Kalender der week Liturgische Kalander van het Bisdom FEBRUARI. 4. gondag. Sexagesima (Paars). Tijdeigen. Mis Êxsur.ge zonder Gloria; 2e geb.. li. Andreas Corsini. .r. 2e geb. H. Jozef Leonessa; 3e geb. H, Andreas. S.J. 2e geb. Z. Joannes de Britto. Prefatie H. Drievuldigheid. Vespers van Sexagesima. Z.V. 163. ». Maandag. H. Agatha (Bood). Fr. H.H. Petrus Baptista. enz.; 2e geb. H. Agatha. S.J. H.H. Martelaren van Japan (Bood); 2e geb. H. Agatha. Koermond: geb. voor den Bisschop. 6. Dinsdag. H. Titus (Wit); 2e geb. H, Dorothea; Se voor den Paus. Deus omnium. Breda. H. Amandus Nederl. (Wit); 2e geb. H. Titus; 3e 11. Dorothea; 4e v. d. Paus. Deus omnium. 7. .Woensdag. H. Romualdus (Wit). Pr. Z.Z. Rizzerius, enz. (Wit); 2e geb. 11. Romualdus. S.J. Z.Z. Jaeobus Sales, enz. (Rood); 2e geb. H. Romualdus. 8. Donderdag. H. Joannes de Matha (Wit). 9- Vrijdag. H. Cyrillus van Alexandrië (Wit); 2e geb. H. Apollonia. Credo. 10. Zaterdag. H. Scholastica (Wit). 11. Zondag. Quinquagesima (Paars). Tijdeigen. Mis Ksto mihi, zonder Gloria; 2e geb. en laatste Evang. O. L, Vr. v. Lourdes. 's Bosch: 3e geb. voor den Bisschop, verjaardag zijner keuze. Prefatie H. Drievuldigheid. Vespers van Quinquagesima. Z.V. 164. --- Zondag Sexagesima Les uit den tweeden brief van den H. Apostel l'auïüs aan de Korinthiërs; XI, 19—XII, 9. Broeders! Gaarne verdraagt gij dwazen, daar Sij zelf wijs zijt! Immers verdraagt gij het, als iemand u in slavernij brengt, als iemand u vershndl, als iemand u aangrijpt, als iemand zich tegenover u verhef!, als iemand u in liet gezicht sl_it. Tot mijn schande zeg ik het, dat wij wel zwak geweest zijn onder dit opzicht! Waaróp iemand durft roemen, (in dwaasheid spreek ik) daarop durf ik het ook. Zijn zij llebbreén, ik ook; zijn zij Israëlieten, ik ook; zijn zy'Abrahain's geslacht, ik ook; zijn zij dienaars van Christus (als een dwaas spreek ik) ik ben he! meer; door veel meer arbeid, door gevangenissen overvloediger, door slagen boven male, (foor doodsgevaren menigmaal! Van de Joden heb ik vijf maal de veertig min één ontvangen; drie maal beu ik met roeden gegeeseld; ééns ben ik gesteenigd; driemaal heb ik schipbreuk geleden; een nacht en ecu dag heb ik in de volle zee doorgebracht. Door menigvuldige reizen, door gevaren op rivieren, gevaren van roovers, gevaren van mijn eigen volk, gevaren van ds heidenen, gevaren m de stad, gevaren in de woestijn, gevaren op zee, gevaren onder valsche broeders; door vermoeienis en kommer, door veel nachtwaken, doer honger en dorst, door menigvuldig vasten, door koude en naaktheid. Behalve hetgeen van buiten komt. mijne dagelyische bekommernis, de bezorgdheid voor alle gemeenten. Wie wordt zwak zonder dat ik zwak worde? Wie wordt geërgerd, zonder dat ik brande? Indien er geroemd moet worden dan zal ik op mijn zwakheid roemen. God en de Vader van onzen Heer Jesus Christus, die gezegend is in eeuwigheid, weet dat ik niet lieg. Te Damaskus, bewaakte de stadhouder van den koning Aretus de stad der Damasceners om mij gevangen te nemen en door een venster werd ik in eene mand over den muur neergelaten en ontsnapte aldus aan zyne handen. Indien er geroemd moet worden (het heeft wel geen nut), dan zal ik komen op visioenen en openbaringen des Heeren. Ik ben een mensch in Christus, die, veertien jaren geleden, — óf in het lichaam, ik weet hel niet, óf buiten het lichaam, ik weet htA niet; God weet het; — weggevoerd is geworden tot in den derden hemel; en ik weet dat die mensch — óf in het lichaam óf buiten het. lichaam, ik weet het niet; God weet het; — in het Paradijs is. opgenomen, en dat hij onuitsprekelijke woorden hoorde, die een mensch niet nazeggen kan. Over hem zal ik roemen; over mij zelf zal ik het niet doen, dan alleen in mijn zwakheden. Maar al wilde ik ook roemen, loch was ik geen dwaas, omdat ik de waarheid sprak, maar ik doe het niet, opdat niemand meer van my zal denken dan wal hij **ttu mij ziet of hoort, zelfs niet op grond van buitengewone openbaringen. .n opdat ik hierop niet ijdel zou worden is ""HJ een doorn, in mijn vleesch .gesloken, een -*""_el van Satan, om mij met vuisten te slaan, opdat ik niet hoogmoedig' zou worden. Tot driemaal toe bad ik den Heer. dat hij van mij zou «"•.Saan. Maar Hij heeft mij gezegd: „Mün ge-2*' mijn zwakheden roemen, opdat de kracht **_. Christus in mij mag wonen. En zelfs vereng ik mij om Chris lus' wil over zwakheid en «ttaad, vervolgingen en angsten. Want als ik ïwalt ben, ben ik sterk." --- Evangelie van het zaad van den akker, volgend Lucas, hfdst. 8, vers 4—15. l»*j _en tijd, toen een talrijke schare venga._a. «-a= wijl men van stad bij stad naar Jesus stroomde, sprak Hy in gelijkenis : De zaaier ging uit om zijn zaad te zaaien. En bij zyn zaaien viel een gedeelte langs den weg en werd vertreden en de vogels des hemels pikten het op. En een ander deel viel op de rots en, nauw ontkiemd, verdorde het bij gebrek aan vocht. En een ander deel viel te midden der doornen en de doornen schoten mede op en verstikten het. En een ander deel viel in goede aarde, en opgegroeid bracht het honderdvoudige vrucht voort. Na deze woorden riep Hij uit: Wie ooren heeft om te hooren, hoore. Maar Zijne leerlingen vroegen Hem: wat deze gelijkenis beteekende. Hy nu zeide : U is het gegeven, de geheimen le kennen van het koninkrijk Gods, maar aan de overigen in gelijkenissen, opdat ze ziende niet zien en hoorende niet begrijpen. De zin echter der gelijkenis is deze. Het zaad is het woord Gods. Die langs den weg: dat zijn zij, die luisteren en daarna komt de duivel en neemt het woord uit hun hart weg, opdat ze niet gelooven en zalig worden. Doch die op de rots: dat zijn zij, die het woord, wanneer ze hel hooren, met vreugde aannemen en dezen hebben geen wortel; doch voor een tijd gelooven en ten tijde der beproeving afvallig worden. Dan wat onder dc doornen valt: dat zijn zij, die hooren en door zorgen en rijkdom en genoegens des levens onderweg verstikt worden en geen vrucht doen rijpen. Maar wat in de goede aarde valt: dat zyn alwic met een goed en rechtschapen hart het woord hooren en bewaren en vrucht dragen in volharding. --- De macht van kloek geloofsbelijden. Een treffende gebeurtenis van een der slagvelden uit den grooten wereldoorlog verhaalde ons dezer dagen een Fransche Pater: Het verhaal mag zeker 'n plaatsje in onzen „Klok" hebben, wijl het in zijn eenvoud even stichtend als ontroerend is, Met vreeselijke razernij had dien dag de bloedige strijd in en om de Fransche loopgraven gewoed. Honderden gesneuvelden, honderden gewonden. . . . De vallende avond als een koele verademing, streek in droeven rouw over de gruwelen van den broedermoord .... Op een verlaten plekje ligt een arme lersche soldaat, vreeselijk verminkt, worstelend met den dood, hier ver van zijn groene Erin, dat hij nooit meer zal wederzien. Een protestansch Engelsch dominé merkt den zieltogenden op bij zijn rondgang, nadert knielt bij hem neer en vraagt deelnemend: — Arme vriend, hoe kan ik je helpen? Willen we eens samen bidden? Helpen! zucht de gewonde. O, zoek mij dan een priester ik-ben Katholiek! — Ga haast u .... Voi medelijden gaat de dominé op zoek, loopt van afdeeling tot afdeeling, van post tot post — Helaas, geen enkei katholiek priester is op het oogenblik te vinden. De aalmoezeniers worden na dit bloedig treffen overal in beslag genomen. Ontmoedigd keert hij bij den stervende terug -— Goede jongen, zegt hij, ik kan geen priester voor je vinden. Maar als ge wilt, zal ik met je bidden, o gaarne. — Een priester! Ach ik bid u, ga nogeens op zoek. Mijn God zal zich ontfermen. Weer doolt de dominé rond, gehaast, bezorgd. En eindelijk daar vindt hij op zijn gevraag een Fransch soldaat, moe en uitgeput van den strijd klaar ' t is een priester, een soldaatpriester! Ijlings begeven beiden zich naar den stervende. Hier is een priester! roept de dominé, blij dat hij den armen zieltogende dit groot geluk bezorgen kan. Dadelijk knielt de Fransche soldaat-priester biddend en zegenend bij den ler neder en vraagt of hij biechten wil. Helaas, nieuwe teleurstelling! De stervende ler verstaat geen Fransch, de Fransche priester geen lersch. Maar blijmoedig wijst de gewonde op den dominé die beide talen kent en belijdt dezen zijn zonden met verzoek zijn biecht woordgetrouw aan den Franschen priester te vertalen met de verzekering van zijn oprecht berouw. En als zoo geschiedt is, spreekt de Fransche de H. Absolutiewoorden, reikt den stervende het H. Lichaam des Heeren en eenige oogenbhkken later geeft de goede lersche jongen zijn nu gereinigde ziel aan God weder Terwijl de priester nog in stilte bidt bij den ontslapene, die nu zoo kalm daar nederligt legt de dominé, die dit alles in eerbiedige bewondering heeft gadegeslagen, de hand op zijn schouder en zegt diep aangedaan: -Priester van Rome, luister. Deze kloeke geloofsbelijdenis, dit onwankelbaar vertrouwen in de vergevingsmacht der priesters hebben mij tot in de ziel ontroerd. Dat kan alleen een geloof hetwelk het eenige ware moet zijn. Ik ook wil katholiek worden, plechtig beloof ik het bij het lijk van dezen kloeken belijder. De dominé heeft woord gehouden. Na den oorlog naar Rome gegaan, werd hij na volbrachte studie, gewijd en is nu een voorbeeldig katholiek geestelijke. Lieve lezer, wat deze arme lersche soldaat kon, dat kan en moet ieder waar Katholiek, n.1., door in alle omstandigheden zijn heilig en alleenzaligmakend geloof kloek en manmoedig te belijden, anderen het leeren kennen' als het ééne, ware en Goddelijke. Moeilijk? Och neen, enkel maar durf en Christenmoed. h. --- FILMNIEUWS In de Maasbode van Maandag jl. lazen wij een artikel met het bovenschrift ~Het bioscoopgevaar in het verre Oosten".iWe zullen den inhoud daarvan in 't kort weergeven. De bioscoop, zoo _ssen wij, is in 't verre Oosten niet slechts een kwaad maar een werkelijk gevaar, iets waf door de regeeringen blijkbaar nog niet voldoende ernstig wordt ingezien. De bioscoop ondermijnt Op betreurenswaardige wijze hel respect voor den westerling en daarmede toch goeddeels het succes van zijn kiiHureel werk. Zoolang namelijk de bioscoop hun niei óp ruime wijze de leelijkste kanten van het leven der blanken had doen inzien,-.ad het meerendeel der inboorlingen geen flauw begrip van de diepte, waartoe de onzedelijkheid sommige deelen van de Westersche samenleving had doen dalen. Voor de meeste 'kleurlingen was hef leven in de kringen van misdaad en ondeugd volkomen onbekend. tótdal de Amerikaansche film hun dil onthulde. Eenvoudige Maleiers en Javanen, zelfs Hindoes en Chineezen zijn gaan meenen, dat misdrijf en liederlykhèid in het SVesten algemeen verspreid zijn. Liefdes-scènes, welke naar hun opvattingen (en ook naar de opvattingen van een principieel katholiek! Haddo) zeer indecent zijn. geven hun het idee, dal hel met de moraliteit van den blanke en vooral van de blanke vrouw, allertreurigst gesteld is. Men luister*! maar eens naar de opmerkingen van jonge koelies (en ook van alle prineipieele katholieken! Haddo) wanneer zy op hel witte doek de erotische vertooning zien van langdurig kussen. Ziedaar het ellendige werk van de bioscoop in Aziè en in enkele deelen van Afrika. Zoo wordt de inboorling gedemoraliseerd. Leden van het blanke ras! En tenminste katholieke leden van het blanke ras! Is dat niet teekenend.? Katholieke jongeren, moeten wy' niet een krachtige protestactie gaan Voeren legen dat immoreele of minstens laag-mondaine filmgedoe van onzen tyd! Moeten wij hel. nog langer lijdelijk aanzien dat de minder beschaafde Oosterlingen de Westersche cultuur met alle recht kunnen minachten om haar bioscoop'? HADDO --- Zondagsgedachte BEGRIJPEN EN DOEN. In ieder van ons heeft '| Kei'slfeest een eigen karakter gehad. Anders was dil feest van weldoende menschelijkhèid voor den rustigen denker, anders voor den durvenden. onrustigen werker. Anders klonk in elk oor de slem van 'I Kind in de kribbe, ieder Beeft 'I gehoord, aangepast en afgestemd op eigen vermogen. Daarom is 'I resultaat van dil zelfde Kerstfeest anders voor ieder persoon. Vandaag wil ik u s-ertellen van een, die Jesus' blijde boodschap hoorde, ze niel meer vergeten kon en wiens zoekende en tastende liefde een arbeidsveld vond rijk aan rijpe vruchten. Dan moet ik ook iets zeggen over zijn pijn. als weg en middel, noodzakelijk bij ieder ideaal. en zeker onvermijdbaar in 't navolgen van een Meester, die gezegd heeft: „Wie .Mijn1 leerling wü zijn, hij neme zijn kruis op en volge Mij na." Een jong priester, een missionaris die vertrekt Zijn droge, schroeiende oogen staren naai- onbekende, wuivende zakdoeken. Onder de op de kade dringende menschen zoekt bij tevergeefs moeder en vader. Hun liefde, voelt hij in zijn lichaam bonzen, als het bloed in zijn slapen. Vreemd staat hij te midden der uithuilende menschen. Zijn tanden bijlen in zijn onderlip en zijn kin trekt zenuwachtig. liet vasteland schuift kleiner wordend achteruit, hij wil het niet loslaten. Oude menschen droomen zich graag terug in 't voorbije leven; alles krijgt nieuwe kleuren, de pijn verdoezelt zich, het geluk dringt vooruit. Zoo ziet ook hij nu 'I leven, wat voorbij is- ii ziet hel heelemaal met die helderheid, waarmee wij de dingen in ernstige oogcnblikken overzien. Zijn studiejaren, zijn vacantie's thuis, de laatste groole blijheid, zijn Priesterwijding, ziet hy voor zich. Maar wat voorbij is, zakt langzaam weg, hel ontglipt hem als 't water, dat wegstroom, uit twee kleine kinderhandjes. Een tijd lang slaat hij zoo droomend te staren, dan rukt hij zich los en kijkt vooruit de volle zee in. Daar vooruit, ginds waar lucht en walcr elkaar raken, ligt zijn nieuwe leven, daar wachten hongerende zielen. Onder zijn shulie's, opkijkend uit zijn boeken. had hij zich zijn nieuwe werkkring honderden keeren voorgcl'antaseed. Hij had zich zien rondgaan, 't heldere doopwater uitgietend op de zwarte negerhoofdjes. aan zwakken had hij het Brood der sterken gegeven. Maar hier op de boot, tusschen al het nieuwe en ongewone, lijkt hem de toekomst ver en onbekend, vlak als de wijde, openliggende zee. Hij voelt de menschelyke pijn van zijn „thuis" vertonen te hebben. Een maand lang zal hij hier moeien leven, in een hut waar alles véél le keurig en ordelijk is, alsof er niemand ooit gewoond heeft, in een hut met genummerde deur. stoelen zonder karakter en een raampje, dat uitziet op een doode zee. En dan verlangt hij toch maar gauw bij zijn heidenen te zijn. voor wie hij dagelijks bidt het gebed van den Advent: ..Borate eoeli desuper et nubes pluant instum". Dauwt, hemelen, dauwt, en gij wolken, regent den Rechtvaardige". Ja, Gods genade zullen ze wel noodig hebben en komen moet het Licht, dat duisternis en heidendom wegslraalt en dat Licht moet komen door hem. Zooals elk gezond leven wil en moet uitgroeien, meedcelen van eigen vruchtbare kracht, zoo wil by den jongen missionaris eigen volheid zich uitstorten, de overwogen kennis en verlangens willen daden worden. De blijde boodschap, die toch voor allen is, zal hij gaan meedcelen aan hen, die nog geen deel konden hebben aan die blijheid. Hier vinden wij de vrucht van 't diep doorgedacht hebben op 't wondere mysterie der Menschwording. Want met 't verlangen naar 't werk voor de zielen, ziet men ook 't middel voor deze taak. Volgens St. Paulus woord moeten wy in ons vleesch aanvullen, hetgeen aan 't Jijden van Christus oi.brcekl, opdat daardoor Jesus geboorte in de harten der menschen tot stand zou komen. Deze plichten, beide, begrepen hebhen vormt den missionaris. Door eigen lijden en pijn de zielen van de broeders te brengen tot 't stille, zalige geluk in God, dat is de dappere daad van een groote ziel, dat is de durf om bloedverwantschap en geestesgemeensohap le breken, opdat door het sterven van 't eigen ik Christus in anderen moge ge-, boren worden. Hij zelf zal zijn 't zaad. dat eigeil leven en vruchtbaarheid offerend doet opschieten, de volle aar met honderdvoudige vrucht, de toorts, die wegterend door zijn lichtende vlam, door de duisternis den weg wijst naar de kribbe. Maar niet alleen in verlangens, liefde en offer mag onze missionaris den Meester in zich uitdrukken, hij zal hem ook volgen in zijn werkmethode. In zijn wonderbare goedheid past de Schepper zich altijd wonderlijk aan bij onze bekrompen opvafttihgen en ons traag begrijpen. Langs de nat uur brengt God ons tot de bovennatuur. Zoo vond Jesus in de lichamelijke genezingen middel en weg tot het zuiveren der zielen. Zijn werk is een volkomen verlossingswerk, bestemd voor den géheelen mensch, voor lichaam en ziel. Wanneer wij zouden meenen. dal de melaaische — van wiens reiniging we in het Evangelie hoorden — alleen lichamelijk genas, dan zijn we. geloof ik. toch minstens onvolledig. Ook al hooren we niet, als bij andere genezingen, duidelijk uitgesproken: „Myn zoon, uw zonden worden n vergeven", toch mogen we wel aannemen, dal Jesus geen zieken genas zonder ook hun zielen te zuiveren. /oo gaat ook de weg van den missionaris. Hij zal het vertrouwen van de wantrouwende, schuwe heidenen trachten te winnen dooi- voor hen een dokier, apotheker en verpleger le zijn en voor hun kinderen een onderwijzer. Voor de kleintjes zal hij zijn een kindervriend, zooals Jesus het geweest is voor Joodsche jongens en meisjes en zoo zal 't hart der ouders gewonnen worden. Dan gebeurt hel ook wel eens, dat de Heer zijn eenzame, vermoeide werkers beloont en hun zielen zendt van zoon groot geloof en vertrouwen, dat ze de lofspraak op den honderdman ook verdienen: ..Zoo grool een geloof heb ik in Israël niet gevonden", 't Is inderdaad waar. dat we onder pas-bekeerde heidenen zielen vinden zóó. gaaf en veelzijdig ontwikkeld, als we in de gecultiveerde, beschaafde landen zelden aantreffen, want daar vinden wc nog een eenvoud, die in onzen gecompliceerden technischen tijd niet meer gevonden wordt. --- De kleine held Peter was hel kind van arme ouders Zijn vader was houthakker en zijn moeder waschvrouw. Peter zelf zwierf den heelen dag door de groezelige stralen van de armenwijk dei- hoofdstad G. Op zekeren dag liep Peter verder dan anders en kwam in de stad. Wat was he! daar een drukte! Verdoofd door 't ongewoon rumoer bleef de kleine staan en drukte zich schuw in den hoek van een groot huis. Met wijd-open. ver- Ij. lasde oogen k-eek hij naar het drukke verkeer! Toen liep hij echter weer verder en verder, tol hij tenslotte voor een hoog huis stilstond. Hel was een oude kerk, maar de kleine wist niets van kerk of godsdienst, want zijn ouders geloofden niets meer. Daar Peter moe was, trad hij binnen en toen het daar binnen zoo stil was en hij het licht der godslamp zag, overviel hem een eigenaardige huivering. Hij liep ijlings naar een donkeren hoek en bleef daar doodstil zitten. Was het de intense rust of dc oververmoeidheid, in elk geval, Peter sliep in. Toen hij wakker werd, was hei pikdonker rond hem en hij zag niets dan het licht der godslamp, dat onrustig flikkerde en spookachtige schaduwen op de muren wierp. De kleine bleef heel rustig, toen hij plotseling een zonderling gcruiseh hoorde. Het klonk als een zachte fluistering in de fluweelen stilte. Het zonderlinge iets kwam nu dichterbij zijn schuilhoek en nu kon hij duidelijk stemmen onderscheiden: „Jacob wees voorzichtig dat men ons niet snapt, anders is het. met. ons gedaan." „Wees maar niet bang", zei een andere stem, „maar haast je. Ik weet waar de sleutel van het tabernakel is." Peter werd beurtelings warm en koud. Wat ging hier gebeuren? En die zware stem was die niet van zijn vader? Wat voerde hij hier in 't schild mei dien anderen man? Stelen? En hier? De knaap wist niet w-at hem overkwam. Hij had slechts één gedachte: hier ging iets kwaads gebeuren en dat moest verhinderd worden. En het kind. dal nooit iets van God gehoord had, sprong uit zijn schuilhoek le voorschijn en riep luide om hulp. Dan snelde hij naar het altaar en ging er voor staan om het Allerheiligste te verdedigen een kind, dal nooit iets van dit heilig Sacrament gehoord had! Dit alles was zoo snel gebeurd, dat. de mannen niets hadden kunnen doen. Nu echter hielden zij hun lantarens omhoog en belichtten juist het gelaat van Peter. Een wilde vloek stiet de vader uit en snelde op den knaap loc om hem uit den w-eg te ruimen. Maar Peter ontweek snel den slag en bleef om hulp roepen. Toen knalde een schot en Peter stortte getroffen met een smaiikreet op den grond. Hij hoorde nog hoe snelle schreden naderden en verloor toen het bewustzijn. Toen hij weder ontwaakte, lag hij in een mooi wit bedje. De kamer was groot en gezellig en naast hem stond een lamp, die een zaehl licht verspreidde. Opeens draaide de groote vleugeldeur open en een zuster kwam binnen gevolgd door den dokter. Beiden zagen er lief en goed uit en Peter zou zich in den hemel gewaand hebben, als hij niet zoon ontzettende pijn had. Goedig boog cle zuster zich over het kind heen en streelde het over het heete voorhoofd. De dokter gaf hem toen een medicijn, waarna de kleine patiënt weer insliep. Den volgenden dag hoorde Peter het volgende: Na het schot waren politieagenten de kerk binnengedrongen en hadden nog juist de beide misdadigers kunnen grypen. Het was werkelijk Peterkens vader geweest. Zijn kameraad was een berucht dagdief, die al meermalen kennis had gemaakt tnel de gevangenis. Beiden hadden het plan gesmeed, de kerkblokken en 't tabernakel in de kerk te leegen, maar waren door de dappere lusschenkomst van den kleine verhinderd. Den kleinen held zelf had men naar het dichstbijzijnde katholiek ziekenhuis gebracht. Hij was heel ziek en de dokter vreesde voor zijn leven. De knaap kreeg echter tijdens zijn ziekte de zonderlingste gedachten en de goede zuster werd niet moede zijn talloozc vragen te beantwoorden. Er kwam ook een priester, daar men iederen dag meer zag. dat Peter niet gezond meer zou worden en het dus niet te vroeg was het kind in de geheimen van onzen godsdienst le onderrichten. Toen nu de kleine ook voorbereid werd om de H. Communie te ontvangen, waren geen smarten hem te zwaar, ofschoon hij toch vreeselijk te lijden had. Plotseling werd de toestand van het kind zóu ernstig', dat de dokter hem nog maar enkele uren meer le leven gaf. Vlug werd een priester ontboden en deze bereidde Peler voor op het heiligste moment van zijn leven En toen luidde een klokje en de Heiland deed zijn intrede in het verlangend hartje van den kleinen marielaar; want een martelaar van liefde was ons Pe-erke, al had hij zijn heldendaad ook onbewust verricht. Nu was iedere wensch van het kind vervuld en kalm lag het in zijn kussen. Daar ging de deur open en een vrouw trad binnen met een bange uitdrukking op het gezicht. Zij snelde naar het bedje en haar oogen w-aren vol tranen. „Moeder!" riep de kleine, „ik ben nu zoo gelukkig. Gelooft gy ook aan den Heiland?" De vrouw wierp zich weenend voor het bedje en snikte hartverscheurend. De dokter kwam nader en fluisterde haar iets in 't oor. Peter was intusschen weer in de kuil van zn kussen gezonken en zy'n adem ging snel en onregelmatig. Nader en nader kwam de d00d...... ditmaal echter niet als een bang spook maar als een goede vriend. En liefdevol nam hij den kleine in zijn armen en droeg hem heen naar de plaats waar geen smarten meer zijn allen in diepe droefheid achterlatend. Peters moeder leerde haar smart in kalme berusting dragen, troost vindend in den heiligen godsdienst, waarin Peterke zoo rustig gestorven was. --- Even tijd voor.... DE EEUWIGE LUCIFER. Eindelijk is hij verschenen, de lang verwachte geheimzinnige lucifer, die zich blijkens zijn naam met de knagende kracht van den tand des tijds zou durven meten. De eeuwige lucifer. Dat was 't, waaraan de moderne wereld nog behoefte had: de eeuwige lichtdrager in den donkeren crisis-nacht! Daar .ouden alle, zelfs de meest volmaakte, sigarenaanstekers, om van de ouderwetsche gewone lucifers maar niet eens te spreken, het tegen af moeten leggen. Intusschen hebben wy de gelegenheid gehad den eeuwigen lucifer van nabij te zien en van nabij te ruiken. En — om alle overdreven enthousiasme maar aanstonds de hersenpan in te slaan, we moeten bekennen lezer, het is voor ons een droevige teleurstelling geworden. Een teleurstelling zoowel voor ons verstand, als voor ons oog en voor ons reukorgaan. Wat we van den eeuwigen lucifer met reden mochten verwachten, namelijk een eeuwig schijnend licht, dat mist hij ten eenen male en wat wij er toch allerminst van hoefden te verwachten, te welen een alleronaangenaamsten eeuwigen stank, dat bezit hij in overvloedige mate. Jammer! Maai- 't is zoo! We welen niet in hoeverre de moderne wetenschap de eeuwigheid van dezen eeuwigen lucifer nog zal verlengen, maar feit is. dat we tol nog toe geen ander resultaat van hem kunnen boeken dan een finale mislukking. Als deze eeuwige lucifer in zwang komt, dan zal binnen afzienbaren tijd de geheele atmosfeer om onze moeder aarde verpest zijn, terwijl de duisternissen van onzen tijd nog aanmerkelijk donkerder zullen worden. En wij houden voorloopig nog maar vast aan de oude, traditioneele leer van den bijbel, dat de eenige Eeuwige Lucifer die er ooit bestaan heeft al voor het begin van de menschengeschiedenis door den Aartsengel Michaël in de liel is gestort. PAULUS. --- Allerlei Twee mannen, die ieder de heele wereld hadden bereisd, ontmoetten elkaar en natuurlijk spraken ze over al wat ze zooal gezien hadden. — „Ik heb 't nergens zóó mistig gevonden al» iv Londen," merkte de een op. — „O, ik ben nog op een plaats geweest, waar 't véél mistiger w-as." — „Waar was dat dan?" — ..Dat weet ik niet. Ik zei immers, dat 't zoo geweldig mistte! Ge kondt geen hand vóór uw oogen zien, en daarom weet ik niet waar 't was!" * * * Ze hadden samen zeer overvloedig gedineerd. en na afloop van het feestmaal toonde de gastheer zyn vriend zn schilderijenverzameling. — „Wat zegt ge van dit landschap?" — „Prachtig, bewonderenswaardig ! Zoo natuurlijk als ik die boomen heen en weer zie wuiven, zag ik het nog op geen schilderstuk." — ..Ben je vanavond alleen?" — „Ja, mijn vrouw is ~'n oogenblik" naar de buren." * # * Barbier. — „Ge zegt, dat ge al eens meer hier zijt geweest? Ik herken uw gezicht toch niet!*- Slachtoffer. — ..Waarschijnlijk niet! Het is weer heelemaal genezen!" * * * — Ik hoor, dat je tegen bekenden van ons hebt gezegd, dat ik zoo oud w-as, dat ik je moeder wel kon zijn. — Belachelijkl Ik heb alleen maar gezegd, dat ik zoo jong ben. dat ik je dochter wel zy» I konl ---