Engeland. De poolsche kwestie is in de zitting van het hoogerh vis op 20februarij behandeld. Lord Russell gaf in zijn antwoord aan lord Ellenborough, die om inlichtingen had gevraagd, o. a. het volgende te kennen. „In onze beoordeeling der poolsche aangelegenheden moeten wij de hevolking van dat land in drie groote gedeelten splitsen: de groote grondeigenaars, de middelstand en de boeren. De eerstgenoemden willen zoo mogelijk hunne grieven ter kennisse der kroon brengen, maar zonder geweld te gebruiken hun doel bereiken, bestaande — gelijk ons wordt medegedeeld — iq het verkrijgen van eene konstitutionele regering, vertegenwoordigende sraatsligchamen, eene poolsche administratie en het gebruik der landtaal. „Ik geloof dat een gedeelte dezer eischen overeenkomt met de bedoelingen van den tegenwoordigen keizer van Rusland, terwijl de vorige keizers steeds de landtaal wilden doen verdwijnen en de rooruscn-katholiejke bevolking tot de grieksche kerk doen overgaan. „Toen de groote landeigenaars zich volgens het verlangen des keizers hadden vereènigd, hebben zij een adres opgesteld waarin de verklaring op den voorgrond stond dat zij een,e vergrooting van Polen verlangden met de russische provinciën, welke vroeger vóór de eerste verdeeling va.n het koningrijk in 1772 daaraan deel hadden uitgemaakt, en koustitutionele instellingen. „Ik geloof dat deze verlangens der polen niet zeer veel verschilden van die door keizer Alexander voorgestaan , en overeeukornstig waren met de algemeene bepalingen van het traktaat van Weenen, waarop deze keizer zoo veel invloed had gehad. Toen het adres echter werd aangeboden, door 200 polen onderteekend, verklaarde de grootvorst dat dit eene schending bevatte der wet en werd de graaf Zamoyski naar St.' Peterburg gezonden om zich te regtvaardigen. Daarop werd dezen te kennen gegeven dat hij in het belang zijns vaderlands wèl zou doen dit te verlaten ; hij vertrok daarop naar Engeland. Terwijl bij aldaar was, ontving hij het berigt dat zijne echtgenoote stervende was en verzocht verlof haar te gaan bezoeken. Ten gevolge van —ik geloofeenige vergissing — kwam het telegram nooit tot zijne bestemming en ontving de graaf dit verlof nimmer. Zoo bleven dan de pogingen der poolsche aristokmtie, om vertegenwoordigende instellingen te verkrijgen, vruchteloos. „Ik wend mij thans tot den middelstand in Polen. " „Deze klasse.tot opgewondenheid gebragt, vormde geheime geuootschappen, welke tot uiterst sociale theoriën kwamen en republikeinsche gevoelens ademden. De regering wist dit en kon nu deze gestreng vervolgen.maar even goed verbeteringen in de wijze van bestuur over Polen brengen, die een groot deel der bevolking zpuden hebben tevreden'gesteld, en niet onvereenigbaar waren met de inzigtcp des keizers zelven. Men deed echter het eerste, en de grootvorst schreef, op raadgeving van een hooggeplaatste pool ,* eene militaire konscriptie uit. Ik zal het gevolg daarvan niet beschrijven, maar mij bepalen tot de vermelding dat deze natuurlijk de bevolking wanhopig moest maken. (Toejuiching.) In plaats daarbij nu nog den wettigen weg te bewandelen, bepaalde de regering dat deze maatregel voornamelijk op de steden zou drukken, alwaar de anti-regeringsgezinde geest het meest, merkbaar was; men ging nu nog verder en verkreeg van de policie lijsten van verdachten, die, hoewel.niet onder de konscriptie vallende, als soldaten werden weggevoerd. •, „Ziedaar de feiten en ik verklaar dat deze maatregelen van, zoodanigen aard zijn dat.ntmmer een engelsch minister deze zou trachten te regtvaardigen. (Toejuichingen.) „In de konferentiën, welke ik heb gehad met den russischen gevolmagtigden minister en in mijne korrespondentiën niet den ambassadeur van hare majesteit,heb ik inijzelven niet kunnen beletten de overtuiging uit te spreken over dezen maatregel, dien ik als den onvoorzigtigsten en oubillijksten beschouw, welken het russisch goevemement ooit had kunnen nemen. (Toejuichingen.)" ' Plaatsgebrek noopt ons de woordelijke verklaringen van lord ■ Russell hier af te breken. In het eind zijner redevoering zegt de minister omtrent het pmissisch-russisch verdrag niels meer te weten dan de dagbladen melden, het gedrag van Pruissen af te keuren, de houding van Oostenrijk te prijzen, terwijl de politiek door Engeland te volgen nog het onderwerp van overweging uitmaakten het thans nog niet te beslissen is of de opstand slechts tijdelijk zal zijn dan weieene nationale beweging worden. — Aan een artikel van The times over Polen ontleenen wij het volgende: „In de eerste dagen des opstands was het aantal strijdvaardige polen slechts gering, zoo dat het russische goevemement wel eenige reden bad om te gelooven dat de beweging zich tot zekere klassen der bevolking zou blijven bepalen; weldra echter werden de honderdtallen in duizendtallen veranderd en thans overtreft waarschijnlijk reeds het aantal opstandelingen het in Polen bezetting houdend russische leger. „Daar het voorbeeld der opstandelingen de geheele bevolking tot navolging opwekt en men belangrijke strijdkrachten in de voornaamste steden heeft moeten zamentrekken, kunnen de beschikbare manschappen niet genoegzaam den ij verigen en dapperen vijand afbreuk doen. „De bulletins der gevechten behelzen allen bijna hetzelfde. De opstandelingen vormen geen leger en behoeven geene geregelde veld lagen te leveren om hun moed te betoonen. Terug trekken is voor hen eene even ongunstige krijgsbeweging als aan te vallen ; als zij verspreid zijn treffen zij den vijand slechts te zekerderen té dieper. „De keizerlijke troepen lijden dan ook alle ontberingen en rampen, welke een invallende vijand in dergelijk land te wachten heeft. Overal slijk, bosschen en moerassen. De russische soldaten zijn niei bijzonder sterk, zij worden slecht gevoed en de vermoeienissen van een veldtogt doen altijd zeer velen omkomen, men heeft daarvan een bewijs kunnen zien in den laatsten oorlog tegen de westersche mogendheden. De wijze van strijden door de polen aangenomen is derhalve voor de uitgeputte en geharceleerde russische troepen aller noodlottigst. „Men verzekert dat zuidelijk Polen geheel in handen is van de opstandelingen; een of twee steden in de provinciën en slechts zoo veel grondgebied als door hare troepen bezet wordt,ziedaar alles wat der russische regering is overgebleven, terwijl er overigens voor den russischen krijgsman slechts vermoeienissen en ontberingen te verduren zijn zoider eenig uitzigt op roem. „En in dergelijken strijd zou de koning van Pruissen zijne onderdanen willen wikkelen, zonder hen te veroorloven te beslissen of de zaak hun wel betreft en of de strijdkrachten van eene der meest beschaafde natiën van Europa moeten gebruikt worden tot de vernietiging van een ongelukkig volk, hetwelk worstelt voor de eerste vrijheid aan menschelijke schepselen gegeven! „Het verlicht en ontwikkeld Duitschland zou derhalve medepligtige worden eener ondragelijke tyrannie, welke tot zulk eene hoogte is opgevoerd, dat een aantal personen, opgevoed in al den glans der weelde, hunne huisgezinnen hebben verlaten en te midden van het strenge jaargetijde een toevlugtsoord hebben gezocht in de bosschen en moerassen ! „Hoedanig kan het oordeel wezen van het pruissisch leger over den verheven veldtogt, waartoe koning Wilhelm het bestemt? Zijn de burger-krijgslieden van een konstitutionelen staat gereed om ler jagt te gaan op ontevredenen, ten dienste der russische regering 1 „Welke ook de oneenigheden mogen geweest zijn, die zich in vroegeren tijd tusschen Duitschland en Polen hebben kunnen vertoonen, wij gelooven niet dat eenig deel van het duitsche volk eene zoo schandelijke schending van de regten der natiën en der menscbelijkheid door hunne medewerking zal bezegelen. „Eene interventie, gelijk de koning beraamt, zal overigens ten eenenmale de sympathie doen verdwijnen tusschen hem en de engelsche natie. Wanneer eene tweede heilige alliantie, misschien nog minder schroomvallig dan de eerste, werkelijk alle hoop der polen mogt vernietigen, dan zou Engeland in het vervolg koelbloedig alle rampen lijdelijk aanzien, welke Pruissen mogten kunnen treffen. Maar wij mogen nog aan dergelijke interventie geen geloof slaan. De koning vergeet dat hij een huis van afgevaardigden bezit, om hera.Qp den ingeslagen weg te doen ophouden, hij vergeet dat de duitschers en polen beide belang hebben om de buitensporigheid, welke hij beraamt, te beletten." --- Polen. [ Het dagblad van Posen van 17 februarij meldt het volgende omtrent de poolsche onlusten. „Wij ontvangen omtrent het gevecht van Siemiatyche zeer geloofwaardige berigten. De strijd begon op 6 februarij, terwijl de opstandelingen op den volgenden dag tot de ontruiming der stad overgingen, welke geheel open lag en door de artillerie van den vijand bestreken werd. De opstandelingen verloren in het 150 manschappen, terwijl een gelijk aantal ontwapenden en gekwetsten door de russen werden omgebragt. „Het prachtig kasteel Siemiatyche, toebehoorende aan den baron senator Fenthave, broeder des russischen generaals van dien naam, is eerst geplunderd en daarna in brand gestoken, even als het eeuige kerkgebouw in die streek. Thans zijn er van Siemiatyche slechts een vijftal huizen meer over. Dit zijn de gevolgen geweest van het gevecht, waarvan de russische prokonsul Nazimoff spreekt, als ware het eene groote zegepraal voor de russen, en waarin hij be- , weert dat het verlies der opstandelingen een duizendtal dooden en gekwetsten bedraagt. " > „Na het gevecht zijn echter de polen in goede orde naar de andere zijde van de Bug teruggetrokken, gelijk ook de laatste depêches vim St. Petersburg schijnen te erkennen. Op ditoogenblik kamperen zij in de omstreken van Kiala in Podlachye. Een gedeelte daarvan is naar Lithauen gedetacheerd om daar den bevrijdingsoorlog uit te breiden.' „Wij ontvangen de volgende berigten uitZwierzynjetf(gpeverneraent van Lublin) alwaar zich de gelden, püreaux en archiven der uitgebreide goederen, welke het raajoraat van-het' geslacht der graven Zauioyski uitmaken.bevinden.'". *. .■ „Op 9 februarij kwam een russisch detaoheinentaldaaraan. De kommandant begaf zich oogenblikkelijk nasiiïeri rentmeester van het kasteel en b.eval hem de aan hem toevertrouwde gebouwen te doorzoeken, daar men meende aldaar de schatkisten de bureaux van het nationaal komite' te zullen vinden. Op de verklaring van den rentmeester dat het kasteel geene andere gelden of bureaux dan die der regeringen der goederen van Zamoyski bevatte, veinsde de kommandant tevreden te zijn en verzocht alleen dat hem deze verklaring schriftelijk zou worden ter hand gesteld. Hij ging daarop naar zijn detachement terug, maar om weldra terug te komen en, ditmaal zonder regtvaardiging zijner handelwijze, het kasteel te doen ontruimen door alle beambten van den graaf met hunne vrouwen en kinderen; men oragt hen aden naar een naburige afgeslotene ruimte, alwaar men hen streng bewaakte. „Op een gegeven teeken maakten zich nu de russische soldaten van het kasteel meester, namen de aldaar aanwezige 60,000 roebels in bezit, plunderden alle vertrekken en staken vervolgens het gebouw aan de vier hoeken in brand. Zoo werden te gelijker tijd de bezittingen der ongelukkige bewoners met de belangrijke archiven vau het geslacht Zamoyski eene prooi der vlammen. „De grootvorst Konstantijn heeft gisteren bij dagorderhet gedrag der troepen in verschillende streken streng afgekeurd en zware straffen bedreigd tegen degenen, welke de afschuwelijke tooneelen, welke bedreven zijn, zouden hernieuwen. Dit stuk en de afzetting van den generaal Mack, die de stad Wonchotzk in brand heeft doen steken, bewijzen beter nog dan al de mededeelingen der opstandelingen daaromtrent hoedanig de handelwijze der russische troepen is geweest. De, officieren kunnen geene andere regtvaardiging daarvoor bijbrengen, dan het gebrek aan krijgstucht en de onmatigheid der onder hunne bevelen staande manschappen. „Geheel Lithauen heeft van vrees gesidderd bij het lezen van de keizerlijke ukase op 7 februarij uitgevaardigd, waarbij aan de goeverneurs het regt over leven en dood der inwoners wordt toegekend. Deze ukase bepaalt niet alleen dat alle personen met de wapenen in de hand gevangen genomen, maar ook zij, dieeene schuilplaats hebben verleend aau opstandelingen, of hun levensmiddelen of geld verstrekt, voor krijgsraden zullen teregt staan. Eene kommissie voor verdachte personen zal in ieder arrondissement worden zamengesteld. „Ue krijgsraden zijn overigens in geheel het koningrijk Polen opgerigt en hebben reeds menig slagtoffer doen vallen. Het officieel dagblad zelfs geeft daarvan opgave en daaruit vernamen wij dat twee hoofden der opstandelingen : Wolski, uit Italië aangekomen, en Markiewitch, die uit de gelederen der russen tot die der opstandelingen was overgegaan, gisteren op het fort Modlin gefusilleerd zijn- Dergelijke wreedheden wekken steeds meer eu meer de nationale woede op, zoo dat ook overal de bevolkingen zeer hartstogtelijk zijn. Volgens geruchten zouden er te Warschau, een aantal russische officieren zijn vermoord, terwijl men verzekert dat de autoriteiteu hebben moeten verbieden dat de officieren hun intrek namen in hotels of bj partikulieren. De vrouwen en kinderen van het russisch garnizoen zijn naar de citadel gebragt. „Juister berigten omtrent de krijgsbewegingen der polen ontbreken ons, maar het is zeker dat de opstand voortdurend veld wint." — Men leest in het Journal des débats: „Van alle daden, welke het liberaal Europa aan de pruissische regering kan verwijten, is zekerlijk de meest indrukmakende, de schandelijke maatregel,' waardoor drie jonge polen, die Parijs hadden verlaten om zich naar Polen te begeven, op pruissisch grondgebied zijn aangehouden en aan de russische autoriteiten overgeleverd. Hoe dieper men in deze handelwijze doordringt, des te minder is het mogelijk haar te begrijpen en te regtvaardigen; immers, men kan niet nagaan hoe de tegenwoordigheid van drie jonge polen op pruissisch grondgebied een gevaar kou worden voor de integriteit der monarchie en de veiligheid van dat grondgebied, welke twee belangen, volgens de verklaring vau den heer von Bisraarck- SchÖnhausea, de regering wd verdedigen en waarborgen m de tegenwoordige krisis. Er is derhalve slechts eene wijze van uitlegging dezer handeling; dat namelijk de pruissische policie eene dienst aan de russische heeft willen bewijzen. Wanneer het tusschen Pruissen en Rusland gesloten verdrag slechts dit treurig en hatelijk resultaat bad gehad, zou het, verdienen door al de organen van de europesche liberale dagbladpers te worden veroordeeld en afgekeurd." --- Frankrijk. Op de beurs te Parijs waren eergisteren de wonderlijkste geruchten in omloop. Behalve de aftreding van den heer Fould, wegens eene aanstaande oorlogs-leenmg, werd er verhaald dat zich in de bureaux van het ministerie van oorlog de. zelfde verschijnselen opdeden als in 1859 voor den ïtaliaanschen veldtogt; dat de minister van oorlog last gegeven had om eenige regementen instaat te stellen om onmiddellijk in het veld te kunnen komen; dat er zich een komite' ten gunste van Polen had gevormd, waarvan prins Napoleon het voorzitterschap had aangenomen, en liepen er zoo mogelijk nog ongeloofwaardiger geruchten. Al is deze paniek overigens van weinig beteekenis geweest, opmerking verdient het dat de fransche regering toch voortdurend sympathie voor Polen aan den dag blijft leggen. Maakten wij in ons vorig nommer gewag vau het overnemen der aan interventie vijandige artikelen uit duitsche dagbladen door den Mouiteur, thans hebben wij een artikel van het officieus blad Le constitutionnel te vermelden, waarvan wij da vplgende belangrijkste stukken mededeelen: ~-v„ln het begin kon de opstand worden beschouwd als een gebeurtenis met binnenlandsche politiek in verband staande. "Prtfissen heeft het echter door zijne inmenging tot eene euro- kwestie gemaakt. - ,;Men kan ons niet te -hebben uitgebragt over de laatstè-fesê, wiarin tm.3cwestie getreden is; wij hebben het en engelsche dagbladen, welke minder voorzigtig dan wij, dadelijk over de overeenkomst van 8 februarij, een oordeel hebben I uitgesproken. Zoowel door de duitsche als door de engelsche .drukpers is eenstemmige afkeuring geuit. Het pruissisch | kabinet moet thans wel de overtuiging bekomen eene groote . fout te hebben begaan door tusschen Pruissen en Rusland eene solidariteit van belangen te willen tot stand brengen, die niet bestaat. „Deze belangen toch zijn noch uit staatkundig noch uit historisch oogpunt de zelfde: de debatten in bet huis van af\ gevaardigden te Berlijn hebben het genoegzaam aangetoond. I Maar er is nog meer, en als men dieper in de kwestie door- I dringt, dan kan men gemakkelijk opmerken dat de overeen- I komst van 8 februarij beide mogendheden in eene valsche ! positie brengt. Het Rusland van 1863 is niet in den toestand : van het Oostenrijk van 1819. toen dit rijk door den italiaan, schen oorlog, de revolutie te Weenen en den opstand van Hongarije uitgeput was wat manschappen en geld betrof en gedwongen was de aangebodene hulp aan te nemen. Rusland is niet in dergelijke positie, en de overeenkomst van 8 februarij i doet daaraan, door eene medewerking te waarborgen, welke ] het niet behoeft, eeue vernedering ondergaan, welke het niet I verdient. ■ «De positie van Pruissen is niet minder valsch. Is deze j mogendheid door den poolschen opstand bedreigd? Wij , hadden tot nog toe gemeend dat Pruissen zijn belang en zijne | kracht in Duitschland had; moeten wij thans aannemen dat het kwetsbaar is aan de boorden van den Weichsel ? „Heeft deze mogendheid overigens niet te vreezen dathare : medewerking tot demping der onlusten bij den nahuur, in eigen boezem sluimerende hartstogten zal opwekken? Zou de poolsche volksgeest zich daardoor niet in Pruissen kunnen uithreiden? Moeten wij herinneren dat de eerste daad der overwinnende revolutie van 1848 de bevrijding was der poolsche gevangenen, die in triomf door de straten van Berlijn werden gevoerd ? „De liberale partij aan gene zijde van den Rhijn heeft dit alles wel begrepen en met alle kracht geprotesteerd; welligt zal haar overleg en voorzigtïgheid de gevolgen eener onvoorzigtige staatkunde kunnen stuiten, welke oude fouten in herinnering terug roept, streng door degeschiedenis veroordeeld. „Van een algemeen standpunt biedt de overeenkomst van ' 8 februarij, als zij gesteldis in den geest welken men meent, geene mindere moeijelijkheden. Immers, is het niet te vreezen dat Europa, bij deze voortvarendheid van Pruissen om Rusland bij te staan tegen den poolschen opstand, weder van onder de namen der nieuwe kaart, den ouden naam van Polen zal zien opdoemen en in plaats eener insurrektie van onderdanen tegen hun goevemement eene terugvordering hunner nationaliteit? Thans is de kwestie weder in haar geheel gesteld ; het is ïn zeker opzigt een vernieuwd tooneel der verdeeling ; het is als of men op willekeurige wijze wederom voor de oogen der wereld die daad van onbillijkheid wil stellen, waartegen het geweten der zich opvolgende geslachten steeds heeft geprotesteerd. „Is dit staatkundig, is het voorzigtig? Brengt men op deze wijze niet angst en woeling in Europa te weeg? En in welk oogenblik heeft Pruissen gemeend dergelijke verantwoordelijkheid op zich te moeten nemen ? In het oogenblik dat Frankrijk, het voorbeeld gevende van den angstvalligsten eerbied voor de traktaten en van eene groote politieke gematigdheid, zijne levendige sympathie met geweld had bedwongen en zich onthouden om een enkel woord te uiten van belangstelling, welkehetaltijd getoond heeften toonen zal in oude bondgenooten, die thans in het ongeluk verkeeren. Wij hopen dat de tekst der overeenkomst de meeste dezer stellingen zal doen verdwijnen. In allen gevalle zullen vriendschappelijke raadgevingen aan Pruissen niet hebben ontbroken en weet het thans hoe het liberaal Europa over deze schending des beginsels van non-interventie denkt." ---