Bijzetting van von Hindenburg Indrukwekkende plechtigheid bij Tannenberg Veldbisschop Dohrmann en Rijksleider Hitler houden een lijkrede In aansluiting op hetgeen wü gisteren over de 'byzettingsplechtigheden te Tannenberg meldden, wordt verder bericht: Even na 10 uur arriveert de Ryksregeering aan het monument. Aller oogen richten zich op den ingang. Men ziet dr. Goebbels, Von Papen, Von Neurath. Plotseling gaat een schok door de menigte: Generaal Mackensen schrijdt naar de katafalk om daar een krans neer te leggen. Na hem komt Aartshertog Ernst van Brunswijk. Tenslotte arriveert het corps diplomatique. Dan volgen de vaandelcompagnieën. Als laatsten verschijnen de familieleden van den veldmaarschalk en nemen hun eereplaatsen in. Ook de kleinkinderen van den Rijkspresident in het wit gekleed, zün tegenwoordig. Onmiddellijk nadat de vaandelcompagnieën haar plaats hebben ingenomen verschynt door den hoofdingang de Führer. Duizenden heffen in diep stilzwijgon hun arm op en groeten den Rüksleider. Hitler begeeft zich dan naar Von Hindenburg's familieleden en buigt diep voor de dochters en de schoondochter van den overleden RÜkspresident. De Führer verheft groeiend de hand in de richting van den Feldherrnturn, waar Von Hindenburg sinds eenige uren ligt opgebaard. De rouwzitting van den Ryksdag in de Kroll-Opera te Berlyn. — De Duitsche Rykskanselier Adolf Hitler tijdens zün rede. Achter hem minister Göring. --- Lijkrede van bisschop Dohrmann. By het gedenkteeken van Tannenberg hield de Evangelische Veld-Bisschop van de weermacht, Dohrmann, een predicatie. waartoe hü als tekst gekozen had de woorden „Wees getrouw tot in den dood, dan zal ik u de kroon des levens geven." Dan sprak de Veldbisschop als volgt: Wereldgeschiedenis omvat de doodsbaar, rondom welke wy treurend staan. Voor een rouwplechtigheid zün wij hier bijeengekomen, waardoor de heele wereld getroffen i.s. Uit alle Duitsche harten rijst de belofte: de liefde houdt nooit op. De plaats, waarop wü ons hier bevinden doet ons denken aan degenen, die hun leven lieten voor hun vaderland. Uitdrukkelijk had onze veldmaarschalk bepaald, dat hü de voor bern te houden rouwplechtigheid met büzondere dankbaarheid te gesneuvelden zouden herdacht worden. En nog iets anders had hij bevolen: „Ik wensch geen lofrede". De overledene heeft eens van zich zelf en zijn leven gezegd: „Ik heb niets anders gedaan, dan de talenten gebruikt, die God mü gegeven heeft; slechts Gods genade is te roemen en te prüzen." Het leven, dat op zoon hoogen leeftijd ging rusten, was echt soldatendom, wortelend in Pruisische aarde, ontwikkeld in drie generaties, gevormd door de school van het oude leger, op de proef gesteld in tallooze veldslagen. Zün leven was trouw. Trouw bewaart het geloof aan een betere toekomst. Zü is de inzet voor de groote zaak, voor volk en vaderland. Uit de overvolheid van indrukken, die zün lijk leven ons geeft, treedt het meest lichtend naar