De Zuid-Limburgsche Boerderij Tn verscheidene artikelen hebben we beschadigingen onzer cultuurgewassen besproken. Speciaal de aardappelziekten hebben een goede beurt gehad, omdat zonder kennis van deze ziekten het kweeken van gezond pootgoed een onmogelijkheid is. We rakeh op dit punt zoo gauw niet uitgepraat en komen by' gelegenheid nog eens terug op eenige ziekten van onze granen en bieten. Over de schade, veroorzaakt door onkruiden en woekerplanten hebben wij het eveneens gehad. Er zyn echter ook diersoorten — ik bedoel hier speciaal kleine viervoeters — die leven in onze akkers, tuinen, weilanden en bosschen en die het den boer verbazend lastig kunnen maken. Over deze en hun bestrijding moeten wc in dit nummer een en ander vertellen. Tot de groep der woelmuizen behooren een paar soorten, die veel schade kunnen berokkenen, namelijk die diertjes, welke in onze streken algemeen den naam van „molmuis" dragen en de gewone veldmuis. Noem de eerste by' onze Limbugers nooit met den dierkundigen naam van „waterrat", want onder dezen naam kent hij' alleen de grijze ratten, die onze beken en riolen bevolken; de naam „molmuis" kent hij veel beter. De „molmuis" is dadelyk kenbaar aan haar gedrongen lichaamsbouw. Korte kop en betrekkelijk korte staart (ongeveer 8 cm. by een lichaamnlengte van pl.m. 20 cm.) Geweldig veel schade doen deze vernielers in onze boerentuinen. Vooral wanneer de tuinen omringt zijn door oude heggen, schijnt het een zeer gunstig terrein voor hem te zijn. Alles wat knol of vleezige wortel vormt, is van haar gading. Ze zyn zeer verzot op schorseneeren, de wortels van witlof, maar nemen ook vroege aardappels, roode biet en dergelijke voor lief. Erger ■wordt het, wanneer de „molmuizen", zooais dikwijls genoeg voorkomt, de hoofdwortel en de dikke bywortels van fruitboomen afknagen. Het plotseling verwelken der bladeren, gevolgd door vroeg afvallen zonder dat er van ziekte sprake is, wy'zen op het werk van deze schadelijke knagers. Jonge boomen, die eenige jaren gestaan hebben en goed aan de groei zyn, worden bij voorkeur aangepakt, 't Kan soms zoo erg zijn, dat we de stam zoo maar uit den grond kunnen trekken, ofwel, dat de stam geheel los staat en een scheeve stand aanneemt. Wanneer we nader onderzoeken vinden we vele gangen, sommige 20 cm. onder den grond, maar ook vele vlak onder de oppervlakte. Maken we een van die gangen, welke druk beloopen worden, open, zoodat er het daglicht in komt, dan wordt die opening door de woelmuizen vaak nog denzelfden dag met losse aarde dichtgemaakt, omdat ze van het licht niets moeten hebben. Men kan ze op deze manier vaak met een goed gemikt flobert-schot verrassen, als ze zich in de gemaakte opening vertoonen. Het spreekt van zelf, dat dit schieten echter nooit een bestrijding op groote schaal kan beteekenen. We kunnen het best opruiming houden onder de molmuizen in het vroege voorjaar. De dieren zijn dan hongerig en we dienen in de eerste plaats te zorgen, dat er geen resten van knolgewassen of aardappels meer in den tuin zijn om dien honger te stillen. In de gangen brengen we dan op meerdere plaatsen stukken rood of gesneden biet met rodent. Dit middel is mij steeds probaat gebleken en gedurende het volgende zomerseizoen was na deze methode van bestrijding, zoo goed als geen „molmuizenschade" te constateeren. Zeer goed is, voor het toedienen van vergiftigd voer, eerst een week of wat met zeer kleine hoeveelheden te voeren met niet vergiftigd brood en wortelgewassen. Op de akkers, dus speciaal voor den landbouw-, beteekent de schade van deze knagers niet veel. Daar hebben we veel meer te vreezen van de gewone veldmuis. ledereen kent deze diertjes, geelachtig bruin met witte pootjes. De schade zit in de verbazend sterke vermenigvuldiging, vooral in droge jaren. Men meent, dat het aantal nakomelingen van één paar veldmuizen gemakkelijk tot 200 per jaar kan aangroeien. Ze leeft van allerlei veldvruchten, op de eerste plaats ïiatuurlyk van graan. Een groot aantal van deze diertjes komt gelukkig in den winter om, maar er zyn er toen genoeg die onder graszoden of in korenmyten ■weten te overwinteren om de soort in stand te houden. , . ... ~ De bestrijding van de veldmuis moet byna uitsluitend bestaan in het beschermen van haar natuurlijke vijanden. En aan de bescherming naüert — ook in landbouwerskringen — nog al eens veel Op de allereerste plaats dienen we onze uilen te beschermen, die dicht bij onze boerderijen de akkers practisch vrij houden van dit ontuig. We schieten dus nooit uilen en gunnen ze ook graag een verblijf in muurholen, op zolders, in oude holle hoornen, enz. Verder van huis is het vooral de wezel, die opruiming houdt onder veldmuizen, 't Is dus heel verkeerd wezels te dooden in het verre open veld, waar ze geen gevaar opleveren voor onze kuikens en konijnen. We hebben bier belang by' de aanwezigheid van de wezel, al zal de jager ze onverbiddelyk willen uitroeien, van zyn standpunt bekeken. Kennis van de levenswijze van vele in 't wild levende viervoeters en vogels zal ook de landbouwer moeten moeten, welke dieren hy dient te beschermen in 't belang van den landbouw. --- Moeilijke Zuid-Limb. plaatsnamen Straten by Nuth. (Ik moet na onderzoek, nog eens op dezen naam terugkomen.) Misschien weten velen nog niet, dat de oorspronkelyke beteekenis van „straat" niet was eene ry aaneengesloten huizen, maar, en het Latynscnc via strata leert ons dat, een door de wouden gehouwen of op een of andere wijze gebaande weg. Toen dan ook later deze aanlendende perceelen geheel en al uitgeroeid waren, en er van lieverlede huizen op kwamen te staan, bleef de bebouwde plaats toch haren primitieven naam behouden. Deze naam Straten heeft dus met eene oude Romeinsche heirbaan dan iets te maken als het gebleken is. dat er later een gedeelte van een Romeinsche baan over liep. Bakenhoven bij Susteren. De namen met het voorgevoegde of eerste deel (prefix) „baken duiden in de meeste gevallen op een zoogenaamd signaal, of een op vergader- of verzamelplaatsen opgericht teeken, b plaatsen, welke aan een stroom of vaarwater liggen, ook al „schippersteeken" genaamd. (Vergel. baken in zee.) In de middeleeuwen vindt men in oude beschrijvingen daarvoor nog wel eens staan: cruces altae, quae in hiis partibus in agris habentuur, baken appelentur". Verwant is daarom ook aan dit begrip ook ons Nederl. afbakenen. In hoeverre nu een dezer twee begrippen op het dorpje bij Susteren toepasselijk is, zullen de bewoners wellicht goed kunnen nagaan. Ik kan hun alleen den sleutel tot verder onderzoel: aangeven. Braakhoven bij Susteren. De vragor heeft waarschijnlijk verband gezocht in beide plaatsnamen, maar dit is toch hier volstrekt niet het geval. Het prefix braak kan m.i. niets anders zijn den het mnd. brake = braaland = ongebruikt of onbebouwd land. als 't dan ook vroeger wel in gebruik is geweest. Braakland kan ook zyn pas gebroken heide of bosch- of houtperceel. Thans de beide suffixen „hoven". Ofschoon nu meteen hof meestal in Limburg óf bedoeld wordt een boerderij óf ook een tuin, werd in den ty'd der Franken daarmede aangeduid een heerenhof, of beter de geheele goederen van een landheer. Waar nu èn Baken- èn Braakhof kleine dorpjes zijn, zal deze naam nog wel uit die eenwen tot den huidigen dage zijn bly'ven voortbestaan. De verschillende ich en ig-namen; d.w.z. de beteekenis van deze uitgangen wordt mij aevraagd, zooais wij ze vinden in Kamerig by' Vaals, Vrusschemig en Palemig bij Heerlen, Weberig by Spaubeek, Bommerig by" Wittem, enz. Men wil, dat al zulke namen teruggaan p' r den Keltisch-Romeinschen tijd. Ze zijn bijna alle aanduidingen voor oorspronkelijke nederzettingen, hetzij heerenzetels of hoven voor het landelijk bedrijf met woningen voor den bezitter en zy'ne onderdanen en werklieden naast stallingen en voorraadsruimten. Meestal liggen ze daarbij ook aan Romeinsche hierbanen of dan in de nabijheid ervan. Heel vaak zitten in de prefixen stam- of grondwoorden opgesloten van personennnamen, terwijl dan het suffix ig. Ich of ik een restant is van het bekende iacum, dat feitelijk het beste overeenkomt met ons heim of heen. (Vergel. nog de namen Melick, Gulik, Blerick, enz.) Kottesen by Vaals. De hoofdvorm, n.l. kotte beteekende oorspronkelijk een uit een hof- of landerygoed of uit een mark genomen stuk grond. We vinden dat begrip ook nog terug in een Kotten in Overy'sel. Moorveld of Ulestraten. Dit prefix „moor" is hetzelfde als moos by onze naburen. Het woordje is het ohd. mos, dat moerasland beduidt, en in zeer veel plaatsnamen voorkomt. De afleiding valt derhalve niet waar. Vrakeleberg is een hoog perceel by Übachsberg en Wylre. De naam is m.i. niet anders te verklaren, dan dat het eerste deel wijst op een zoowel in Midden- als Zuid-Limburg vroeger meer, zelfs veel voorkomend heidegewas „de vrakel". Men noemde de plant ook wel wachelder = jeneverbessenstruik. Op voornoemden berg zal dit gewas voorheen dan ook wel veel voorgekomen zijn. Brouchent bij Houthem. Ik geloof niet ver mis te tasten, als ik dezen dorpsnaam in verband breng met het oude Duitsche grondwoord „Bruch" (Limb. „brook"), zynde eene diepliggende door min of meer vuil water doortrokken vlakte. Als daarbij nog weer herhaald wordt, dat het suffix cm hetzelfde is als heim en heem, zal de belangstellende vrager geen moeite meer ondervinden bij de oorspronkelijke verklaring. Brucht by' Maastricht. Ik heb voor dezen naam geen bronnen kunnen opsporen. Ook bij Hardenberg in Overy'sel vindt men een Brucht, eene buurtschap, welke in 1583 reeds zoo heette. Daar stroomt ook een Rruchterbeek. By Maastricht eveneens een Brachterbeek. Nog bestaat er een Brochterbeek. Of in deze prefisch een boschof woudbegrip schuilt, durven we niet met zekerheid bepalen. Hebben Weinaarsch (een veld bij Valkenburg) en „Op de Wienarsch" (bij Nuth) dezelfde beteekenis, wordt mv' gevraagd? Het is een lastig vraagstuk. Toen ik, na onderzoek ter plaatse, niet veel wijzer was omtrent den oorsprong dezer namen, werd mij d°or een jaargang van de Publications (en wel 1926) een weinig licht gebracht. Er staat in eene acte van 1440, dat er een land ligt in den gevilte tusschen Herderen en Echt „aen den „wederaert" tusschen land van Johan van Linde, enz.". Nu vermeldt Th. Dorren, dat Wederaart en Weinaarsch hetzelfde beteekenen, en dat bovendien Weinaarsch en Reinaarscch ook hetzelfde beduiden. Omdat nu, zoo redeneert D., een ohd. Reinaz een verhooging is, ook al een aarden wal als grens, zoo zal dus ook Weinaarsch een dito verhooging zyn, of zooais de Heer D. dat uitdrukt: iets tusschen twee perceelen. Ik kan niet anders denken, dan dat ook de Wienarsch van Nuth dezen zin in zich sluit, vooral omdat de Duitsche ei-klank in ons dialect heel vaak overgaat in een ierklank. Daarmede zou dan de verklaring van den perceelsnaam zyn beslag hebben. Maar, nu waarschuwt ons de autoritaire Dr. Hans Beschorner in zyn zeer merkwaardig werk op pag. 97 met: „Voorzichtig! In het woord Wem (in vlaktenamen) steken vaak andere begrippen, b.v. wem kan zijn winn= weide; ook wenig =-. klein of slecht; de persoonsnaam Winne, enz." Tot hieraan sta ik dus nog min of meer dubieus voor de verklaringen. Wel geef ik gaarne toe, dat rein en ryn in Limburg meestal beteekenen een scheidingsstrook tusschen twee perceelen. Vergel. Aan den groenen Ryn te St. Geertruid, „Op den Reen" (Nuth)., „De lange Rein by Schimmert". Litter Pas bjj Susteren. Dit woord pas beteekent een door- of overgang. Het litter vermoed ik te zijn ontstaan uit het ohd. lïta, beteekende bergzy'de, genomen in de richting van boven naar beneden. Waar het woord echter met pasch staat aangegeven, moet er aan weideland gedacht worden tenzy pas verkeerd geschreven is. Bom. Over dezen naam is al heel wat geredeneerd en geschreven. Evenals in ons land, is men in het buitenland van oordeel, dat men daarbij met „brunnen", „bronn" „bron" te maken heeft, en dus hier slechts van letteromzetting sprake kan zyn. Men zegt dan ook, dat dit Zuid- Limburgsche dorp zyn naam te danken heeft aan de bronnen (bomen), welke daar een oorsprong hadden. In de nom. Geogr. Neerl. IH pag. 328 vindt men, dat Bom (ohd. brunno) later in het geheele nederduitsch tot „bom" is geworden. De dal, del, en deelnamen door geheel Limburg. Men vraagt mij of deze drie namen voor velden en vlakten overal hetzelfde beduiden. Hierin is echter nog al onderscheid. De enkele delnamen, welke ik reeds behandelde, beteekenden alle een lager gelegen bodem. Maar toch is del niet altijd een dal, zelfs in de meeste gevallen niet. Het ags. del werd aanvankelijk geschreven met een th, en beteekende daarom gewoon bodem of grondvlakte. Ook het tijdschrift Nom. Geogr. Neerl. Ille deel zegt op pag. 329, dat het woord del verwantschap heeft met het Lat. tellus en met het mnl. delle = deel, vloer, plank. (In 't Limb. dialect nog overgebleven in 't woord den, voor schuurvloer). De naam deel, hd. teil heeft in plaatsnamen de beteekenis van stuk grond, plaats, erf. De Limb. lezers kunnen hieruit goed nagaan, wat de drie woorden in hunne omgeving met betrekking tot aanwezige vlakten van dezen naam kunnen beduiden. Prickart bü Simpelveld. Dit is een nog al lastig te ontcijf rei naam. Het prefix prick is ontstaan uit pirik, op dit slaat terug op Pc •.,,!«• park, zy'nde een afsluiting of omheinde nn Het hd. art komt in beteekenis overeen ard = aard of ploegland, bouwgrond of \ -5I Oorspronkelijk moet dus deze omgeving £etkei" zyn een zekere oppervlakte van bouw- of ar£jn in verband met de oude geschiedenis, „$$ ieder geval in die omgeving nog al een voor rol heeft gespeeld, herinnerende aan de merkwaardige vondsten. 't «•5 Zoo is dan ook het woord „leeuw", in <'hvV g band, van ags afkomst. De oude vorm i' .m <*' hlaêw, en beteekent „grafbeuvel". Men vlBjje begrip ook nog terug in de plaatsnamen fit wen, misschien ook wel in Leuven, want o naam klonk in de 13e eeuw als Lewe. GERH. KREKELBEP ' --- MIJNWEZEN HET MAKEN VAN WATERGAS IN COKESOVENS. Tengevolge van het kleinere afzetgebied voor ijzer en van de mindere verkoopmogelijkheden voor de cokes van het Duitsche kolensyndicaat moest de productie van cokes een jaar geleden in Duitschland voortdurend beperkt worden om de hoeveelheid opgeslagen cokes niet nog grooter te maken. In dezelfde mate nam de gasproductie af, terwijl het verbruik van gas door de chemische industrieën in het Roergebied voor de fabricage van ammoniak even groot bleef. Men maakte toen alle mogelijke inrichtingen voor het stoken van de cokesovens met hoogovengas, met een mengsel van lichtgas en waterstofvry' lichtgas en tenslotte uitsluitend met 't laatste gas. Daar echter ook de ijzerertsproductie voortdurend minder werd en men in Duitschland geen voldoende gas meer had voor het stoken van de cokesovens en wel een overmaat van onverkoopbare cokes, moest men trachten zonder hooge kosten gas uit cokes te maken en wel in den vorm ven watergas Cn mengsel van kooloxyde en waterstofgas). Om dit doel te bereiken liet men diagonaalsgewijze oververhitte stroom door de met gloeiende cokes gevulde cokesovens gaan en wel beurtelings eerst van boven naar onder en daarna van onder naar boven enzoovoort. Op den weg van boven naar onder wordt de stroom reeds grootendeels in waterstofgas omgezet. Het in den eersten oven gevormde watergas ■vyordt nu met den nog niet ontleeden stoom van onder door een tweeden aangrenzenden oven geleid en daar na van boven afgezogen naar den gashouder. Het leiden van stoom van boven naar beneden volgens de diagonaalrichting, dus volgens den langsten weg, brengt den stoom in aanraking met de zijwanden van de gloeiende cokeskoek, d.w.z. met het grootste voor de inwerking beschikbare oppervlak. Op den weg door den eersten oven worden al naar gelang van de hoeveelheid stoom en van doorstroomingsty'd reeds 65—70 pet van den doorgevoerden stoom in watergas omgezet. De tweede oven heeft een drievoudige taak: Ie wordt de weglengte, waarover de inwerking van den stoom plaats heeft, vergroot; 2e wordt het in dien eersten oven gevormde koolzuurgas tot kooloxyde (CO) gereduceerd en 3e wordt het gevormde watergas (90 pet. van den stoom is nu omgezet in watergas) naar de stygleiding en zoo verder naar den gashouder gevoerd. (T.B. No. 28/1934). Volgens de gedane waarnemingen heeft in beide ovens slechts een zwakke afkoeling plaats welke voor de cokeskoek en de ovenwanden van geen beteekenis is. De samenstelling van het verkregen watergas is als volgt: CO» Cn H»n O' CO H= CH» N' Stookw. Uit oven 17.2 - 0.4 38.8 51.8 0.5 1.3 2806 caloriën Uit over II 4.3 - 0.4 40.6 50.6 1.0 2.8 2871 caloriën De toevoer van stoom is natuurlijk slechts mogelijk zóó lang de temperatuur van den oven nog hoog genoeg is voor het maken van cokes. De hoofdreactie in oven I geschiet volgens de formule C -f H*o = CO + H*. De nevenreactie in oven I is als volgt: C + 2-H-'0 = CO* en 2 H!, terwijl in oven II de COr weer tot CO gereduceerd wordt volgens de formule: CO* + C = 2 GO. De productiekosten per M 3 meter watergas van 2800 caloriën bedragen 0.56 Pfennig, of 1 Pfennig per 5000 calorieën. De cokes wordt hierby slechts berekend op 15 R.M., omdat ze dadelyk in den oven verbrand wordt en niet omgezet behoeft te worden in bijproducten. Bovendien heeft men waargenomen dat juist de gemakkelijkst verbrandbare, schuimachtige gedeelten verbranden, zoodat de cokes er in reen geval slechter door wordt, De meetbare warmte voor de watergasreactie is gering, omdat een groot gedeelte van de noodige warmte aan de gloeiende cokes wordt onttrokken en daarom niet behoeft te worden toegevoerd. Daar de cokes moet worden afgekoelü, is deze voor afgaande warmte-onttrekking van geen beteekenis. Men behoeft niet bevreesd te zyn dat de vuur vaste ovenwanden zullen worden aangetast omdt de temperatuur slechts geleidelijk afneemt en niet plotseling zooais by het vullen van den oren met koude waterhoudende kolen. De productie bedraagt voor 40 ovens ongeveer 55000—G0000 M 3 watergas per dag. Wanneer ook de tweede helft van de nieuwe ovenbattery te Osterfeld voor de winning van watergas in bedrijf genomen wordt, zal men 110.000 tot 120.000 M 3 watergas per dag verkrijgen. Hiervoor heeft men een cokesverbmik noodig van 30—32 ton per dag. De kosten der inrichting bedragen per groep van 40 ovens ongeveer 25000 R.M. N. R. Ct. --- KUNST EN KENNIS HENRIC VAN VELDEKEN. In Maart 1927 is een comité „Henric van Veldeken" opgericht. Dit comité maakte toen bekend, dat de herdenking van Henric van Veldeken op tweeërlei wijze zou geschieden, n.l. door het uitgeven van een gedenkboek en door het oprichten van een gedenkteeken. Op verzoek van het.comité vormden in April 1928 de hoogleeraren prof. dr. Gerard Brom te Nijmegen, prof. dr. J. van Dam te Amsterdam, wijlen prof. dr. J. H. Kern te Leiden, prof. dr. L. Scharpé te Leuven, prof. dr. R. Verdeyen te Luik en prof dr. Albert Verwey te Leiden, een jury, ter beoordeeling van een prijsvraag over Henric van Veldeken en zy'n beteekenis. Van de ingekomen oplossingen dezer prijsvraag werd het werk van den heer L. G. Rogier, te Rotterdam, als het beste beoordeeld. Dit werk heeft het comité in 1931 uitgegeven. Bovendien bereikte het comité door het uitschrijven dezer prijsvraag en door het uitgeven van het werk van den heer Rogier, dat in breeden kring in Nederland, België en de landen van overzee Henric van Veldeken naam en faam verkreeg. Thans is het comité door de offers uit alle deelen van het Nederlandsche taalgebied in slaat gesteld, om het tweede gedeelte van zyn plan te verwezelyken. Op Maandag 10 September zal te Maastricht op het plein achter de St. Servaas- en St. Janskerken, een standbeeld van Henric van Veldeken onthuld worden, ontworpen en uitgevoerd door den Maastrichtsehen beeldhouwer, den heer Charles Vos. Dit plein, hetwelk thans Sint Servaasklooster genoemd wordt, zal van genoemden datum af den naam van Henric van Veldeken-plein dragen. Het levensgroote bronzen beeld zal Henric van Veldeken in zittende houding voorstellen. De voorzijde is gekeerd naar den St. Janstoren, terwy'l het gelaat naar de St. Servaaskerk gewend is. Op het voetstuk zal worden geplaatst: aan de voorzijde: Dat is VAN VELDEKEN HENRIC. 12de eeuw. (St. Servaaslegende, Vs. 13433). aan de achterzijde: 10 September 1934. aan een zijkant: Hy hadde Sinte Seryaes verkoren Te patrone en te heren (St. Servaaslegende, Vs. 2922/23). aan den anderen zijkant: De blitscap sunder rouwe het Bit eren, he is rike Dat herte dat di rouwe in stet Dat levet jamerike. (Minneliederen.) --- VAN OVER DE GRENZEN Nederl. Deviezensmokkelaar. Dinsdagavond 1.1. werd tusschen het Duitsche douanekantoor Pannesheide, gelegen aan de Nieuwstraat en Kohlscheid door de Duitsche douane-amibtenaren een Nederlander, genaamd L., vangehouden, die bij fouilleering in het bezit bleek te zijn van een bedrag van 1550 Mark, waarmede hij zich naar Nederland wilde begeven. Inbeslagname van het geld volgde, terwy'l L. naar Aken werd overgebracht. --- BURGERLIJKE STANDEN HEERLEN. Opgave van 25 t.m. 31 Juli 1934. GEBOREN: Nouwen—Vaessen, z.; Barcndscn- Watzoba, z.; van Gelderen-Jansen; Outjers-Spijkers, d.; Schielen-Schnackers, z.; Coolen- Kuckelkorn, d.; Wy'nen-van der Mark, z.; Knol- Wuffen, z.; Wagner-Küster, z.; Breemen-Bloem, z.; Eurlings-Schroiff, d.; Smedema-van Kalsbeek, z.; Peeters-Welten d.; Reesink-Kley'kers, z.; van Tienen-Raymakers, z.; van Oyen-Bertholet, z.; Roering-Hüren,*d.; Nefkens-Hendrix, z.; Begas- Selis, z.; Hassing-Bysmons, z.; Linnartz-Roordink, d.; Cordewener-Vrolings, d.; Lemmens- Moonen z.; Pechta-Arnds, d.; Vanderheyden- Vermeulen, d.; Heltjes-Smcheets, d.; Puts-Eschweiler, d.; Klausz-Lenaers z. ONDERTROUWD: A. C. Mom, mijnwerkers en E. Perner; E. J. Ch. Gielen. mijnwerker, en H. Klamerek; P. J. H. Reumkens, onderwijzer en E. A. M. Robertz J. H. Bisschops, loswerkman, en M. H. J. Coenen; W. G. Bartsch, groentenbandelaar en A. Reusch; P. Breukers, boekhouder, en H. M. H. Schiffers. GEHUWD: J. A. van Hoof gehuwd met A. M. H. Hoenen; H. J. Horsch. gehuwd met Th. H. Verhoef; J. C. J. Ridderhof. gehuwd met M. Huis in 't Veld; F. Th. Pyls, gehuwd met J.' J. Verwer; P. H. Senden. gehuwd met A. H. Smeets; J. H. Dormans, gehuwd met M. E. Janssen; E. J. A. Poell, gehuwd met A. M. G. Weyers. OVERLEDEN: Johanna Hendrika de Haardt, oud 68 jaren; Hubertus Hommen, oud 15 dagen; Wilhelmina Josephine Caomo, oud 4 maanden; Johannes Albertus Hogewoning, oud 24 jaren; Johanna Theodora Baar. oud 32 jaren, wed. van H. Th. Zijlstra; Paul Wienen, oud 10 jaren; Dina Nakken, oud 67 jaren, wed. L. H. Meiboom; Kafharina Marschik, oud 40 jaren, wed. J. Restner; Florent Gregoire Jenet, oud 47 jaren; Maria Elisabeth Sluypers, oud 19 jaren. --- MARKTBERICHTEN HEERLEN. Markt van Donderdag 2-8-'34. Aardappelen 4.50—9; Augurken 6—25; Uitjes inmaak 10—15; alles per 100 K.G. Bloemkool 8—22 per 100 stuk; Spitskool 5—7; Roode kool 5—10; Savoije kool 6—15; Pruimen 8—15 Zomerspinazie 8—18; Tomaten 8—18; Druiven 95—140; Wortelen 4—«; Karoten 5—10; Uien 6—15; alles per 100 K.G. Meloenen 12—20; Perziken 2—5; Komkommers 5—12; Kropsla 4—8; Andijvie 5—8; alles per 100 K.G. Postelein 8—18; Snijboonen 1<3—35; Doperwten 10—20; Princesseboonen 6— 25; alles per 100 K.G. Poreij 3—6; Selderij 2—4; Peterselie 1—2; Peen 5—10; alles per 100 bos. Appelen 8—15; Peren 6—12; Kersen 18—30; alles per 100 K.G. Boter 1.40—1.50 per K.G. Eieren 21/.—3 per stuk. Pluimvee jong 0.10—0.60, oud 0.60—1.50 per stuk. --- DONDERDAGMARKT SITTARD. Boter 74—78. Eieren 2i—3. Biggen 4 weken 5—7 gld. Biggen 6 weken B—ll gld. Biggen 8 weken 12—15 gld. --- „ZOO IS HET LEVEN” Is wat gevleid, wanneer hem gevraagd wordt een tenniswedstrijd van de buurtjongens te scheidsrechteren (umpiren). Krijgt weer ruzie over het feit of hy wel weet wat „foot-fault" is ja of nee...... Alles gaat goed, totdat hy' een bal, die duidelijk „in" is, „uit" geeft Krijgt eindelijk de gemoederen gekalmeerd, doch heeft nu ongelukkigerwijs den stand vergeten Bluft op zyn stan Geeft order het «F punt staan, ondanks te verbolgen opmerkingen als • „snert-umpire" enz Dit veroorzaakt een derde twist, onderwij 1 de serveerder rustig biyft door serveeren... Tijdens 't hoogtepjjj, van deze ruzie, **& hy' de wijste Par{f. neemt zyn jas en dwy'nt rustig D" huis * --- COöP. FRUIT-EN GROENTENVEILILING SITTARD EN OMSTREKEN. Veiling van 31 Juli. HE. Kruideniers I 7—14.50; idem II 3—5.60; P/k sooien I 2.50—3.50; N. H. Suikerpeer I 4—&L, II 1—2.50; Spinaalpeer I 4—4.50; Idem II 2«%: 3; Charlimouski I 5.20—750; idem II 3—* k Codlin Keswick 4.20—4.80; idem II Appels I Noordkersen 5.50—-8; *% men 5.20—1850; Kruisbessen 5.90—18.50; P°°J. bessen 10; Perziken 1—1.90 per 100 stuks; A» appelen Eerstelingen boven Maat 35 m.M. 4-5% 4.70; Bindje boven maat 35 m.M. 4.4o—*'s Eigenheimers boven maat 35 m.M. 4.80; maal tot 35 m.M. 3.70—4.50. Donderdag veiling om 4 uur. --- MARKTBERICHT WYLRé. Veilingsibericht van de Coöp. Fruit- en <#? v tcnveilingsvereeniging „Kring Gulpen" ' Wylré. Veiling van Woensdag 1 Aug. 1934. r Kruideniers I 9—13; idem II 4.50—7.50,; * ? sent-peren I 3.50—5; Portesooien I 3—4.50; r 1 cos de Trévoux I 7.50; Noord Hollandsche s„. kerperen I 3.50—5.50; idem II 2—3; Roode sche I 8; Jacques Lebel I 5.50—6.50; \eljj. Transparant I 13.50; Abrikoos-pruimen I W" --- COöP. ROERMONDSCHE GROENTENVEILING. Roermond, 1 Augustus. Appelen 2-20; peren 1-8.50; pruimen 2-12; "j. rellen 4-6; kruisbessen 6-7; wagenaarsbooneiji ~ 9.50; princesseboonen 12-21; wasboonen spekboonen 8-16; doperwten 16-20: aardapll6',, 1.80-4.20; tomaten 10-10.50; B. 11; C. 8-9.50; ro°l kool 4-4.50; witte kool 1.20-1.60; savoye kool <«. 4.60; breekpeen 1.40-2.30; augurken A 5; C % 21.10; fijn 7-10.50; beesterd 2.50-4.50; grof 2-**Jj tweede kwaliteit A. en B. 4.50-10.50; perZ!jü; 50-3.50; bloemkool 2-8; slangkomkommers 1"* kropsla 1.20-2.40. Roermond, 1 Augustus. .30 Pluimvee. Aanvoer 23000 stuks. Kippen if't p K.G. Jonge hanen 25-30 p. K.G.; Oude hanst,5t, 40 p. st. Duiven 12 p. st. Konijnen 80-100 P- --- Weekmarkt Spekholzcrheide. Boter 75 et. per pond; Eieren, 3 et. per s' >» Roomkaas IS—lB et. per pond; Hervsche ka"5' 15 et. per stuk; Fluitkaas 20 et. per kilo; 5P>: kool 10—12 et, per kilo; Bloemkool 5 et. per s' f Boontjes 10 et. per kilo; Tuinboonen 20 et. y kilo; Tomaten 10 et. per kilo; Uien 10 c!. Ju kilo; Wortels B—lo et. per bos; Kropsla 3 s'% voor 25 et.; Aardappels 5 et. per kilo; Ban» jj 25 et. per tros; Citroenen 5 ct.~per stuk: APPj; 10—20 et. per kilo; Wy'nperziken 5 et. per s' „f Pruimen 3 kilo voor 25 et.; Peren 4 kilo v 25 et.; Seldery' 3 et. per bosje. ---