Voor onze kleuters 't Was in de Paasch-va can tiel En juist in die fij ne tijd was Har rie ja rig. 2even jaar werd ie; 'n heel baasje was ie düs al! Of ie ook wat kreeg op zn verjaardag? Nou, en niet zoon klein beetje ook! , Van vader 'n pracht van 'n auto-ped; van moe n bouw doos en 'n nieu we muts. Je weet wel, *°°'n leuk, blauw ding, dat ie schuin op zn *rullebol kon zetten. . En nog iets kreeg ie 'n fijn reisje met de «"ein! Want hy mocht met va der naar zn groot°u ders, die in 'n groo te stad woon den. Wel 'n heel uur zou ie in de trein kunnen zitten! J°ngen, jongen, wat dat baasje bly was! 's Mor gens ging ie eerst met va der en moe der "aar de kerk. En daar vroeg ie On ze-Lie ve-8 om altijd 'n brave jongen te blijven, 'n kerel, die dapper gehoorzaamde aan vader en moeder en meester. En die vlijtig op school zou blij ven lee ren. ? Na 't ont bijt ging ie met va der op stap. Zn 'ondagsche pakje had ie aan en natuurlijk...... Znzn nieuwe muts op. Die zat hem leuk schuin en heel par man tig op zn blon de krul len. . Wat keek ons klei ne baas je ver won derd naar {fe druk te op 't sta ti on. En naar dc ge wel di ge io co motie ven, die daar bin nen kwa men rol len met groot ge luid. . . . Maar toch was ie niks bang, toen ie in de tran ile stalboef bijeen en in 'n oogwenk stond 't stille kasteel vol geluid en leven. Fluks werden de rossen getoomd, de jachthonden aan 't zeel gebonden tn de valken en haviken met overkapte koppen op de stangen gezet. En loen slot.iec- en slotvrouwt na korte tyd de kasteelt'-.ïppen weer afi'oalden, stond de rijke jachtstoet gereed. t'n aan de zijde * an haar ridderlijke gemaal reed blij Vrouwe Joanna ter jacht. Om de breede iagerstrein zwierf ile stalboef. En slil bad zn dankbare mond de woorden: , Och, zoete Moeder in de Hemel, wees dc trouwe Hoedster van de lieve slot vrouwe. Bewaar haar voor onheil en verdriet!" Me; helmende novenklank en monter lied trok de sloet door 't Velser-bosch. dan door 't gouden .lommer van 't Stille Wijek naar 't gele duin van Castricum. En de WOUddliif, opgeschrikt d ir-r 't vroeg rumoer, was lang al weer in droomerde rust, toen in 't blonde duin de honden ontkoppeld werden. Vlug werden de valken en haviken van strik er, bellenkap ontdaan Toen klonk 't luide jachtsein! En ternauwernood was de klare klank weggestorven of Vrouwe Joanna wierp al haar edele jachtvogel uit. Op rappe vleugels klom de wildvang naar 't stralende hemclblauw. ... hoog hooger bleef er dan in sierlijke cirkels ronddrijven. En in blije aandacht volgde de slotvrouwe 't jachtspel van haar lievelmgsvogel. Om Imir heen,had de stoet zich verspreid. Opeens 'n zicht gerucht, 'n schuchtere stem doet haar omkijken. Aan haar z'y'dc staat, met eerbiedig ontbloot hoofd, de stalboef. En bang, toch haastig komt zn waarschuwing: „Om Godswil, edele Vrouwe, wil even naar mij luisteren Er is verraad Rondom u loert 't gevaar De grauwniuts *) is in 't duin! Even schrok Vrouwe Joanna van die ernstige toon. Dan lachte ze zijn en haar eigen opkomende angst weg: „Ge droomt, kind! Hoe zouden ze van onze jacht kunnen weten?" Maar dringender kwam de stem van de knaap: , Neem 't niet op als dwaasheid, Mevrouwe! 'k Ken 't blazoen van Jan van Bloemenstein, die onze Deer haat, omdat hij op bevel van Hertog Albert van Beieren 't Baljuwschap van Kennemerland aan hem moest afstaan." ..Jan van Bloemenstein hier?" en angst spiegelde in de.oogen van Brederode's Vrouwe. „Hij is er en met hem vele, vele wapenknechten, die''k telde van gindsche blinkerttop... En nog meer zyn er — zn hand wees naar 't Zuiden en 't Westen — daar en daar! Met speer en kruisboog gewapend Och, spoed u, Mevrouwe, vlucht!... Nog is er 'n uitweg naar 't Noorden naar Castricum Wie weel, hoe spoedig ook die afgesloten zal zijn!" Nauwelijks had de stalboef zn bede gestameld. of daar schoot haar geervalk op Vrouwe Joanna's hand terug. Maar zonder jachtbuit. „Hij heeft iels vreemds gezien, m'n trouwe vogel", zei zacht de slotvrouwe en dankte dan de stalboef: „God loone u, kind! Wy' moeten vluchten!" Luid wierp haar zilveren hoorn zn alarmroep over de blonde duinen. En om haar heen groepte spoedig de jachtstoet. Er lag ontstemming in Heer Reynouts woorden, toen hij haar vroeg: „Wat beteekent dat alarm, m'n Vrouwe?" Haastig gaf deze haar verklaring. Maar harder kwam zn vraag: „Waar is de knaap? Laat roepen hem!" De stalboef bleek verdwenen. Toen lachte Heer Reynout: „Ziet ge nu, m'n lieve vrouw, dat 't dwaasheid is 'n loos gerucht. Wie zou er ook van onze tocht kunnen weten! Maar haar angst kon hij niet weglachen „Mijn vogel dan, Reynoutl Hij bevestigde toch 't bericht van de knaap!" En ze bad en smeekte, tot hij eindelijk toegaf. Zoo reden ze door 't rulle duin in de richting van Castricum. Maar pas hadden ze 't smalle duinpad bereikt of wie vluchtte daar in de verte? 't Was Bolt, de valkenier, die antwoord gaf op aVier onuitgesproken vraag: „Daar gaat de stalboef op 't lastpaard, dat ik bij 't verzamelen miste. De rekel deed 'n goede keus, hij kent de kracht van 't ros!" 'toen schoot in Heer Reynout de gramschap hoog op. Nij'Jig priemden de sporea in de flanken van zijn paard, dat 't steigerde in 'n hooge sprong en met 'n wild gekerm vooruit sloof. Onder 't roekelooze lijden lei Brederodo s Uier zn iacht'joog aan. En schooll En trof de vluchtende stalboef in de schouder. Maar in onverminderde vaart joeg die voort. Trang-stappend keerde Reynouts paard terug. By de achtergebleven jachtgroep weergekomem, zei de slotheer voldaan: „Zoo, die eerlooze d/ief heeft zn welverdiende straf. En nu, terug ter jacht! Te veel van onze beste tijd ontstal ons die hellezoon!" Maar voor zn gezellen de teugel konden wendden, begonnen de doggen luid en wild hun waarschuwing te bassen. En brak en dashond vielen hen woest bij, zoodat Heer Reynout vroeg: „Wat bezielt die honden? Zou er toch onraad zijn?" 'n Beangstigend aanvalsgeschreeuw gaf hein antwoord 'n breede stoet van grauw-ge/mufste ruiters stormde op hen aan. „Vervloekt, de lafaards! Te wapen, mannen, te wapen!" schreeuwde Brcderode'.s Heer en trok verwoed zn groote .slagzwaard. Maar zn gade omklemde zn arm en ze smeekte: „Laten we vluchten, Reynout! Dit is ge/en strijd; dit is u en mij moedwillig offeren aan 'n zekere dood!" 'n Oogenblik monsterde de dappere ridder z|n kleine groepje, dan hief hij zn vrouw voor zich op 't ros en krachtig en zeker klonk r.'n bevel: „Terug, mannen, in Godsnaam! Naar Castricum!" De teugels werden gevierd en in razende ren snelde de jachtstoet 't veilige dorp tegemoet. De Rloemensleijner Heer met zn stoet van Kabeljauwschen joeg hen achterna de heirbaan af. de dorpsweg in. Toen ze de eerste huizen van Castricum genaderd waren, schreeuwde hij luidop zn zekere overwinning uit: „Ha, de vogel zit in 't nauw! Nu kan hy ons niet meer ontsnappen!" * * *♦ Bim, bam! Bim, bami Door de gouden October-ochtend sloeg 't bronzen noodsignaal. En riep om hulp in hooge nood! Door de wijd-open kerkdeuren joeg H?e* Reynout met zn stoet binnen en wist zich voor 't moment in veiligheid. „Hier, mannen! De deur versperd! Breng bank en schutbalk aan! En dan de sterke toren op! Van die grauw-verweerde top kunnen wy hen zoo lang weerstand bieden, tot er hulp komt opdagen!" Haastig werd de versperring aangebracht. M*-t koortsachtige inspanning werd door allen gewerkt. Maar daar klonk boven 't bang gebeier der noodklok en 't rumoer van de verdedigings-arbeid 'n luid gedruisch. 'n Oogenblik stond de Baljuw ingespannen ie luisteren. Dan vloog er 'n bly'e lach over zn gebruind gezicht en opgewekt riep hij: „Luistert, mannen! Bij 't kruis, dat is strijd! Dat is ontzet! Goddank! Onze onverwachte redding hebben we te danken aan die zoo tijdig de noodklok klepte. Komt, laat ons zien, wie het is!" * * * Boven in de grijze toren klepte de klok! En uit de galmgaten sprong de luide hulproap over de Kennemer velden! Aan 't klokkctouw hing de stalboef! Zn gewonde rechterarm bengelde bloedend langs zn ly'f; zn linker trok onvermoed de zware klok. Zoo vonden ze de dappere knaap! 'n Oogenblik stonden allen verstomd. Sprakeloos tegenover de offermoed van "de eenvoudige stalboef. 't Was Heer Reynout, die 't bewonderende zwijgen brak. Zacht lei hy zn hand op de ongewonde schouder van de knaap en 'n diepe ontroering klonk in zn stem, toen hij zei: „Dat is dapper van je, m'n jongen! Nooit zal ik dit vergeten! 'n Beter lot zal je loonen, als we op 't slot teruggekeerd zijn!" Nog trok de linker 't slingerende touw! Toen naderde de edelvrouw. Tranen blonken in haar zachte oogen. Moederteer lei ze haar hand op 't hoofd van de gewonde knaap. En als 'n liefkoozing kwamen haar bezorgde woorden: „'t Is genoeg, m'n arm kind! Laat af, dit zware werk zou je dood zijn!" Toen verslapte de krampende greep der linkerhand. Uit de open mond kwam 'n diepe zucht. Toen brak 't doodelijk vermoeide lichaam ineen. In de open armen der hooge Vrouwe. Even keek de arme stalboef in 't lieve gelaat, dat over hem gebogen was. Dan fluisterde hij met gebroken stem: „God loone u voor uw goedheid, edele vrouw!" Toen sloten zich de trouwe oogen Ridder Reynout was de toren ingesneld. Daar zag hij, hoe van alle zijden de gewapende dorpers toesnelden, om hun Baljuw te helpen. En als 'n jubel was zn bevel: „Op mannen! De dapperen bijgesprongen!" Met zn mannen wierp hij zich in de woedende kaïtip. En zette de wijkende Kabeljauwen na 1 \ onder Heemskerk hooge wallen. En keerde als overwinnaar in Castricum terug. Daar vond hij Vrouwe Joanna. Met roodgewcende oogen. En in haar armen rustte 't lijk van de arme stalboef! Die er 'n zoete dood was gestorven! Omdat hij zn plicht deed tot 't einde. En 'n stille held was! *) Grauwmuts was de naam, waarmee de Kabeljauwschen werden aangeduid. --- DE LOTGEVALLEN VAN TEUN MEST EN PIETJE DEFTIGHEER. XVII. Hoe het bij de vlsschen gaat. Zij waren daad'lijk goede maatjes Al met die kleine leuke visch, Die maar niet ophield met vertellen Hoe heerlijk het in 't water is. Hij deed hun allerlei beloften, En bracht hen zeer op hun gemak,. Terwijl hij ook over een groote Hardzwemmerij van visschen sprak. Zij troffen het — zei hij — geweldig. Want er was juist een feest heel gai. Hardzwemmerij en al die dingen Zette steeds Groot-Vizier op touw! En ook nog zou er weldra komen Een wedstrijd om den mooisten staart, En ik beloof je — zei het vischke — Zoo iets is heusch de moeite wiard! Misschien wil Vizier voor een dar:; jullie verand'ren in een visch, 'Dan kunnen jullie ondervinden Hoe leuk en jolig dat wel is. (Nadruk turboéti.) Vizier kan alles — ging hij verder — Die is een groote toovenaar, Hij raakt je even met zijn staart aan, En, wip, de zaak is voor elkaar 1 Dat zullen jullie straks beleven, Wanneer je in zijn huisje bent, Wij, vissclien, zijn zn groote kunst Natuurlijk al heel lang gewend. Nog niet zoo bar lang is 't geleden —- Ja, gistren als 'k mij niet ver .ist — Dat een zeer ongehoorzaam baarsje Door hem in riet veranderd is. Maar 's avonds bij het donker worden, Toen werd dat riet heel blauw en paars, En weldra kreeg weer zijn gedaante De door Vizier gestrafte baars! Maar — zei ineens de kleine snapper 'loc kamen jullie cij'lijk h.er? '.'ant om het eerlijk je te Zeggen, 'narvn begrijp ik nou geen zier. Vriend Teun keek even zeer bedenk'lijk. Een heel verhaal! — zei Pietje toen — Dat wij je als j' eens tijd zult hebben, In geur en kleuren zullen doen. Maar je begrijpt, we zijn nieuwsgierig Om Groot-Vizier thans te gaan zien, Mogen wij nu reeds naar hem toegaan, Of gaat dat nu nog niet misschien? Natuurlijk — zei het aardig vischke — Ga dan maar daad'üjk met me mee, Ik heb mijn tijd hier staan verpraten, Dat is een leelijk ding, o jé! De vrienden togen flink op stap toen, Het babb'lend vischke zwom hen voor, Zij gingen dapper mui hun drieën Tusschen heel vreemde visschen door. Zij kwamen bij het glazen huisje, Waar üroot-Vi/.ier was in gsg üiezoo — zei fluisterend he* vischke — Klop nu maar even drie kter aan! (Wordt vervol £di --- VOOR ONZE JEUGD NADRUK VERBODEN Onder Redactie van J. VAN DE BURGT, Hoofd der St. Vincentius-School te Heerlerheide Er liggen 'n viertal brieven ter beantwoording! Reuze-lange en reuze-mooie! En daarom beantwoord ik ze nu niet! „Ook 'n mooie bak!" zullen jullie wel mopperen. „Lang en mooi, en dan worden ze nog niet beantwoord". 'k Zal jullie zeggen, waarom! Die brieven hebben 'n „fatsoenlijk" antwoord verdiend, waar of niet? Juist! En nou ontbreekt me de ruimte, om 'n flink antwoord te geven. En met zoon telegramnietje mag ik er me niet afmaken. Dus de volgende week! » * * Er kwamen al enkele bijdragen voor „Eigen Omroep" binnen. Laat er nog maar meer komen. Alleen onze leden, die voor 't een of ander examen zitten, moeten de studie voor laten gaan. Tot de volgende week, jongeluitjes! ---