Kalender der week Liturgische Kalender van het Bisdom Paaschweek. Tydeigen, N.B. — Dagelyks Credo. Prefatie van Paschen met eigen Communicantes en Hanc igitur, APRIL. 1. Zondag. Hoogfeest van Paschen met Octaaf. Mis: Resurrexi. Vespers van Paschen. Z. V. 176. 3. Maandag. 2e Paaschdag. (Wit). Mis Introduxit. Vespers van 2e Paaschdag. Z.V. 180. 3. Dinsdag. 3e Paaschdag. (Wit). Mis Aqua. 4. Woensdag. Mis van den dag Venite. (Wit). 2e geb. H. Isidorus. Fr.: 2e geb. H. Benedictus; 3e geb. H. Isidorus. 5. Donderdag. Mis van den dag Vitricem. (Wit). 2e geb. H. Vincentius Ferrerius. 6. Vrijdag. Mis van den dag Eduxil e-os. (Wit). 2e geb. voor Kerk of Paus. Fr.: 2e geb. Z. Maria Crescentia. S.J.: 2e geb. Z. Juliana. 7. Zaterdag. Mis van den dag Eduxit Dominus. (Wit). 2e geb. voor Kerk of Paus. Fr.: 2e geb. Z. Wilhelmus v. Scicli, 8. Zondag. Beloken Paschen. (Wit). Tijdeigen. Mis Quasi modo. Fr.: 2e geb. Z. Julianus. Vespers van Maria Boodschap. Z.V. 249. --- Epistel en Evangelie van Paschen Les uit den eersten Brief van den Apostel Paulus aan de Corinthiërs: V, 7 en 8. Broeders: Doet het oude zuurdeeg weg, opdal ge versch deeg worden moogl; ge zyt toch ongedeezemd brood! Want ook ons Pascha is geslacht: en dat is Christus. Laat ons dus feest vieren, niet met het oude zuurdeeg, noch met het zuurdeeg van slechtheid en boosheid, maar met de ongedeesemde brooden van reinheid en waarheid. Evangelie volgens den H. Marcus: XVI, I—7. lii dien tyd kochten Maria Magdalena, Maria van Jaeobus, en Salomc specerijen, om Jesus te gaan balsemen, Zeer vroeg op den eersten dag der week, bij het opgaan der zon, kwamen ze bij bef graf. En zeiden tot elkander: Wie zal ons den steen wegrollen voor den ingang van het graf? Maar toen ze gingen zien, merkten ze, dat de steen al op zij was gerold; want hy was zeer groot. Ze gingen het graf in, eu zagen aan den rechterkant een jongeling zitten, in een wit gewaad gekleed. Ze werden hevig ontsteld. Maar hy sprak tot haar: Weest niet ontsteld! Ge zoekt Jesus van Nazareth, die gekruisigd is ? Hij is verrezen; hier is Hy niet. Ziet hier de plaats, waar men Hem heeft neergelegd. Maar gaat nu heen, en zegt aan zijn leerlingen cii aan Petrus: Hij gaat u vóór naar Galilea; daar zult ge Hem zien, zooals Hij het u heeft gezegd. --- Zondagsgedachte PAASCHKLOKKEN-GEDACHTEN. Ik zie daar allen voor mü slaan op uw paasclibesi, vernieuwd zoo van binnen als vsp buiten, met oogen tintelend van krachtige en fiere zielevreugde. Hij immers is verrezen! Hij, die 't onderpand is voor „onze" verrijzenis. Wat kan er ons meer verblijden en doen verrijzen uit het alledaagsche dun die heilige waarheid! En hoort hoe de klokken ze uitgalmen, hoog boven al de steden, dorpen, huizen, velden en weiden bom bom bom naar Wyd en zyd! Allen moeten het hooren „Resnrexit sict dixit, alleluia"! Hij is verrezen zooals Hij gezegd heeft, Alleluja! Wonder, niet! hoe de klokken met het kerkelijk leven één zijn? Nu flink en bly, dan krachtig en zegevierend, dan devool-mystisch, dan droef en zacht vol wee maar toch vol hoop, immer levend het leven der Kerk. En nu vandaag is de maaL der klokken „Allegro oon Spirito", want de Kerk viert hoogtij en zóó klopt ook ons hart. En waarom niet? De lange strenge vasten is achter den rug. 'Vader rookt weer zijn sappige pijp of witgetopie sigaar, moedertje heeft het trommeltje boordevol gevuld en broertje en zusjes eten weer jam op hun boterhammetjes. En 't leven is weer duizendmaal mooier, leuker, gezelliger dan vóór de vasten. Waarom? Wel, omdat gij als de klokken het leven der Kerk meeleeft. Ja, want meeleven met de Heilige Kerk is God dienen en God dienen is zyn geboden onderhouden en dat is zoo zoet en krachtig. „Jugum meum suave est". Mijn juk is zacht, zegt O. L. Heer. En werkelijk het christelijk leven is zoo echt diep en ïreugdebrengend. Is de blijheid in uw hart, nu op Paaschdag, niet het doorslaande bewijs er van? Is zij niet de vnicht van het volbrachte gebod : „Houdt de ïwsten ongeschonden?" Als het hier op aarde al soms zoo beloond Wordt, wat mogen wc dan verwachten in' den èemel? En hebben wij dus geen reden om onze weugde uit te jubelen en uit Ie zingen net als de dokken ? Maar daarom luisteren wy nog eens naar de fclokken, want zij hangen hoog en dicht bij God. Luistert Hoort! AJ3e klokken bonzen, wiegen en wagen. Klinftóen en huppelen, allen één in één tempo van jßWugde. want allen volgen zij de groote zware 4k>k'van Rome en de bronzen brommende klokken der kathedralen. Allen hebben zij gezwegen, omdat Rome zweeg — maar nu vieren zij hoogtij, nu jubelen ze het uit naar wijd en zijd, zoodat het gouden haantje op den toren trilt van louter pret in de lentezon. Want zij leven het leven der Kerk, de Kerk die alleen de ware en eeuwige vreugde bezit, omdat zij alleen het ware en eeuwige leven geeft. En ik hoor immer nog het gebot» en gebols der klokken, zoo geeslelyk, zoo fier en vrij, zoo bewust van haar roeping, zoo eenstemmig. En ze roepen mij toe hoe de harten der menschen klokjes zijn. En hoe die harten ook één moeten zijn, in denken en handelen, in vreugde en rouw, met het eene groote hart van Rome, opdat zij één zy'nde, één machtig lied zouden zingen, breed en wijd, dat heel de aarde overstemt van Noord tot Zuid, van Oost tot West, één niet het golvend lied der millioenen en milliarden engelen en heiligen, juichend en jubelend om den verrezen meiischenzoon Jesus Christus, God onzen Zaligmaker, overwinnaar van dood en hel. En Je klokken zaaien altijd maar door de blijde boodschap; en dat met kracht en vrijgevigheid. Want er zijn streken en plaatsen op de wereld waar geen torens en bijgevolg geen klokken zijn. Daarom roepen zij harder en sparen zich niet, opdat de arme menschen ginder ver ook de vreugdeboodschap zouden hooren en vernemen. En luistert naar die klokkensymphonie. Hoe ieder klokje, hoe klein ook, mee helpt. Hoe meer klokjes hoe mooier, hoe klankrijker, maar ook hoe verder de vreugdehymne galmt. En de klokken doen 't goed maar wij? Gij en ik? Kan men zich een offertje getroosten opdat do vreugdeboodschap weergalme tot in de verre missielanden, of laten we dat werk over aan priesters en missionarissen, de groote klokken? Helpt allen meê! Leg soms een sigaartje terug in het kistje en zeg „opdat de heidenen 't gelijk mogen kennen dat ik ken „Ik zal verrijzen met Christus". En gij broertje of zusje, neem nu en dan een lepeltje minder jam, opdat uw arm heidensch broertje ook paascheitjes zou kunnen eten en gelukkig zijn als gij. „Maar daaraan heb ik nooit gedacht! en wat maakt zulk een offertje!" En toch, het zit niet in de grootte van het offer, maar in den geest, waarmee het gedaan wordt. Een klein klokje kan zooveel en is even noodzakelijk als een groot! Want de geest der Roomsche Kerk is als het klokkenlied waarvan al de bronzen en zilveren stemmen en stemmetjes der klokken en klokjes zich bundelen tot een geheel om open te waaien in een hymne van dank en aanbidding voor het aanschijn van God onzen Vader die In den hemel is. En God, onze Vader, vindt het mooi en laat zyn gouden genade neerkomen en zij zal heel de aarde in paasebtooi zetten èn vrede en vreugde in aller harten storten. Eén vreugdekreet : „Paschen"! --- De ramp van de waterkoorts Als de winter uitgewerkt heeft, als de ijsvloeren in beweging zijn gekomen, als de oevers uit elkaar gedrukt, dyken doorgeslagen, bruggen gekraakt, polders ondergeloopen, huizen ingestort zijn onder de drang van water en ijs, als de rivieren, gezwollen door smeltende en gesmolten sneeuw, met razende versnelling' over de uiterwaarden Beslagen zijn en kilometers ver de landen en velden blank gezet hebben — als duizenden gestorven zijn aan de griep, en drie-kwart van de menschheid er aan ziek gelegen heeft en nog rondloopt met vermoeide gezichten, gele kleur, slappe beenén, oorsuizingen, als heel de wereld verkouden is geweest, maandenlang, en kapitalen naar binnen geslikt heeft in de vorm van Wybert-tabletten, gom-ballen, aspirine, drop, formamint, menthol, en met waierverband om, naar bed, en met verwaterde oogen door het leven ging, als zoowat allen rondgeloopen hebben met koude rillingen en klapperende lauden, niet ziekteverlof eenige dagen onder de wol gekropen zijn en niet behulp van heetc citroen, cognac-groc, wijn met water, en water met wijn, anijsmclk de kwade stoffen, griep-bacillen naar buiten gewerkt hebben — als dit alles geleden en doorstreden is, komt pas de grootste ramp, die gewoonlijk drie weken, soms een maand, soms twee maanden duurt: de waterkoorts. Eik jaar, omstreeks Paschen, vlak er voor of direct er na, krijgen alle huismoeders de walerkoorls, Dan is er behalve ia den Irein of restaurant, in heel bewoond Holland, geen herbergzaam huis meer. Overal ziet 't uil of de menschen „in de verhuizing zitten". De gordijnen zijn afgenomen, de kleeden opgenomen, de stoelen staan opgetast, om de lamp is een groot laken gebonden en de heer des huizes mag zijn twaalfuurtje verorberen op een keukenstoeltje zonder leuning, met drie poolen, dat niet in het rijtje hoeft te staan: Hol klinken de stappen over de houten vloeren. De kalk drupt van de plafonds op je hoofd, en een scherpe kalkluclit stijgt op uit de geel-natte gewitte wanden; je jas, je mouwen zijn aan alle kanten vol verf: 't Is een halsbrekende toer van de trap af te loopen: Je moet precies in het midden blyven, want de schuine stukken naast de looper zijn geverfd en nog nat; de leuning mag je niet aanraken, want die is nog nat; je moet langs de deuren lavreeren, want die zijn nog nat. De huismoeders liggen op den grond met een spijker de hoeken van de kamer en de reten van den vloer uit te peuteren. Door heel het huis stijgt gehamer op; hel water stroomt aan alle kanten; en alles moet van zijn plaats. Kasten op zij, kisten weg. meubels verplaatst — alles krijgt een natte spons of een droge doek. De kat wordt opgesloten op zolder, want anders springt zij met haar pooten door de verf; de hond wordt een straatdier. Mijnheer zoekt zyn heil in de vlucht. 't Is een ramp: Want die waterkoorts steekt onze huismoeders aan met een intensiteit en heftigheid, die de veertig graden ver te boven gaat, en 't is in de medische wereld nog altijd een onopgelost probleem, dat deze niet doodelijk is. Maar 't resultaat? Dat is schitterend, — een Hollandscb binnenhuisje, waar het licht en de zon je van alle kanten, van de gouden lijsten, de blanke spiegels, de gepotloode kachels, de gepoetste deurknop, de glimmende schel, de gewreven stoelen je tegenschiltert. een paradijs; een lusthof; een modelhuis! Ja, die Hollandsche huismoeders weten hoe ze hun home, hun boeltje in de vernis moeien zetten, en hun huis bewoonbaar moeien maken. Maar — asjeblief geen eenzüdigheid! Groole schoonmaak van 't huis met Paschen — best! Maar dan meteen nog een andere groote schoonmaak. En ook een intensiteit van meer dan 40 graden koorts. In een menselielijke ziel staat ook heel wat oude vergelen en vervuilde rommel die wel eens van zijn plaats genomen, bekeken, afgestoft en misschien opgeruimd mag worden. De schoonmaaktiid is altijd eèn masseltje voor de voddenjood, de schoonmaaktijd kan meteen een drukke tijd zijn voor den biechtvader: Heel wat oude rommel kan langs 't kleine stoeltje der gerechtigheid, langs het instituut van de geestelijke schoonmaak, van de kerkelijke glazenwasscherij worden weggewerkt: Dus geen eenzijdigheid! Met Paschen — de priniula Veris op tafel! Mooi! Maar meteen wat frissche bloemen uitgereikt aan ons zieleleven. De kachel moet uitgehaald en het vuur — een blij Paasehvuurtje, — opnieuw aangelegd worden. Weg met oude afgesleten leclijke gewoonten; weg met stof van kleine kinderachtige onhebbelykheden. De stofzuiger er op en desnoods een slofzuiger, die klopt. Er moet heel wat opgepoetst worden met poetspommade van welwillendheid; behangen worden met stemmingen van een prelligen tint. Vooruit allen aan de schoonmaak! Allen de waterkoorts 40 graden. Dan pas: Zalig Paschen. (H. de Greevc S.J. — Periscoopjes). --- FILMNIEUWS EEN BLIJDE DAGERAAD In de Maasbode van Zaterdag 24 Maart lazen wij het volgende voor de ons gunstig gezinde lezers ongetwyfeld interessante bericht: --- BIOSCOOPBEZOEK VAN JEUGDIGE PERSENEN. De actie in Limburg. De correspondent van Vaz Dias deelt mede, dat het initiatief van Tegelen om een algemeene aclie in 't Zuiden te ontplooien, ten doel hebbende het bezoek van bioscopen te verbieden aan alle personen, die nog niet den leeftijd van 18 jaar bereikt hebben, zeer binnenkort in de gemeenten Sittard, Kerkrade, HEERLEN en Maastricht ter sprake zal komen. Ook Ncord-Brabant zal in de actie worden belrokken, Dit bericht hoeft geen commentaar. Wij willen er slechts dit aan toevoegen, dat die actie, welke op andere plaatsen reeds met succes werd doorgevoerd, onze volle sympathie en onzen onverdeelden steuu door woord en daad ten deel zal vallen. Want wij zyn er maar al te zeer van overtuigd, dat de lichtzinnige moderne bioscoop van de degelijke, gezonde opvoeding onzer kinderen de grootste en geraffineerdste vijandin is. Willen wij de hoop op een betere, meer Christelijke toekomst blijven koesteren, dan moet vooral voor de jeugd het parool gelden: Meer naar de kerk! Minder naar de bioscoop! HADDO. --- Het veulentje van Palm-Paasch IN DEN DIENST DES HEEREN. Door WIM SNITKER. Bijna iedereen, die de grootsehc gebeurtenissen heeft mede beleefd van Witten Donderdag en Goeden Vrijdag, voelt zich gedrongen om zich stil neer te zetten met geloken oogen en de handen gevouwen in den schoot, wanneer de purperen schemer valt over den droefsten dag van het jaar. Zoo doet men op den avond van een dag, waarop een lieve doodc begraven is. De wezenlijkheid van het sterfuur poogt men zich opnieuw voor te stellen, maar, omdat het verlies zoo onpeilbaar, het verdriet zoo onmetelijk en de herinneringen zoo talloos zijn, verliezen de gedachten zich in verloren dagen en vergeten dingen, gewijd en geheiligd door den betreurde De avond van Goeden Vrijdag is weliswaar de vigilie van Paasch-Zaterdag. Maar zoolang de wolken nog niet geweken zyn voor de sterren van een klaren nacht, verliezen wü moeilyk het beeld van den hopggeplanten kruisboom op den i'ossigen horizon ; de verlatenheid der altaren drukt nog zwaar op de wereld, en in dat sehemeruur lijkt dikwijls het verdriet om Christus' dood het gaafst en meest volkomen. Hier is het verlies onpeilbaar, maar de liefde van een gemartelden God-Mensch; hier is niet hel verdriet zóó onmetelijk als de waarde van onze verlossing; onze herinneringen aan den begraven Jesus zijn even talloos, maar heiliger en meer gewijd. Simon van Cyrene komt ons in het vallende duister zijn levensverhaal vertellen, en (ie moedige Veronica treedt ons voorbij met den kostbaren Zweetdoek. Maria, de Moeder van Smarten, ontvangt het doode Lichaam van Haar Zoon, en een hoofdman ziet bewogen uit de verte toe. Sint Jan gaat naar het nieuwe graf, waarin Christus zal worden neergelegd; Maria Magdalena heeft zoon zuiver verdriet om het vreeselyk verscheiden van Haar Meester. Daar beneden ligt de stad; in de huizen broeit nog de angst om de vrees■ kende dingen, die op den middag hebben plaats gehad; ergens doolt Sint Petrus; ergens hangt het lijk van den moordenaar Judas; en er is 'n weg, waar nog groene palmtakken van de boomen gerukt liggen, omdat Christus er een zegetocht gehouden heeft, amper zes dagen geleden, pp den rug van een ezelsveulen. Het beest slaat weer gebonden bij de put, waar de Apostelen het vonden. Toen zij liet dier losknoopten, kwam daar een man, haastig en schreeuwend toeloopen : heidaar, dat is mijn ezelin en dat is mijn veulen; heidaar. dieven; dat komt me op klaarlichten dag mijn dieren stelen; heidaar ! Maar Petrus sprak eenvoudig: de Meester heeft ze noodig. De Meester? Hij, die al wonderen doende en zegenend door het land gaat? Ha, de Messias! Nee, neem dal dier. Of liever: wacht 'n p 005... en de goede Jood haastte zich bedrijvig naar huis; hij rukte een bont en kostbaar geweven kleed van zijn rustbed en keerde terug, en lei het op den rug van hel veulen, en zei: Breng het nu naar den Meester. Petrus bezwoer den man in oprechten eenvoud, dat hy tegen den avond zijn dieren en het bontgeweven kleed terug zou hebben, maar de man weerde af en riep geestdriftig: nee, nee, dat veulen moet de Meester voor zich houden; een dier, dat de Messias bereden heeft, mag ik niet meer het mijne noemen. De Meester moge er nog vele reizen op maken door het land. Ezellje vooruit, — en hij klapte het veulen op den bil, — gedraag je behoorlijk in dienst van den Oppersten Heer en wees niet eigenzinnig, of koppig. Vooruit! De Aposlelen trokken het beest naar den Meester. De man volgde van uit de verte; hy gevoelde zich gelukkig om zijn goede daad, en juichend en geestdriftig heeft hij mede de palmtakken van de boomen gerukt en hosanna geroepen. En Petrus meldde den Heer, dat het veulen van Palm-Paasch door den eigenaar ten geschenke was gegeven. Jesus keek met welgevallen op het dier neer; Hij streek het met de hand langs den nek en zeide tot de Apostelen, die als om strijd de welkome gift roemden: Zoon ezeltje, sprak Jesus, heeft Mij eenmaal met Mijn Moeder Maria naar Egypte gebracht. Vader Jozef leidde het aan den teugel. Na de huldiging evenwel gebood de Meester: Breng het dier naar de put terug. De Apostelen begrepen het niet en de een nog ijveriger dan de ander riep: Maar het hoort aan U; en we kunnen het toch zoo goed gebruiken; en zie toch eens wat een bont en zacht dekkleed; en de man zal zich verongelykt voelen, wanneer Gij zulk een goed cadeau van de hand wijst, en Judas zei: 't is dwaasheid om dat dier terug te breugen; 't is groote dwaasheid. Het ezellje zelf balkte, stond er gelaten met spitse ooren en gebogen kop. Brengt het veulen terug, beval de Meester opnieuw; toen zagen de leerlingen, dat de Heer heelemaal niet verheugd bleek over de hulde- en Iriuuiftocht, die Hem pas in de straten van de stad bereid was. Jesus' oogen keken zóó somber en droevig. Hij sprak: voor onze reizen door Palestina zal Ik hel beest niet meer noodig hebben. De Apostelen trokken het veulen van Palm- Paaseh naar de plaats, waar ze het gevonden hadden. Ze bonden het weer ''ast bij de put en waren heimelijk verheugd, dat ze den man niet zagen, en dat ze niet ervoeren, of hij verontwaardigd of verdrietig werd aangedaan met den terugkeer van het ezeltje. * * * Wanneer de eigenaar zijn weggeschonken lastdier heeft weergevonden, dat weet ik niet. Misschien den volgenden ochtend, misschien ook een dag later. Maar zeker is het, dat het hem verwonderd heeft, dat de Meester het geschenk niet wilde aanvaarden, terwyl Hij het toch zoo goed gebruiken kon by het voortdurend reizen en trekken door Palestina. Ik zal een van Zijn dienaren vragen, heeft hij ongetwijfeld bij zich zelf gezegd, naar den reden, waarom het ezelsveulen terug gestuurd is. M'n beestje, je bent toch niet koppig geweest en halsstarrig, toen de Heer en God je noodig had? Het ezeltje slond met gebogen kop en spitse ooren. Hoe zou het halsstarrig geweest zijn, terwijl het zulke lange ooren had, om Gods stem goed te hooren. Je moet toch naar den Messias terug, beestje, overwoog de man luidop verder, want ik, ik durf je niet meer bereiden, nu je den God van hemel en aarde op den rug hebt gehad, den goeden Meester, en grooten Messias. En hij maakte dus het vaste voornemen, om naar den Heer of een Zijner leerlingen uit te zien, of nederig te vragen, wat er aan mankeerde. Het is evenwel goed te begrijpen, dat hy den Meester of een der leerlingen de eerste dagen niet ontmoette. En toen was het Donderdag, de dag waarop de Heer het Allerheiligst Sacrament des Altaars instelde, en Zijn bitter Lijden aanving met het verraad van Judas. En reeds 's anderendaags stierf Hij aan een kruis op Calvarië. Daar beneden ligt de stad Jeruzalem, en ergens slaat het ezeltje, gebonden by de put, waar de Apostelen het vonden. De verschrikkingen van den dag zijn geluwd, en de man komt verdrietig en troosteloos zijn dier voederen. Ezeltje, fluistert hij ontroerd. De Meesier is dood. De Meester is gekruisigd. Hij heeft alles wat komen moest voorzien, en jou daarom niet in' Zijn dienst genomen. Het veulen balkt; — 'n droef geluid door den somberen avond boven Jerusalem. Wat moet ik nou met je doen, eerwaardig beest. Ik kan je enkel nog maar in liooge eere houden. Het veulen balkt en stampt met een voet op den grond; het lekt de handen van den man, en schuift langs hem heen, en zie: daar bespeurt de man het kruis op den rug van den ezel. Hij ontroert daar danig van, en jammert : Ezeltje, heilig ezeltje, ik durf je niet in mijn bezit houden; ik mag je niet houden. Weet je wat ik doen zal, ik zal, ik zal je- brengen naar de Moeder van den Meester, straks, over een paar dagen, wanneer Haar verdriet wat bedaard is. En op den avond van den tweeden, blijden P-aaschdag, toen is het ezeltje naar Maria, de Moeder Gods gebracht. De eigenaar van het dier klampte den Apostel Petrus aan: ge weet, dat ik den Meester, die gekruist, maar die ook verrezen is, amper een week geleden, mijnen ezel ten geschenke heb gegeven. Maar de Meester wilde mijn ezel niet. Nu echter begrijp ik, waarom Hfl het veulen weigerde. Ik, ik zou het nu Zijn gezegende Moeder willen aanbieden. Zoudt ge mijn voorspreker in dezen willen wezen. Ja, ik weet, antwoordde Sint Petrus met een beetje autoriteit, ik weel alles van dien ezel af. Doch waarom zou de Moeder dat beest aanvaarden, als de Meester ervoor bedankte? De man keek met groote oogen dien wonderen leerling aan. Maar, zei de Apostel, natuurlijk, ik zal het de Moeder voorstellen. De heilige Maria kwam naar den ezel kyken; ze beschouwde het dier met eerbied en zij vertelde r,an al de Apostelen, die Haar omringden: Zoon ezel heeft mij eenmaal met mijn lief Kind Jesus naar Egypte gebracht. Vader Jozef leidde het aan den teugel. Ja, vervolgde zij. ik wil den ezel, die Jesus droeg, o zoo graag hebben. Ze kreeg het dier met het bont geweven dekkleed. * * * Maar het lot van het veulen van Palm-Paasch is hiermede niet uitverteld. Verneem nu nog, waartoe het dier in zn verder bestaan gediend heeft. Weinig jaren later moest, de oorspronkelijke eigenaar van het veulen Palm-Paaseh sterven. Zie, een van de Apostelen, het was de onschuldige Sint Jan, kwam hem bezoeken. Hij kwam gezeten op den Ezel, — ja, ik schrijf den Ezel nu met een hoofletter. En tusschen de handen hield Sint Jan de onwaardeerbaarste Schat der aarde, de Heilige Teerspyze. Toen de man Onzen Lieven Heer in zn hart ontvangen had en 'n poos den God van Witten Donderdag en Paschen gedankt had, toen stak de Ezel zn kop door 'n venster. En de Ezel, het veulen van Palm-Paasch, balkte by dat herkennen. Daarna reed Sint Jan er op weg, --- Even tijd voor.... WEER EEN NIEUWE RUBRIEK? De redactie van de Kerkklok schijnt een soort nieuwe-riibrieken-koorls te hebben. Want nauwelijks is de rubriek over de bioscoop goed en wel aan 't rollen of er hangen alweer geruchten in de lucht over weer wat anders, namelijk over ren sportrubriek. Een sportrubriek-! Ja, dat ontbreekt er nog aan de kerkklok! Ik heb 't al dikwijls gedacht! Wat is immers in den tegenwoordige!! tijd een dag- of weekblad zonder een geweldige sportrubriek! Er moet natuurlijk iels geschreven worden over sociale en politieke toestanden, over revolulie's en oorlogen, over het overlijden van vorstelijke personen enzoovoorts, enzoovoorts. Maar dat zyn tenslotte toch allemaal maar bijzaken en kleinigheden. Hoofdzaak is en blijft nog altijd het sportnieuws! Nu wij zijn in afwachting wal het worden zal. Verder wensch ik aan al mijn lezers, lezers met een blij gezicht en lezers met een grimmig gezicht, een oprecht gemeend: Zalig Paschen! PAULUS. --- Liturgie DE SACRAMENTEN. Wat is een Sacrament? Een Sacrament is een uitwendig leeken, waardoor genade wordt aangeduid en gegeven. Dit uitwendig teeken bestaat bij ieder Sacrament uit de slof en de vorm. De stof is de uitwendige handeling die verricht wordt; de vorm zijn de woorden, die er bü gesproken worden en die de beteekenis van de handeling en van de uitwerkselen van het Sacrament aangeven; deze stof en- vorm behooren bij 't wezen van het Sacrament. De ceremoniën behooren niet tot het wezen der Sacramenten, maar zijn door de Kerk voorgeschreven om aan de toediening van het Sacrament grootere plechtigheid bü te zetten en de beteekenis, het doel en de uitwerking nog duidelijker !e leeren, Er zyn zeven Sacramenten door Christus ingesteld, nl. het Doopsel, het Vormsel, het H. Sacrament des Altaars, de Biecht, het H. Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk. Alle Sacramenten geven de heiligmakende genade of vermeerdering ervan, en elk Sacrament geeft verder nog bizon-" dere genade van bystand, maar om deze te ontvangen moet men ze geldig en waardig ontvangen. Als men een Sacrament onwaardig ontvangt, doet men een doodzonde van heiligschennis. Men onderscheidt: Sacramenten der dooden en Sacramenten der levenden, en Sacramenten die we maar eens en Sacramenten die we meermalen kunnen ontvangen. Sacramenten der dooden zijn de Biecht en het Doopsel. Sacramenten der levenden zijn het Vormsel, het Heilig Sacrament des Altaars, het Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk, De Sacramenten der dooden worden zoo genoemd omdat ze niet in sta.'it van genade ontvangen behoeven te worden. Het Doopsel, het Vormsel en het Priesterschap kunnen we maar eens in 't leven ontvangen, want ze drukken een eeuwig kenteeken in de ziel. We zullen de verschillende Sacramenten achtereenvolgens apart gaan bespreken. GREGORIUS. ---