De Führer in Marburg - Restauratie van het Haagsche stadhuis VRIJDAGMORGEN VOND IN OUWEHAND'S DIERENPARK — te Rhenen een blijde gebeurtenis plaats. Er,werd n.l.'een kameeltje geboren.' De jonggeborene werd direct door moeder kameel eens flink .-..!.' onder handen genomen. (Polygoon.) DIT •IS DE -UITWERKING; VAN• DE | DUITSCHE STUKA-AANVALLEN OP. DE ■ HAVENINSTALLATIES. HET OUDE HAAGSCHE STADHUIS ZAL WORDEN GERESTAUREERD. MEN" IS. THANS" BEZIG - MET HET AANBRENGEN "VAN. STEIGERS VOOR DE RESTAURATIE.' (Polygoon) IN DE „LOSLAND-GEBIEDEN",—-de streek waar al het verkeer te water.geschiedt,'kan men dit tafereeltje zien ; vette-schapen bij'Obdam op weg naar. de markt. : .-, ...-.(Polygoon)' ..•,'- ' -. ' '■ DE FÜHRER IN MARBURG. DE FÜHRER BRACHT, EEN BEZOEK AAN HET CENTRUM VAN HET : BEVRIJDE '. ZUID-STIERMARKEN, - : DE STAD MARBURG.'VOLKSDUITSCHE MEISJES IN HAAR FRAAIE KLEEDERDRACHT ; BEGROETEN DEN FÜHRER. H-_E--_-----~-E'. .(Hoffmann) --- FEUILLETON Sonate Pathétique door OCTAVUS ROY. : Ik ~~~ „Ik weet precies, wat je: wilt - zeggen, Gregg. ik zou graag ook nog meer.willen zeggen. Maar ik,kan het niet — dus waarom zouden, we het probeeren?" Zij wendde het-hoofd weer af en zei zachtjes: „Maar ik heb één speciaal verzoek." „Toegestaan." — ... „Het, klinkt' misschien •• onnoozel,' maar om'de.een of andere gekke reden zou ik toch graag.willen,, dat.je het deed." . Zij wachtte een oogenbllk,. als om zorgvuldig naar woorden te kiezen. „Ik heb je verteld, "aar ik werk en wat ik doe. Je zult me een plezier dben als je daar navraag naaf doet." „Waar is dat goed voor?" ' „Omdat je niets over me weet, en omdat 's dat nu graag wil. Je hebt me onder — zeg maar tamelijk ongewone omstandigheden ontmoet. Ik zou willen gelooven, dat JU later aan me zult denken als' een normaal, doodgewoon,' niet -- al ■te 's vervelend meisje. Beloof je me dat?" < .Nu je het zóó voorstelt,'vil ik het beloven. Maar wat is dat voor malligheid over „later aan me denken?" Je.wilt me;toch je.er niet vertellen, dat ik je niet meer '«rug zal zien?", . ' . Zij zei openhartig:: „Ik weet het niet Gregg. Je bent een veel te aardige ■ kerel om in deze vuile. geschiedenis gemengd te raken." „Maar veronderstel; dat ik dat nu wil?" - „Dat zou je niet willen,'als je alles wist", zei ze ernstig. .. ' ~"" : De gedachten sprongen als sprinkhanen door zijn hoofd. Het had geen zin, te blijven aandringen op confidenties: misschien zou de deur, die zij nu in het slot gegooid had, niet altijd gesloten blijven.' Hij begreep nog niet precies, waarom hij zich toch zooveel aan haar gelegen liet liggen; • waarom hij zoon verlangen had, haar te helpen. Hij wist maar,twee dingen zeker: ten eerste dat hij er niet over dacht, haar even vlug als zij in zijn leven gekomen was,' weer te laten verdwijnen;; en-ten tweede, dat hij met ernstig redeneeren niets verder kwam. Daarom zei.hij svroolijk: „En:nu,, jongedame, komen we tot het kleedingprobleem. Ik geloof, dat we het gisteravond eens waren, dat Ije niet naar huis —; of naar. je werk — kon wandelen' in een ■ charmante witte avondjapon. ' „Wat een aardig geheugen", zei ze glimlachend, :en 'nam dadelijk zijn luchtigen toon over. „Heb jij soms een.voorstel?",. ' „Je behoeft maar. te wenken en' ik. loop over van voorstellen. Voor het oogenblik is mijn idee,: dat je me den '■ sleutel van' je woning geeft, en een lijst van; de dingen, die je hartje het meeste begeert.",:. ; „Dat kon nog wel eens een heel karwei zijnIyMsgj_EB_B-_-BEB . . „Dat zal ik heerlijk vinden. Maar eerlijk gezegd: ik ben nieuwsgierig naar Je. Ik zal overal in snuffelen als een ware detective. Ik zal in jouw geheimen,'jouw diepste verborgenheden doordringen. Wat zeg je daar wel op?" „Hier is de sleutel, jongeman. Ga je gang, an laat je illusies niet te pletter slaan.". Zij ging: aan het schrij f bureau zitten' om .een lijst te schrijven. „Onder in de halkast zul je een f linke . groote suitcase'vinden;, zal waarschijnlijk een,beetje afgestoft'moeten worden. En de kleeren- hangen in een kieerenkast, of liggen netjes opgevouwen in de laden van mijn toilettafel. Als je de kluts kwijtraakt,'kun je me opbellen.'.'- . .". . - „Daar gaat-ie.dan/Als. je-me niet meer terugziet, zal ik van verlegenheid gestorven zijn.". ■ : • -•■■'■ .- .-'.'■■ . Hij • nam een taxi, en. achterover in, de kussens geleund zat hij de situatie te overdenken. - „Hoor, eens even, - Gregg", zei hij bij zichzelf. • „Houd jezelf een beetje in de gaten. Er gebeuren vreemde dingen met jou, en je schijnt het nog leuk te vinden ook.'.' I Het was dan ook allerzotst. Vier en twintig uur geleden:had hij,nog-niet kunnen droomen, _at er zoo iemand als Lynn Harrison bestond — en nu vandaag, zat hij gewikkeld in iets, waar hij geen.spaan .van begreep, en wat hij zich meer. aantrok, dan hij ooit voor mogelijk zou hébben gehouden. Om maar eens iets te noemen: hij maakte zich zorgen; uit vrees,-dat hij haar niet meer zou terugzien. „Maar daar is heelemaal geen.sprake van", .verzekerde hij zichzelf heftig. „Ik zal-wel zorgen,', dat ze niet meer..uit mijn gezichtsveld verdwijnt — het gaat hoe het gaat." ; ■-,•■•,' •;DeEast Side buurt, waar hij door reed, zag er bij dag heel anders uit dan zij, het 's nachts gedaan had. Er speelden hoopen kinderen op straat en huismoeders hielden buurpraatjes op de stoepen van de:uitgewoonde huizen. Hier en daar stonden opzichtige flatgebouwen met portiers in livrei onwennig tusschen de achterbuurtwoningen ■; De • taxi naderde ■ het' opgegeven • adres: Gregg's getrainde oog herkende het gauw genoeg. Alles zag er. nog! net: uit: als des nachts...... zelfs -HBÉÉMi Tegen een van de kolommen; van '■ den doorgang naar, den binnenhof. stond' een jongeman geleund. Lang, vrij knap, donker uiterlijk, i niet ongeschikt: gezicht. ■Er was iets vaag bekends aan den man. - -' '■' Gregg Stuart's! kaken klemden'■ zich' op elkaar. „Dat is de vent;van' gisteravond", besloot • hij, onmiddellijk. - „Hij staat Lynn weer op te wachten." *pM^__Mß-_H-0-pQB ■'■• Eén oogenblik dacht hij er over, te laten doorrijden; daarna bedacht hij zich anders. Hij redeneerde: '„Misschien herkent hij me, misschien ook niet. Maar hoe het ook zij: ik stap uit' en. ga naar. Lynn's flat." Wie weet is hij idioot genoeg, dat hij'hier wat wil beginnen.'__a^4BGap_>mO|_-Vn-lW Gregg ondervond' een • prikkelend opwindend gevoel, toen hij den taxichauffeur bc-» taalde, en zich door de poort naar den binnenhof begaf. <~. Hij "probeerde ■ gewoon i en onverschillig. te' doen, maar dat-ging hem niet glad af.'Hij probeerde,'niet te kijken naar den rondhangeriden jongeman, en dat was al even moeilijk., Ten slotte slaagde hij er toch op onopvallende wijze in; hem vrij behoorlijk op te;nemen. De man was lang en 1 donker,i en | ontegenzeggelijk I knap; (hij was goed'gekleed,; en leunde. 1. nes tegen den muur op een wijze; die eerder den indruk :' van : gespannenheid" gaf. '-. Hij j had schijnbaar ,voor Gregg niet meer daneen terloopschen; blik over. - ___-_mP*V-É__l • ;,Ik ben er niet zeker van," dacht Gregg. " Hij i had' alles bij: eikaar niet veel gezien van den man,' die Lynn den vorigen avond had aangevallen."Er „waren| zoo,veel lange knappe donkere jongemannen in New-York misschien woonde er zelfs wel een hier in dit flatgebouw. Er was evenveel kans, dat hij; het niet was.' In' elk: geval zag hij ■ er uit, als een , doodgewone doorsnee-Amerikaan, waar niets - mlsdadigs' aan '■- te - zien was. Gregg taxeerde hem op zoowat dertig Jaar, en,varr beroep...'.? iHij haalde:de schouders op: nu ging hij.al te ver in zijn gissingen. In elk geval: de man scheen niet de minste ■ belangstelling te ; hebben" voor Gregg of zijn doen en laten, en zoo wandelde hij hem ongehinderd voorbij naar den binnenhof. ~9p^^ppiMM-ntBD Er'lagen'vijf,trappenhuizen rondom een binnenhof,: waarop de architect: zyn zin voor tuinarchitectuur op halve ware grootte had bptgevierd.. Flagstone-paadjes liepen om een miezerig grasveldje ter. grootte van een postzegel naar de-ingangen, en een paar geknipte buxus in potten en eenpeuterig klaterfonteintje zorgden • voor de: architectonische aankleeding.. • •oC^B^Bfl ' Gregg wandelde den hof óver .naar Ingang C, liep de, trap. op,, stak-den sleutel in het slot en opende de deur van Lynn's flat. „Dus hier is het nu., zei hij bij zichzelf I Gregg schold zichzelf, voor. onnoozel, dat dit hem een prikkeling van opwinding gaf. Het was een buitengewoon rrezellige kamer, eenvoudig en smaakvol.' Op een klein voorportaal mondden hangkasten;'een keukentje en badkamer, benevens.de deurnaar éen' flinke I vierkante woonkamer.' Hij | keek rond.' Op. den vloer, lag een vroolljk, zacht karpet; een breede gemakkelijke . divan stond in - den hoek. ■ Verder een - diepe. luie stoel, nog een I leunstoel," een aardige oude tafel, en een klein schrijfbureautje, waarop één enkele; buitengewoon mooie Wedgwoodkom stond. In een open boekenkastje stonden een paar rijen boeken, van bekende moderne romans tot wérken.over kunst; dié er alle uitzagen |of ze. veel gelezen waren. In een hoek ■ was ■ een schuifdeur,- waarachter hij een o..'.lapbed ontdekte.' ••'.-., ;.-."--(Nadruk verboden).:■ -_ , .(Wordt vervolgd). ---