Dit j bragt echter eene soort van weemoedigheid bij hem te weeg, j en even als Poot uitte hij in een volgend tijdperk zijne gedachten in het schilderen der natuur, voor wier schoon hij open oog en hart bezat. Langzamerhand, terwijl hij ook zijne roeping tot de schilderkunst met kon volgen, werd het intusschen tijd om een handwerk voor hem te kiezen. En welk : was dit? De vurige en hartstogtelijke jongeling, die reeds in i dien tijd de hand aan de lier had geslagen —~ waaruit toen echter nog slechts toonen ter eere van geboorte-, huwelijksof verjaarfeesten vloeiden, — die bij zich zelven gedachten voelde ontwaken, welke hij nog niet wistJe»uiten, die den ruimen gezigtsblik zoo verre rondom zich wilde slaan, werd in de leer gedaan bij .... een bakker. Te midden echter vau het meel, hetwelk in witte wolken opvliegende zijne idealen dreigde te verjagen, deed hij wat hij moest, en dacht hij wat hij wilde; en al moye nu Reboul, de bekende fransche dichter tevens bakker zijn geweest, Bellamys individualiteit verzette zich tegen de uitoefening van dergelijk prozaïsch handwerk. Bellamy dacht wat hij wilde, en maakte gedichten. Vooral van rijmlooze versmaat was hij een groot voorstander en men mag den jongeling bewonderen, die te midden zijner rijmende tijdgenooten, met de konventionele vormen durfde breken; het pleitte voor zijn moed en energie dat hij zijne muse tegen de kluisters wilde verdedigen, waaronder een tijdgeest haar ■ wilde doen buigen. I Niet eensklaps vermogt hij zich echter los te rukken van I tijd en tijdgenoot; zelf getuigt hij in een zijner brieven „dat hij in plaats van wezenlijke gedachten, alle goden en godin* I nen, nimfen en najaden in rijmende gelederen schaarde, en < niet vergat Phoebus, als het hoofd van het korps, het heer- | lijkst te doen uitkomen." ! Langzamerhand werd de bakkersleerling Bellamy bij zijne ' stadgenooten bekend, vooral toen hij in 1772 bij de feestvie- ; ring van het tweede eeuwgetijde der Nederlandsche vrijheid te Vlissingen, een vers vervaardigde. De vlissingsche predikant Te Water, — later als leidseh hoogleeraar beroemd — trok : zich thans den jongeling aan. Hij gaf hem eenig onderrigtin de taalvormen en daar men bij hem lust tot studie opmerkte, moest Bellamy, volgens de begrippen dier dagen, natuurlijk . predikant worden. Ook deze betrekking mishaagde aan hem. ' Niet dat hij geen eerbied koesterde voor dien achtbaren stand maar de onverstoorbare deftigheid, welke vooralle natuurlijkheid, gekunsteldheid in de plaats stelde en aan dien achtbaren stand te dier tijde naauw verbonden was, stuitte hem tegen de borst. Xlij kwam nu echter in de gelegenheid de resultaten der wetenschap te leeren en ontving genoeg boeken om zijne weetgierigheid te bevredigen. Eenigen tijd daarna vertrok hij naar Utrechts hoogeschool. - .:»**• De eerwaarde Jona Willem Te Water had den jongen dichter aanbevolen bij hethaagsche genootschap: „Kunstliefde spaart geen vlijt," een naam die zoo bij uitnemendheid dit en dergelijke dichtgenootschappen kenschetst, waarvan de leden geen vlijt spaarden om eenige rijmende regelsbijeen te brengen, welke zachtvloeijend daarheen rolden, en thans reeds lang vergeten hun leven in komeniiwinkels hebben ... ~ P ° J geëindigd. De heer Piccardt stelt Bellamy als eene zeer anttgenootschappelijke figuur voor, hoewel zijne tijdgenooten getuigen dat hij van velen lid was en op zijne beurt verzen inleverde, hetgeen trouwens niet belette dat hij vrij heftig tegen deze genootschappen kon uitvaren, eene heftigheid en scherpte welke hem ook in andere opzigteu niet vreemd waren, maar door den spreker op rekening werden gesteld van de recensen- ten, die hem uit de hoogte be-en niet zelden veroordeelden. De studententijd van Bellamy werd in de lezing van vrijdag niet breedvoerig besprokeu, wij duiden dit den spreker niet ten kwade, hij had bij den aanvang verklaard slechts eene studie over Bellamy te zullen leveren. Wij herinneren hier echter dat de dichter aldaar behalve Hinlópen, Rau, Klein en K-inkerook tot boezemvriend had: Willem AntnnyOckerse, welken boezemvriend wij straks kortelijk het woord zullen geven om eene bijzonderheid uit bet leven en sterven vau Bel« lamy te hooren verhalen, welke door den spreker geheel anders werd voorgesteld. Thans melden wij hoe Bellamy den beruchte n volksleider Quint Ondaatje tot kontubernaal had, die zoo veel heeft kunnen bijdragen tot de rigting zijner vaderlandsliefde, eu geen wonder dat een zoodanig vriend op den jeugdigen man van opbruisenden aard nietzonderïnvloed bleef. Wij herinneren ons hoe de beide partijen van Cornelis de Gyzelaar — van waar de naam: keezeu —en van baron van de Capelle tegenover elkander stonden, en in hoe groot eene eer deze laatste bij den dichter was aangeschreven. Onder den nederigen naam vanZelsimlusgaf Bellamy zijne vaderlandsche gezangen uit, meer verkiezende dat men hem als den dichter aanwees, dan dat bij zich als zoodani? op deu voorgrond stelde. Moge men hem nu al verwijten b.j al de heftigheid en woeligheid dier dagen tot uitersten te zijn vervallen, (een verwijt dat vooral zoo vaak wordt geuit door hen wier gemoed weinig voor levendige indrukken vatbaar is), men eere toch in hem den man van vaste overtuiging, eerlijkheid en goede trouw. Bellamy had echter ook gebreken — maar dit erkent hij zelf, en al moge men nu hebben betoogd dat juist het onderhouden van zijne vrienden over zijne gebreken of slechte eigenschappen, voor eene ijdelheid pleit, die zich nog vervelender uit dan bij het tegenovergestelde het geval zou geweest zijn, waaruit overigens —met zooveel meer — zou moeten blijken dat Bellamy geen bijzonder edele natuur had; wij hebben daaromtrent hier geen uitspraak te doen en vervolgen ons verslag. Met eenige warmte verdedigde de spreker Bellamy tegen, de vele — deels onregtvaardige —grieven en ver wij tin gen hem naar het hoofd geworpen. Overdrijving, te groote natuurlijkheid , scherpe heftigheid, ondankbaarheid jegens zijne weldoeners, en zoo veel meer nug wordt door de kritiek in hare akte van beschuldiging, tegen Bellamy opgemaakt, vermeld. De spreker ging die lijst na en verdedigde of verzachtte met takt en naau«keurigheid; Men moet niet vergeten dat bij Bellamy nog zwitsersch bloed in de aderen tintelde, mea moet den dichter niet euvel duiden, dat hij zich uitte gelijk hij was, en waarlijk wanneer men den moed heeftom in de verschillende produkten van de „kunst om te dichten" dier dagen een blik te slaan en daarop zich het alom bekende „Roosje" herinnert, dan kan men begrijpen hoe het vanfrischlieid en levendigheid tintelende: „Daar was in Zeeland eens een man," een krachtigen indruk moest maken. Moge nu zelfs bij dit gedicht, ondanks al het schoone, eenvoudige eu gevoelvolle van taal en voorstelling, bij de ontleding van enkele gedeelten eenige matheid niet te ontkennen vallen, die door de voordragt moet worden weggenomen,— ishetgeeu meesterstuk in eén woord, de meesterhand is er in te herkennen. Men heeftßellamy eindelijk dc zwartste ondeugd verweten: ondankbaarheid jegens zijne weldoeners. Men moet echter deu vrijen edelen jongeling al zeer oppervlakkig bestudeerd hebben, als men hem als iemand beschouwde, die bij verjaardagen ellenlange gedichten, bij elke gelegenheid lage vleijerij zou hebben veil gehad voor zijne weldoeners ! Bellamy's hart gloeide van dankbaarheid voor hen, die hem in de gelegenheid hadden gesteld zijne lauweren te behalen: deze zijn grootere bewijzen van dankbaarheid dan laffe opvijzelarij in rijmof onrijm zoude zijn geweest. Gaarne zouden wij in dit verslag den heerPiccardtnog dieper gevolgd zijn in de beschouwing van dien tijd, in de beoordeeling van Bellamy's erotische poësie, en van den aanleg welken hij bezat om een verdraagzaam predikant— iets zeldzaams in die dagen — en een verkondiger van vrijheid en. vaderlandsliefde in eerbied en gehoorzaamheid voorde wetten, te worden. Wij moeten eindigen. Bellamy werd door „eene verwaarloosde verkoudheid," welke eene onherstelbare kwaal ten gevolge had, ten grave gesleept.... Wij hebbeu hierboven echter met Bellamy's boezemvriend kennis gemaakt of hernieuwd. Deze zegt dat BeHamy om een blijk van zijne kracht te geven een stuk van een pennernes afbeet en daar bij dit ongelukkig doorslikte waarschijnlijk aan de gevolgen daarvan bezweken is. Wij hadden gewenscht dat dit door den spieker ontkend of erkend zou zijn geworden, maar wat overigens daarvan zijn moge, ware Bellamy —- die met van Alphen en van de Kasteele den overgang tot Feith en Bilderdijk uitmaakt — niet te vroeg van de aarde weggerukt, zou Zeeland in hem misschien den grootsten dichter hebben geschonken aan Nederland, die hooger zon hebben geschitterd opden nederlandschen zangberg dan de figuren van Antonides van der Goes en Jakob Cats. De gemeenteraad alhier zal aanstaanden woensdag, des namiddags ten half twee ure, weder eene openbare zitting houden, ter behandeling der volgende onderwerpen: missive van gedeputeerde staten, goedkeuring der belasting op de oliè'n enz.; vaststelling van het kohier hoofdelijken omslag 1863 en beschikking op reklames; adres van den hulponderwijzer Harjugman om eervol ontslag.' Volgens bekendmaking in de Staatscourant van heden zal op donderdag 2 april a. s. door de kommissie voor de staatsspoorwegen te 's Hage, bij inschrijving en opbod, worden aanbesteed : het maken der havendammen en buitenhaven aan den zuidelijken mond van het kanaal door Zuid-Beveland, te Hansweert. * Te's Gravenhage is heden het berigt ontvangen dat de sekretaris der nederlandsche legatie te Weenen, mr. A. J. D. graaf van Rechteren van Rosande, in een duel gevallen was. De aanleiding tot dit noodlottig tweegevecht is onbekend. De tweede kamer der staten generaal zal morgen middag ten twee ure hare werkzaamheden hervatten. De volgende wetsontwerpen zijn thans bij die kamer aanhangig. 1. Kuituur ondernemingen in Nederlandsch-ïndie. 2." Afkoopbaavstelling der tienden. 3. Regeling van het regtsgebied der regterlijke kollegiën, 4. Regeling van het middelbaar onderwijs. 5. Vereeniging der gemeenten HaarlemmerliedeenSpaarnwoude, Houtrijk en Polanen en Zunl-Schalkwijk. 6. Voorzieningen omtrent het novaal tiendregt van het kroonilomein enz. — Beheer der kroondomeinen. 7. Heffing der grondbelasting inde provincie het hertogdom Limburg. 8. Nadere regeling van het gebruik van het koloniaal batig slot van IS6O. 9. Regeling van het geneeskundig staatstoezigt enz. 10. Onteigening van perceelen ten behoeve van het station vau den staatsspoorweg te Zwolle. 11. Regeling van de exploitatie der staatsspoorwegen. 12. Bekrachtiging van sommige artikelen eener koncessie Tan exploitatie der staatsspoorwegen. ■ 13. Verhooging van hoofdstuk VI (departement van marine) der staatsbegrooting voor 1863. li. Toekenning van een subsidie aan de hollandsche ijzeren spoorweg-maatschappij. 15. Naturalisatie van C. T. de la Chaux, en acht anderen. 16. Aanvulling der wet van 20 augustus 1859 (Staatsblad no. 91) betreffende het verleenen van pensioenen en onderstand aan schippers en loodsen, lootlskweekelingen en hulploodsen bij de loodsdienst voor zeeschepen, mitsgaders aan hunne weduwen en kinderen. 17. Bekrachtiging eener ordonnantie van den goeverneurgeneraal van Nederlandsch-Indië, betreffende den vrijen invoer van padie en rijst op Java en Madura en tot afschaffing der regten van invoer op dat voedingsmiddel in geheel Nederlandsch-lndie. Men ziet de aanbieding van verschillende andere wetsontwerpen, onder anderen betreffende de definitieve begrooting voor het departement van koloniën, voor 1563, te gemoet. Onderscheidene ontwerpen.' zoo als die nopens de tienden en het middelbaar onderwijs, zijn thans in dien staat, dat de beraadslagingen daarover spoedig na de hervatting van de werkzaamheden der kamer kunnen gehouden worden. * Uit Doesborgh schrijft men ons, 21 dezer: „Veel sensatie verwekt hier de overgang van den heer Craay vanger van de roomsch-katholieke tot de protestantsche kerk. Vroeger was hij als pastoor in de provincie Groningen werkzaam, maar hij werd, zegt men, om verschillende redenen naar een klooster gezonden, waarna hij als kapellaan geplaatst was te Olburgen, een plaatsje niet ver van hieTgelegen. Er cirkuleert in onze stad een lijst ter inteekening op een door hem uit te geven werkje, waarin hij rekenschap van zijne veranderde gevoelens denkt te geven. De titel is nog al vrij karakteristiek; hij luidt: „Van Rome naar Christus." Wanneer zal de tijd komen dat er aan geen haat of YervolgiDgof uitsluiting van andersdenkenden meer zal gedacht worden? Hei is er ver af dat men hier zoo liberaal is en op kerkelijk gebied schijnen wij eerder terug dan vooruit te gaan. Maar — laat ik zwijgen." ' ;._ . u;. p"-,,3 In alle plaatsen des lands werden bij de viering van den geboortedag van Z. M. den koning blijken van ingenomenheid met dien feestdag gegeven. Amsterdam stond daarbij als het ware aan het hoofd. De aanneming van het wetsontwerp tot doorgraving van Holland op zijn smalst, waaraan de koninklijke medewerking zoo zeer is ten deel gevallen, deed 's konings jaardag in dubbele mate belangrijk zijn. leder beijverde zich om het zeerst blijken van liefde voor en dankbaarheid aan den koning te geven. Klokkenspel en het wapperen van vlaggen, het springen der fontein van het monument op den Dam en het houden eener parade van het garnizoen en de schutterij, versierde ivoningen en nette dekoratiën drukten in het algemeen reeds de stemming van dien dag uit. In Frascati boden de officieren der schutterij en infanterie den onderofficieren en manschappen een assaut en bal aan, waartoe de zaal toepasselijk was versierd. In de verschillende schouwburgen werden buitengewone voorstellingen gegeven ter eere van Z. M. den koning enz. De Auisterdamsche bladen zijn allen eenstemmig in den lof der algemeene verlichting welke des avonds werd ontstoken. De verwachting was hoog gespannen, doch zij werd door de werkelijkheid overtroffen. De geheele Anistelstad prijkte met gas-, venetiaansche en lampion-verlichting. De beurs was met lampions verlicht en maakte een schoon nffekt. Eene grootsche gasilluminatie versierde het raadhuis, waarin het op zijde werd gestreefd door de werf, hetoost-indische slagthuis, de Nederlandsche bank, Arti et amicitiae, de Nederlandsche handelmaatschappij, de Indische club, de Koninklijke nederlandsche en de Atusterd&insche, stoombootmaatschappijen, het gebouw der Maatschappij tot nut van't algemeen enz. Een groote volksmenigte was, niettegenstaande het vrij ongunstige weder, op de been om een en ander in oogenschouw te nemen, doch naast de bezigtiging van het genoemde werden zij ook aangetrokken door de vele en daaronder uiterst prachtige illuminaties welke partskulieren hadden aangebragt. Eerepoorten en beschilderde chnssinetten, met allerlei opschriften, boden de meest mogelijke verscheidenheid aan de vele waudelaars. Wareu er te Rotterdam reeds dagen te voren toebereidselen gemaakt tot eene luisterrijke viering van 's konings geboortedag, de morgen van jl. donderdag zag die stad vroegtijdig in feestdosch gehuld. Uit bij na alle woningen wapperde de nederlandsche driekleur, afgewisseld met andere ilaggen;'het klokkenspel werd bespeeld en eene geheele burgerschaar trok door de straten tot bezigtiging der verschillende aangebragte dekoratiën. Des middags had erbij de dienstdoende schutterij eene wapenschouwing plaats, waarbij aan hen die daarop aanspraak maakten het eereteeken voor langdurige werkelijke dienst werd uitgereikt, in tegenwoordigheid van de officieren van het wachtsehip. De bemanning van dat vaartuig paradeerde in het wand. Na het einde der parade die. als iets zeldzaams daar ter plaatse, door duizenden werd gadegeslagen, werden den kommandant en het korps officieren der schutterij door het bestuur der le afdeeling van het Metalen kruis eenige ververschïngen aangeboden. Ten vorigen jare gaf de burgemeester een diner aan de officieren der schutterij, en thans boden de laatsten den burgemeester een prachtig diner aan, waartoe men zich ten 5 ure des namiddags in het Yacht-club gebouw vereenigde. Onder de genoodigden bevonden zich ook vescheidene leden van het gemeentebestuur, de oud-kolonel Ballot, de officieren vau het wachtschip en de plaatselijke adjudant. De zaal was prachtig gedekofeerd en prijkte met de buste van Z. M. den : koning, terwijl hartelijke feestvreugde aan de tafel voorzat. De le afdeeling der vereeniging van het Metalen kruis vereenigde zich insgelijks in haar lokaal aan een feestdisch. Het New-Bath hotel was van buiten als van binnen met groen en vlaggen versierd alsmede met de insignien der vereeniging; op een groot doek boven den ingang prijkte een kolossale af beelding van het Metalen kruis, met een toepasselijk couplet. Ook daar heerschte eene feestelijke stemming, die zich in menigen weigemeenden feestdronk op de verbetering der waterwegen, handel, scheepvaart, koloniën, marine en leger, openbaarde. Nadat de dag in gepaste vreugde was doorgebragt werd des avonds een prachtige illuminatie ontstoken. Het gemeentebestuur was hierbij voorgegaan. Het raadhuis, het beursgebouw, bruggen, pleinen enz.' waren schitterend verlicht, waarbij dekoratiën met opschriften niet vergeten waren." ' Onder de vele en prachtige partikuliere verlichtingen verdiende die van het gebouw van den heer A. van ttobokeu van Rhoon, Pendrecht en Baarland wel de meeste opmerkzaamheid. Ook was eene fraaije illuminatie aangebragt voor het gebouw van den tegenwoordigen minister van koloniën.' Het gebouw der Nederlandsche handelmaatschappij muntte mede uit, en niet minder eene schoone dekoratie voor het gebouw der Nederlandsche stoombootmaatschappij. Zij was tempelvorinig aangebragt, met levend groen, bloemen, vlaggen enz., meteene Hulde aan Z. M. de koning.' '. Naast de genoemde en niet genoemde gebouwen der meer gegoede ingezetenen, hadden echter ook de minder bevoorregten ja zelfs de armen evenzeer van hun ingenomenheid met den feestdag doen blijken en ieder naar vermogen tot de vreugde bijgedragen. Eene geheime kollekte — zoo lezen we in de Rotterdamsehe couranten —heeft velen daartoe in staat gesteld,' die anders het bij hun goeden wil hadtien moeten doen blijven.' Zoo werd de dag besloten die door rijk en arm reeds lang te voren verlangend was verbeid. Jammer was het dat de weersgesteldheid min gunstig was, waardoor de verlichting hier en daar nog al te lijden had. ' Behalve de geschenken der vorstelijke famielje ontving Z. M. de koning opzijn geboortedag van den keizer der franschen twee prachtige vazen van S'èvres porselein, met heerlijke bloemen beschilderd en met brons gemonteerd. Dit geschenk trok op het gala-diner ten hove aller opmerkzaamheid en wekte ieders bewondering op. Z. K. H. de prins van Oranje heeft aan de heer Jager te kennen gegeven dat hij met genoegen heteere-voorritterschap zal bekleedeu der op te rigten Amsteidamsche kanaalmaat-' schappij (doorgraving van Holland op zijn smalst en landaanwinning). -. i ■ : ■" I* ---