Verkoopingen en aanbestedingen. "* m-**&^6**nT'^~9~m> .; Het Fransche wetgevend lichaam heeft Donderdag zijne eerste zitting gehouden onder voorzitterschap van een der vice-presidenteu, den heer Schneider, daar de heer de Morny voortdurend aan een hevige keelontsteking lijdt. ~ ~..:. ■;.,..,- mt - Volgens een mededeeling van het correspondentiebureau . Havas is door den minister van staat aan de Spaansche cortes de mededeeling gedaan dat de vrede tusschen Peru en Spanje gesloten is. Laatstgenoemde staat zou zich tot het betalen eener schadevergoeding van 100 millioen realen verbonden hebben. ;|jr " --- BREIVEN UIT BELGIË. 'Brussel, 16 Februari. Op een van de zonnige wintermorgens dezer week schreed ik de stad even uit en wandelde onwillekeurig den weg naar Laeken op. 'kHield stil voort in zijn landelijke pracht en landelij ken eenvoud daar zoo'heerlijk gelegene kasteel, koning Leopold's lievelingsverblijf, waaruit zelfs de barre wintervorst hem niet verjaagt, al zou veellicht de meerderheid zijner omgeving 't wel eens wenschen dat deze 't hem zoo bang maakte dat hij —■ en zij met hem ■— de vlucht moesten nemen naar 't koninklijke paleis binnen Brussel. Want voor een hofkring is 't kasteel van Laeken bij winterdag werkelijk niet alles, en menigraalen heb ik, om van de heeren niet te spreken, die te Laeken tamelijk gekascrneerd zijn, de hertogin van Brabant en hare hofdames beklaagd, wanneer zij het theater de Ia Monnaie verlatende, ik haar in haar rijtuig zag stappen, met de wetenschap dat ze nog een goed halfuur te rijden hadden voor ze zeggen konden „dat ze thuis waren." Op dien morgen dacht ik echter daaraan niet. . ■~-... . . Ik dacht aan heel wat anders. Ik dacht er over, of, als op dien oogenblik, van de honderdduizenden die met mij Brussel bewonen, eens een negen-tiende deel naast mij vlak voor dat kasteel gestaan had, dat negen-tiende deel wel bij machte zou geweest zijn, over 't zelfde te denken waar ik over dacht, al lag 't onderwerp dan ook voor de hand. En ik kwam tot de conclusie dat ik in die menigte dan wel met mijne gedachten alleen zou hebben gestaan. 'Want ik was op dien 'oogenblik in 't bezit van een groot geheim, dat zeer weinigen met mij deelden. Ik wist dat er op dat kasteel iets plaats greep, dat men zorgvuldig voor stad en land verborgen hield; ik wist dat er weer een deel van een oud drama werd afgespeeld, dat gewoonlijk slechts weinig toeschouwers telt, maar welks ontknooping toch eenmaal de geheele beschaafde wereld zal bezighouden; ik wist dat er weer zoo bitter weinig harmonie was tusschen het uiterlijk van dat rustige, van weelde eu geluk sprekende gebouw en wat plaats greep achter die witte muren. j - , * Want ik wist dat koning Leopold weer krank, ter dood toe krank was, dat weer de dood waarde om zijne sponde en de edelste priesters der geneeskunst daar weer twijfelden aan 't mogelijk behoud van een leven, dat wel gebogen onder 't wicht van vijf en zeventig jaren, toch nog te krachtig was om niet een wanhopigen strijd to kunnen wagen met den bleeken koning der verschrikking. Van dat alles wist het volk niets. Die krankheid en die worsteling om het leven moest, als immer te voren, weer een geheim blijven voor de natie. De koning wil het niet anders. ■■■ , -*!»•'<•» '-;' Eerstgisteren avond hebben de dagbladen medegedeeld „dat in de afgeloopen week Z. M. door eene verkoudheid was aangetast geworden, die echter van weinig beteekenis was geweest, terwijl men 7,. M. nu als hersteld kan beschouwen." ' .:.... . ■ i . 't „Premier" Brussel was zoo eenvoudig en zoo kort .en laat ik er bijvoegen zoo logenachtig mogelijk. De waarheid is geheel anders, en wel in korte woorden als volgt: . y # '." ' Z. M. is in 't midden der vorige week weer zeer onverwacht, en ditmaal iv hevige mate door zijne oude kwaal, het graveel aangetast geworden. De geneesheeren van het hof durfden de verantwoordelijkheid niet op zich 'nemen en er is onmiddellijk naar Londen getelegraphëerd "naar dr. Thompson, 'de beroemde chirurgiens, die ten vorigen jare door zijne uitstekende behandeling koning Leopold voor België wist te behouden. Twee dagen later aangekomen, zag ook deze den toestand van den hoogen lijder zeer zorgelijk in en adviseerde onmiddellijk tot eene operatie, waaraan Z. M. zich heeft onderworpen. Deze is met een gelukkigen uitslag bekroond geworden en voor den oogenblik het gevaar geweken. .- Zr.Ms. toestand was aan zeer weinigen en alleen in de hoogere en politieke kringen bekend. Vraagt gij mij de oorzaak waarom de koning voor zijn volk niet weten ' wil dat hij, als een gewoon menschenkind, ziek worden kan en ziek is, dan zeg ik u eerlijk dat ik die niet weet, ■maar ik acht ze in verband te staan met Zr. Ms. meening omtrent de kwaal waaraan hij lijdt. In plat Hollandsch uitgedrukt kan men gerustelijk zeggen dat koning Leopold „gruwelijk 't land" aan die kwaal heeft en misschien liever elke week een zenuwzinkingkoorts had, als om 't half jaar een aanval van 't graveel. Daarom hoort hij er liever nooit van spreken. Dit schrijvende ■herinnerde ik mij wat er op't kasteel te Laeken plaats greep toen drie jaren geleden de geneesheeren tot de ondekking van die rampvolle kwaal kwamen. De hofartsen Wimmer en Koeppel spraken van eene dadelijke operatie. Zoodra de koning dit hoorde draaide hij hun den rug toe en ze! nijdig: „vous êies des anes".' 't Compliment was niet fijn, maar 't was welgemeend. De koning wilde 't graveel niet hebben en nam 't hoogst kwalijk toen men ter zijner kennisse bracht, dat hij 't wel degelijk -had. Er echter, in weerwil van zijn ongeloof, niet zoo geheel gerust op zijnde, schreef hij naar dr. Thompsora te Londen, die dadelijk overkwam. '■:*■>■ Deze was van 't zelfde gevoelen als de Brusselsche geneesheeren en drong nog sterker op eene operatie aan dan zij. 't Viel Z. M. niet meê en zonder dadelijk humeur to toonen, was 't hem toch wel aan te zien dat hij een geheel anderen uitslag van 't onderzoek gewacht had. „'k Zal er mij nog eens op bedenken," zet Z. M. koeltjes en hij wenkte dr. Thompson en zijne lijfartsen met de hand het afscheid toe. ■ ■_ _K) * ,De Engelschman — en 't bleek een echte — groette heel beleefd, ging naar zijn hotel, nam een luncheoa en zat een uur later op den trein naar Ostende, met het plan om zich dadelijk weer op de vertrekkende paketboot in te schepen. . Aan boord komende werd hem echter eene depêche ter hand gesteld met uitnoodiging om onmiddellijk naar Brussel terug te keeren. Maar John Buil was gefroisséerd. Hij nam zijn notebook, scheurde er een blad papier uit, krabbelde er eenige woorden op, haalde geld uit zijn zak, wenkte een commissionair en stelde dezen een en ander ter hand met de woorden: „Breng me dat dadelijk naar 't telegraafkantoor." Een minuut later vertrok de stoomboot met dr. Thompson. Een half uur later ontving koning Leopold een telegram van den volgenden inhoud: „Dr. Thompson is naar Brussel gekomen om een zieke en niet om een koning te zien. Waar de zieke 't niet -noodig achtte om zich te laten opereeren, en de koning dit aan dr. Thompson zeide, is deze naar Londen terug gekeerd." Te Londen aangekomen vond echter de geneesheer weder een telegram, houdende eenvoudig de woorden: „de zieke Leopold van Coburg onderwerpt zich aan eene onmiddellijke operatie.".". .., . • , j Dr. Thompson was.overwonnen.. Zonder zich zelfs den tijd te gunnen zich te verkleeden, vertrok hij onmiddellijk weer naar Brussel en twee dagen later had*Z, M. twee ,operaties met den1 besten uitslag doorgestaan. Elf stee-tien had de behendige chirurgicus uit het lichaam te -voorschijn gehaald. Dr. Thompson werd met 100,000 fr. en het kruis van de.Leopoldsorde betaald.. Ik zou u zooveel over den koning niet hebben kunnen schrijven, had ik deze week iets omtrent de kamers u mede te deelen gehad. Daarover is echter letterlijk niets te zeggen. Alle onderwerpen die behandeld werden zijn geheel van lokaal belang en leveren geen enkel incident op. Dp voorstel van den afgevaardigde Coomans i 3 de petitie van den advocaat van de Kerckhoven, aangaande ie vorming van het België-Mexïcaansch legioen, waar-3ver ik in mijn vorigen u schreef, bepaald op Vrijdag 24 lezer aan de orde gesteld. Het ministerie is met het vooruitzicht van een debat over deze quaestie gansch niet gecoiffeerd en ik geloof dat het den jongen advocaat cvel in Mexico wenschte. Gij kunt u overtuigd houden lat het er warm zal toegaan, daar bij deze discussie de beide onderdeelen der ministeriëele party, doctrinaires 3n geavanceerde liberalen, lijnrecht tegen over elkaar aullen staan. Enkele clericalen, zoo als de heer Coomans en de Laet, zullen er zich ook niet buiten honden. De meerderheid van dezen zal echter haar krachten bewaren tot de behandeling van het wetsontwerp op de kerkfabrieken, 't welk op hoogepriesterltjk bevel uit Luik door hen op 't felst zal moeten worden bestreden, om zoo mogelijk het kabinet onder 't zwaard der bedreigde kerk te doen vallen.- De bisschop van Luik heeft ten deze eene encyclica uitgevaardigd, welker mededeeling gij mij met syllabus en al wel scheuken zult. 't Is een prachtexemplaar van hoogepriesterlijken stijl! De terugkomst van den hertog van Braband uit Engolsch-Indië moet, naar men mij zoo even mededeelt, zeer aanstaande zijn. Onze bevallige hertogin, een pronkjuweeltje van een jong .vrouwtje, ment eiken dag hare Hongaarsche poneys, voor een allerfraaiste narreslede over desneeuw,die 'tasphali der Brusselsche boulevards 't Brusselsche gemeentebestuur houdt zich tegenwoordig met niets dan met plannen ter verfraaiing en uitbouwing dezer hoofdstad bezig. De burgerij daarentegen bespreekt op meetings zonder getale, de vraag waar of burgemeester Anspach 't geld zal halen om al dat moois te betalen.' Burgemeester Anspach is een jong, ondernemend man, die dezelfde bouw-manie heelt van den Partjschen prefect, den heer Haussmaun. Mocht deze eens komen te sterven dan is hij mét 't volste vertrouwen aan den keizer der Franschen als opvolger van den baron-architect aan te bevelen. Op kunstgebied kan ik u mededeelen dat naar alle waarschijnlijkheid het door de Parijsche censuur getroffene nieuwe drama van Legonvé, getiteld. Les deux Reines, zoo spoedig mogelijk hier zal worden opgevoerd. Waar de hoofdrol voor de beroemde Rïstori geschreven is en deze die, naar het schijnt, even gaarne te Brussel als te Parijs wil creëeren," kunnen wij eenige avonden vol degelijk kunstgenot te gemoet zien. ! In de boekenwereld is hier dezer dagen een kind geboren geworden dat belooft een teeken te zullen zijn, dat zoo al niet weersproken, dan toch stellig druk besproken zal worden. ..'t Is het eerste deel van de Memoires Hisloriques van den graaf Goblet d'Alviella, den Belgischen gevolmachtigde bij de Londensche conferentio van 1832—33. De verdere titel van dit vooral voor Nederland zoo hoogst merkwaardige geschrift is: „Üix-kuit mois de polilique et de negociations se rattachant a la première atleinie portee aux traites de 1815," en 't zag het licht bij Lacroix en Cie. te dezer stede. Geheel op offiöiëele bescheiden berustende, is het geschreven door den 'eenige n Belg, die den wil en de kracht had ons tegenover de dusgenaamde stijfhoofdigheid van koning Willem I, eene stijfhoofdigheid van gelijk gehalte over te stellen. Na de lezing is het mij duidelijk gebleken dat, waren België's belangen op de conferentie aan min vasthoudende handen als aan die van graaf Goblet toevertrouwd geweest, do stijfhoofdigheid van koning Willem vrij wat meer kans had gehad om te bereiken wat daarmede beoogd werd. Allerjuist wordt het karakter der beide partijen — Holland en België — op de conferentie door g/aaf'Goblet geschetst met de volgende woorden: " .. ' . .' "' ■ "' „Bij de debatten vertegenwoordigden en verdedigden Holland en België geheel tegenovergestelde beginselen. Zij beroerden qiïaestiën, die vrij wat verder gingen dan de uitgestrektheid van het grondgebied der beide kleine staten. De groote mogendheden, die 't overig Europa onder haar juk hielden, zagen dat wel in en zij haastten zich om zich onderling te verstaan, om zoo mogelijk eene beweging te neutraliseeren, wier consequentiën zij alle recht hadden te duchten; zij stelden zich daarom als do bemiddelaars tu'aschen twee volken, waarvan het een even ijverig was om zijne eens verkregene, door de heiligste' traktaten bezegelde rechten te verdedigen, als het andere zich inspande om aan de bepalingen van diezelfde traktaten zich te onttrekken. Niet verlangende dat de algemeene vrede zou verstoord worden, namen de mogendheden de' ondankbare taak op zich om twee onverzoenbare dingen te verzoenen en eene transactie tusschen het zuiver revo!ution?:re België en het sterk conservatieve Holland ts bewerken." ■ De volharding van koning Willem wordt door zijn felsten tegenstander op de Londensche conferentie in dit zijn geschrift volkomen gerechtvaardigd. Volgens hem kon de koning niet anders handelen en hij had een laagheid begaan, wanneer hij had toegegeven voor hij zag dat hij toegeven moeat. Volgens Goblet bestond voor Willem'l een zeker non possumus, dat zelfs zijn eigen volk, 't welk aan zijne nagedachtenis niet altijd dankbaar was, niet genoeg heeft erkend. Deze verklaring is te merkwaardiger waar ze uit zulk eene pen komt. i De baron van Zuylen van Nijevelt, na Falcks aftreden de eenige Nederlandsche vertegenwoordiger op de conferentie, schetst graaf Goblet aldus: „Baron van Zuylen's stijfhoofdigheid was spreekwoordelijk en hij was iemant die aan koning Willem bij uitstek bevallen moest, maar wiens karakter weinig geschikt was om de verzoenende pogingen van de conferentie te helpen bevorderen. Daarom was lord Palmerston dan ook int minst niet met hem ingenomen." Nu ik des graven boek gelezen heb, ben ik overtuigd dat hij ook iemant is, die in der tijd aan koning Willem bij uitstek bevallen moest. Zijne stijfhoofdigheid woog toch die van van Zuylen op. Alleen heeft de zijne haar doel bereikten die vanden Hollandschen gevolmachtigde het onderspit gedolven. Dit is het eenige onderscheid. Hij had dan ook de sterke partij, Engeland en Frankrijk, op zijne zijde, maar 't moet erkend worden, hij heeft met talent die kracht weten te exploiteeren. België is hem veel verschuldigd. De ruimte ontbreekt mij om een meer breede beschouwing over dit hoogst merkwaardig geschrift te leveren. Ik kan er echter niet genoeg de aandacht van Nederland'a politieke mannen op vestigen. In jaren is er geen boek verschenen dat zoo zeer verdient door hen gelezen en bestudeerd te worden. Ik durf zelfs stellen dat de kennisneming daarvan voor hen onmisbaar is. - ■■ Nog eene anecdote ten slotte, ter kenschetsing van de eenzijdigheid aan de opvoeding, die de jeugd hier in de jesuiten pensionaten ontvangt, eigen. Ik ken hier een zeer vluggen, goed ontwikkelden jongen, die gedurende zeven jaren het lager en middelbaar onderwijs bij de vaders jesuiten genoot en eenigen tijd geleden als primus zijneervol ontslag kreeg. Hij kentXavierdeMaistre, Fenelon, Massellon etc. van buiten, debiteert u heele stukken uit Bossuetop dien zalvemien toon, eigen aan alle door geestetijken bestuurde instituten, redeneert met u over Pascal en waagt zich zelfs aan Montesquieu. Verbeeldt u dat dit „lichtje" eon dezer dagen bij mij opliep en op mijn schrijftafel Guizot's Skakespeare et son temps liggen zag. Hij nam 't boek op en vroeg mij dadelijk heel goedtrouwig: „Ah, monsieur, veuillez medire, ce Skakespeare, queliadioida était eet" Ik dacht dat ik het te Keulen hoorde donderen en zeï grimmig „een poëet." Een paar minuten later gaf ik mij toch de moeite hem eens te peilen. Waarachtig, Shakespeare was voor den primus eene nog onbekende grootheid. Kardinaal Wiseman was de eenige Engelsche auteur dien hij kende. Ook van Lessing noch Güthe had hij ooit gehoord. Van von Ramscber, een katholiek Duitsch historieschrijver, ja, daar had hij wel eens iets van gelezen. Van de Hollanders kende'hij alleen Vondel, en dan nog alleen zijn Lucifer. Gijsbrecht van Amstel had men hem nooit genoemd. Ook de Fransche' schrijvers tijdens en na de eerste revolutie had men dood eenvoudig voor hem genegeerd.' Hij wist letterlijk van nieinant noch iets, als van wie kerkelijk en geestelijk waren gestempeld met het „imprimatur" van den heiligen Loyala. Acht ge dat systeem van negeeren van wat niet in iemants kraam te pas komt, toch niet wat ver getrokken? En op instituten waar men zóo doceert, ontvangen de zonen der aanzienlijke clericale Belgen hunne opvoeding, om van daar als primus beeogestuurd te worden naar de akademie van Leuven, waar men ze waarachtig j ook niet veel wijzer zal maken. Is het nu nog te verwonderen dat onze jonge de Woëlwort's, onze jonge de Borchgrave's, onze jonge d'Anethan's — om de uitdrukking van koning Leopold tegenover zijne doctoren te bezigen, zulke „ezel3"zijn, en, waar de priesterpartij hen naar de kamer zendt, daar tegenover de jonge liberalen zoon allerongelukkigst figuur maken ? " ■ ■ ---