De Vlaamsche jeugd te Antwerpen (Van onzen Belgischen medewerker). Na het verschijnen van den wereldbrief van Z H. Pius XI over het feest van Christus Koning in 1925 schreef Z. E. Kardinaal Van Roey, primaat van België: „Het Koningschap van Christus omvat de familiën en gansch de samenleving. Geen enkele maatschappelijke groepeering vermag het aan Zijn vorstelijk gezag te ontsnappen." . . a~An- Ook de jeugd-groepeeringen niet ot eeraer vooral deze jeugdproepeeringen niet. Het stond echter niet goed met de Katholieke ieugdgroepeeringen in ons land. In Wallonië gelijk in Vlaanderen was het nnnd/akeliik iedereen voelde dit en begreep Set dat de talrPe op zich zelf staande Katholieke ieusdorganisaties moesten samengebracht worden in een groote machtige groepeering van gansch de Katholieke jeugd in ons land. Doch hier botste men op het feit dat ons land verdeeld is in twee taalsgroepeeringen, en dat het samenbrengen der Katholieke jeugd in een groep __ een Belgischen groep — stuitte op zeer veel en ernstige moeilijkheden. Men heeft dan, althans voorloopig, het gedacht van het samenbrengen in een groep verlaten, en de Belgische Katholieke jeugdwerken zouden samengebracht worden in een Kath. organisatie voor Wallonië, en een voor het Vlaamsch gedeelte van ons land. De Walen gingen voor. Zij hadden het — gezien er niet veel organisaties bij hen bestonden — relatief gemakkelijk de nieuwe groepeering te doen ingang vinden. En er bestaat in het Waalsche landsgedeelte een goddank, zeer bloeiend jeugdorganisme, het A. C. J. B. (Association Catholique de la Het geeft regelmatig in zijn publikatie's de volle maat van zijn degelijkheid, en heeft verleden jaar U Luik een triomf gevierd, door_ cic grootsche betooging, waarvan wij u destijds verslagen gaven, en waar men meerdere tienduizenden jongelingen geestdriftig zag opstappen door de stralen der stad Luik en een grootsche hulde brengen aan Christus Koning. De triomf van het A. C. J. B. was de spoorslag voor de leiders in Vlaanderen om ook tot een centrale organisatie der Katholieke jeugd te komen, en onder aansporing en aanmoediging van de D. H. de Bisschoppen van het Vlaamsche land werden den grondslag gelegd van een zuster-organisatie van het A. C. J. 8., het jeugdverbond voor Katholieke Actie in 'ar. leren het J. V. K. A., een zusterorganisatie die zich een voelt met het A. C. J. B. in eenzelfde liefde tot Christus en de Kerk, een in het nastreven van hetzelfde geestelijk doel. La Wallonië . u Christ — Vlaanderen voor Christus! . .„ In April 1.1. in zijn toespraak in het Aartsbisschoppelijk paleis van Mechelen, op de eerste vergadering van het algemeen secretariaat van het jengdverbond voor Katholieke Actie i- Vlaanderen, zei Kardinaal Van Roey: ,Ik doe een beroep op u, geachte heeren, en door u op de jeugdwerken die gij vertegenwoordigt en op alle jeugdwerken die in het J. V. K. A. kunnen opgenomen worden: werkt uit al uwe krachten nede. Ik hoop dat al onze Vlaamsche jongens zullen meedoen, want zij zijn door en door Katholiek, edelmoedig, idealist soms meer dan practisch, diep godvruchtig en hun priesters onderworpen waar het godsdienstige zaken geldt. Tk hoop voor J. V. A. K. op Gods zegen. Ik heb in vele kloosters doen bidden. Ik heb gebeden gevraagd aan den Eucharistischen Bond, en de leden hebben mij een F -achtigen geestelijken ruiker aangeboden: 33.000 communiën, 40.000 H. Missen, in 't geheel ongeveer 250.000 goede werken: met Gods zegen mogen wij dan de toekomst van het J. V. K. A. vol betr uwen tegemoet zien." Zoo zette Z. E. Kardinaal Van Roey zelf het grootsche werk van het jeugdverbond voor Vlaanderen in. Zijn oproep weerklonk als een trompetgeschal tot in al de hoeken van onze Vlaamsche gouwen. , . Gelijk ik het u reeds schreef was er wel in sommige Vlaamsche kringen wantrouwen tegenover deze actie. Sommigen beweerden dat het een afleiding was van den strijd voor ac Vlaamsche zaak. , De inrichters en leiders hebben dan ook meermaals moeten drukken op het feit der volledige zelfstandigheid van het J. V. K. A. en herh "en het overal, met de hooge goedkeuring der bisschoppen dat al de jeugdorganismen die doen willen aan officieel goedgekeurde Katholieke Actie in Vlaanderen enkel kunnen aansluiten bij het J. V. K. A. en in Wallonië enkel bij het A. C. J. B. Buiten die uiting van wantrouwen die men echter overal bij de extremisten opmerkte, werd er geestdriftig geantwoord op den oproep van Z. E. den Kardinaal. Al de bestaande juegdgroepen sprongen in het oalid. , Nationale verbonden van alle jeugdgroepen zetten zich in de weer, en richtten nieuwe afdeélingen in, de eene na de andere. En besloten werd, op de stichtingsvergadering zelf van te Antwerpen op 26sten Oogst een eerste troepenschouwing te houden. De E. H. Cruijysbergs algemeen secretaris van het J. V. K. A. schreef toen: Op 26 Oogst moet het een gloriedag worden van het jeugdapostolaat in Vlaanderen. Antwerpen moet worden een woud van vlaggen! . , . , Daar komt de Vlaamsche jeugd met haar ideaal: Ter wereld Kristus op den Troon en Vlaanderen parel aan Zijn Kroon. Daar komt ze met haar liederen, met haar geestdrift, met haar heiligen wil die ook weer winnen zal wat Hij wil, aan haar hoogvereerde bisschoppen den zegen der volle vruchtbaarheid vragen over haar uitbottend apostolaat. En Kristus-Koning wordt, bij den Hosannajubel onzer jongelingschap triomphantelijk ingetroond in de grootstad van ons volk." En volgens wij ter alle kanten hoorden, zal het waai Tijk op 26 Oogst een triomfdag zijn te Antwerpen, triomf- en gloriedag die een zeer diepe beteekenis hebben en de waarborg zijn dat de Katholieke Vlaamsche jeugd met geestdrift de wegen op gaat van het leeken apostolaat in de Kath. Actie. . . , Uit al de Vlaamsche provincies zijn duizende jongelingen aangekondigd. ~-.. Limburg dat wat ten achter scheen te wijven, en nog maar een klein aantal toetredingen opstuurde aan het alg. secretariaat le Antwerpen is nu ook wakker geschoten, en met gansche drommen zullen de jonge Limburgers opstappen in den stoet van 26sten Oogst te Antwerpen. , , Verleden Zondag reeds meldde het secretariaat dat er ongeveer 50 duizend toetredingen waren binnengekomen. Wij denken dat de betooging te Antwerpen, zoo niet in geestdrift, want dat zou moeielijk zijn, dan toch in het aantal betoogers, die van verleden jaar te Luik zal overtreffen. Van nu af zijn de inrichters Goddank zeker van een reuzen bijval. . Een bravo voor onze Kath. VI. jeugd. --- Sjef’s tegenpool BEKEERING VAN EEN ANGLICAANSCH MISSIONARIS. /Een der nieuwe Missionarissen, die in den laatsten tijd in het Aposotilsch Vicariaat Zwaziland (Zuid-Amerika) werzaam zijn, is Pater Michaël Ramsey, die vroeger als Anglicaansch missionaris in Oranje-Vrijstaat verbleef. Na langdurige en grondige studie van het katholicisme trad hij in de orde der Servieten, studeerde in Engeland, Florence en Rome, waar hij in 1927 priester gewijd werd. Nu keert hij naar zijn vroeger arbeidsveld terug om in den_ dienst van het eenig ware geloof verder te kunnen arbeiden. Wijsneus schrijft in het Hbd.: Een correspondent, door „De Maasbode" naar Spitsbergen gezonden, was een maand zoek, doch zond nu plotseling een telegram: „Moest gedurende een maand op een onbewoond eiland verblijven, waar ik door een vergissing was afgezet. „Ik was namelijk ontscheept op 't Hopeeiland in plaats van op de Zuidelijke punt van Spitsbergen. „Geen geweer bezittend en slechts 5 K.G. proviand bij mij hebbend, leefde ik toch nog van primitieve jacht. „Juist was ik op het punt om in een eigen gemaakte boot te vertrekken, naar het Zuid-Oostland, toen een visschersboot mij in het zicht kreeg en mij aan boord nam. Terwijl Sjef van Dongen, die de eenzaamheid der poolstreken boven alles lief heeft, zijn honden en ijsberen in den steek liet om in Nederland omzwermd te worden door dozijnen journalisten en duizenden groote stadsbewoners — beschikt het noodlot dat — van alle menschen! — een Nederlandsch journalist een maand lang alleen op een eiland in de poolzee moest doorbrengen. Een kat (met alle respect voor den collega) in een vreemd pakhuis (met alle respect voor het Hope-eiland). Stellen we ons den journalist voor, gewapend met vulpen en potlood — zoekende zijn beroep, uit te oefenen. Het volgende kan hij naar waarheid getuigen: Stadsnieuws... de stilte in de straten is ook op Hope-eiland, na de Olympische Spelen, opvallend. Het aantal auto's is beperkt. Gemeenteraad... geen der sprekers vroeg meer het woord... Interviews... ieder mensch, die ik aansprak, stond mij uitvoerig te woord. Verspreiding der courant... het dagblad, waarin mijn artikelen dagelijks verschenen, was steeds in alle huisgezinnen aanwezig. Maar welk een wreede beproeving voor een volbloed journalist! Geen gedrang, geen ongevallen, geen hooge vreemde bezoekers, geen politiek, geen mode, geen sport — en bovenal geen polemiek. En de bewapening? Zou hij met zijn „Eversharp" beren hebben gedood? Journalisten zijn niet banger voor beren dan andere stervelingen. Of zou hij ze in slaap gewiegd hebben door het voorlezen van een oud verslag van een Tweede Kamer-zitting in Nederland — en daarna gedood met de vulpen? Wij wachten in spanning het relaas zijner avonturen. --- Onnoodige ballast overboord Nu de modelbepakking van den soldaat wederom is uitgebreid met de gasmaskertasch- of bus, wordt het meer dan ooit tijd de quaeslie van de uitrusting en de vermindering daarvan ernstig onder de oogen te zien. In een artikel over de „bewapening van de veldartillerie met handvuurwapens" in de „Mil. Speet." vestigt de luitenant der V. A. J. H. v. Swinden Koopmans, weer eens de aandacht op deze „aloude" quaestie. Zich bepalende tot zijn eigen wapen, komt hij tot de conclusie, dat in elk geval de karabijn, waarvan ieder ruiter bij een afdeeling veldartillerie slechts hinder heeft, en de sabel, waar niemand tegenwoordig meer iets aan heeft, kunnen verdwijnen uit de oorlogsuitrusting. „Er is", schrijft hij, „in de moderne tactiek feitelijk geen voorbeeld aan te wijzen, dat een bewapening met karabijnen voor beredenen rechtvaardigt, zeer zeker niet voor de rijders der bespanningen, die onder alle omstandigheden hun handen vol hebben mei hun paarden en, in het geval van noodzakelijke zelfverdediging, beter een revolver dan een karabijn zullen kunnen hanteeren. „Zijn er omstandigheden denkbaar, dat stukrijders niet bij hun paarden zijn, als men in nauwe aanraking met een vijand is? Wachtdienst in kwartieren of bivaks zal evengoed door revolverdragenden kunnen worden uitgeoefend en is m. i. geen klemmende reden om alle beredenen met karabijnen te bewapenen. „En wat is het nuttig effect van de bajonet? Het bajonet-vechten wordt bij de artillerie niet beoefend en zelfs dan moet een man al zéér veel zelfvertrouwen hebben, als hij den strijd zou willen aanbinden met een tegenstander, die een veel langer wapen in handen heeft. „De schietopleiding mag nauwelijks dezen naam dragen, gezien het feit, dat een artillerist in zijn diensttijd zelden meer dan 5 a 6 houders patronen verschiet! „Men kan ten hoogste zeggen, dat de z.g. geoefenden „wel eens" geschoten hebben, doch nooit onder gevechtsomstandigheden hun wapen hebben gebruikt." En verder: „Wanneer wij eens denken aan de volledige veldtenue van een kanonnier, met gasmasker, broodzak, koppel, patronen en helm, dan is hij m.i. al genoeg beperkt in zijn bewegingen en is de karabijn een hinderlijk instrument te meer. „Zou het trouwens zoo noodig zijn, de karabijnen steeds bij de hand te hebben? „Kan er gedurende den marsch zich feitelijk een andere vijand vertoonen dan een laagvlieggend vliegtuig? En verwacht men dan van rnze kanonniers, dat hun karabijnvuur dien vlieger zal afschrikken, gezien de schietvaardigheid van dit personeel?" Ook over de „geschooldheid" van de z.g. mitraillisten bij de veldartillerie is de heer Koopmans blijkbaar zeer sceptisch gestemd. Zouden die mitrailleuses in handen van de infanterie, die er niet al te ruim mee voorzien is, dan niet beter op hun plaats zijn? De luitenant Koopmans constateert: le. „Behoudens wellicht enkele uitzonderingen bij staven, kan de taak van zelfverdediging door beredenen evengoed, zoo niet beter, door revolverbewapening worden mogelijk gemaakt en behoort de karabijn weer te worden afgeschaft." 2e. „Het medevoeren van karabijnen bij staven kan sornc eenig nut hebben, doch dan in beperkt aantal en zonder bajonet. Het blijft een open vraag, of de gedachte zelfverdediging niet' evengoed met revolvers zou kunnen geschieden, of zoo noodig met moderner handvuurwapenen" --- De Zangmethode-Ward Men schrijft ons: Tijdens de R. K. Kerkmuziekweek, die van 26—30 Augustus te Utrecht zal worden gehouden, zal o.a. als spreekster optreden mevrouw J. B. Ward uit New-York. Mevrouw Ward zal spreken over haar stemvorming en zangmethode, terwijl een klein koortje van meisjes, van ongeveer 17 jaar uit New-York en een koortje van schoolkinderen — jongens en meisjes :— van de 2e klas der lagere school uit de Limburgsche dorpen Haelen en Hom onder leiding van rector Vullinghs en den heer Lennards het gesprokene zullen demonstreeren. Mevrouw Ward is een Amerikaansche dame, die haar leven, haar krachten en vermogen gewijd heeft aan de verspreiding van den Gregoriaanschen zang. Van huis uit Protestant omhelsde zij ongeveer twintig jaren geleden op ruim 30-jarigen leeftijd het Katholiek geloof. Zij volgt de leer van de school der Benedictijnen van Solesmes, waar zij elk jaar minstens drie maanden verblijf houdt. Aan het H. Hart-College te New-York stichtte Mevr. Ward in 1918 een leerstoel voor kerkmuziek: Pius K-Instituut" genoemd. Aan dit Instituut zijn in 10 jaar tijds reeds duizenden leerkrachten gevormd. En deze iijn nu bezig volgens de Ward-methode de zangkunst te onderwijzen aan ruim een half millioen schoolkinderen. Want door de schoolkinderen wil Mevr. Ward haar hervormingsplan ten opzichte der kerkmuziek verwezenlijken. De groote trekken van haar zangmethode heeft Mevr. Ward ontworpen in samenwerking met Dr. Shields, destijds professor aan de Katholieke Universiteit van Washington en in overeenstemming met zijn paedagogische beginselen, neergelegd o.a. in: „Philosophy of Education". De ondervinding heeft geleerd dat volgens de methode-Ward ieder kind gemakkelijk en goed leert zingen en dat iedere onderwijizer(es) in staat is de methode goed te leeren toepassen. Mevrouw Ward is de eerste, en tot nu toe de eenige, die de onderscheiding verwierf van Doctor honoris causa van de Pauselijke Hooge School voor Kerkmuziek te Rome. Zij verkreeg ook de Pauselijke onderscheiding „Pro Ecclesia et Pontifice". Voor haar voordrachten, die Woensdag 29 Augustus te 12 en 2% uUr in het Gebouw voor K. en W. te Utrecht worden gehouden, zal ongetwijfeld groote belangstelling bestaan. --- De atlantische vaart TWEE NIEUWE DUITSCHE 45.000 TONS SCHEPEN. Te Hamburg is het nieuwe Duitsche stoomschip „Europa" van den „Norddeutscher Lloyd" te water gelaten en heden is ook de „Bremen" van stapel geloopen. Het te water laten van deze beide grootste stoomschepen, de „Bremen" en de „Europa", die ieder 46.000 ton meten, binnen 48 uur tijds is een gebeurtenis die haar gelijke in de geschiedenis van de wereldscheepvaart niet vindt, aldus de „Msb.". Het is de eerste maal, dat twee reuze schepen van een reederij, waarvan ieder volgens speciale plannen en ontwerpen gebouwd is, zoo kort na elkander, met slechts één dag tusschenruimte van stapel loopen. Na betrekkelijk korten bouwtijd zijn de beide transatlantische -stooniers gereed gekomen, want eerst in het tweede kwartaal van 1927 is de kiel gelegd, De schepen zijn elk met vier schroeven uitgerust, hebben dubbele bodems en verder een aantal schotten, die van de commandoburg uit door een hefboom spoedig gesloten kunnen worden. Zeer gecompliceerde en func aonaraten waren noodig, om bij de belangrijk appaiaten waren nu t mogelijke zekergrootere snelheid de,£°° SI aanBdacht is ook heid te verkrijgen. ter.aa a JLSte°dndYngbo^enheKurnnen motorkracht gedreven worden. Alle overige bednjfs- en navigatie-inrichtingen vertegenwoordigen he nieuwste wat den laatsten tyd op het gebied van den scheepsbouw is bereikt. De zoogen. touristen-klasse, waarvoor toenemende belangstelling blijkt te bestaan, zal op de beide schepen een uitgebreide ruimte innemen. Ten gerieve der passagiers zullen aan boord o.m. aanwezig zijn een luxueus ingericht zwembad, turnzalen, theaterzalen, een bioscoop, winkelgalerijen en bibliotheken. De heide schepen H°men.^n "Norddeutscher Lloyd" op ongeveer 100 mdlioen R.M., hetgeen drievierde van het gansche aandeelenkapitaal uitmaakt. Het is natuurlijk voor de Mij. een groote voldoening twee dergelijke schepen in de vaart te kunnen brengen, maar de bange zorgen voor de toekomst mogen toch niet weggecijferd worden. In de wereldscheepvaart laat zich niet alles vooruit calculeeren, zelfs bij de voorzichtigste berekening houdt men een aanzienlijk risico. De directie yan den Lloyd heeft zich blijkbaar door dit risico niet laten afschrikken. --- De mogelijke gevolgen. De Lloyd schepen zullen het echter niet gemakkelijk hebben om hun rendabiliteit te bewijzen. Het is bekend hoe groot 't aanbod van tonnage in de Noord-Atlantische vaart is en hoe zwaar het de wereldscheepvaart de laatste jaren viel al haar tonnage te benutten. Men weet dat nog geen jaar geleden 'n algeheele instorting der Noord-Atlantische conference dreigde, waarvan als oorzaak werd aangegeven de inbedrijfstelling van groote luxe stoomschip „He de France" van de Cie. Générale Transatlantique. Slechts met zeer veel moeite gelukte het den dreigenden strijd te weren. Op het oogenblik is de toestand in het Noord-Atlantische verkeer eerder nog kritieker, want al is dan door veel moeite een strijd gesmoord, niet te ontkennen valt toch dat het aanbod van scheepsruimte de vraag belangrijk overtreft. De ongeveer 100.000 ton van de nieuwe Lloyd-stoomers zullen internationaal een verdere bemoeilijking van den toestand moeten brengen en zullen nu juist niet met een welkom op de wereldzee der concurrentie begroet worden. De Engelsche scheepvaart heeft den nieuwbouw van den Lloyd en de Cic Générale Transatlantique als een kwestie van prestige opgevat en gelijkertijd ook een nieuw reuze schip in haar bouwprogram opgenomen. Zoowel de Cunard als de White Star hebben nieuwbouworders voor schepen van 60.000 ton geplaatst. De berichten over soortgelijke Amerikaansche plannen behoeven niet zoo ernstig genomen te worden. Ook de Italiaansche plannen raken de Noord-Atlantische vaart niet zoozeer. Daarentegen blijft af te wachten welk standpunt de Hamburg-Amerika lijn bijn deze kwestie zal innemen, vooral of misschien een bouwconcurrentie tusschen de beide groote Duische maatschappijen het aanbod voor luxe schepen in de Atlantische vaart nog meer zal doen toenemen,, ** V**F->j»''r"--"u-^-v-.. --- Het communisme in Nederlandsch Oost-Indië Een artikel uit de Moskousche Prawda. In de Prawda vinden we een artikel, geteekend Kiai Samin, over „de terreur van het Nederlandsche imperialisme in Indonesië." De schrijver begint met te constateeren dat In den tijd tuschen het vijfde en zesde wereldcongres van de komintern in Ned. Oost-Indië gebeurtenissen zijn voorgevallen, welke niet alleen voor de verdere ontwikkeling van de nationalistische bevrijdingsbeweging in het land zelf, maar ook van een gezichtspunt van internationale politiek uit belangrijk waren, omdat In dien tijd de communistische partij erin geslaagd is de leiding te verkrijgen van de nationalistische bevrijdingsbeweging en van het proletariaat den aanvoerder te maken in den strijd, welke tegen het Nederlandsche imperialisme gevoerd wordt. De invloed van de nationalistische organisaties, schrijft hij, is sterk geslonken na 1923, na de algemeene spoorwegstaking op Java, welke de communisten leidden, en na den opstand op Java in November 1926 en op West Sumatra in 1927, aan het hoofd waarvan ook de communisten stonden. In die periode was de eens zoo populaire nationaal-Indische partij, gezien de sterke vermindering van haar ledental, verzwakt. De massale organisatie Sarekat Islam, eens zoo machtig geweest en in de periode van haar bloei ongeveer twee muloen leden geteld hebbend, verloor in die jaren verreweg de meeerderheid van haar aanhangers en leed een slepend bestaan. De arbeidersmassa, tengevolge van de werkloosheid revolutionair geworden, de boeren en kleine handeldrijvenden in de steden, optevreden over de economische crisis, waardoor zij geruïneerd werden, en over de onbarmhartige belastingpolitiek van de regeering, keerden zich van de Serakat Islam af en traden toe tot de communistische partij. De arbeiders begonnen hun vakvereenigingen te versterken of nieuw op te richten, de geruïneerde handeldrijvenden en boeren vereenigden zich in de revolutionnaire Sarekat Rajat, die onder de ideologische leiding van de communisten stond. Ook de leiding van de vakvereenigingen in alle belangrijke takken van industrie was in handen van communisten. De schrijver stelt het dan zoo voor, dat zoolang communistische partij en Sarekat Islam om de leiding streden, de regeering de eerste eenige bewegingsvrijheid liet, maar van houding veFanderde toen zij den snellen groei van den invloed dier partij bemerkte en allengs van „onbeteekenende chicames" overging tot „onbarmhartige, gruwelijke maatregelen, welke de regeering na de uitvoerige schildering van de maatregelen, welke de regeering na de wanordelijkheden op Java en Sumatra genomen heeft, zijn er teekenen, dat de regeering zich op een dergelijke wijze tracht te ontdoen van de linksche nationalisten, waarbij hij als voorbeeld de interneering van dr. Mangoenkoesoemo op Banda noemt. De verhoudingen in Indonesië, schrijft hn dan, en in het bijzonder op Java, worden met den dag scherper. De voornaamste politieke organisaties weigeren samen te werken met de regeering in de zoogenaamde vertegenwoordigende lichamen. De oppositie is zooveel mogelijk gespitst en de verbanning van eenige nationalistische leiders schijnt bijna onvermijdelijk. Het Nederlandsche imperialisme kan nu niet heerschen, zonder zijn toevlucht te nemen tot de afschuwelijke terreur. De breede massa en eerlijke leiders van de nationalistische strooming hebben nu begrepen, dat de regeering wel beloften kan doen, maar geenszins ernaar streeft ze te vervullen. Dit dwingt hen hun oppositie tegenover de regeering te verscherpen en deze oppositie kan nu zeer schadelijk voor de regeering worden, nu de breede massa revolutionnair gestemd is. Nu is het noodzekelijk, aldus het slot van het artikel, alle krachten in te spannen voor de organisatie en mobilisatie van de breede massa. In de huidige omstandigheden is de bevrijding van de kameraden, smachtend in gevangenissen en ballingschap, slechts mogelijk in geval dat een consecniente revolutionnaire strijd begonen zal worden tegen het Nederlandsche imperialisme in Indonesië. --- KOLONIEN ALLES IS MOGELIJK IN INDIE! Uit Weltevreden bericht men aan „De Koerier": 't Is waar gebeurd, dat een groep Amerikaansche toeristen in Weltevreden veel belangstelling toonde voor een klapperboom op het erf van een winkelier, en nog nooit het plukken van klappers had gezien. Natuurlijk was de zakenman bereid een aanschouwelijke voorstelling te geven. Vlug de kebon den boom ingezonden en in een minimum van tijd lagen de klappers op den grond. Maar alles heeft zijn grenzen. Zoon klapperdrukkerij is wel aardig, om er de aandacht op te vestigen de klanten een genoegen te doen, maar de boom kan niet zorgen, telkens als er een boot komt, vruchten te hebben. * Een goed zakenman zit echter nooit met de handen in het haar, en dus werden voor het toeristenbezoek maar wat losse klappers in den kruin van den boom gehangen, totdat een toerist, professor in de botanie, moest constateeren, dat aen éénzelfden boom twee verschillende soorten vruchten voor kwamen. — O, zei de koopman, dat kan best zijn. „In Indië is alles mogelijk. (Historisch.) --- SOCIALE BEWEGING LANDARBEIDERS NAAR DUITSCHLAND. De Rijksdienst der Werkloosheidsverzekering en Arbeidsbemiddeling deelt het volgende mede: Thans worden gevraagd: a. in Rijnland voerlieden-ploegers en melkers. Men geeft wat de eersten betreft de voorkeur aan arbeiders, die goed met paarden kunnen omgaan, reeds in den landbouw werkzaam zijn geweest, kunnen ploegen en allerlei landarbeid kunnen verrichten. Het geldt hier een arbeidsovereenkomst voor een geheel jaar; loon minstens 50 Mk. per maand met kost en huisvesting; b. arbeiders voor allerlei landarbeid. Bij accoordwerk kan vijf a zes Mk. per dag verdiend worden; het dagloon bedraagt twee Mk. Bovendien genieten de arbeiders kost en huisvesting. Inlichtingen kunnen bekomen worden bij de Arbeidsbeurzen, de correspondenten der arbeidsbemiddeling en, voor zoover deze inlichtingen ter plaatse niet kunnen worden verkregen, bij den Rijksdienst der Werkloosheidsverzekering en Arbeidsbemiddeling, Bezuidenhoutscheweg 30 te 's-Gravenhage, doch dan uitsluitend schriftelijk. --- GEMENGD DE FALUN-MIJN. De oude kopermijn van Falup in de provincie Delekarlie in Zweden, die vroeger de voornaamste leverancier van koper voor Europa was, heeft thans weer grootere beteekenis gekregen dank zij een nieuwe Amerikaansche methode om uit erts van laag gehalte zink en lood te halen. Deze mijn behoort aan Sitora Kopparbergs Bergslags Aklieboiaget, de oudste industrieele onderneming ter wereld, welke 700 jaar geleden opgericht is. De rijke voorraad kopererts van deze mijn is thans uitgeput, doch de mijn levert nog steeds groote hoeveelheden kopersullaat, suit'ererts en de roode kleurstof, die gebruikt wordt voor het schilderen van de Zweedsche huizen, waardoor het Zweedsche landschap zoon eigenaardig aspect verkrijgt, ln den laatsten tijd wordt het erts volgens een nieuwe Amerikaansche methode behandeld' waardoor men ertsen verkrijgt, die 50 tot 70 pot. zink en lood bevatten. De Ealun-mijn is herhaaldelijk het onderwerp van gedichten en novellen geweest. De Duitsche schrijvers Hebei, von Arnim en Hoffmann hebhen dit onderwerp behandeld, terwijl ook Richard Wagner een opera: „Die Bergwerke zu Falun" heeft ontworpen, die echter nooit voltooid is. Hierin wordt de volgende geschiedenis behandeld: In het jaar 1670 verdween een mijnwerker Matts Israelsson in een der diepe mijnschachten en men kon hem niet meer vinden, niettegenstaande langen tijd aar hem gezocht werd. 50 Jaar later, in 1720, werd het versteende lichaam van een jongen man gevonden, dat uitstekend geconverseerd was. Het lichaam werd naar boven gebracht en toen door de oude verloofde van Matt herkend, die haar geliefde 50 jaren lang betreurd had. Het lichaam is jarenlang te l>'alun bewaard en gold als een bezienswaardigheid van de streek. Eerst enkele jaren geleden is er van kerkelijke zijde op aangedrongen, dat het lijk aan den schoot der aarde zou worden toevertrouwd, wat dan ook is geschied. --- DE SCHAT VAN DE „ELISABETHVILLE.” Sedert eenige weken Lw- nabij Belle-Isle, niet ver van de monding van de Lore, een Italiaansch schip, de Artiglio, voor anker boven de plaats, waar het in 1917 getorpedeerde Belgische Congoschip, de Elisabethville, zich op den bodem van de zee bevindt, en zijn duikers bezig met sommige deelen der lading naar boven te halen. Dit werk heeft hoofdzakelijk tot doel eenige kistjes met Congodiamanten terug te vinden omtrent de waarde waarvan allerlei fabelachtige*geruchten de ronde doen. Sommigen spreken van een schat van 25, anderen zelfs van 50 millioen francs, maar dit blijkt alleszins overdreven te zijn. In de opgehaalde brandkast van den kapitein vóór enkele dagen geopend, trof men geen diamanten, maar slechts een betrekkelijk geringe som geld aan. Nu wordt elders, in de lading, naar de diamanten gezocht. Volgens een mededeeling door een der directeuren van de Forminière, de Congoleesche diamantenmaatschappij, aan een redacteur van het Brusselsche Laatste Nieuws gedaan, bestond de zending diamanten, aan boord van de Elisabtehville, slechts uit 12.000 karaat, alle kleine steentjes, een waarde vertegenwoordigend van 21.000 pond of, in Belgische munt, ongeveer 3.675.000 francs. De diamanten waren verzekerd en de Forminière is dan ook schadeloos gesteld voor het geleden verlies. Het is trouwens niet waarschijnlijk, dat de opsporingen die thans geschieden, door de hooge kosten, welke eraan verbonden zijn, geheel zullen kunnen worden gedekt. --- RECLAME OP GRAFSTEENEN. Het schijnt dat de Amerikanen alle middelen te baat nemen om, hun zaken te vergrooten of hun artikelen aan te prijzen. Ook zelfs de dooden of tenminste de rustplaatsen der dooden moeten nu helpen om voor verschillende firma's reclame te maken. Het tijdschrift The Opinion geeft eenige voorbeelden van dergelijke grafreclames. Zoo leest men b.v.: „Onder dezen steen rust Anny Haskins. Zij stierf van verdriet omdat zij haar schoonheid verloor. Had zij zich echter met zeep van Carter and son gewasschen, dan had zij haar schoonheid eeuwig behouden". Op een steen van een familie-graf: Hier zal eenmaal Jos Bernstamm rusten, van de firma Bernstamm en Co., de bekende firma in koloniale waren. Nu leidt hij echter deze „zaak nog tot ieders tevredenheid. Op den muur van een crematorium in een der grootste steden van Maesachussets leest men: Wanneer gij niet voor uw tijd hier wilt komen, eet dan uw sla met Red Millazijn. --- EEN OUDE STRAFZAAK. Voor het Rijksgerechtshof te Leipzig hadden zich de Duitsche mijnwerkers Joseph Pordzik uit Botrop en Franz Domagalla uit Essen te verantwoorden. Zij werden ervan beschuldigd in 1917 in een Nederlandsch gevangenkamp, waarin zy waren ondergebracht na uit de marineafdeeling te Cuxhaven te zijn gedeserteerd, tegen vergoeding aan een Nederlandsch officier teekenmgcn van de vestingen en haveninrichtingen van Cuxhaven te hebben verkocht. De beide beklaagden verzekerden aan den Nederlandschen officier slechts gefingeerde teekeningen te hebben geleverd en daarvoor geen geld maar slechts tabak te hebben gekregen. Daar enkele getuigen echter bezwarende verklaringen voor de beklaagden aflegden, eischte de rijksadvocaat tegen elk hunner drie jaar gevangenisstraf. Bij gebrek aan bewijs werden zij echter vrijgesproken. --- PAARD EN EZEL. In één van de kleine streken bij Bayonne werd een prachtig paard geleid om te baden. Het dier zakte echter door zijn gewicht weg in den drassigen bodem. Op dat oogenblik kwam een ezel voorbij, die blijkbaar de drinkplaats beter kende. Hij begaf zich te water en beet in het koptuig van het paard, dat hij flink tusschen de tanden beklemd hield. Een voorbijganger, die het zag, kwam ook te hulp en met de vereende krachten van den voorbijganger, een staljongen en van den ezel werd het paard gered. Si non e vero is men geneigd te zeggen naar het feit is" bevestigd door den pastoor, die aan de krant van Bayonne het gebeurde vertelde. --- FRANKRIJK EN DE STIERENGEVECHTEN. De stierengevechten heeten in Frankrijk verboden, wat niet verhindert, dat in het Zuiden er in het seizoen eiken Zondag en zelfs op doordeweeksche dagen plaats hebben. Bij de laatste corrida's te Avignon hebben rumoerige tooneelen plaats gehand onder het publiek en de prefekt heeft dan ook ingegrepen. Dat hij echter den stier bij de horens heeft gevat, kan niet gezegd wórden, want de torrero's, die een stier hadden geveld, werden veroordeeld t-•♦ vijf francs geldboete voor eiken gedoode» stier, terwijl de vertooningen hun duizendei francs opbrengt en aan de ondernemende plaz za-del-toro's honderdduizenden. De geldboet» is dus wel te betalen. Maar in schijn is de wet gered. Ook te Vichy hebben drie veroordeelingen a 5 francs plaats gehad. ---