ROMEINEIN. Willem en zy'n zusje Trijntje, Spelen hier zoowaar Romeintje, Wim is Romulus de held, Op zy'n zuster zeer gesteld. Met een opgeheven hand-. Voor 't vertrek naar 't verre land, Neemt het afscheid van het kind, Dat hij toch zoozeer bemind! „Zusterlief, zoo spreekt bij zacht, Denk er om dat ik verwacht, Dat ge altyd neemt in acht, De eer van ons doorlucht geslacht! Zuster Ada knikt verheugd, Ja, zij kent slechts groote deugd! Lieve broeder weest gerust, 'k Ben mij van mijn plicht bewustl" --- SCHUILNAMENCLUB. Vergeet-me-nietje, Rumpen. Welkom in onze „schuilnamen-tuin", vergeetme-nietje; 'k hoop dat je je er heel gauw zult thuis voelen en er kleurig en fleurig zult leven en bloeien. Dat je ook pa's en ma's vergeet-menietje bent, kan ik me best begrijpen; zorg dal je 't blijft; een bloemige vreugde in 't offerende leven van je ouders. Dat heb je aan geen doovemans-ooren gezegd, dat je me in 'n flinke brief zult schrijven, hoe je je vacantie hebt doorgebracht; ik reken er héél vast op. Als je me geregeld schrijft, blyf je ook voor my echt 'n vergeet-me-nietje. Van verre 'n hand en 'n hartelijke groet! --- Rolfs Avonturen (Vervolg). Zn Uiterlijke kalmte verborg volkomen zn . innerlijke onrust, maar X toen hy op zyn verzoek f|. bij den rentmeester was 'yè toegelaten, verliet zn «ekerheid hem plotseling en in zn beklemmen- Cll IIJ £, 11 UUlMCiiiiin.iide verlegenheid kon hij 't doel van zn komst niet dadelijk zeggen. Veel ty'd werd hem trouwens niet gelaten, want de driftige dikzak begon aï dadelijk met het „te-goed" uit te betalen en Rolf had al 'n paar gezonde oorvegen beet, voor hu zn bede om vergeving kon uitstamelen. Maar zelfs zijn eerly'ke boetestemming kon den rentmeester nog niet direct overtuigen van den goeden wil van den rakker en heel zn gerechtvaardigden twijfel lei hij in de barsche woorden, waarmee hij den jongen naar huis «tuurde: . ~..., „Laat door je gedrag zien, dat je je beteren wilt, dan zal 'ik je gelooven. Maar zoolang je 't niet door daden bewezen hebt, bliji uit m n handen, rakker!" Als de wind verdween Rolï, maar toen hy n pnar honderd meter van 't kasteel verwijderd was, stak hy met 'n tevreden gebaar zn handen !n zn zakken en floot een vroolijk deutjl „omdat dat lastig gevalletje achter den rug was", *ei bij zich zelf; tn werkelijkheid, omdat 'n innerlijke voldoening zn eersie daad van dezen dag loonde en hij zn schuld zeker voor een «fcd -:iie, wUt uitgeboet. --- HOOFDSTUK IL. Op sluippatrouille. Kwade voornemens. De voetbalwedstrijd. De ruime, aan alle zijden door hooge kastanjelaren omringde speelplaats, leek een reuzige krater vol geluid, waaruit een stroom van hooge, heldere knapenstemmen opborrelde en zich in brecde golven uitstortte over het morgenrustige dorp. Als een licht-dartel lied klaterde het over de zon-besproeide roode daken, een lied van zorgelooze vreugde en groeiende kracht en frissche gezondheid. Frissche knapenblijheid zong zich uit in de langgrekte en korte uitroepen, in driftige opwekking en jubejende goedkeuring, och, in heel den klankenovervloed van die honderden ongetemde stemmetjes. En door dat verwarde orkest van het spel rinkelde als zilver schelgeluid de parelende lach uit die frissche, roode knapenmonden en .an wie te zien vermocht, met gulle, klare oogen, schonk die spelende en stoeiende en ravottende en vechtende jeugd het heerlijke gezicht van bloeiende, bloemige gezondheid, gekroond door de onschatbare vreugde der zorgeloosheid. Als de zwart-glimmende torretjes op 't blinkende water, zoo kriskrasten door elkaar die lenige lijfjes; levende, heen en weer schietende stralen van kleur in dat reuzig bouquet der veelvervige kleeren. En onder die bloeiende lichaamsgezondheid leefden in bijna al die heerÏyk-Hollandsche knapen de gezonde, ongerepte zieltjes hun blanke, warme en eerlijke jeugdleven. Nog een kwartier ongeveer scheidde de schooljeugd van 't aanvangsuur der klassen, — de schoolmis riep de knapen al om acht uur ter kerke, zoodat 'n flinke tijd voor 't spel overbleef —, toen Rolf en Paul ongewoon bedaard 't speelplein kwamen opstappen. Alsof 'n onzichtbaar bevel oversprong van oor tot oor, zoo verstilde merkbaar 't speirumoer der hoogcreklassers en in 'n oogenblik omringden 'n dertigtal jongens de beide vriendjes. Behalve Paul en Stan, die beide den vorigen dag 'n meer of minder belangrijk rol in het „ruïne-blijspel" hadden gespeeld, waren nu ook de twee andere onaf— cheidelijken present: Nico vnn Holten en Harric Heilen. De eerste was van Rolfs grootte: frissche, blozende knaap met noot-bruine kijkers en 'n open, eerlijk gezicht; de andere was ongeveer van Pauls postuur, kort ineengedrongen, maar opvallend breed en krachtig gebouwd en viel wel het meest op door zn donkeren krullebol en zn koolzwarte schitteroogen. „Is 't waar, Rolf, dat je gisteravond uit den „ouden Brakkenstein bent geklommen en 't er levend afgebracht hebt?" — zette 'n stevige zcsde-klasser het kruisvuur van vragen in. „Steek je vinger maar eens tusschen m'n tanden, dan zul ie mp'-V0,,, tiat ft nog iang geen geest ben!" lachte Rolf. „Ja maar, ben je werkelijk van boven uit den toren naar beneden geklauterd?" herhaalde dezelfde knaap ongeduldig 't eerste deel van zn vraag. „'t Scheelt tenminste niet veel," stemde Rolf toe. „alleen de laatste vul of zes nieters heb ik 't vallende gedaan, om dat m'n tijd hard noodig had." --- JONGE KRUISVAARDERS Aandachtige lezeresjes en lezertjes zullen zich nog wel herinneren uit een der eerste niimders van hun eigen krantje, hoe daar de redacteur hun heeft verteld over de indeeling van het blaadje, wat de verschillende rubrieken o.a. te lezen geven. Zie daarvoor maar eens speciaal de krant van Zaterdag 20 Juli, dan zal 'e je wel duidelijk zijn, waarom ik mijn filmtoestel weer klaar heb gezet en scherp ingesteld voor de aanstaande groote demonstratie van onze katholieke jeugd in heel Nederland. Ja, mijn trouwe lezertjes, als er van die groote dagen op handen zijn in ons heerlijk Katholiek leven, dan maak ik me gereed voor m'n levensfilifipjes, dan trek ik er op uit, om jullie van dat machtig gebeuren rondom ons te laten genieten, in gedachten mee te laten vieren die „hooge" dagen. Denkt maar eens aan de voorbije dagen der Heerlensche Missieweek. En zoo zal 't gaan 't geheele jaar, beste jongens en meisjes! Trouw zit jullie redactie op haar uitkijkpost en het Heerlensche zendstation vangt scherp alle groote, blije klanken op uit ons mooie Katholieke leger en brengt die over in jullie kamer, in jullie eigen huis. Maar weest dan ook dappere luistervinkjes, leeft dan ook mede met alles wat men jullie overscint! Nu ga ik aan den vooravond, dat Katholiek jong-Nederland optrekt ter demonstratie, een en | ander vertellen van dit groote gebeuren. Wat de beteekenis is dezer geweldige manifestatie op 1 September van die duizenden en nog eens duizenden beginselvaste, kranige Roomsche jongens? Dit ééne, dit groote, mijn beste vriendjes: de openlijke erkenning van Chrtets' Koningschap. Voor dit heerlijk ideaal zullen zij optrekken de 50.000; met wapperende banieren, vaandels en vlaggen /uilen zij gaan langs de straten van den Haag en Utrecht, van Hengelo en Eindhoven, van Maastricht en Breda, van Bergen op Zoom en Hulst, zingend en uitjubelend onder het schetteren van veel muziek wat er leeft in hun jonge, begeesterende harten. En dat zullen zij doen, zoo schrijft een bekend priester: „niet in een stramme afgemetenheid van een sardc-regiment, doch met het licht-veerkrachtige van het jonge berg-volk. De jonge christenrieten zullen zich uitspreken over wat die zielen in haar diepte beweegt en beheerscht. Christus als Koning willen dienen, dat koningschap erkennen door eenvoudige persoonlijke dienstbaarheid aan Hein en daarvan openlijk getuigen met het enthousiasme der jeugd, met de opvlammende kracht van den jongen man, dat moet uitspetteren dien dag uit hunne jonge zielen als het vuur in de smidse onder het hameren van den meester". Begrijpt ge 't nu een weinig, kleine lezers, wat jullie vriendjes in Noord en Zuid, Oost en West op Zondag 1 September gaan doen? Voelt ge in uw jongenszielen niet een prikkel mee op Jui tstnk by den dadendurf der benijde leiders en dat besef van zijn achterstand in ieder opzicht wondde hem in zn eigenwaarde. Hij zou zoo gaarne zn ergsten tegenstander, Rolf, de kracht van zn vuisten laten voelen — 't moet eerlijkheidshalve gezegd, dat hij voor den een decimeter kleineren dokerszoon werkelijk geen aiigst koesterde —, maar de voorzichtigheid gebood hem, een gunstiger gelegenheid tot wraakneming af te wachten en daarom vergenoegde hij zich met de nijdige dreiaing: „Wacht maar, groothans: vandaag of morgen is 't mijn beurt en onze afrekening zal je niet meevallen!" „Dat zei onze goeie vriend, de rentmeester, gisteravond ook al, maar 't is nog al losgeloopen," lachte Rolf, zich meer tot zn vriendjes, dan tot zn beleediger wendend. „We willen hopen, dat 't met de rekening van dien daar ook loslooot. Wat denken jullie van een fijn vangspelletje?" „ „, . , Maar „Vertellen, Rolf, eerst vertellen!' eischten de nieuwsgierige makkertjes en hielden, ondanks Rolfs bescheiden tegenstribbelen, vast aan die rechtmatige vordering op hun hechte kameraadschap. Met het korte relaas van de hoofdfiguur werd geen genoegen genomen en eerst, toen de lange Stan Rolfs heldendaad in geuren en kleuren had verteld, toonden de gretige luisteraars zich tevreden en uitten hun bewondering voor den geliefden leider in luide toejuichtingen. Rolfs aangeboren bescheidenheid — een deugd, die hem, naast de vele goede eigenschappen, waarover hij beschikte, mede de liefde en aanhankelijkheid zy'ner makkertjes had helpen veroveren — wist al gauw door 'n herhaling van zn voorstel om een vangspel te doen, de algemeene aandacht van zich af te leiden en spoedig had de speelplaats haar levendig aanzien herkregen. Alleen Geert, met 'n tiental trawanten, hokte mokkend in 'n verwijderden hoek van 't ruime plein en die afzonderling deed Paul na 't beginsignaal, dat de jeugd in ordelijke rijen riep, waarschuwen. „Hou ze in de gaten Rolf; die zijn iets kwaads van zin!" „Laat ze toch haspelen; blaffende honden bijten niet", negeerde Rolf zorgeloos de goedbedoelde vermaning. „Ja, maar jong, ze blaffen nou niet, ze broeien wat verkeerds uit, dat is 't juist!" waarschuwde 't bezorgde vriendje met meer aandrang. „Deksel, Paultje, dan moeten ze de kermis op, daar is geld voor hen te verdienen: broeiende honden zijn beslist heel zeldzaam!" lachte Rolf de bezorgdheid van zn makkertje in 'n gulle grap weg en Paul, aangestoken door die „onsterfelijke" opgeruimdheid van zijn liefste vriendje, stemde hartelijk met die luidruchtige pret in, hetgeen beiden een tammen uitbrander van het hoofd der school bezorgde. Deze dag en een zestal volgende verliepen in de nimmer neerdrukende regelmaat van spel en re nimmer neerdrukkende regelmaat van spel en werk, ieder brengend zn eigen vreugden, zn zeldzame jongensverdrietjes. De gewone knapenspelen waren verdrongen door de ernstige voorbereiding lot den grooten dag: den jaarlijkschen voetbalwedstrijd der schooljeugd, gesplitst in de beide partijen van de dorpsgedeelten: de Kom en de Krim. In stage, sterkende oefening van dat heerlijke knapenspel trachtten beide partijen hun spieren te stalen, hun uithoudingsvermogen te vergrooten, hun natuurlijke handigheid tot bewust meesterschap over den bal op te voeren. Het gezonde soort-enthousiasme van 't nog jeugdige schoolhoofd bepaalde zich niet tot de wedstrijd-voorbereiding en de dagbepaling ervan; door een mild, toch streng toezicht werden de oefeningen der jongens binnen de perken gehouden en gewaakt werd er, onvermoeid en met prijzenswaardig geduld, dat geen overdrijving de goede resultaten der geregelde lichaamsoefening kon verkleinen of geheel te niet doen. Toch onbewust wakkerde de algemeen geliefde jcugdopvoeder door dien jaarlykschen kamp den naijver tusschen de jeugd van Kom en Krim aa;i, Het was hem ontgaan, dat sinds eenige maanden die verklaarbare naijver zich afteekende door ongezonde kenteekeneir bij de eenc partij was hp uitgegroeid tot een jaloersche wrok, een kwalijk verborgen haat. Het lag in de lyn van Gecrts karakter, dat de onverwachte nederlaag van zijn elftal 't vorig jaar, zn eigenliefde zoodanig zou treffen, dat hij zn wrok op den persoon zijner overwinnede tegenstanders zou overdragen. Maar dat hy over zoon tirannieke invloed beschikte, dat hij die verkeerde jaloerschheid kon opdringen aan 't grootste deel zijner speelmakkers en in staat was, hen te vergiftigen met dien walgelijken wrok tegen bepaalde personen onder de schoolkameraadjes, dat was aan 't scherpe oog van mijnheer van Gaaster ontgaan. Uiterlijk leek de verhouding der partijen onderling, zooals die onder de jeugd pleegt te zijn: men bekogelde elkander met werkelijke of ingebeelde spelkwaliteiten, voordeelige voorspellingen ten opzichte van den uitslag en herinneringen aan roemrijke „wapenfeiten" op 't groene slagveld. Voor 't spiedende oog van „meester" wisten Geert en zn geestverwanten hun ongure gemoedstemming op jongenslistige wijze te verbergen. --- Drie brieven bij m'n thuiskomst en bovendien nog 'n nieuw lid van de schuilnamenclub: 't is meer dan ik voor deze vacantietijd had durveii hopen. En allemaal van Rumpen; daar wonen nog eens wakkere en cordate vriendinnetjes en vriendjes, Allo, wordt ook eens wakker, jonge luitjes uit andere Zuid-Limburgsche steden en dorpen, zoo graag zou ik nu en dan van al m'n lezertjes wat willen hooren. Komt, Schuilnamendub, Esperanto-vereeniging, de gewone „Post", ze staan voor jullie open; doet mee en je zuil heel gauw merken, dat 'n „briefje-schrijven eigenlijk even leuk is als 't „kranten-antwoord" te ontvangen! --- Gertrud Zielinski, Kempstr. 41, Rumpen- Brunssum. Dank je voor je leuke briefje, Gertrud! 't Was leuk geschreven en bevatte bovendien 'n opstelletje, dat .bekroond" werd. Nog eens per krantenbrief gefeliciteerd. Ben je pas 12 jaar geworden? Dan nog hartelijk geluk gewenscht en nog vele jaren, Gertrud! 'n Fijn cadeautje gehad van pa en moe? Nou dan maar goed oppassen, dan brengt 'n volgende verjaardag ook wel weer 'n verrassing. En als ik de juiste datum weet, krijg je van mij 'n aparte en tijdige felicitatie, 'n Hand en 'n hoop groeien voor jullie allemaal, maar speciaal voor jou! --- J. de Leeuw, Kempstraat 39, Rumpen-Brunssum. y.oo 3., vond je m'n nntvt-oord-briefje zoo mooi? Ja, dat komt, omdat je mij ook zoon aardig briefje gepend hebt. Heb je 'n ongelukje gehad met voetballen, arme kereld? Misschien wat te wild gewesest, of niet? 'k Hoop, dat je gauw beter zult zijn en de vacantie-reis naar Maastricht door zal zyn gegaan. Je opstelletje was wat erg kort, maar je bent toch een der flinke kerels, die durven meedoen. Maar goed je best doen in school, dan word je ook nog eens bekroond. Spoedige beterschap, stevige hand en hartelijke groeten! --- VOOR ONZE JEUGD NADRUK VERBODEN Attentie, m'n beste jongeluitjes, want dit wordt 'n radio-babbetje over alles en nog wat! Nu ik dit de wereld inzend, is de groote MAM IJ., die machtige heerschouw van Katholieke medestrijders aan den heiligen missiearbeid, juist voorbij en er galmt maar eén geweldige, geestdriftige roep over de Zuid-Limburgsche heuvellanden, 'n roep, die ver klinkt over onze provincie-grenzen: ~ t Was schitterend! 't Was overweldigend!" Waaraan we dat prachtige welslagen te danken hebben? "In de eerste plaats aan de hulp van den grootsten Missionaris, waarom jullie zoo innig en krachtig hebt gebeden; in de tweede plaats aan 't harde, onvermoeide werken van de leiders; in de derde plaats aan de keurige medewerking van allen, die in dit groote en grootsche gebeuren 'n taak te vervullen hebben gehad. Ook de jeugd heeft zich kranig geweerd, niet alleen in 't genieten, maar ook in 't werken; ik heb dat tot m'n groote vreugde van vele kanten vernomen en even ook nog gezien. Geloof me, m'n dappere Missie-vriendjes, jullie werk voor deze schoone zaak zal niet onbeloond blijven; veel verdiensten hebben jullie voor je zelf verzameld! En nu krijg ik veel van 't genotene te hooren, is 't niet? 't Is vandaag de dag na de plechtige sluiting, natuurlijk kan ik nu nog geen brieven verwachten, maar na 't midden dezer week begint de papier-regen, is 't niet? Even de uitslag van onze verhaaltjes-wedstrijd rondbazuinen! Ik heb ontvangen: 17 opstelletjes van onze lezeresjes en — schrik niet! — vier opstelletjes van onze jongens. En die kunnen 't niet halen bij de verhaaltjes van onze meisjes, zoodat ik er geen van in onze Jeugdrubriek kan plaatsen. Hoe zit dat, jongens, schamen jullie je ervoor, om 'ns te laten zien, hoe leuk je vertellen kunt? Want ik weet toch bij ondervinding, dat jongens zeker zoo goed kunnen verhalen als meisies. Dat jul ie te lui ervoor zijn, durf en wil ik niet onderstellen en ceen tijd", och, dat is 'n flauwe uitvlucht. Blijft: jullie schaamte! Maar dan zeg ik ie meteen dat dit 'n valsche schaamte is! En vast en zeker hoor je me over 'n paar weken daar eens 'n br'ompraatje over houden. Toe jongens, weest flink, weest kerels, overwint dat remmende, neerhalende gevoel, dat toch al zooveel goede daden tegenhoudt! Menscheßjk opzicht en valsche schaamte, ze doen zooveel kwaad aan groote menschen en ook aan kinderen; ze zijn zoo vaak oorzaak, dat 'n goede daad wordt nagelaten, iets kwaads wordt gedaan. Enfin daar heb ik 't later in 'n apart praatje nog wel eens over! Van de meisjes-verhaaltjes heb ik er twee waardig gekeurd, 'n eereplaatsje te krijgen in onze eigen rubriek. De volgende week plaats ik de opstelletjes der „bekroonde" vriendinnetjes: Maria Reynders, Laanderstraat 58, Heerlen en Gertrud Zielinski, Kempstraat 41, Rumpen-Brunssum; deze week kan ik er nog geen plaatsje voor inruimen. Heel gauw hoop ik de proef nog eens te herhalen, zoo gauw ik 'n geschikt verhaaltje tegenkom en dan minstens 50 inzendingen, hè jongeluitjes? Maria en Gertrud feliciteer ik „per radio" hartelijk met hun succes en ik hoop, dat ,e de volgende keer weer hun beste beentje zullen voorzetten. Misschien zullen sommigen onzer trouwe lezertjes verbaasd en een beetje geërgerd kijken, als ze vandaag niets van Sjef van Dongen lezen. Laat ik hen geruststellen: de filmoperateur heeft bij gelegenheid van de groote Katholieke Jeugd-demonstratie zn toestel daarop gericht; 'k heb dan ook de mooie . •vervolgen" over onze dappere Sjef maar zoolang vastgehouden; dat verhoogt bovendien de spanning zoon beetje. De volgende week — dus in 't nummer van 7 September — begint onze raadselwedslryd, waar voor 'n viertal prijzen worden uitgeloofd, welke, wordt nog nader bekend gemaakt. Nou hoop ik, dat er minstens 'n paar honderd deelnemers komen, want onze eerste wedstrijd moet 'n succes worden. Denkt er wel om, jongeluitjes, de wedstrijd duurt 3, misschien 4 weken en ik moet iedere week trouw jullie inzendingen ontvangen. Sla je 'n week over, dan kryg je zooveel strafpunten, dat de kans op 'n prijs wel verkeken zal zyn. Succes allemaal, hoor! 'k Had nog 'n paar vertellen, maar 'k moet 't, in verband met do ruimte, maar uitstellen tot de volgende week. Tot kijk, jongeluitjes! ---