HONIG S BOUILLONBLOKJES 6 voor IQct --- RECHTSZAKEN Rijnvaart-acte en evenredige vracht verdeeling De Kantonrechter te Maastricht doet belangrijke uitspraak. In een zaak tegen W. S., schipper op het schip ~Adriana", betreffende de evenredige vrachtverdeeling, deed de Kantonrechter te Maastricht uitspraak die uiterst belangrijk is. Als verdediger en raadsman trad in deze zaak op Mr. W. A. C. van Dam, advocaat te Rotterdam. Het oordeel van den Kantonrechter luidde, dat bij de gronden van de conclusie van dien raadsman tot ontslag van rechtsvervolging steunt en juist moeten worden geacht. Hij overwoog: dat uit de behandeling van deze zaak ter terechtzitting is komen vast te staan, dat opposant op 7 Maart j.l. te Rotterdam een lading graan in zijn schip Adriana heeft ingeladen, die lading heeft vervoerd naar en binnen de gemeente Maastricht en noch voor het inladen, noch voor het vervoer in acht heeft genomen de voorschriften der wet van 5 Mei 1933 S. 251 op de evenredige vrachtverdeeling in de binnen-scheepvaart; dat evenwel genoemde wet op de bovenomschreven handeling van opposant niet van toepassing is; dat tooh in de herziene Rijnvaart-akte van 17 Oct. 1868 is bepaald, dat de vaart op den Rijn en zijne uitmondingen van Bazel tot aan de open zee, met inbegrip van Lek en de Waal, aan geen enkele belemmering, welke dan ook, onderhevig zal zijn; dat voorts in artikel 2 van die akte is bepaald: „De vaartuigen, die tot de Rijnvaart behoor en... hebben het recht om zoodanigen weg te kiezen als hun zal goeddunken, bij de doorvaart van de Nederlanden, teneinde zich te begeven van den Rijn naar de open zee of naar België en omgekeerd; dat derhalve, waar beide genoemde bepalingen als uitvloeisels van eenzelfde wilsverklaring en dus in het nauwste verband met elkander moeten worden beschouwd, alle wateren, die een verbinding vormen tusschen Nederland en België moeten geacht worden te vallen onder de bepalingen der Rijnvaart-actie; dat zulks nog te meer klemt, waar bij het slotprotocol, opgemaakt bij gelegenheid van de onderteekening der herziene Rijnvaart-Akte, de gevolmachtigde van Nederland heeft verklaard, namens zijn Regeering voorbehoud te moeten maken ten aanzien van het heffen van bakengelden op een gedeelte van de Maas in Limburg, hetwelk niet kon worden afgeschaft zonder medewerking der Regeering van België, tegen welk voorbehoud door de overige gevolmachtigden geenerlei bedenkingen zijn ingebracht; dat dit voorbehoud volkomen zinledig en overhodig zou zijn, wanneer a priori als vaststaande moet worden aangenomen, dat ook de Maas in Limburg in alle opzichten met het eigenlijke gebied van den Bijn op één lijn was gesteld; dal derhalve, waar de vaarl op'de uitmondingen van den Rijn en op de geheele Maas, voorzoover zij door Nederland stroomt, door geen enkele beperking, ook niet door het heffen van. scheepvaartrechten, mag worden belemmerd, opposant door het inladen van graan te Rotterdam en door het vervoer daarvan naar en binnen Maastricht, geenerlei handeling heeft verricht in strijd met de wet van 5 Mei 1933, zoodat, nu de handelingen evenmin strafbaar zijn krachtens eenige andere wetsbepaling, opposant met tenietdoening van het vonnis, waartegen verzet, behoort te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. --- RECHTBANK MAASTRICHT MAASTRICHT.—Verduistering van dekens. Maandagmorgen had de verdere bdiandeling plaats van de op 23 September uitgestelde zaak tegen P. 8., werkzaam geweest aan het Crisis- Comité en verdacht van verduistering van een zestal dekens. De zaak was uitgesteld ten einde getuige J. nog te hooren. Deze getuige verklaarde in hoofdzaak hetzelfde als reeds door de andere getuigen was verklaard, dat n.l. verdachte B. ook gaven had uitgedeeld aan verschillende personen, als kleedingstUikken, dekens, enz. doch dat daar ook steeds boek van werd gehouden, in een bepaald register. De verdediger Mr. Haex wijst er op dat toen nog geen register voor de dekens was aangelegd, dat is eerst later geschied en wel op voorstel juist van dhr. B. De voorzitter wijst er echter op dat verdachte zelf verklaart heeft dat hij driemaal twee dekens aan de vrouw L. heeft gegeven, dus ook al tijdens dat het dekenregister was aangelegd. Het O.M. zegt, nogmaals in zijn requisitoir te moeten herhalen, dat hetgeen aan verdachte is ten lasten gelegd, een ernstig feit is. Hij heeft aan eigen initiatief dekens gegeven aan iemand, die hij wat wilde toestoppen, zonder het behoorlijk te noteeren of tegen afgifte van één of meer bons. Spreker noemt dat de armen bestelen. Hij heeft dus in het nadeel der armen gehandeld. Mr. Haex zegt, over het in de dagvaarding ten laste gelegde, dat zijn cliënt daar niet in diensbdrekking was, hij hielp daar als een vrijwillige, nid betaalde kracht. Het bestuur van het Crisis-Comité heeft langzamerhand zijn werkzaamheden afgewenteld op het lagere personeel, en dezen weer op J. en R. Het gezin L. heeft niet alleen dekens gekregen, doch is ook nog op andere wijze bedeeld. Er zijn misschien dekens uitgedeeld, waarvan geen aanteekening is gehouden, misschien heeft hij het ook vergeten, doch dit afkeurenswaardig verzuim is daarom nog niet direct verduistering. En als hü die omissie gepleegd heeft, dan is hü toch wel meer dan genoeg gestraft. De politie heeft hem gearresteerd, heeft huiszoeking gedaan bij hem, en daar zijn ook dekens gevonden, doch die waren afkomstig, wel van het crisis-comité, doch door hem gekocht aan den kostenden prijs, evenals de andere leden van het crisis-comité dat hadden gedaan. Het O.M. had gepersisteerd bij zijn eisch: 14 dagen gevangenisstraf. De verdediger pleitte vrijspraak. Uitspraak 30 December. --- REUVER.—Aanrijding van een fietser. C. S. te Reuver, was in appèl gekomen van 'n vonnis waarbij hij ter zake van aanrijding van een wielrijder, één maand hechtenis had bekomen. Op 24 Dec. 1934 bevond zich de 50-jarige J. Schl. met zijn fiets op den rijweg Susteren— Echt. Hij reed aan den rechterkant. Plotseling kreeg hij een stoot in den rug en werd op den weg geworpen. De aanrijder had den man, die niet meer loopen kon, naar het hospitaal gereden. Later bleek dat de aanrijding zóó hevig was geweest, dat de man een bekkenbreuk had opgeloopen. Het is nu bijna een jaar geleden en nog loopt de man met twee krukken. In deze zaak werden 5 getuigen a charge en 5 a décharge gehoord. Het O.M. achtte het ten laste gelegde bewezen en eischte bevestiging van het vonnis. Mr. van Assendorp pleitte vrijspraak, Uitspraak 30 Dec. --- HEER.—Crisis-Zuivelbesluit. H. K. te Heer was in appèl gekomen van een vonnis, waarbij hij tot twee geldboeten van f 750 of tweemaal 3 maanden hechtenis was veroordeeld. Bovendien twee maanden buiten 't grensterrein en hij mocht zich zes maanden niet in de verboden strook ophouden. Verdachte had mei een vrachtauto 1089 kilo margarine vervoerd. De auto was in beslag genomen. Het O.M. vraagt bevestiging van het vonnis en verbeurdverklaring van de auto. Mr. Vrijens pleitte een voorwaardelijke veroordeeling, ook omdat hij maar als tusschenpersoon was opgetreden. Verdachte vraagt zelf nog clementie, het was de eerste maal. „Nu", zegt de president, „als dat voor de eerste maal was, dan hebt ge het toch flink aangepakt". Uitspraak 30 Dec. • # • De meervoudige Kamer deed Maandag de volgende uitspraken: N. P. B. Maastricht art. 308 f 40 of 1 mnd.; W. B. Sittard art. 308 een week hechtenis; M. M. Maastricht Mot.R.wet f 15 of 15 d. h.; P. J. V. Maastricht Mot.R.wet f 15 of 15 d. h.; A. B. Maastricht Crisis Zuivelwet 2 geldboeten van f 15 of 14 d. h. voor elke boete; W. W. Maastricht (gedet.) verb. terugkeer f 75 of 3 w. h.; W. W. Maastricht (gedet.) Crisis Zirjveiwet 2 x f 25 of 2 x 3 w. h.; H. B. Berg en Terblijt art. 308 f 30 of 30 d. h.; P. C. Maastricht gedet. diefstal gev. van 4 mnd.; J. O. Maastricht gedet. diefstal gev. van 4 mnd.; W. H. H. Herkenrade St. Geertruid gedet. diefstal een jaar gev.; J. B. P. Chêné gedet. diefstal 2 x gepl. zes mnd. gev.; J. A. M. K. Maastricht gedet. oplichting-verduistering 3 mnd. gev.; A. P. Maastricht gedet. art. 247 8 mnd. gev. --- Voor het Kind „HET GESPREK VAN DEN DAG”. De„Van het Kind - voor het Kind"-puzzle verschijnt deze week in alle bladen, H. K. H. Prinses Juliana schonk de hoofdprijs: een schilderij. Twaalf honderd prijzen werden eigenhandig vervaardigd door de kinderen welke worden verzorgd en die mede dank zij de opbrengst der Weldadigheidspostzegels opgenomen kunnen worden. Men beloonc de moeite die de kinderen zich, uit dankbaar beid voor Uw gave, hebben gegeven! ledere oplossing beteekent voor hen minstens 15 cent. --- FEUILLETON. MEISJES IN UNIFORM van BERTA RUCK. (Nadruk verboden). 8 Maar of 't de allergewoonste zaak van de wereld betrof, besloot Vic heel genoegelijk: „Je hebt 't al gesnapt, zie ik. Ja, begin jij die koestal maar 's fijn uit te mesten!" Die koestal! Fyn uitmesten! Ik —! s Vic gaf me mijn gereedschap, sleepte Elisabeth mee en liet me staan. Daar stond ik midden op het erf — ik, de zoogenaamde landarbeidster, voor wie 'werk' nooit iets anders beteekend had, dan rustig binnenshuis zitten achter een schrijfmachine. Enfin, ik moest dan in vredesnaam maar beginnen. En ik begon, zooals alle andere beginners — ik wierp me op mijn taak als een stier op een rooden lap. Met mijn handen, die nooit een zwaarder gereedschap gevoerd hadden dan een vulpen, omklemde ik krampachtig het handvat van de spade, die zoo lomp en onhandelbaar aanvoelde. Verwoed dreef ik het gereedschap in die bruine, kwalijk-riekende massa aan mijn voeten. Brrr! Even verwoed trachtte ik de overvolle schop viezigheid op te tillen. Het ging niet — veel te zwaar. Ik spande al m'n krachten in. Bij de derde of vierde poging kreeg ik de lading omhoog. Wild smeet ik den weerzinwekkenden last in den kruiwagen.... Ik had mijn zwaai echter niet goed berekend en miste half.. De helft kwakte over mijn laarzen en mijn smettelooze beenstukken. Ik had wel kunnen huilen! Rillend stampte ik ze goed mogelijk schoon. Met den moed der vertwijfeling wierp ik me weer op mijn onsmakelijke taak. Ik wroette, sjouwde, smeet. Binnen tien minuten was ik gloeiend-heet, drijfnat en uitgeput. Mijn armen trilden en trokken van overspanning. En met een plotselingen zwaai, woedender dan ooit, stak ik mijn schop in den half-vollen krui. wagen en liet ze staan waar ze slond. Mijn besluit was genomen. Ik was niet van plan, er mee door te gaan, nóch met mestruimen, nóch met iets anders van dien aard. Ik zou mezelf uitkoopen. Een smadelijke terugtocht naar Londen en naar een kantoor met stijf-gesloten ramen was verre te verkiezen boven een leven als dit. Ik zou deserteeren! Ja! Nu meteen! Haastig begon ik de mouwen van mijn kiel, die ik opgestroopt had, weer naar beneden te rollen. Ik had er juist één klaar, toen de opening van de staldeur plotseling verdonkerd werd. De gedaante van een langen man teekende zich scherp af tegen den hellen achtergrond van het erf. Ik zag zn oogen op mij gericht met een nieuwsgierige en spottende uitdrukking. Meteen herkende ik hem. Ja! Het was die jonge officier, die het, den vorigen avond in de barak, in zn hoofd gehaald had, me te vragen hoelang ik het hier wel dacht vol te houden. Natuurlijk — natuurlijk was het precies iets voor hem, om dit oogenblik te kiezen voor een voortzetting der kennismaking! 'Woede', zelfs 'razernij', zijn véél te tamme uitdrukkingen voor wat ik op dat moment voelde ! Het was geméén! Maar zelf scheen hij dat niet in 't minst te beseffen. Hij stond naar me te kijken, en naar de eéne mouw, die ik juist had neergeslagen. Hij schonk me dien zalvenden glimlach, dien alle meisjes in het kamp tien vorigen avond enthousiast geprezen hadden als zoo buitengewoon innemend. En toen begon hij — zonder zelfs 'n inleidend „goeden morgen!" — met die bruuske stem, die zoon contrast vormde met dien glimlach: ~'n Kind kan zien, dat u nog nooit eerder 'n voet op 'n boerenerf hebt gezet." „Hoe weet u dat zoo goed? Toevallig is dat wèl het geval!" snibde ik, en om mezelf een houding te geven, greep ik maar weer naar de schop, clic ik in den kruiwagen had laten steken. „In elk geval hebt u er niet 't zwakste benul van, hoe u die dingen moet hanteeren," zei hij, een stap dichterbij komend. „Dat is niet de manier om een schop vast te houden." Zonder complimenten nam hij me de spade uit m'n handen, ze losjes vasthoudend. Rustig stak hij ze in de vieze brei op den vloer, en nam ongeveer half zooveel op als ik gedaan had. „U zult ondervinden," zei hü, „dat, als u de spade niet overbelast, ze zichzelf in evenwicht houdt. Hetzelfde geldt van de mestvork. Laat 't werk zichzelf doen. Kijk." Hij liet de spade terugzwaaien, en wat er op lag, schoot in den kruiwagen, schijnbaar zonder eenige inspanning van zijn kant. „U moet leeren, partii te trekken van de wetten van zwaartekracht en evenwicht," zei hij, de schop opnieuw in de massa stekend. „Als u goed kijkt, ziet u zelf wel, wat ik bedoel." Hij knikte me beschermend toe, terwijl ik gespannen zijn bewegingen volgde. „U zult merken," zei hij weer, „dat u de natuur onmogelijk kunt bevechten. Maar r kunt haar voor u laten wrerken!" Hij liep nu naar den kruiwagen, pakte hem beet en reed hem voort over het zonnige erf. Niet precies begrijpend, wat er zou gaan gebeuren, volgde ik de forsche gestalte in khaki naar dien hoogen, weerzinwekkenden heuvel in een van de hoeken, waar de bruine kloek onverstoorbaar met haar kuikens rondwroette. Er stond een soort van laag houten schotje omheen, en een breede plank lag daar schuin tegenaan. De jonge man keerde zich half naar me om, terwijl hij langzaam voortliep. „Met den kruiwagen is 't alweer precies het-, zelfde," ging hij voort. „Wanneer je hem aan den voet van deze plank stilzet en hem dan plotseling naar boven tracht te hijschen, komt er niets van terecht. Je moet er rustig mee aan komen rijden en doen, alsof die hellende plank begane grond is, dan gaat 't bijna vanzelf. Kijk, zóó." Zonder inspanning reed hij den vollen kruiwagen half tegen de plank op. Maar juist toen ik dacht, dat hij hem nu om zou wippen, liet hij hem weer terugglijden en reed er bedaard mee naar den koestal terug. „Gezien?" „Ja. Maar u had hem wel meteen voor me kunnen leegmaken, nu u tóch al zoover was." „O nee," zei hij koeltjes, „dat was de bedoeling niet." Toen voegde hij er langzaam bij: „Zoud u die eene mouw van u maar weer niet opstroopen?" Dit met een knipoogje. Ik beet op mijn lippen. Natuurlijk had hij dadelijk begrepen, dat ik op het punt stond, den boel erbij neer te gooien, juist toen hij binnenkwam. Het maakte me nog woedender, dat ik me niet rechtstreeks kon verdedigen; ik wilde het immers niet toegeven! Wie was die kapitein Holiday eigenlijk, die hielde heele buurt onveilig maakte, de landarbeidsters aan een verhoor onderwierp, en haar, zonder werkelijk te helpen, kwam vertellen, hoe het wèl, en hoe het niét gedaan moest worden? Het zou hem tenslotte toch w7d geen steek aangaan? Ik deed mijn best om mijn stem zoo ijzig mogelijk te doen klinken, toen ik hem vroeg: „Moet u vaak kruiwagens rijden in het leger?" Hij antwoordde opgeruimd, en met iets jongensachtigs, dat me ontwapende: „Och, 't gaat eigenlijk volgens hetzelfde principe als het richten van een bajonet. In beide gevallen moet je het gewicht behoorlijk weten te verdeden. Vooruit, .probeert u het nu nog eens." En ik bemerkte, dat ik waarachtig mijn mouwen weer begon op te stroopen en — zijn orders gehoorzaamde ! i Ja, ik deed, wat me bevolen werd door onmogelijke jongmensch, zooals ik hem mr' lijk noemde. - Ik begrijp nu, waar het hem om te doen Elke andere man zou zijn voortgegaan md & werk te doen, terwijl ik op mijn gemak teSf,i de staldeur leunde. Hij liet het me zélf doen, . dat nog wel op het oogenblik zelf, jat ik (e had voorgenomen, er geen hand meer naai' u' steken ! i,t „Rust nu maar eens eventjes uit," zei kapl';. Holiday plotseling, nadat hij me- een poosje °eC\ tisch had gadegeslagen. „Rusten is van even"* , belang als de andere dingen, die u nog lee moet." ~ jjc Hij trok een groote, leege kist tot vlak bil staldeur. „Ga zitten," beval hij. $ Ik deed het gedwee, terwijl ik me nog s.te g« halfverbijsterd afvroeg, wat die lange, i°p kapitein hier toch eigenlijk te maken kon " ben. .0c- Verbeelde hij zich, dat ik, al was ik n» j9t vallig in het Landleger, er van gediend "^'aSl.a3r iedere aangewaaide vreemdeling me zoon1 t aansprak? Als dat soms het geval was, dao'"pj> Ik overpeinsde juist, dat ik hem beter o,i staanden voet eens flink aan zn verstand j, brengen, dat hij zich schromelijk vergist toen ik alweer ontwapend werd op 't zien flji dien charmanten glimlach van hem! Geen .„j* met zóó'n glimlach kon dat soort van begaan! Maar weer ging die glimlach \ev9e van een ingezouten opmerking. r 1« „U was nèt van plan, het bijltje erbij ne tuS' leggen, hè? Op 't punt om er zonder meer schenuit te trekken, wat?" \>eé&' Dit joeg m'n zachtere stemming weer n maal op de vlucht. „Néé! Geen kwestie van!" zei ik giftig- „ te\ „U weet heel goed, dat 't wèl zoo was, ehij vlug. „Maar u zult me wel altijd tegen ken, en ik zal nooit toegeven, wat u zegtis afgesproken!" .) ( Wordt vervol --- H.M. de Koningin en H.K.H. Prinses Juliana woonden Maandag op het Malieveld te Den Haag het défilé bij, dat door het jubileerende corps mariniers uit Rotterdam voor de vorstelijke personen werd gehouden*. — De vorstinnen in het galarijtuig. --- DRIE OUD-NED. MARIA-LIEDEREN. Van denzelfden Limburgschen componist van wien we onlangs nog een drietal oud-Nederl. Kerstliederen en Zes Latijnsche Lofgezangen reeeneeerden, van Jean Schrijvers te Amsterdam, ontvingen we thans een drietal oud-Nederl. Maria-liederen, welke evenals de genoemde Kerstliederen een bijzonder talent van den musicus voor dergelijke composities heel duidelijk verraden. Het zijn heel zuiver-aangevoelde liedeker.s voor driestemmig vrouwen- of knapenkoor; ze hebben verder geen pretentie dan eenvoudig en rein te zijn en daarom zullen ze hun weg naar Zusterkloosters, pensionaten en geschoolde knapenkoren ook wel vinden. De liederen zijn getiteld: God groet U, coninghinne; Doe die rosé van Jericho en lek weet een suverlike. Hun Middeleeuwsche tekst doet aangenaam en vloeiend aan, terwyl ze, om dat oude cachet nog beter te doen uitkomen, in streng doorgevoerde kerktoonsoorten werden getoonzet; 't eerste in den Aeolischen en het tweede en derde in den Dorischen modus. Het zijn ook heel geschikte Kerstliederen. Per exemplaar van drie kosten ze f 0.20; verkrijgbaar bij den componist, Valeriusstraat 4 hs, Amsterdam (Z.). --- Uit de Engelsche Mijnindustrie Overeenstemming in de mijnindustrie te Nottingham. De plaatselijke mijndgenaars en de mijnwerkers zijn het eens geworden omtrent een regeling, volgens welke de loonen der mijnwerkers met ingang van 1 Januari worden verhoogd met één shilling per dag. Het is mogelijk, dat een verdere verhooging zal volgen. --- RADIO DONDERDAG 19 DECEMBER 1935. HILVERSUM I — 1875 M. 8.00—9.15 KRO: 10.00 NCRV; 11.00 KBO; 2.00 11.30 NCBV. 8.00—9.15 en 10.00 Gramofoon 10.15 Morgenwijding 10.45 Gramofoon 11.30—12.00 Godsdienstig halfuur 12.15 Gramofoon en Orkestconcert 2.00—3.00 Handwenkcursus 3.15 Vrouwenhalfui'r-3.45 Gramofoon 4.00 Bijbellezing 5.00 Voor (,c jeugd 5.30 Sopraan en piano 6.30 Gramofoon 6.45 Causerie 7.15 Reportage 7.30 Lezing 3.0" Berichten en Gramofoon 9.00 Causerie 9.30 Koor en Orkest (Om 10.09 Berichten) 10.30—11.30 Grfl mofoon. HILVERSUM II — 301 M. 8.00 Gramofoon 9.00 Kookpraatje 9.05 Enscn1' bic Johnny Kroon 10.00 Morgenwijding Gewijo'j muziek 10.30 Vervolg ensemble 11.00 Voordrach1 en piano 12.00 Gramofoon 1.30 Omroep orke*1 3.00 Knipcursus 3.45 Gramofoon 4.00 Voor zieke" en ouden van dagen 4.30 Gramofoon 4.45 VoOr de jeugd 5.30 VPRO: Causerie 6.00 Omroep orkest 6.30 Sportpraatje 7.00 Voor de kinderen jk 7.05 Zang en piano 7.30 Engelsche les 8.00 Bc' richten en Gramofoon 8.15 Concertgebouw ol" kest en solisten. In de pauze: Zangdeclamatie -< 10.30 Gramofoon 11.00 Berichten 11.10—12.0Ü Dansmuziek. DROITWICH — 1500 M. 11.25 Orgelconcert 11.50 Causerie 12.20 Het *»'!' land Square en New Victoria orkest 1.05 ReWs uit Palestina 1.25 Gramofoon 2.35 Het Crook' kwintot 3.20 Vesper 4.10 Lezing 4.30 GramofoOn 5.05 Orgelconcert 5.35 Dansmuziek 6.20 Beriep' ten 6.50 Piano recital 7.15 Spaansche les '-3 Lezing 8.20 Het Campoli trio 8.50 Gevarieerd programma 9.50 Berichten 10.20 Kerkdienst I"-4 BBC orkest en solist 11.35—12.20 Dansmuziek. RADIO PARIS — 1648 M. 7.20; 8.20 en 11.20 Gramofoon 12.35 Omroeporkest 5.20 Radio tooneel 8.20 Zang 9.20 Gram0' foon 9.20 Mozart concert 11.20—12.35 Popul»lf concert. KEULEN — 456 M. 5.50 Het Paltsdier Kamer orkest 6.30 Het Bo",' ner Kamer orkest 11.20 Gevarieerd concert >& Gramofoon 3.30 Gevarieerd concert 4.20 Wer** Kamer orkest 6.20 Omroep kwintet 7.30 Moza1"1' concert. 8.30 Fluit- en cembalo concert 11.20 Populair orkest, balalaika ensemble en s°' listen. BRUSSEL — 322 en 484 M. 322 M. — 12.20 Gramofoon 12.50 Omroep orkc*' 1.50—2.20 Gramofoon 5.20 Salon orkest 0.35 CA mofoon 6.50 Orgelconcert 7.35 Gramofoon BS Salon orkest en Gramofoon 9.05 Hoorspel 9™ Salon orkest en Gramofoon 10.30—11.20 Gratf"0' foon. 484 M. — 12.20 Gramofoon 12.50 Salon orkc5' 1.50—2.20 Gramofoon 5.20 Omroep orkest ''•5 Piano recital 7.35 Gramofoon 8.20 Omroep orkf5 10.30—11.20 Gramofoon. DEUTSCHLANDSENDER — 1571 M. „ 7.30 Het Elly Ney-trio 8.20 Radio tooneel *>■* Berichten 9.50 Concert 10.05 Weerbericht 1°'2 —11.20 Dansrnwziek. --- MUZIEK KERSTLIEDEREN. Nog juist vóór Kerstmis ontvangen we van den Tiiburgschen Muziekhandel W. Bergmans enkele Kerstliederen. En mooie Kerstliederen ook, die men in de huiskamer, op school, in de kerk, enfin overal kan zingen; eenstemmige liederen, die men niet gauw moe zal worden te herhalen en waarmee men anderen treffend kan stichten. Een vloeiend verhalend geschreven lied is dat van den Eerw. heer H. L. Rubbens, een Vlaming, die zelf ook de woorden voor zijn „Kerstlied" dichtte. Frisch van compositie en vlot van begeleiding is het „Herderke Jezu" van Mien Potharst op woorden van Pastoor Hartwük. Echte Kerstkoralen zijn een viertal „Kerstliederen" van Th. Luijsterberg: Adeste, Blijf bij mij Heer, Kerstlied en Mijn Jezus klein. Samen met deze liederen werd ons ook nog een Toast voor vier gelijke stemmen a capella van Elbert Franssen toegezonden. Koren kunnen deze toast ter afwisseling best erbij gebruiken. # # # --- INGEZONDEN (Buiten verantwoordelijkheid der Redactie). ROODE KRUIS-HULP. Heer Zielemans het Nederlandsch Kan ik behoorlijk lezen: 'k Begrijp het ook — misschien te goed —' Dat zal de reden wezen, Dat gij mij thans insinueert Kn niet wilt discuteeren; Hetgeen ik ook niet heb begeerd En nimmer zal begeeren. Ik deed slechts feiten aan de hand Die Roode Kruisdienst raken En moest bij 't woord „ploeg-commandant Een vraagteekentje maken. En doe dit nog in groot formaat. - En dat mijn stuk zoo laat was Kwam daardoor dat uit eigenbaat Ik 't „Limburgsen Dagblad" niet las. Maar redacteur 'k begin er mee En word Uw trouwe lezer. Noleer mals week'lijksch abonné Voor drie en twintig dezer. En gij mijn waarde Zielemans Laat heusch het discuteeren Gij hebt dan th'd en heel veel kans Mijn rijmpje goed te leeren. W. H. VAN DER SLUUSl Treebeek 10 Dec. 1935. Naschrift van de Redactie: Discussie gesloten. ---