et dezen no°digen wij U vriendelijk uit tot bijwoning van de opening van het geheel naar de iv-__a__i__H eischen des tijds ingerichte I HOTEL CAFÉ RESTAURANT „MODERN Electr. gekoelde Drie Hoefnzers STATIONSPLEIN 26 SBTTARD * d: ' "p . -.uu- Welke zal plaats hebben a.s. Zaterdag om 3% uur n.m. En hopen door onze lste klas dranken de i I KeuKen gunst yan het geachte publiek te verwerven. Met beleefde aanbeveling DE EXPLOITANT --- _, MeMienSM DE I 20/ o BENiöfew **B 1 ymgmmsi w --- Mrs. Pawley vertelt Weer eenigszins hersteld door een nachtrust, doorgebracht in een zacht bed, na gedurende meer dan zes weken een „hel op aarde" te hebben doorleefd bij de Chineesche bandieten, heeft mrs. Pawley Zaterdag aan den bijzonderen correspondent van de „Daily Express" te Newtsjang een interview toegestaan, waarin zy' hem een nauwkeurig verslag heeft gegeven van haar gevangenneming, gevangenschap en invry'heidstelling. Zonder eenig spoor van overdrüving, in eenvoudige bewoordingen, beschreef zij de vreesclijke ontberingen van de 35 mylen langen zwerftocht van Newtsjang naar de schuilplaats der bandieten en de iange dagen en nachten, doorgebracht in een leemen hut. Ik zal, aldus ving mrs. Pawley haar verhaal aan, nooit den dag vergeten, waarop wij werden gevangen genomen en de dagen, welke daarop volgden. De aanval van de zijde der bandieten vond zeer plotseling plaats en wü hadden niet de minste kans ons tegen hen te weer te stellen, waar wij in een oogwenk gebonden waren, terwül een aantal ongunstig uitziende Chineezen ons met geweren bedreigden. Mr. Mc Intosh, die tegelijk met ons gevangen werd genomen, waagde zijn leven, toen hü zijn kans waarnam en het vry'e veld in vluchtte. De bandieten schoten op hem en de kogels suisden hem rond de ooren, doch als door een wonder slaagde hij er in, ongedeerd te ontkomen. Na Mac's ontvluchting werd de wacht rond ons verdubbeld en marcheerden wü door tot we de grenzen van Kooiing bereikten, waar de bandieten halt hielden en een korten tyd beraadslaagden. Ik kon hen hooren redetwisten over de vraag, of zij Mac zouden achtervolgen en hem neerschieten, wat zij gemakkelijk hadden kunnen doen, daar de bandieten op het hun bekende terrein zich veel sneller kunnen bewegen dan de Europeanen. Gelukkig voor den heer Mc Intosh besloten zy verder te trekken en opnieuw zetten we ons in beweging. Mr. Corkran en ik droegen rylaarzen en u kunt zich licht indenken, dat je daarmee niet gemakkelijk loopen kunt. Mijn beenen begonnen pijn te doen en ik kon voelen hoe er zich overal onder myn voeten blaren vormden. Ook mr. Corkran had last van zijn voeten. Het was toen reeds middag geworden en de zon scheen in volle kracht. Wy konden ons haast niet voorstellen, dat wij ons in handen van bandieten bevonden en werden ■weggevoerd van onze familieleden en vrienden. De bandieten trokken steeds verder en dreven ons hoe langer hoe sneller voort. Dezen tocht zullen we niet licht vergeten. Herhaalde malen passeerden wij talrüke Chineezen, die niets met de bandieten hadden uit te staan, doch op echt Oostersche wijze alleen maar den stoet aanstaarden, zonder ooit te trachten tusschenbeide te komen, hoewel het duidelük was, dat wij ontvoerd werden. Mijn voeten begonnen ten laatste zoo hevig te steken, dat ik den bandieten verzocht te rusten, welk verzoek zij inwilligden, daar zij veilig uit het gezicht van eventueele achtervolgers waren. Ik spreek de landstaal vloeiend en vroeg daarom den bandietenleider, die, naar ik later vernam, Pei Pa-tien heette, wat hü van plan was met ons te doen. Als eenig antwoord barstte hij los in een stroom van verwenschingen, terwijl hij dreigde mij te dooden, indien ik nog eens 't woord tegen hem zou durven richten. Kort daarop arriveerde een troep bandieten. Dezen hadden muilezels bü zich en de rest van den weg naar het kamp derbandieten reden wü gedeeltelijk op deze dieren. Tijdens de rit begonnen onze voeten zoodanig op te zwellen, dat mr. Corkran tenslotte gedwongen was, onze laarzen met zy'n zakmes stuk te snijden en weg te gooien. Toen wij eenige dagen in het kamp der bandieten hadden doorgebracht, kwam Pei Patien ons opzoeken, die ons vertelde, dat hü een groot losgeld voor ons had geëischt. Dit baarde ons veei zorg, waar wij wisten, dat onze families niet ryk waren en wellicht moeite zouden hebben, een groote som gelds büeen te brengen. Onze stemming werd er niet beter op, toen Pei Pa-tien ons vertelde, dat hij voornemens was, onze ooren af te snijden, indien het losgeld niet spoedig werd betaald. Wij hadden dan ook reeds vizioenen van onze ooren, die, netjes verpakt, in een doos naar onze familie werden gestuurd. De aankomst van den eersten koerier uit de buitenwereld beurde ons zeer op, doch van den anderen kant waren wij nooit zeker van ons zelf in tegenwoordigheid van deze menschen, daar sommigen ongetwijfeld spionnen van de bandieten waren. Eén van de manieren, waarop wü den bandieten ontzag trachtten in te boezemen, was te dreigen met een hongerstaking. De eerste maal, dat wij dat probeerden, was op een nacht, dat zij begonnen te dobbelen, waarbij zü zulk een leven maakten, dat wij niet konden slapen. Ik dreigde hem toen, dat wij, als zij zich niel rustig hielden, in hongerstaking zouden gaan. , Het resultaat van dit dreigement was wonderliik. Zij brachten ons Chineesche beschuiten en hielden 00 met dobbelen. Hierop verhaalde mrs. Pawley, hoe zy en haar lotgenoot hun vrijheid hadden herkregen. Toen wij, aldus mrs. Pawley, op zekeren dag plotseling op muilezels werden gezet, hadden wij er nog geen idee van, dat wij in vrijheid zouden worden gesteld. Wij dachten, dat de bandieten ons verder de heuvels zouden invoeren, zooals zij al meermalen van plan waren geweest. Spoedig daarop ontmoetten wy de Japansche onderhandelaars en werd ons verteld, dat men over onze invrijheidstelling onderhandeld had en dat wij naar Panshan zouden worden gebr°cht. Wy waren haast gek van blijdschap en hadden dio kleine, glimlachende Japanners wel kunnen or>"^?!zen. Het was al geheel donker toen we Panshan bereikten, waar wij werden opgewacht door den heer Van Ess, kapitein Stables en den heer Clark, de Britsche onderhandelaars. Het was 'n ontroerende ontmoeting en ik voelde, dat ik ieder oogenblik mijn zelfbeheersching zou kunii! 1 verliezen en in tranen uitbarsten. Wij werden in de gelegenheid gesteld, een primif;"f bad te nemen, waarop men ons van schoone kleeren voorzag. Het was een heerhjk gevoel schoon goed aan te hebben, na zoo laag een vuil rycostuum te hebben gedragsa. ---