WERELDKRONIEK 't Gaat nog steeds niet goed met het conflict tusschen Japan en China. Nog altyd zijn die gele broedervolken spinnydig op elkaar. Geen van beiden bezitten op het oogenblik 'n erg vredelievenden geest. Wat zal de Volkenbond, van wiens zedelijke macht 't zal afhangen of vooral Japan zn eigen eigenwijzen zin aal volgen, moeten en kunnen doen? In deze materie is gelukkig 'n lichtpunt. De voorzitter van den Völkenbonds raad, Sir Erick Drummond, heeft een boodschap van de Amerikaansche regeering omvangen, die er wel toe geschikt is den Volkenbondsraad aan te moedigen by zyn pogingen tot vredeshandhaving te volharden en he Volkenbondsgezag tegenover China en Japan te versterken. Wij zyn in den laatsten tijd vriendelijkheden van Amerika jegens Genève gewend, doch deze laatste nota is opmerkelijk welwillend en waardeerend jegens den Volkenbond. Moge 't zoo blijven. Waar de Volkenbondsraad thans zal mosten toonen opgewassen te zyn tegen internationale moeilijkheden, waar de oneenigheid msschen China en Japan voor Genève 'n priïtige-kwestie is, komt de nota van Ameri.a thans op het psychologisch moment. Vergeet niet dat de star-and-stripes een vlag is, waarvoor ook Japan een eerbiedig ontzag heeft. D? Amerikaansche minister heeft, zooals gezegd, het gezag van den Volkenbond met zijn so's versterkt. Wat zegt de nota? Zij verklaart dat het Anierifca's vaste overtuiging is dat een samenwerking in de .otkomstige behandeling van deze aangelegenheid moet voortgezet worden langs de lijnen, die tot dusver gevolgd zijn sinds de moeilykneden voor het eerst begonnen, op een tijdstip, loer gelukkig zoowel de Volkenbondsvergadering als de Volkenbondsraad bijeen waren. i)e vviaastrichtsche Kamer van Koophandel door Gedeputeerde Staten van Limburg verzocht haar gevoelens te doen kennen omtrent de vraag: of een tolveireenigmg met België met het oog op de belangen van Limburg, wen. Sr heiijk is." Het antwoord der Kamer, gegeven den 23en November van dat jw, luidde zeer beslist: „Wij aarzelen niet op die vraag toestemmend te antwoorden, en wij doen dit vooral net het oog op de handelsbelangen van Maastricht. Reeds in ons jaarverslag, van 1868 hebben wy dienaangaan;'3..g?,:ec(d: De groothandel zo umin als de khinbandel, zal te Maastricht zijn vorigen bloei terugkrijgen zoolang de douanen-liniën tuschen Nederland en de aangrenzende rijken niet kunnen worden opgeheven. Te Maastricht toch, ofschoon aan den linker Maasoever gelegen, kunnen geene andere dorpen hun dagelijksche provisie komen opdoen dan die, welke aan den rechteroever zijn gelegen, aan alle andere zyden is het hoogstens op een uur afstand van bet Belgisch grondgebied gelegen. In de meeste onzer volgende jaarverslagen hebben wy' op deze bemerkingen teruggewezen en toen steeds meer bijzonder doen uitkomen, dat de scheiding met België de hoofdoorzaak was van de kwijning van den Maastrichtsehen kleinhandel, die vóór 1830 aan de welvaart van de stad zoo krachtdadig bijdroeg, 't Is het algemeen gevoelen van Maastricht en ook het algemeen gevoelen van deze Kamer, dat een tolvereeniging met België den vroegeren toestand dezer stad kan herstellen en daarenboven den groothandel, die e/ zich nu, bij gebrek aan een genoegzaam ruim veld, moeilijk ontwikkelt, buitengewoon zou kunnen bevorderen. Alvorens echter de door uw college gestelde vraag zoo bepaaldelijk te antwoorden, had de Kamer het noodig geacht vooraf te onderzoeken of soms de belangen onzer nijverheid op hare conclusie van invloed zou kunnen wezen. Zij begreep toch, dat hier niet moest worden voorbijgegaan dat, sedert Maastricht had opgehouden een handelsstad te zy'n, groote kapitalen waren opgeofferd om het in een nijverheidsplaats te herscheppen, dat nu een goed deel der bevolking in de nijverheid zy'n bestaan vindt en dat het onverantwoordelijk zou wezen deze zoo rijke bron van ons volksbestaan in de waagschaal te stellen, wanneer slechts gegrond vermoeden bestond, dat de geheele vrije concurrentie van België door 'n tolvereeniging met dit rijk uitgelokt, tot een verstopping dier bron zou kunnen leiden." De Kamer van Koophandel heeft zich toen tot de voornaamste fabrieken der stad gewend met verzoek haar zienswijze kenbaar te maken. Men antwoordde vlug, want een maand na de aanvrage door Ged. Staten, kon de Maastrichtsehe K. v. K. al vaststellen: „De successievelijk van die fabrieken ontvangen antwoorden, autoriseeren ons te zeggen, dat de nijverheid van Maastricht, in het algemeen genomen, tegen het sluiten eener tolvereeniging niet opziet." De Kamer geeft meteen uittreksel van de verschillende antwoorden die zy ontving. Een belangrijke tabaksfabriek bleek van oordeel, dat men met het sluiten eener tolunie in vele opzichten zou worden gebaat. Ook de fabrikanten van ijzerwaren verklaarden zich ervoor, terwijl de destijds bestaande wapenfabriek zich eveneens met den maatregel ingenomen toonde, want „zij vreesde de concurrentie met België niet." De nagelfabrikanten toonden zich enorm beducht, „tenzij een algemeene tolvereeniging tusschen de onderscheidene staten van Europa tot stand kwam." Zij vreezen de Belgische concurrentie wel, omdat de Belgen aan de bronnen der grondstoffen liggen. Het destijds geldende invoerrecht van ƒ 0.75 per 100 k.g., beschermde eenigermate de binnenlandsche markt; tolunie zou dit voordeel doen teloorgaan. Leidende persoonlijkheden uit de keramische industrie dier dagen waren iets oneens van inzicht. Naast geestdriftige voorstanders had men er, die zich niet erover uitspreken konden, omdat ze den aard van het toen gepropageerde tolverbond niet overzien konden. In bet algemeen genomen waren ook zij ervoor. De meelfabrikanten dier dagen — een al zeldzamer geworden soort van industrieelen in ons Zuiden — bleken eveneens gereserveerd. Opheffing der douanegrenzen tusschen Nederland en België vonden ze wel goed, mits dit maar niet tot gevolg had dat alle buitenlandsch meel vrij kon worden ingevoerd. Dat zou „de volslagen ondergang" der Nederlandsche meelindirstrie beteekenen. De papier-industrie toonde zich in principe eveneens voor een tolverbond, doch wilde in het bijzonder geval wel iets meer weten omtrent den aard van zulk te sluiten verbond. Ging het om algeheele afschaffing van alle invoerrechten voor alle landen in België en Nederland of alleen om vrijdom van rechten tusschen deze beide landen? In het eerste geval zou men er tegen wezen, omdat Amerika, dat al reohten tot 45 pet. hief op vreemde papieren, er dan het hardst van zou profiteeren. In meer beperkten zin voelde men wel iets ervoor. Deze industrie voegde aan haar antwoord nog een compleet memorandum toe, aangaande handelspolitiek, dat echter iets buiten de kwestie omging. ---