Kalender der week Liturgische Kalender van het Bisdom MAART. Derde week van de Vasten. Tijdeigen. N.B. — Behalve Maandag, dagelijks Prefatie van e Vasten. !- Zondag. 3e Zondag van de Vasten (Paars). Mis Oculi zonder Gloria; 2e geb. en laatste Evangelie H. Gabriél, Aartsengel; le Vespers van Maria Boodschap. Z.V. 244 >. Maandag. Maria Boodschap (Wit); 2e geb. cn laatste Evangelie van Maandag in deze week. Credo. Pref. H. Maagd. Ü> Dinsdag. Mis van Dinsdag in deze week (Paars); 2e geb. A cunctis; 3e geb. Omnipotens. B • * • Utr.: H. Ludgerus (Wil) Nederl.; 2e geb. en laatste Evangelie van den dag. Fr.: Z. Didacus Jozef (Wit); 2c geb. als Ulr. '• Woensdag. H. Joannes Damascemw (Wit); 2e geb. en laatste Evangelie van den dag. Of: Mis van Woensdag in deze week (Paars); 'e geb. H. Joannes Damascenus. *• Donderdag. H. Joannes Capristrano (Wit); 2e geb. en 1. E vang. v. d. dag; 3e geb. A cunctis. Fr.: geen 3e gebed. Of: Mis v. Donderdag in deze week (Paars); 2e geb. H. Joannes Caprislrano. '• Vrijdag. Mis v. Vrijdag in deze week (Paars); 2e en 3e geh. als Dinsdag. Fr.: Z. Joanna Maria (Wit); 2e geb. en laatste Evangelie van den dag; 3e A cunctis. *> Zaterdag. Mis van Zaterdag in deze week (Paars); 2e en 3e geb. als Dinsdag. I> Zondag. 4e Zondag van de Vasten (Paars of Rosé). Mis Laetare, zonder Gloria; 2e geb. A cunctis; 3e Omnipotens. Vespers 4e van de Vasten. Z. V. 170. "■'"'"*""""'"'" ' ' """-^M—M—■ '' ■»^^'M~^"^^^*-________- --- Derde Zondag v.d. Vasten Les uit den Brief van den Apostel Paulus aan de Ephesiërs: V, 1–9. fctoeders: Weest navolgers van God, als zijn kinderen; en leeft in liefde, zooals ook Christus u heeft liefgehad en Zich voor ons heeft B(iBeven als gave en offer, tot een lieflijken geur v°or God. Van ontucht, alle soort van onreinheid *}} iebzucht mag onder u zelfs geen sprake meer "Sp, zooals dit heiligen betaamt; evenmin van J'uile taal, zotteklap of spotternij; deze dingen '•! niet; een dankgebed betaamt veel meer. "ant- wel n.ioef ge weten, dat geen ontuchtige, óf hebzuchtige een erfdeel bezit in het kt"iiukrijk van Christus en van God; zoo iemand |"ap.t met een afgodendienaar gelijk. Laat niemand p.ïttet holle woorden bedriegen; want daarom Juist komt Gods toorn over dc kinderen der ongehoorzaamheid. Wordt dus hun medeplichtigen "iet! Irnmcrs vroeger waart ge duisternis, thans zijt ?. licht in den Heer; gedraagt u dan ook als [sJÖeren van het licht. Want. de vrucht van het lcht bestaat in allerlei goedheid, gerechtigheid 11 waarheid. --- Evangelie volgens den H. Lucas: XI, 14–28. 1« dien tijd dreef Jesus een duivel uit, die .torn was; en toen de duivel was uitgegaan, sprak stomme. En het volk stond verbaasd. Maar .o,iiniigen hunner zeiden: Door Beëlzebub, den *orst der duivels, drijft Hij de duivels uit. Ande>tt vroegen Hem een teeken uit den hemel, om op de proef te stellen. . Maar Hij kende hun gedachten, en sprak tot w 0"1"1 leder rijk, dat inwendig verdeeld is, zal °rden verwoest; het eene huis zal er op het *c^ere vallen- Wanneer dus dc satan tegen zich- Dp is verdeeld, hoe zal zijn rijk dan stand kunt ** houden? En toch zegt ge, dat Ik door Beëlze,rniet met Mij verzamelt, verstrooit. Keo anne(i' de onreine geest van iemand is uitwa,an' zwerlt hij rond in dorre oorden; hij zoekt terr rust, en vindt ze niet. Dan zegt hij: Ik zal 5,. in mijn huis, waar ik ben uitgegaan. Sj hij zjj,n komst vindt hu' het geveegd en verg 6 • Dan gaat hij heen, en neemt zeven andere H t nvet zich mee, die boozer zh'n dan hijzelf; van °n}~n binnen, en gaan er wonen. En het einde rp dien man wordt erger dan het begin. hej |Nviil Hij zoo sprak, verhief een vrouw uit d.{e »'olk haar slem, en zei Hem: Zalig de schoot ge? heeft gedragen, en de borsten die U hebben tere°s<'- Maar Hij zeide: Zalig eerder, die luis"aar Gods woord, en het beleven. --- Van toen ik op bezoek Was.... dan ~ s maken vraagt wat van je. Soms meer WaJ w«ard is. *V oolc van '/-li: Q visite, die ik op 19 hfïlchi S InorSens, in 't kleine arbeidershuisje oln0ln ' .Wfts 't waard! "oodj,,n*et móér nuttelooze dingen te zeggen dan .ls' sa ik 't hecle reisverhaal over, ver- er !'l'ls van de avonturen, die ik onderweg etaprJe' '"aar begin aanstonds bij de laatste *hjdin r''-tk en eenvoudig vertel ik mijn be«en. (le(]er denke er van wat hij wil). > * * * v '''a-i.t. klini ik (>|) tegen '" ,ange' 'aaie . " "oven. waar in 't wazige wit van de vroege zon 'n hoopje blanke blokhuisjes ligt,' daar moet ik wezen. Nog een heel eind! Als ik opkijk en om me zie, doet de schittering van 't morgenlandschap me 'n oogenblik stilstaan, 'n Oogenblik maar en dan gauw weer verder! Zoo loopend raak ik tusschen de blokhuisjes; alle eender van kleur en bouw. 't Mijne? Een timmermanswerkplaats moet erbij liggen. Gevonden! Gewoon maar aankloppen hadden ze nie des avonds tevoren gezegd, dan wordt er direct open gedaan; misschien wel door Hem zelf. Ik had Hem natuurlijk nog nooit echt gezien. De kerk-beelden, met hun starren steenen blik, hun gouden boordsels en sterren op stijve mantels, daar had ik nooit vertrouwen in gehad. Zoo was Hij zeker niet. Een en al levende goedheid moest Hij zijn: Jesus' maagdelijke Vader. Ja, St. Joseph, dien ging ik vandaag bezoeken, hem feliciteeren op zn feestdag. Maar wat zeggen , hoe m'n felicitatie inkleeden. Bij zoon klein huiselijk feest moet je toch ook niet al te officieel doen, 'n formeele speech afsteken. Dat doe je toch ook niet als je bidt! Enfin, ik sta voor de deur. Zenuwachtig zie ik rond. Hier dus? Mij vooroverbuigend in luisterhouding klop ik aan. Even gewacht, in spanning daar naderen reppende sandalen! Ze moeten er zijn; open gaat de deur en daar staat voor me twee oogen, zóó klaar, zóó sprekend, zóó noodend, zóó wonderdicp, dat ik niets anders meer zie, aan niets anders meer denk; ik val op de knieën: „Jesus"! Hij neemt me bij dc hand, woorden spreekt Hij niet, ik voel Hem kijken, kijken op mij! 't Wordt me warm om het hart. „M'n jongen, ben je daar? We verwachtten je", zegt Hij nu, heel rustig, innemend sympathiek toch. Ik kijk Hem vragend aan. Hij begrijpt me: „Ja Vader zit juist aan tafel met Moeder-en we hebben op je gerekend. Kom binnen!" Ik gehoorzaam en treed 'n fr'isch gangetje in. Intusschen sluit Jesus de buitendeur achter me, terwijl ik in 't donker wachten blijf. Ineens gaal er een kamerdeur open, een lichtstraal glijdt de duisternis in en......: „M'n kind, welkom hoor!" heldert het dc gang in. „Moeder! 'Dag Moeder!" Met een stap ben ik binnen en sta in 't. licht, vlak voor Maria. Ze buigt zich naar mij en ik kus haar, mijn lieve Moeder. Dan neemt ze me mee naar tafel, daar staal nog iemand hooge gestalte, recht en jong : langs zn hoog en waardig voorhoofd vallen donkerbruine haren; 'n breede bcdouinenmantel plooit van zn schouders. Hij reikt me de hand, drukt die hartelijk. Even houdt Hij m'n hand vast en ik kijk Hem recht- in de oogen, „St, Joseph!" Als Hij m'n hand loslaat, zoek ik in m'n binnenzak, onhandig, vind 't eindelijk en reik Hem 'n enveloppe (een geestelijke cheque: m'n beste verstervingen van deze maand!) „Dank je, m'n beste jongen, je hebt hard voor me gespaard; dank je!" Na de enveloppe op tafel te hebben gelegd wijst Hij, Hoofd van het gezin, mij den stoel rechts naast zich. Jesus, intusschen binnengekomen, is gaan zitten tegenover St. Joseph, naast mij. Vlak tegenover me Moeder Maria. Zoo zitten we daar samen. St. Joseph geeft een teeken, waarop Jesus hel „Onze Vader" voorbidt. „Onze Vader wat klinkt dat echt en plechtig uit dezen mond! Tusschen m'n half geopende oogeuspleten begluur ik die Drie. (Dat is ook bidden, zelfs nog meer!) Ik raakte maar niet uilgekeken en toen het gebed al geëindigd was, zal ik nog zoo. Maria lachte; gauw sloeg ik een kruis over m'n raar figuur en 't ontbijt begon. Maar om te eten was ik niet gekomen. Eerder om te zien eten! * «: * Er bloeide een heerlijke stemming open. We praatten en vroegen en lachten; alle Drie waren ze één en al belangstelling voor me. Vooral Jesus en nog meer Maria vertelde en legde uit. St. Joseph zat daar rustig, toch met zn uitdrukkingsvolle oogen heel ons gesprek meelevend. Toen ik echter zijn oordeel vroeg over de moderne toestanden, over het hedendaagsche gezinsleven e. d. meer, toen verlevendigde Hij! Aanvankelijk nog kalm en bedaard, met het vriendelijk gelaat van altijd, begon hij steeds geestdriftiger en ernstiger te worden; zn oogen zagen bezorgd en zn stem klonk diep en plechtig. Stilte viel er in ons midden; alleen St. Joseph sprak. Jesus staarde eerbiedig naar Hem op; Maria's stralende oogen verstrakten in bezorgde aandacht. Ja, nu voelde ik Hem als patroon der H. Kerk! Weg uit mijn verbeelding waren de laatste resten van 'n ouwen grijsaard op sloffen, met lange goudsche pijp, de goedigaard van verhaaltjes en plaatjes! (Ik had er trouwens nooit aan geloofd!) Heel zn houding, de drift van woorden en de passie in stem, verrieden jeugd en jonge kracht, maar jonge kracht, die zich bewust werd in den ouderdom der wijsheid. „Och, m'n jongen," zei Hij tot mij, „je beseft nog zoo weinig van den rampzaligen toestand der zielen. Bidt er voor, bidt er voor! Ik zou heel veel kunnen vertellen over zedeloosheid, trots en eigenwijsheid van ontelbaren; maar, geloof me, daarover vertellen ze genoeg! (Toen met klem:) Dat juist is de groolste fout der tegenwoordige maatschappij : iedereen wil verbetering! Schitterend! maar ze doen niets anders dan spreken over verbetering, over fouten van anderen, ze becritiseeren onbevoegd, inplaats van zelf te doe n, van zichzelf, stil, verborgen, thuis, te verbeteren, inplaats van eenvoudig hun plicht te doen! En waar leeren ze dat? Daar, waar ze het 't minst willen leeren: hier bij ons." Si. Joseph zweeg. Ook wij zwegen. Jesus hief 't hoofd op, zag eerst naar St. Joseph, toen naar my en zeide: M'n jongen, vertrouw; ik heb de wereld overwonnen! En H;j glimlachte. Zoo ook Maria. Zoo St. Joscph. Ook ik! * * * Ineens zei de zorgzame Moeder: Kind, vergeet je tijd niet! Ja 't was alweer zoo ver! Ik stond op, liep naar St Joseph. Mei twee handen greep Hij de mijne : „Je kunt op tnij rekenen, hoor!" We liepen naar de deur...... Daar klinkt de bel! „Dag Moeder!" „Dag .Tesus". 't Uurtje overweging was voorbij gevlogen èn ......toch geen droom geweest! Sj. --- Over Sint Joseph KORRELTJES. Ik herinner me niet dat Sint Jozef me ooit iets geweigerd heeft; zelfs heeft Hij hié altijd veel meer gegeven dan ik verlangen kon. H. THERESIA VAN AVILA. Reeds vele jaren lang vraag ik aan den H. Jozef, op zijn feestdag, eene bijzondere gunst en ik heb mijn verlangen altijd bevredigd gezien. 11. THERESIA VAN AVILA. De zuiverheid van St. Jozef is in den hemel als de tegenhanger van Maria's reinheid. ST. MAGDALENA VAN PAZZIS. SI. Jozef bidt nie!, maar beveelt. JOH. GERSON. Als Maria de dageraad was welke aan de komst van de zon der gerechtigheid voorafging, dan was de H. Jozef de horizon die door de schittering van dien dageraad verlicht werd. ST. UKRNARDUS. God gaf aan St. Jozef met hei gezag van een Vader ook de 1 i e f d e. 11. JOH. DAMASCENUS. In bijzondere gevallen roepen we verschillende patroons aan. St. Jozef is de patroon van alle moeilijkheden. H. THERESIA A JESU. SI. Jozef is de meest bevoorreeble. den gelukkigste, de verhevendste van alle Patriarchen en ofschoon de laatste in tijdsorde, de hoogste in waardigheid. ABT RUPERttJS. God had in den H. Jozef het vuur der begeerlijkheid uitgedoofd, zoodat Hij vrij van alle bekoring kon leven naast de schoonste en zuiverste maagd Maria. P. v. ECK S.J. Zeg mij wie Maria is en ik zal u zeggen wie Jozef was. P. G. Wie kan nog twijfelen of het onze plicht is den 11. Joseph te eeren, nadat de Zoon Gods zelfs H«M) met den naam van Vader vereerd heeft. H. ALEONSUS DE LTGUOIÜ. --- Iets voor jong en oud Broeders en zusters. Houden wij ons steeds voor oogen, dat Christus voor. ieder onzer gestorven is? Zijn wij er diep van doordrongen, dat wij in Gods oogen een waarde vertegenwoordigen, groot genoeg om ecu oneindige liefde bij God te verwekken, Die als gevolg daarvan Zjjn Zoon als zoenoffer naar de aarde deed-afdalen om ons te bevrijden? Voor de kleinste attentie onzer medemenschen zijn wij dankbaar; aan het groote Offer van Christus wordt door velen onzer bijna niet gedacht; de wereld spot er zelfs mee, en schenkt er geen waarde aan. Broeders en zusters, hoe verschrikkelijk is het daarom te bedenken, dat er onder ons katholieken zooveel halfslachtige menschen zijn. Maar halfslachligen niet alleen! Wij herbergen in ons kader moderne Judassen, die Christus verloochenen terwille van de vuile mammon ; er zijn er die 's Zondags morgens achter in de kerk gesprekken voeren over vulgaire films welke zij 's avonds willen gaan „genieten"; er zijn er die verlangen naar het oogenblik waarop zij straks een bedenkelijke verkeering zullen aangaan; Judassen zijn het die 's morgens O. L. Heer in het 11. Sacrament des Altaars omhelzen en 's avonds weg kruipen achter pornografische lectuur of in obscure gelegenheden hun avonden zoek maken. Zijn dat kalholiekcn! Neen. het zijn verraders, huichelaars, moderne pharizaeërs. Hoe schreeuwt ons gedrag niet dikwijls len hemel! Persoonlijk belang verkracht het algemeen belang, niet alteen in de laagste rangen der bevolking, maar vooral ook in de hoogere rangen. Heele nienscheiileveiis worden soms verbitterd door het voldoen aan een persoonlijke gril! Met broodroof worden er bedreigd die per ongeluk niet dezelfde meening zijn toegedaan als hun patroon; eenerzi.jds zijn er onder ons die zwemmen in overvloed, anderzijds, in onze onmiddellijke omgeving, wordt er honger en gebrek geleden, waar geen kommer en zorgen behoefden te zijn, indien door ons, katholieken, maar meer de naastenliefde betracht werd. Wee u, gij rijken, indien gij naderhand verantwoording zult moeien afleggen aan God over de door u bestierde „geleende" goederen; denkt u toch eens in wat hel zeggen wil uw eigen kinderen te zien verhongeren, jaar in jaar uit thuis te komen met een hongerloontje, of werkloos le zijn, zonder ook maar bij machte te zijn om het lot van zijn kroos' te verbeteren; gij kunt er niets aan doen dat de tijden zoo slecht zijn, maar wel kunt gij, ja zijt gij aan uzelven en uw naasten verplicht de nood van velen onder ons te lenigen. Zouden wij, katholieken, die onder ons midden loch zoovele rijken en bemiddelden aantreffen, niet te.rwille van O. L. Heer, die toch a 11 e s, voor ons over heeft gehad, de nijpende armoede onzer misdeelde broeders en zusiers niet wat kunnen verzachten? Och kom, dat gaat best; het moet zelfs, zedelijk zijn wij er loc verplicht. Communisme is een idee; men kan dal niel bestrijden met dwangmaatregelen» de gedachte blijft toch voortwoekeren; slechts met liefde en zuivere betrachting van onze christelijke plichten ten opzichte van onze naasten, kunnen wij het communisme opheffen. Ken schandaal is het hoe er onder ons, katholieken, geld weggesmeten wordi aan nietswaardige prullen of door hel najagen van allerlei genoegens; terwijl onze medebroeders en zusters, met uitgemergelde gezichten door honger en ellende, ons als het ware aankijken met een stomme smeekbede om medelijden en erbarming. Doch hoe is het niet velen onzer gesteld; ziende zijn zij blind; zij zijn zoo vol van hun eigen, jagen zoo achter zingenot en andere wereldsché vermaken, dat zij hun medemenschen voorbij loopen en ouder de voel loopen. zonder hen op te merken; en mochten zij soms een enkele maal door de aanblik van dc heerschende ellende getroffen worden, dan wenden zij gauw hel hoofd af. Sommigen sussen hun geweten in slaap met de gedachte: A.s. Zondag zal ik wal in de offerblok voor de armen werpen. Alsof dat genoeg ware! Indien wij helpen kunnen, volstaan \v*j 4an niet met het offeren van een dubbeltje als wij een gulden kunnen missen; kunnen wij honderd gulden geven, volstaan wij dan niet met tien. Broeders én zusiers, dé wereld zit vol ploertertdom, eigenwaan, verdwazing, vernedering, ongeluk en triomf van het boozc en wij allen zijn er min of meer mee aangestoken. Laten wij in deze vastentijd ons eigen ik eens fel belichten met de onmeedogcnlooze schijnwerpers van gewetensonderzoek, vasten en meditatie. Wij moeien er voor zorgen dat de wereld hervormd wordt door onze katholieke beginselen; juichend moeten wij de burcht van satan, nl. de verdwaasde wereld, bestormen; onze roomsche gedachten moeten weer overal de overhand krijgen; in kantoor en werkplaats, in de spoorwegeoupé, in de fabrieken -tusschen het loeiende en stampende geluid der machines, op het land en in de mijnen, overal moet ons geluid doordringen, moet ons gedrag toonaangevend zijn. Maar eerst ons eigen vervolmaken, dan pas zullen wij triomfeeren; dan zullen wij overwinnen in en door het Kruis van Jezus; dan pas zal ons leven vruchtbaar zijn en zullen wij eens onder schetterende klaroenen en bazuingeschal de hemelpoort binnengevoerd worden. HADDO. --- De legende van de juffrouw zonder kop EEN LIMBURGSCHE LEGENDE door L. WEETERS. In het middeu van Limburg, tusschen bloeiende akkers, ligt het stadje Echt. In vroeger tijden strekte zich aan den Zuid- Ooslelijken kant van het plaatsje een groot bosch uit. Groote stukken zijn in den loop der tijden ontgonnen en in vruchtbaar bouwland herschapen; maar nog altijd bevindt zich een bosch, dc Dort genaamd, aan dien kanl van Echt. m In hel voorjaar is dc grond onder de eeuwenoude boomen bezaaid met witlc anemonen en gele sleutelbloempjes, 's zomers trekken dc kinderen er op uit om de heerlijke roode boschaardbeitjes te plukken, en in den herfst lokken de hazelnoten tot druk bezoek. Een plekje is er echter aan het eind van het bosch, waar de rust niet dikwijls verstoord wordt door luidruchtige kinderstemmen. Door de verhalen, die over dit plekje nog steeds in omloop zijn en door de ouders weer aan hun kinderen worden verleid, blijven de kleinen op een eerbiedigen afstand van dit geheimzinnige stukje bosch, waar vroeger het „sleutje" stond. Lang geleden verhief zich daar een trotsch kasteel, waar een adellijke dame woonde. Maar deze dame werd onthoofd; en volgens den volksmond spookt ze nu 's nachts na 12 uur nog steeds in het Echter bosch rond. Dat ondervond, een keer Drikus, de pachter van de hoeve „Dorst". Hij was op een vastenavonddinsdag naar het naburig Susteren geweest. Zijn tante had hem daar op pannekoeken en oud bier vergast, zoodat hij om elf uur 's avonds mei een beneveld hoofd en waggelende beenen naar dc Horst terugkeerde. Achter dc Middelsgraaf, de grensscheiding tusschen Echt en Susteren gekomen, sloeg hij om den weg' te korten een voetpaadje ln, dat hem binnen een kwartier door dc Dort naar dc Horst zou brengen. Maar het kwartier ging voorbij en werd een half uur en nog steeds .zag Drikus in den helderen maneschijn de hoeve niet opdagen. Hij dwaalde door hout en struikgewas, verloor het begane pad en raakte in het wildste gedeelte van het bosch. Van vermoeidheid uitgeput en misschien nog wat beneveld door het Sustcrder „oud", ging hij onder een eikenboom zitten en viel weldra in (liepen slaap. Hoe lang hij zoo geslapen had, wist hij niet, maar plotseling schrok hij wakker, doordat er drie eikels op zijn neus vielen. Verwonderd keek Drikus op. Hij begreep niet, hoe er nu reeds in het voorjaar eikels van de boomen konden vallen. Daar klonken plotseling twaalf zware klokslagen uit den Echter kerktoren door dc nachtelijke stilte. % Drikus kende den klank der klok en was blij, dat hij tenminste niet al te ver van het dorp was afgedwaald. Dadelijk stond hij op en ging in de richting waaruit het klokgelui kwam, om zoo den weg weer terug te vinden. Nauwelijks was echter de laatste klank deiklok verstorven of Drikus zag in zijn nabijheid een blauw vuurtje opvlammen. Bevend bleef hij staan en nog grootcr werd zijn ontzetting, toen hij een gerammel hoorde en daar een groolen ketel op zijn drie pooten zag komen aanloopen. Zonder ergens aan re hangen bleef dc kelel boven het vuur zweven. Na een poosje begon er uit den ketel een damp op te stijgen. Een akelige lucht, drong Drikus in den neus en noodzaakte hem hevig te niezen. Daar slak plotseling een hevige stormwind op, alle boomen kreunden en sidderden en daar kwam door de toppen der boomen ecu vurig gesp-n nader. Twee zwarte bokken met vleermiuisvlerken trokken den gloeienden wagen en in dien wagen zat dc gedaante eener vrouw, niet een sneeuw - witten mantel omhangen. Vol angst en schrik verbergt Drikus zich achter een struik. Daar houdt het rijtuig stil, de vrouwelijke gedaante stijgt uit en nadert den dampcnden ketel. Bij hel schitterend licht van den wagen ziet Drikus nu, dat hij op het „Sleutje" is verzeild geraakt. Hij valt op de knieën en begint met een bevende slem „Heer, ontferm u onzer" te roepen. Op eens klinkt een zilverfijne stem: „Weg van hier het oningewijde gemeen volk!" Drikus waagt het op le kijken en o schrik, het wille spooksel staat voor hem. Zij werpt den mantel weg en nu staat een slanke dame voor hem, in een bloedrood kleed, in haar handen rus! haar bloedend hoofd. „Welke vermetelheid!" zoo sprak het hoofd, „gij roekelooze indringer, indien thans het uur mijner macht had geslagen, zoudt gij uw hoofd op deze plaats moeten achterlaten." „Wat heb ik u dan gedaan?" stamelde Drikus, „en wie zijt gij dan?" „Ik ben", antwoordde het spook, „de adellijke dame van dil kasteel, die hier door de Echter burgers in 14!)8 werd onthoofd, voor keizer Maximiliaan met zijn troepen hier alles ver* woeslle. En omdat ik zoo 'meedoogënioos werd vermoord, voor ik mijn rekening met den eeuwigen rechter in orde had kunnen maken, zal ik de Kchlcnaren blijven vervolgen tot in het laatste geslacht. Hel. is een geluk voor u, dal gij juist vandaag en niet op een Woensdag of Vrijdag hier zijt gekomen. Anderen waren minder gelukkig en wilt gij weten wat er van hen geworden is? Ga en kijk in dien ketel, daar liggen hun hoofden te braden". En tot zijn ontzetting zag Drikus de hoofden van drie menschen die hij nog goed gekend had, en die spoorloos verdwenen waren. „Maar", vervolgde de ongelukkige juffrouw, „misschien is het wel een gelukkig' toeval, dat ge juist vandaag hier zijt gekomen. Voor den oorlog heb ik al mijn geld en,fluweelen in kisten onder den grond begraven. Niemand heb ik voor mijn dood dit geheim kunnen openbaren, en nu moet ik zoolang hier ronddwalen tot iemand den schat heeft opgegraven. Dan pas zal ik verlost worden. Indien ge wilt, kunt ge mij redden. Kom Dinsdag terug, breng slechts een helper mee, steek brood en zout bij u, doe een paar nieuwe klompen aan en begin hier op deze plaats, — zij stak er een berkehoutje in dtn grond — te graven met een fonkelnieuwe spade. Op zeven voeten diepte zitten de kisten. Gij moogt onder, uW arbeid geen woord spreken, want dan is al uw moeite vergeefsch geweest. Dc eerste kist is voor dc armen, de tweede voor de kerk en de derde en zwaarste kunt ge samen deelcn." Weg was de spookgedaante en de verbijsterde en ontnuchterde Drikus keerde pijlsnel naar huis. Met spanning zag Drikus den volgenden Dinsdag tegemoet. Hij had zijn zwager Hannes zijn ontmoeting op het sleutje verleid, en Hannes was dadelijk bereid aan het nachtelijk avontuur deel te nemen. Op den bepaalden nacht trokken ze met brood en zout in den zak, nieuwe klompen aan dc voeten en een blinkende spa op den rug naar de Dort. Nauwelijks waren de twaalf slagen van de Echter klok verklonken of met een plechtig gebaar ouder het diepste stilzwijgen begonnen Hannes en Drikus te graven. Uren lang werkten ze door, altijd langzamer ging de schop, ze werden moe en moedeloos. Daar opeens stiet de spa van Hannes op iets hards. In zijn overgroote vreugde riep Hannes nu eensklaps uit: „Drikus, daar zit de heks!" Daar klonk een doffe bons, een geluid in den grond van klingelende geldstukken, en nu hoorden Drikus en Hannes, dat de kisten wel driemaal zoo diep in den bodem zonken als ze eerst gelegen hadden. Verbluft zagen de boeren de gevolgen van den uitroep van Hannes. Ze gaven het op om nog verder te graven, en gingen teleurgesteld naar huis, terwijl ze elkaar natuurlijk met verwijten overlaadden. --- LIMBURGSCHE BEDEVAART LOURDES mei bezoek aan NEVERS, LISIEUX OF PARIJS 25 Juni tot en met 5 Juli 1935. Prijzen vanaf f 59.- alles inbegrepen. Prospecti en inlichtingen bij: A. HULSMAN, Ambachtslraat 10 Heerlen C. SPROKEL, Julianaslraat 10 Kerkrade. --- Bladvulling GOED BEDOELD? Een niet al te knappe jongedame stapt in een overvolle tram en zoekt vergeefs een plaatsje. Eindelijk staat een werkman op met de woorden: — Ga gerust zitten, juffrouw. De jongelui kijken tegenwoordig alleen naar knappe jongedames, maar ik geef daar heclemaal niet om! Bij dc volgende halte stapte de juffrouw uit. --- DIE WIST HET. Boertje passeert de „Knuppeltjesbrug" in Brabants hoofdstad en ziet er een baggermolen aan den arbeid. Boertje is niet meer van de plaats af •te slaan en staart als maar naar den molen. Ongeveer vijf uur later vraagt hem een politieagent: — Wat ziet ge daar toch wel? — O! antwoordde boertje, ik snap er niks meer van. Nou heb ik van dezen ochtend af dc emmers geleld die dat ding uit het water haalt, maar de laatste schijnt nog niet in aantocht te zijn. --- AAN ZIJN WOORD GEHOUDEN. — Lomperd! — Dat zeg je tot mij? Neem dal woord terug} — Ik neem nooit iets terug. — Als dat zoo is, leen me dan een tientje. ---