V* HOLLAND* 4f\ CENTS # BESTE IU SIGAAR --- Binnen of buiten de herberg? Met onzen paradijselijk en dorst zijn we in goed gezelschap (Van onzen Brabantschen redacteur) Omnia iam fiunt, zou Ovidius zeggen; er gebeurt nu van alles, waarvan ik altijd gezegd heb, dat het niet gebeuren kon. Zoo zouden we het vers van Ovidius kunnen vertalen en, ons herinnerende dat er niets nieuws onder de zon is, het toepassen op dezen tijd. In onze dagen gebeuren er evenzeer allerlei verbijsterende dingen als in den tijd van den Romeinschen dichter. Hebben Ze immers geen kans gezien Lucas v. Hoek, den Brabantschen schilder en dichter, tegen ons uit te spelen, omdat wij een pleidooi Voor de herberg hebben geschreven. Daarvan hebben wij geen van beiden ooit kunhen droomen in onze stoutste droomen of wildste fantasieën en zeker niet in den tijd, waarin wij samen zoo menige herberg hebben bezocht en daar een glas goed bier gedronken. J Het was in een geheelonthoudersblad, waar , *■ rijkelijk laat overigens — stelling genomen *erd tegen ons pleidooi voor de herberg en waar I *Ü werden aangemaand liever te pleiten voor verbetering van de herbergsfeer. Nu hadden *ti betoogd, dat wij in de nieuwe wijken van l °nze steden en dorpen de herberg missen en , llu zouden we wel met een spitsvondigheid kun, vragen hoe men kan ijveren voor verbeuring van de sfeer van een ding, dat er niet j *> maar zoover willen we niet gaan met onze , Want zoo zouden we nooit kunnen doorwingen tot de kern van de kwestie. Deze kern ' *> dat wij in de nieuwe wijken de gemeenschap en het saamhoorigheidsgevoel missen. Dat zou °P zich genomen nog niet zoo ernstig behoeven to zijn, want deze wijken zijn nog te jong om tot een eenheid gegroeid te kunnen zijn; maar *e missen in die nieuwe wijken ook de vooruden, die voor het groeien van zulk een gemeenschap noodig zijn. En een van die voorwaarden is de herberg, waarvan de sfeer werik niet verbeterd hoeft te worden. Want herberg is een herberg en geen lokaal met tingeltangel erin of een lokaal met roode feering en levend meubilair, zooals die man * eens een bezocht moet hebben, die als de'initie voor zonde had uitgevonden, dat het „een en op muziek gezet tijdverdrijf" is. "at heeft met een herberg mets te maken. peggen wat een herberg wèl is, gaat erg moeien is niet noodig, want in de Brabantsche Jtoden en op het platteland leven deze instel- nog in volle kracht en er is geen rechtwaard Brabander, die de herberg met uit eigen a&nschouwing kent. In ons gewest immers is het Gemeenschapsgevoel dwars door alles heen lebend gebleven. En ons gevoel voor humor. Dat is ook een zeer typeerende Brabantsche eigenschap, die sommige anderen wel eens missen. Op die manier komen wij er toe de dingen soms een beetje uitvoerig en overdreven te behandelen. Er leeft in eiken Brabander nog iets bourgondisch; hij houdt van grootsche en schoone vormen; hij gebruikt ze graag, maar hij heeft daarbij wel zooveel gevoel Voor groote verhoudingen, dat hij de waarde van die schoone vormen en grootsche uitdrukkingen precies weet te bepalen; er zich Van bewust is, dat hij overdrijft en dat hij alles in zulk een genoeglijk daglicht zet, dat hij er om kan lachen; zelfs als de zaak, Waarover hij het heeft, min of meer droevig is. Zooals bijvoorbeeld een begrafenis of een glas water. Men kan dat dik-doen noemen. Of beschouwen als een gebrek aan soberheid van uitdrukking, maar dan geeft men meteen blijk, dat men de Brabanders niet kent, want die zien nu een keer liever 'nen stevigen, forschen mensch, dan eenen met "wat ze hier noemen een tallie in z'nen overjas. Zoo is onze levenshouding nu eenmaal en zoo zijn we ook als we praten. Om deze bourgondische neiging van ons kun"«n we ook praten over een paradijselijken •torst, want het ligt min of meer in onzen om van het aardsche paradijs een voortelling te maken als van een plaats, waar de Jprst gelescht zou worden met goede dranken. **at lijkt ons juister dan wanneer men denkt een plaats, waar we nooit dorst zouden Sehad hebben, want we zouden toch met minder mensch zijn geweest, als we in onzen volmaakten staat waren gebleven. En het ontweken van dorst zou ons paradijselijk leven I "Ünder fraai hebben gemaakt. Ze halen er zelfs den bijbel bij, om te laten voorkomen, dat wij ongelijk hebben. Set is nog maar jammer, zoo zeggen ze dan, dat O. L. Heer niet gesproken heeft over een glas bier uit Zijnen naam gegeven. Maar hieruit blijkt nu weer, hoe verkeerd zij de verhoudingen zien. Dat wij beloond Worden voor het weggeven van iets kostbaars, ligt voor de hand. Een glas bier is iets kostbaars en dat we onze belooning zullen krijgen voor weggeschonken bier, daar aan twijfelen we met. Maar de zin van de Woorden is deze: Zelfs als ge met een goede bedoeling een zoo verachtelijk iets als een glas water weggeeft, zult ge beloond worden. Öat is, dunkt ons, een hoogere opvatting Van het woord, dan wanneer men water als een kostbaren drank beschouwt. Hierbij blijft natuurlijk de moeilijkheid, hoe het mogelijk is iemand met goede bedoeling water te schenken; iets wat ge niet eens uwen vijand doet. Maar daarop zullen we maar niet verder ingaan, want het gaat hier over de herberg en over drinken en niet over de moeilijkheden van de bijbelverklaring. Ofschoon, als we met den bijbel beginnen, *°Uden we nog wel plaatsen kunnen vinden, jjie wijzen op een paradijselijken dorst. We denden dan aan de bruiloft van Kana, waar O. L. *leer water in wijn veranderde en kruiken elk van twee of drie metreten inhoud, zoo staat er Wen we het minste nemen en zeggen twee betreten. Dat is per kruik 42.5 liter, en dat *esmaal maakt 'n groote 250 liter. Eenen slordi- Sen slok, zooals we dat hier in Brabant noemen. dit, nadat er al wat wijn gedronken was. met onze verheerlijking van den dorst ''evmden we ons met in zoon erg slecht geselschap. Nu zullen sommigen wel weer zeggen lat wij aan het spotten zijn met heilige zaken, }*iaar dat is niet zoo. Want tegenover goede beenden moogt ge u wat meer veroorloven dan tegenover vreemden en wij zijn nu immers zoo, flat wij ons in het voorportaal van den hemel '-md aan huis voelen. De kerk is het voorportaal van den hemel, wordt immers gezegd. Daar tornen we nogal veel en daarom kunnen wij met fle heiligen vertrouwelijk omgaan. Dat is ook M weer een gevolg van ons gemeenschapsgeyoel, waardoor wij de gemeenschap der heiligen •h ónzen dagelijkschen doen nog bewust beleen. En voor het bewaren van dat gemeenschapsgevoel is de herberg noodig. Als men deze *eert uit de nieuwe wijken van stad en dorp, men van deze wijken voorposten van de Kroote stad op het platteland. En dat is heel Gevaarlijk, veel gevaarlijker dan het feit, dat vau tijd tot tyd in een van deze herborgen de een of ander eens wat meer zal drinken dan nuttig is voor het aanschouwelijke bewijs van de stelling der Euklidische meetkunde, dat de rechte weg de kortste verbinding is tusschen twee punten. Deze man immers, die den koristen weg met meer kan vinden, bewijst door zijn gedrag dat de meetkunde met de hoogste norm is en dat er wetten zijn, hooger dan die van Euklides. Zoolang men dat doet, is men nog met op den gevaarlijken weg. Hierop komt men eerst, als men de groote stad gaat binnenhalen op het platteland, door daar het symbool van het gemeenschapsleven, de herberg, te verbannen. Deze weg leidt ertoe — zooals Chesterton zegt — geheelonthouding te maken tot een principe, dat men door het teven meedraagt en dat men niet meer afschudt, terwijl men dergelijke futiliteiten als Christendom en huwelijk verwerpt. Liever dan de man, die spot met Christendom en huwelijk, is ons de man die spot met de wetten van Euklides. Daarom hebben we meer op met de herberg, dan met de wijk zonder herberg, die het eerste symptoom is van het doordringen der groote stad en de moderne ideeën. Volgens deze moderne ideeën is het noodig lang en gezond te teven en daarom met te rooken en te drinken, maar met welk doel men leeft, weet men met. Wij in Brabant leven iets slordiger en ongezonder, we rooken en we drinken, maar we weten dan ook dat het er niet op aan komt of ge een paar jaar langer of korter leeft, omdat ge na het leven toch in den hemel komt. Deze wijsheid halen wij met uit de kerk en uit de herberg en we zijn ervan overtuigd, dat onze gedachten niet zoo erg gek zijn. En in ieder geval is het nog veiliger, als later blijkt dat wij gelijk hebben en niet de anderen. Daarom houden we het maar bij d» herberg. Men kan hier lang of kort over praten. Voor wie begrip heeft van deze dingen, is een kort gesprek voldoende; voor wie er geen begrip van heeft, is het langste gesprek nog niet lang genoeg. Daarom hoeven we er verder niet veel meer over te schrijven. Ook niet al zouden anderen met nog zooveel overtuiging willen beweren dat wij ongelijk hebben. Maar als iemand er over praten wil, Is het ons best. Laat hem maar zeggen wanneer, hoe laat en in welke herberg we elkaar kunnen ontmoeten. --- Eén met ons Indië Een bemoedigend geschrift Onder bovenstaanden titel verscheen bij W. van Hoeve te Deventer een brochure van de hand van den heer J. M. L. Saunders, die een actueele beschouwing bedoelt te zijn over het koloniale vraagstuk, den Pacific en de Nederlandsche kolomen. Men zal toegeven, dat dit een trits van onderwerpen is, wel wat erg omvangrijk voor de bescheiden 42 bladzijden, welke de brochure telt en — de schrijver zal wel de eerste zijn om zulks toe te geven — de materie is dan ook allerminst uitputtend behandeld. Een vergelijking met het door den schrijver zelf aangehaalde werk van den heer A. D. A. de Kat Angelino, dat zich eveneens ten doel stelt een apologie te leveren voor het Nederlandsche koloniale bewind, zou dit nog nader kunnen adstrueeren. Echter wie heeft den tijd zulk een omvangrijk standaardwerk te lezen en wie heeft niet den tijd zich door deze brochure heen te werken? Met opzet gebruiken wij den term „werken", omdat het opnemen van het vele geboden cijfermateriaal heel wat meer tijd vordert dan de omvang der brochure zou doen vermoeden. Na een betrekkelijk korte inleiding, waarin critiek wordt uitgeoefend op de stichters van den Volkerenbond en hun onklare ideeën op het gebied der koloniale politiek, welke tot het stichten van mandaatgebieden leidde, na mannen als las Casas en Vittoria (katholieke geestelijken uit de zestiende eeuw) met instemming geciteerd te hebben wegens hun critiek op de toenmalige koloniale praktijken en na geconstateerd te hebben, dat het feitelijk pas sinds het begin der twintigste eeuw is, dat onze moderne Nederlandsche koloniale politiek tot uitdrukking kwam, wordt in een massaal cijferbetoog aangetoond, wat dit Indische gebied voor het wereldbeeld te beteekenen heeft. Dit deel vooral is van gaarde, kan het althans zijn, voor die Nederlanders, welke er nog maar steeds niet van overtuigd zijn, dat op velerlei gebied, in het bijzonder op het koloniale terrein, de Nederlandsche stam bij geen enkelen anderen behoeft achter te staan. In zijn beschouwingen betrekt de schrijver tevens de Nederlandsche gebieden in de West, waarvan hij ook veel goeds weet te zeggen, al is het hem uiteraard niet gegeven daarover een dusdanig panegyriek te zingen als de landen in de Oost ten deel valt. Voor zoover de brochure zich op buitenlandsch koloniaal politiek terrein beweegt, behandelt zij voornamelijk de dreiging, die een gevolg is van de conflicten der groote mogendheden, die zich thans ook voordoen in den eertijds vreedzamen, thans wel ten onrechte „Pacific" genoemden „Grooten Oceaan. Dat hierbij voornamelijk de aandacht gewijd wordt aan de Sfinx-achtige figuur van „Dai-Nippon", het naar een wereldpositie strevende Japan, zal wel geen betoog behoeven. Resumeerende: een handzaam werkje, dat een Nederlander een hart onder den riem kan steken op het gebied der internationale politiek. --- Duitsche troepen in Afrika. — Een gemotoriseerde afdeeling op weg door de woestijn --- Geen schilderijen uit Duitschland naar Amerika Expositie van enkele uren in het Kaiser Friedrich-museum te Berlijn BERLIJN, 25 Maart. (V. P. B.j. Eenige weken geleden hebben wij reeds medegedeeld, dat de Engelsche en Amerikaansche bewering, als zou een aantal meesterwerken der Europeesche schilderkunst uit het Kaiser Friedrichmuseum te Berlijn aan Amerika verkocht zijn, op onwaarheid berust. Als reden voor den verkoop van deze kunstschatten gaf men aan, dat Duitschland deviezen noodig had. Van Duitsche zijde werd er reeds op gewezen, dat de Duitsche handelsbetrekkingen ook zonder deviezen voortreffelijk zijn en dat er met de geringste aanleiding bestond om op deze wijze aan deviezen te komen. Bovendien zou Duitschland juist aan de Vereenigde Staten — ondersteld, dat deze in nauwere handelsbetrekkingen zouden willen treden — iets kunnen verkoopen, dat Amerika harder noodig heeft dan kunstschatten, zegt het Duitsche démenti. Betreffende dezen verkoop heeft de „Illustrated London News" op 22 Februari een artikel gepubliceerd, waarin deze beweringen herhaald werden en waarin bovendien 14 oopieën van de verkochte kunstwerken werden afgedrukt. Een deel van deze schilderijen zou zelfs, volgens dit artikel, door Engelsche oorlogsschepen in beslag zijn genomen. Deze opmerking en de beschrijving van de afzonderlijke werken schenen aan de publicatie van de Londensche courant een hoogeren graad van waarschijnlijkheid te verleenen dan de vroegere, meer algemeene beweringen. In het Kaiser Friedrich-Museum werd hedenmorgen vooi de vertegenwoordigers van de buitenlandsche pers een expositie gehouden van de kunstwerken, welke volgens de Londensche courant verkocht zouden zijn. De expositie duurde slechts enkele uren, want de kostbare werken moesten terstond weer naar de kluizen gebracht worden, die de schatten tegen de gevaren van den luchtoorlog beschermen. Tijdens deze expositie kon men zich niet alleen een voorstelling vormen van de geweldige hoogte van de Europeesche schilderkunst waaraan de namen van Rembrandt, Rafael, Van Eyck, Vermeer en anderen onverbreekbaar verbonden zijn, maar zonder veel moeite kon men zich er ook van overtuigen, dat men hier geen goed geslaagde copieën te zien kreeg Overigens zou deze keuze uit de voorhanden zijnde meesterwerken zich uitstekend teenen voor de transacties, want de waarde dezer schilderijen is buitengewoon groot. Maar Duitschland denkt er niet aan, zijn kunstschatten te verkoopen. Dit land is veeleer bedacht op vermeerdering van zijn kunstschatten dan op transacties. --- Over Land en Zee Biljarten Dezer dagen heeft Jan Wiemers, de bekende Nederlandsche biljarter, die vijftig jaar lang zijn sport heeft beoefend, „de queue neergelegd." In Verband met dit afscheid in de biljartwereld volgt hier een beschouwing over deze interessante sport, die weliswaar met zoo oud is als het edele schaakspel, maar toch ook op een eerbiedwaardigen ouderdom kan bogen. Wanneer wij de geschiedenis van de edele sport der ivoren ballen de revue willen laten passeeren, dan moeten wij op de eerste plaats vaststellen dat wy het biljartspel in de literatuur voor het eerst in de zestiende eeuw ontmoeten. Op den inventaris van de goederen van de vorstin Charlotte d'Albret komt tenminste een biljart voor. Het biljartspel heeft zich waarschijnlijk in Italië uit het balspel ontwikkeld. Het vond eerst ingang in Frankrijk en schijnt zich in de zeventiende eeuw ook over Duitschland en het overige deel van Europa te hebben verspreid. Ten tijde van Lodewyk XIV was het een geliefd spel aan het Fransche hof en in de hoogere kringen werd het beoefend als het „noble jeu de billard", want alleen voorname menschen konden zich in die dagen het bezit van een biljart veroorloven. In de geschiedkronteken vinden wy dat de jonge Karel IX Van Frankrijk biljart speelde indenßartholomeusnacht, terwyi in zyn nabyheid in Parys de Hugenoten vermoord werden. Vooral toen de doctoren Lodewyk XIV het biljartspel Voorschreven „voor zijn slanke lyn" begon het spel zich in Frankryk in een groote populariteit te verheugen. Het denkbeeld van den uitvinder was niet nieuw. Ballen werden sedert de oudste tyden door de volkeren by hun spelen gebruikt. De kinderen hadden hun „kegelspel." Eén der balspelen was bet kaatsen. Men heeft later de baan bij dit spel, dat in de meeste landen op den achtergrond raakte, vervangen door een tafel, waarop de ballen door middel van „scheppen" en later door queues gestooten werden. Voor het houden van openbare biljartgelegenheden was eerst toestemming noodig van de overheid; in 1610 werd dit privilege voor het eerst verleend aan kaatsmeesters of „paumiers" die toen kaatsbanen hielden, waar ontmoetingen plaats vonden tusschen de voorname lieden. De biljart» uit de zeventiende eeuw waren zwaarder geconstrueerd dan de onze, maar ook toen al waren de bladen met groen laken overtrokken en de ballen van ivoor vervaardigd. De banden misten toen de opvulling van het gummi; men kon ze slechts opvullen met kussens, waaraan de veerkracht van het gummi ontbrak. De stokken waren korter dan nu en hadden den naam „Cadette." De spelers gebruikten vaak een toestel, dat den Vorm had van een vork, waarop zy op de biljarttafel steunden als z« den bal op verren afstand van den band wilden raken. Spelregels bestonden er toen ook. Maar voor ons zyn zy vrijwel onbegrijpeiyk. In het begin van de achttiende eeuw verspreidde de biljartsport zich over de toenmalige beschaafde landen. De herberg werd de officieele biljartzaal. Het biljartspel stond evenwel nog onder streng toezicht Van de overheid. In het keur Saksen b.v. had men een rescriptum uitgevaardigd, dat een groot aantal bepalingen bevatte. Het is gemakkeiyk te begrypen, dat onder zulke strenge bepalingen de biljartsport niet populair kon worden. Nadat de Fransche revolutie echter al deze bepalingen had weggevaagd,. verbreidde het spel zich zoo snel, dat het spoedig tot in de eenvoudigste herbergen werd gespeeld. In den loop der tyden heeft een en ander groote verbeteringen ondergaan. Men ging gummi gebruiken voor veerende banden, het leeren overtrek voor de punten van de queues werd uitgevonden. De theorie van het spel werd Verbeterd en langzamerhand kwamen er uitblinkers, zooals b.v. Vigneau, die in 1834 met een Amerikaan een partij van 400 punten speelde. Ook de ministers van financiën lieten hun onheilspellend oog vallen op het biljartspel; vandaar de biljartbelasting, die in Frankrijk bestaat sinds 1871. Bij de oudste biljarten stond in het midden een kleine boog, waardoor de speler zijn bal moest stooten, met een gebogen stok in de richting van een kegel, den koning. In Engeland noemde men dezen stok „Ballyard" en hiervan leidden de Engelschen den naam biljart af. In het midden Van de achttiende eeuw treft men voor het eerst de rechte queues aan én de veerkrachtige banden. Sinds 1818 gebruikt men krijt voor de pommerans en in 1827 Voerde de' Franschman Mongaud de elastische bedekking er van in. De Amerikaan Willy Hoppe was eens de matador der beroepsspelers. Van hem is een gemiddelde bekend van 135; en zoo was eens de Franschman Alfred Mortier de' grootmeester der amateurs. Verder moeten uit dien tijd genoemd worden de Franschman Darentière, de Belgen Sels en dr. Colette, de Duitscher Poensgen. Ook ons land telde en telt vele goede spelers, die niet veel meer achter staan by de buitenlandsche grootmeesters. Eenige jaren geleden bestonden er vooral in Amsterdam „Académies de Biljart", waar buitenlandsche professoren speelden en grof gewed werd. Deze verdwenen langzamerhand en in de plaats daarvan vestigden zich eenige leermeesters in het biljartspel in ons land. Tegenover Veten, die met weinig achting spraken over het biljartspel als een kinderachtig balspel of een nietsbeteekenende „cafésport", verhief zich Querido, die in zyn leven een hartstochteiyk biljartspeler was en regelmatig in de verschillende biljartzalen der groote café's te vinden was. „Van het groene laken" is de titel van zijn boekje, dat een ware verheerlijking van de sport van t groene laken is. Minder den oorsprong of de spelregels bespreekt de schrijver veeleer de psychologie van het spel en met welk een literairen blik hy het spel ziet, moge blijken uit de volgende aanhaling: „Het is een spel, dat door de uitvoering van een soort van lyrisch-plastisch bewegings-schoon suggereert door de prachtige wisselstanden en groepeeringen van het dessin, door conceptie en combinatie der ïynfiguren." --- Uit andere bladen Verdienste en Voorziening De „Nieuwe Rotterdamsche Courant" vestigt de aandacht op het onderscheid, dat er bestaat tusschen de verdienste en de voorziening, d.w.z. het geldbedrag en de behoeftebevrediging, welke de volkshuishouding verwezenlijkt, en wijst er dan op, dat, wanneer een bepaalde proa actie een groot geldbedrag afwerpt, dit nog niet behoeft te beteekenen, dat zij ook een ruime behoeftebevrediging mogelijk maakt. Genoemd blad licht dit nader toe met een toepassing op het gebied van den landbouw: „De vraag, hoeveel menschen per vierkante eenheid hun bestaan in den landbouw vinden, beteekent in het raam van de „verdienste" iets anders dan in het raam van de „voorziening". In het eerste geval kan het feit zich voordoen, dat de verkregen geldsom zich niet in levensmiddelen laat omzetten. Wanneer de voortbrenging van bepaalde tuinbouwproducten voor den export zeer arbeidsintensief is, wordt bij mogelijken afzet de beschikking verkregen over een geldbedrag, dat onder normale omstandigheden aankoop elders van de voor vele personen noodzakelijke levensmiddelen mogelijk maakt. Vóór den oorlog b.v. werden druiven en bloemen uitgevoerd en werd graan uit Amerika ingevoerd. Ook nu nog is de uitvoer van bedoelde producten veelal mogelijk, maar de noodzakelijke invoer niet. Op dit punt ontstaat een tegenstelling tusschen de gehandhaafde verdienste en de niet gehandhaafde voorziening. Het kan dus wenschelijk zijn een deel van den sterk arbeidsintensieven tuinbouw door minder arbeidsintensieven akkerbouw te vervangen, indien de laatste onder de gegeven omstandigheden een betere voorziening waarborgt. De tegenstelling tusschen verdienste en voorziening, die op dit gebied kan ontstaan, laat zich bijv. afleiden uit het feit, dat door de uitbreiding tusschen 1833 en 1932 van de voor tuin- en ooftbouw in gebruik genomen gronden van 45.884 tot 118.708 ha. tegenover een uitbreiding van het bouwland van 756.949 tot 864.852 ha. en van het blijvend grasland van 1.093.148 tot 1.325.304 ha, onze voedselbasis ondanks toenemende arbeidsintensiteit relatief is versmald. De noodzakelijke en mogelijke intensiveering van onze cultures zal zich dan ook in de eerste plaats moeten voltrekken op den grondslag van de huidige noodzaken en toekomstige mogelijkheden, wat betreft de voorziening, welke beide gaan in de richting van een versterkte continentale oriëntatie. Hierbij zal, evenals op elk ander gebied der behoeftenbevrediging, een toenemend streven naar nationale voorziening ir. de plaats van het individualistische en internationale streven naar verdienste treden". --- Een treffende huldiging van Speenhoff Coos Speenhoff is Maandag te Groningen met zyn vrouw, Cesarina Speenhoff—Prins, ter gelegenheid van hun veertigjarig optreden op treffende wijze gehuldigd. Het Groningsche publiek heeft blijk gegeven het wezen van dit echtpaar te waardeeren. Er had zich een huldigingscomité gevormd, waarvan de voorzitter, de heer Rut Hofman, den jubilaris toesprak. Spr. herinnerde aan het eerste optreden van Speenhoff veertig jaar geleden, die toen iets geheel nieuws bracht, en dankte den zanger voor het brengen van de echte cabaretkunst. Namens vete Groningsche bewonderaars overhandigde hij hem een enveloppe met inhoud; aan mevr. Speenhoff werden bloemen aangeboden. Namens het Groningsch studenten corps „Vindicat atque Polit" sprak de rector, de heer L. van Nouhuys, en namens de Groningsche studentenvereniging „Magna Pete" mej. S. H. Limborgh Meijer. Vele bloemstukken mochten de jubilaris en diens echtgenoote nog in ontvangst nemen. Het talrijke publiek bewees zijn instemming door een welgemeend en hartelijk applaus. --- Medisch-psychologische studieconferentie Het bestuur van de Internationale School voor Wijsbegeerte houdt op 5 en 6 April in de sociëteit „Salve", Amstel 230, te Amsterdam, in samenwerking met de Medische Faculteitsvereeniging van de Amsterdamsche studenten, een medisch-psychologische studieconferentie onder leiding van prof. dr. R. de Josselin de Jong. Er zal gesproken worden over de beteekenis der psychologie voor den medicus. Op 5 April wordt deze conferentie door den cursusleider geopend. Dr. H. Oldewelt zal ,Philosophie en psychologie" en prof. dr. W. G. Sillevis Smitt „De psychologie van den zieken mensch" behandelen. Op 6 April spreekt dr. P. Th. Hugenholtz over het onderwerp „De psychologie van den gezonden mensch". De gedachtenwisselingen vinden in aansluiting op deze lezingen plaats. De Medische Faculteitsvereeniging heeft toegezegd studenten van andere universiteiten zooveel mogelijk onderdak te verschaffen. --- Leeslust der Duitschers groeit De belangstelling voor boeken neemt in Duitschland meer en meer toe. In 1932 werden 21000 nieuwe boeken uitgegeven. Dit getal steeg in 1935 tot over de 23000 en in 1938 tot over de 26.000. In 1939 bedroeg de totale oplage van alle in Duitschland verschenen boeken 189 millioen exemplaren. De litteratuur over schoone kunsten steeg -in 1938 in vergelijking met 1937 met 7,8 procent. In dezelfde periode vermeerderde de kunstlitteratuur ten opzichte van alle nieuwe uitgaven met 14 procent. Terwijl in 1923 slechts 11 procent van alle nieuwe uitgaven het tot een derden druk bracht, werd in 1936 23 procent der nieuwe boeken driemaa' herdrukt. --- Goederen van den Opbouwdienst gestolen Dezer dagen deed de heer S bij den veldwachter te Kessel (L.) aangifte van een zestal eikenhouten kamerstoeten uit diens woning. Is deze woning waren enkele bureaux van den Opbouwdienst gevestigd. Ongeveer tegelijkertijd werd door den Opbouwdienst aangifte gedaan van diefstal van paardentuig. Een uitgebreid onderzoek leidde tot de ontdekking van de stoelen, die onder struikgewas aan de Maas verborgen waren. Met' behulp van een politiehond wist men na te gaan waar deze stoeien zich voordien het laatst bevonden hadden. Dit leidde tot de arrestatie van een soldaat van den Opbouwdienst. Bij het voortgaande onderzoek naar het verdwenen paardentuig, leidde het spoor naar Helden, waar bleek, dat verschillende soldaten van den Opbouw uit Klessel vaker bij de familie A. aldaar kwamen. Een huiszoeking bij deze familie bracht het verdwenen paardentuig te voorschijn, terwijl ook tevens kwam vast te staan, -iat de stoeten aan de familie te koop waren aangeboden. Nog meerdere goederen werden in Helden reeds :n beslag genomen. Drie personen zijn gearresteerd. Men verwacht nog meer arrestaties. --- Electriciteitsbedrijf Groningen B. en W. van Groningen hebben bij den raad een voordracht ingediend betreffende de oprichting en de verbouwing van twee transformatorstations van het gemeentelijk electricitetsbedrijf. De gestadige uitbreiding van de draaistroomvoorziening in enkele gedeelten der gemeente maakt het noodzakelijk, dat deze twee nieuwe transformatorstations worden gebouwd en dat twee bestaande stations worden verbouwd. De kosten van dezen nieuwbouw en verbouwing en voor den nieuwen schakelaanleg in beide gebouwtjes zullen in totaal naar raming ƒ 20.000 bedragen. Voor dekking van de bouwkosten is ƒ 10.000 uitgetrokken. De kosten van den schakelaanleg in de twee stations zijn op ruim ƒ 17.500 begroot. Aangezien deze installaties eerst in 1942 zullen worden voltooid, komt het B. en W. gewenscht voor, bedoelde uitgave t. z. t. op de bedrijfsbegrooting van dat jaar te brengen. --- Schuttersbond „Juliana” Te Baarlo is de algemeene jaarvergadering gehouden van den Midden-Limburgschen Schuttersbond „Juliana". De byeenkomst stond onder leiding van den bondsvoorzitter M. Noten uit Tegeten. Door den secretaris A. Engels, Baarlo en den penningmeester H. Janssen, Tegelen, werden de jaarverslagen uitgebracht. Het financieel overzicht sloot met een batig saldo. De aftredende bestuursleden P. Heynen, Venlo en A. Engels, Baarlo, werden door de vergadering by acclamatie herkozen. De voorzitter memoreerde hierna het 30-jarig bestaan van den bond in 1941. In verband me: de büzondere omstandigheden zal geen feesteïyke herdenking plaats hebben. Tot afgevaardigde voor de vergadering van de Federatie van den Bond van Limburgsche Schutteryewerden door de vergadering voorzitter M. No ten en secretaris A. Engels aangewezen. --- Spiegel des Tijds Klagen Nu het Klachtenboek bij de Spoorwegen heeft afgedaan, lees ik overal geestdriftige verhalen over het Klachtenboek bij de Spoorwegen. Ja, zoo zijn wij menschen: echt van narte juichen wij slechts de dooden toe, de eenigen immers, van wie wij er zeker van kunnen sim dat zij aan onze toejuichingen geen pretenties zuilen ontleenen. Maar ik wilde U eigenlijk een andere „goudkorrel" schenken. De herdenking van het Klachtenboek bij de Spoorwegen oracht aan het licht, dat in 1867 een burgemeester er zich in genoemd Klachtenboek over beklaagd heeft, dat er drie personen met „herfsche kaas" in den coupé waren toegelaten. Ik veronderstel, dat men onder „herfsche kaas" kaas uit Hervé moet ver- staan, maar het moet in ieder gevaj kaas zijn geweest, die niet bepaald reukeloos was. En nu wil ik U vertellen, wat dezer dagen een Limbur- ger overkwam, die een vriend m Amsterdam ging bezoeken en bij vAjze van geschenk Limburgsche kaas voor hem meegenomen had. De reizigers verdrongen zich om bij hem in den coup* te komen en toen hij in Utrecht overstapte, werd hem zelfs geld geboden voor wat men noemde het voorrecht hem naast zich of tegenover zich te krijgen. En aan wie dat voorrecht tenslotte ten deel was gevallen, zij deden de gansche reis niets anders dan zichzelf gelukkig prijzen, dat zij eindelijk weer eens iets zoo hartigs mochten opsnuiven als de lucht van Limburgsche kaas. Ruikt gij het, zoo zeiden zij steeds maar weer in verrukking tot elkander, ruikt gij het, kaas! Waaruit dus wel blijkt, dat het Klachtenboek bij de Spoorwegen werkelijk geen reden van bestaan meer heeft. Ja, zoo zijn wij menschen: Klagen doen wij bij voorkeur vi»anneer wij het te goed hebben. --- ITALIAANSCHE LUCHTAANVAL OP PREVEZA Engelschen lieten bommen vallen op Asmara OPERATIEZONE 26 Maart. (Stefani'. Een speciale verslaggever van Stefani seint: Een escadrille Italiaansche bommenwerpers heeft met zichtbaar succes een aanval gedaan op de vlootbasis van Preveza. Hevige branden, die reeds op grooten afstand zichtbaar waren, ontstonden in het getroffen gebied. Formaties jagers hebben aan het Grieksche front autocolonnes van den vijand mei mitrailleurvuur bestookt. Een speciale verslaggever van Stefani meldt, dat Woensdagmiddag om even over twaalf drie Engelsche bommenwerpers van het type Blenheim Asmara hebben gebombardeerd. He* bouw van de missie en de kerktoren ki twee voltreffers. De bom op den toren plofte niet, maar het gebouw van de missie werd zwaar beschadigd. Een kind en een zuster werden zwaar gewond. In totaal waren er vijf dooden en achttien gewonden onder de Italianen te betreuren en vier dooden en vijf gekwetsten onder de inheemsche bevolking. --- De beroepsorganisatie in Frankrijk VICHY. 27 Maart (D.N.B.' — Het Fransche staatsblad publiceert een wet tot instelling van een commissie voor de beroepsorganisatie, die de kern van een ordening naar beroep in het Fransche bedrijfsleven zal vormen De wet bepaalt, dat de commissie tot taak heeft, het hoofd van den staat voorstellen te doen ten aanzien van een statuut voor de verschillende beroepen. De commissie zal bestaan uit vertegenwoordigers der openbare administratie en verder uit 21 leden die benoemd worden door den vice-president der regeering en de staatssecretarissen voor arbeid en industrieproductie. Deze 21 leden worden gekozen uit, ondernemers, arbeiders, employés en zelfstandige ambachtslieden. Voorts kunnen personen benoemd worden, die voor deze functie in aanmerking komen door hun kennis van sociale vraagstukken. --- Amerikaansch blad over de buitenlandsche politiek NEW VORK, 27 Maart (D.N.8.) — Onder het opschrift „Het ontkende tegemoet" behandelt de Saturday Evening Post den koers der Amerikaansche buitenlandsche politiek. Wij hebben, aldus het blad, met ons verleden gebroken. Wij hebben onze nieuwe wereld, onze „splendid isolation", ons aardrijkskundig voordeel van drie tegen een ten aanzien van lederen aanvaller en onze politieke religie weggeworpen. Er is geen nieuwe wereld meer en geen oude, er is nog slechts een wereld, waarin het Amerikaansche volk een rol op zich heeft genomen, die het pas zal leeren kennen, naarmate het verder gaat. Er is geen Monroeleer meer. Deze is vervangen door een Amerikaansch internationalisme, welken beteekenis wij nog niet kennen. Van nu af aan bestaat er voor ons geen buitenlandsche oorlog meer. Het blad geeft een opsomming van de vele gelegenheden, waarby Roosevelt beloofd heeft niet in den oorlog te zullen gaan en vervolgt dan: „Thans echter ziet het volk zich plotseling geplaatst tegenover het feit, dat het een onbeperkte verantwoordelijkheid van moreeten, physieken en financieeten aard voor den afloop van een oorlog op drie continenten op zich heeft genomen voor het voortbestaan van het Britsche ryk. Het land is daartoe gekomen niet door den wil van het volk, maar door dien van de regeering. De slag om Engeland, aldus besluit het blad, zal slechts een verschrikkeiyke episode zyn. De spil Londen-Washington is een ponton. Het noodlot brengt ons op een weg, waarvan wy het einde niet kunnen zien. En als wy aan het einde komen, zulten wy het grootste deel van den weg alleen afgelegd hebben, zooals Engeland vóór ons deed. --- Zilveren kloosterjubileum Dinsdag 15 April hoopt broeder Andreas (in de wereld J. A. de Beer, geboren te Roosendaal), van de Congregatie der Broeders van Sl. Louis te Oudenbosch, den dag te herdenken, waarop hij voor 25 jaar werd geprofest Broeder Andreas, die geruimen tüd als Overste te Soerabaja werkzaam is geweest, doch weens gezondheidsredenen naar het vaderland ïoest terugkeeren, verblijft 'naris to het klooster der Broeders te Oudenbosch. ---