VAN ALLES WAT DE „DROOTE” OORLOG. t Was geen kwade tijd, maar 'n beetje wel nu een honderd jaar gele{*». toen Xerx'es de groote Koning der bedien en Perzen, oorlo.gde met Bullgarye. Het drama van Aclhilles, die tot dan toe was gebleven en' nu plotseling f zÜn hiel was geschoten, welk verhaal ,p"or de groote bladen, met vette koppen ; rfb«ven en anc liadere büzonderheden werd en tengevolge waarvan Etva drie taachten — al had ze ook 'n Auping ma._ 8 — niet heeft kunnen slapen, trok met de aandacht als Xerxes' groote ~ Want de mdk) wag uitgevonderi en heel l Wereld van toen had de Padiomanie te .l:*k*n, die nu gelukkig — want ze is ers _. dan kleptomanie — niet meer bestaat, ,a fovendien reden de nieuwste modellen nT0:s en anders levensgevaarlijke mstruor tetl vry rond en speciaal op de gehoor,al]Saiien der vreedzame menschen ze het -fierst aangelegd te hebben. Wat n°g wel 'm gebeurt, zooals van de 'Wi .'lu de Saroleastraat. Dit tussehen tweo ~*jes. -A^'eeni daar nog by, dat Moskou en Dr. Wat-P ruzie hadden' — en f link e ook — con» Wiet " magge" in een beschaafde gaullistische maatschapy van vryheid, llköeijj en hroederachap. ftee f d* winkelicr,s hly waren, dat dat ,n's straten opengebroken waren, om- Vre' a e men?chen binnen Avaren, zy hun . ugde over dit resultaat hunner-moeite groote. aankoopen uitten, n, Jn ■ m de toonaangevende raadsver|aoeringen der wereld Heerlen, Kerkrade, STtótteiSéSl^de laatste vijftig]'aai v> Sonaangenamen aard üan bogrypt men, dat de. wereld destijds en-, klein beetje zonderling was.-1 ketS. de oovl vanden grooten Xerxes ïieht ' n« heeft' volgends de laatste beren, het loodje moeten leggen. Rm KENS. ter vervulling van de bc- e ook,'ns fantasie te geven. K, --- Uit een brief. Een slager onderhandelde met een boerin over den verkoop van een varken. Ze worden eens, maar de vrouw behoudt zich do toestemming van haar afwezigen man \-oor. Dan anderen dag ontvangt de slager een briefkaart van den volgenden inhoud: „Met den verkoop van myn vrouw, ad 40 cent per pond levend gewicht, ga ik akkoord, ü kunt het varken morgen halen. --- Diplomatiek. De minister komt op bezoek. De gastvrouw vraagt: „Wil Uwe Excellentie ook een kop koffie drinken?" „Neen, geen koffie." „Thee, misscnicn?" „Neen, geen thee." „Een Avhisky-soda dan?" „ Geen sodat" --- Erg waarechijnlijk. —'n Avontuurlijk leven heli ik gehad, zei de matroos zonder werk tot den vriendelijk uitzienden ouden heer. — Ja, dat zal wel.' — Ja, 'ft. poosje geleden ben ik geopereerd. Toen ik by den dokter kwam, zeide hy, dat ie een spons in mijn lijf had laten zitten. Ik zeg: laat ie er maar blijven, en daar zit ie nou. ' —Is het Avaar? En heb je e*r geen pyn van? .. ~ , — Beelemaal geen pyn, antwoordde de matroos. .... — Maar, voegde hij erbij:, ik heb altyd maar *n ontzettenden dorst. --- DE DORE SCHOENEN. — -Bé zeg, schiet 'n beetje op. Als je lang talmt benne ze weer duurder.-., ' -' --- Ook niet mis. Rijke gierigaard: Ik geef nooit voor de missie. Collectant: Neem dair iets van de schaal mynheer, 't is toch voor de heidenen. --- KEESJE ïoen de blonde morgen-bruid uit haar nadhtbed 'fe* opgerezen en haar vlammende lach de grauwe j fouwgordijnen uiteendreef, wn'd naar de ijle Wauwftieid des hemels, gaf zn den leeuwerik in , Mja droom een gouden zoen. Huiverend van onbewuste vreugde vloog het diertje op, rechtomhoog , ""ter de zon en voelde in zy'n hartje den drang tot uitjubelen van zyn eerste liefste danklied. 8,1 de heuvelen met hun troeuwe wilde blomkens e» Hun bruidswitte beregen, de stille vergeten hei s Spaden, de ernstig-donkere dennen, alles dronk nieuwe vreugde uit den grooten zonne-beker, iieaw leven uit het vogelenlied. Ook de nacht*illd klaagde niet meer en het ruischte nu in de b>*en als van ver zacht harpgestreel. Over heel heide lag de kalme blijdschap van den morgen. °ok Keesje in den woonwagen had door t kteiöe gebroken ruitje dien zoelen zonne-kus ontvangen en rekte zijn magere lede achter liet groc verweerde deurtje waar t ijziefti 's avonds als een Waakhond placht neer te vleien. Hn' wreef den Wmen slaap uit zijn oogen en stond weldra overeind, tuurde naar de heldere lucht en dacht: — Now hoof ik vandaag mien kapotte schoon neet aan te trekke, 't is £gn dreug. Achter in den hoek van den' wagen krielde het terste beweeg van een zevental broertjes eh zusjes, wat daar ueergetuimeld lag als een partijtje Woemkool. — Kees, maak de "jonge neet wakker, riep de lehreeuwstem van moeder Nel, maak dich de deur oet en zorg, deste wat te vrète kriegt! Vader Nolles snurkte nog den slaap der rechtvaardigen, gewoon als hij was aan de eerste morgengeruchten in zijn wagen. Kees werd onrustig >m moeders angstaanjagend geluid opende fluks kt krakende reurtje en stapte pedantig ïaar be°eden als een hotelgast van zijn terras. Dan lei hÜ zijn zwarten kroeskop in het glasheldere boscli beekje, slurpte den eersten morgendrank en dook ot huis zich het groepje gebaar aan "e oei en een zuster bracht met vriende'ijk lachje *e uriS dampende schotels met soep, vlcesch en ?°S veel meer voor hun inwendigen mensch. Kees. f die 't meeste medelijden met zn eigen had, bereidde een slag voor èn riep onder den smul- H)d. plotseling; Kiek, ein vleegmaehien! Tem allen met verbaasde oogen naar den hee' zagen, had Keesje de beste kluifjes te pakfen. Dan had hü zich' natuujln'k vergist, 't Waas toaar emen ottemebiel! Tien de storm hevig tegen hem begon te rumoeren verdween Kees zonder goeicn dag te zegden. , -Hij zinde er op voor zn moeder-de fout goed 6 Waken en zn donkere speuders oogen vielen ?[ neel gauw op de drekskar, welke met de hem öetooverde ratelmuziek als 'n soort triomfwagen °Qr Venlos straten de ronde deed. Alleen waggelde de wagen met zijn haven: otor van een y*er lijken van 't een of ander deftig feestmaal *!' maar zoo pleehtig-langzaam behoefden die _|_Jnanr het vnilnis-crematorium by Genooi gebracht te worden, om daar alles met walm en ; stank te verpesten, wat er eenmoal zoo frisch en 1 mooi was... Keesje wipte ongemerks achterop den t wagen en voelde zich als een soort lakei, al wap-} perde een vredesr/'atrje uit zjjn gescheaH.j broek, i Als het logge gevaarte halt hield, was Keesje de 1 eerste hij den dre.-c-wak, welk-3 zijn beurt ku'i-g. i In een oogwenk schatte hij den inventaris en in < beroep pastte hjj rea vbkgq cmfwyschrdl bgzy'n ( zijn beroep pastte hjj het Taylor-systeém zoodanig 1 toe, dat hij in den korst mogeUjken tijd veel werk ( deed. Zoo leerde hjj door de dreksbakken de ver- < .schillende standen der maatschappij onderschei- 1 den waar ze het meeste fuifden. Bij de afdeeling 1 varkenspootjes vond hij nog al eens lompen naar 1 zjjn zin, maar bh' kippenkluifjes en zalmgraten- - afdeeling, daar brachten ze de lompen zelf wag. 1 Dan kregen ze een molentje by- Jan op den hoek, i of een popje voor zus. 't Is ook geen dure tjjdl ' Jammer dat die Jan op den hoek hem concurentie aan deed! Maar die mocht toch maar lekker niet i mee op de drekskar.... j Keasje slenterde voldaan door Genooi's groenende velden. Zn dag was goed geweest, maar : zn neus verlangde zoo naar den geur van een i stompje-sigaar, dat hü niet kon nalaten den eer- • sten besten wandelaar met gmeekeiiden blik te , vragen; — Hier, gef mieh de stomp, geej kunt toch weer ein niej aanmake. De wandelaar kende hem geducht van een vroe ger geval en vroeg- hem: — Zeg Kees, ia dien vader nog altiod doedï Nè, lachte Kees heel schelmseh, hè had toen wat vuuelt oet. Weej memden det zoe maar endao leege der zoevuuel, ouk groette hierre, om aan de ; kos tekomme. Kees kreeg den vurig verlangden stomp sigaar en dampte erop los als een schoorsteen. — Zek, Kees, Is dien broor noch soldoat? — Geej meint oozen. Hennes nao dae bloos ' einen kier oet iever 'snaehts alerm op 't daak ■ van de kazerne. Alles kwaam geloupe en bewon- ; derde zien dapperheid, behalve de sergeant van ■ de wach dcc lect 'm in de bak alarme, zoo zuuel ■ as hè maar woel. Ze koste niks met 'm aanvange ■ hè waas te ieverig, en hè woord aan de deur gezat. : Dao waor 't 'm te doon nateuliik. Maar now is ' hè matroos, det gevelt 'm beter! i — Waat zeste misch now Kees, dan zal hè waal ■ vnnel van de wereld zeen, zoeas ape, tiegera, olieneutjes aan de buim, enzoeveurt. . — Nè, hier zooee wiet is hè noeit gewes, lic is matroës, bij Letjes op de schommels op de Baol-j dersehe kei-mis! Now 'het hè ein moeie pekske en ein muts me- j nier, dao doot geej den hood veur aaf. Euveral! meug hè met de wóemvage met gaoen. Ziene baas het 'm «ïonika speule gelier-d veur as den orgel.' kapot is. Mien vader het auk eine monika met achtien ministers, wet-ge waal van die knnip. j — Dieh meins registers, Kees! — Juustement, as ze die aohticn gistere .«.opo ] zette, moinste den orgel van de stommeule te hunre.... Kees drentelde verder en vond zijn weg naar ] het Gcnooier sportpark" waar ie kan voetbal- I len met oude kool, pannetjes, potjes en 1 dingen. H. hield van den geur der aldaar steeds 1 zwevende dampen der keiïkennalatenschappcn, i want de geur hield den jjver voor zijn vak levendig j In de verte ontmoette hjj zn collega. — Zek, Siang,_ziet geer aueh met de wonwage hojj ï Kees kende 2 talen, namelijk hoog Venlooich en echt—ltemuunsch. --- DE HAAS (Opstel van een schooljongen). Een haas is een vlug dier; hij kan hard loopen want hy heeft lange pooten. Daarom wordt hy niet gauw doodgereden door automobielen, dio er bij ons veel voorby komen; ik wou ook wel zoon auto hebben, maar dal gaat niet; nu dat is ook niets. Maar al is de haas vlug, lijj is toch bang voor die vlugge dingen, die by ons voorbij snorren; hy is veel liever in het groen, daar is t vreedzamer en daar is hjj graag; bij ons in den tuin komen ook wel eens hazen en Jan seluet ze wel eens. Ik "zie er nooit geen; ik zie alleen kip pen van ónzen buurman en die jaag ik weg, laatst heef er Tinuske 'n dood gegooid, maar dio deden we toen maar over de heg gooien. Vader zei dat het niets was, maar ik wouw toch niet dat onze buurman het wist. Haren heeft de haas o#k, maar niet lang; als men er mee trekt, houdt men het vel ook vast. Hy heeft lange ooren daar vat men hem mee aan; als hy vet is dan is hjj zwaar, en dan zegt men, dat is een schoone haas. Ik eet gaarne baas, en dan doet moeder er peper bij; maar gebraden is hy ook lekker, men eet haas, als er volk komt anders gewoonlyk niet. Men zegt ook wel eens runderhaas; daar zitten geen schenkel in; ook zyn bekend hazelnooten; ik heb ook een vriend, die heeft een hazenmond en de veldwachter heeft 'n hazenwind. Men vangt den haas op allerhande wijzen, door schieten en strikken, maar 't gemakkelijkst als men ze cadeau krijgt. Onze Jan heeft er ook een gekregen, daar zal ik u eens iets van vertellen. Jan woont niet bij ans thuis; maar bij zijn baas en deze heet Piet. Vroeger woonde hjj bjj een anderen baas die Frans heette. Nu had zyn oude baas hem 'n haas gestuurd en onze Jan was daar zeer bly mede. Hij zeide tegen de bazin r „maak dien haas klaar, dan eten wy hem Zondag op. —Dat is goed,, zeide zij. — En toen Jan Zondagsniiddags thuis kwam, meende hjj haas te ki-ynen. Maar de bazin zeide, alsdat z>? '* avonds volk kregen, en dan zouden ze allemaal samen den haas opeten. Onze -hm, die een goeie kerel is, zeide: dat is goed, Eu toen tjj 's avonds thuis kwani, was het volk niet gekomen en de haas ook niet. Jan zeide, dan moeten we hem morgenmiddag hebben. De bazin zeide weer, dat het goed was. Maar 's Maandags schreven de menschen, alsdat ze 's avonds zouden komen, daarom kreeg Jan hem 's Maandagsmiddags ook niet, want tij moest 's avonds opgegeten worden. Maar die andere menschen kwamen toen niet voor Dinsdags des avonds. Nu moest Jan Dinsdags op karwei, die nog al veel in had. En toen hjj 's avonds thuis kwam waren de menschen gekomen, en hadden Jan zijn haas opgegeten. Hij zag nog dat ze de laatste schenken afknauwden. Dat was voor onzen Jan niet plezierig. En nu zult ge vragen, wat. zeide Jan toen wel? Ja, onze Jan keek leehjk op zijn neus, en toen zeide hjj... toen zeide hij niets... dat zeide hjj. Als Jan weer een haas krijgt, dan gaat hij hem zelf bh" andere vrienden opeten. --- LACONIEK. — Nu kom ik al voor den tienden keer mët die kleine rekening. — Ja, u moet bijzonder veel vrijen tijd hebben, -—— ~ - --- OCHTENDPAP (Een Vlaamsche vertelling). ■ + Nauwelijks is manheer A'dolf Ketter ontwaakt uit zijn zoete droomen of fluks springt hij in-een geweldige luchtbuiteling uit zijn bed en, getrouw aan zjjri gewoonte, begint hij onmiddellijk zyn gymnastische oefeningn. . Hjj volgt hierin nu we] geen be-' paaldee methodee h;j wil aich niet houden aan een bepaalden regel of aan een stelsel, neen, geen kwestie van, het is huisgyranas- j tiek van eigen vinding, alle verrichtingen zyn louter afhankelijk van zijn dolle luimen! en zijn grilig humeur, dat onver dragelijk is en gewoonweg onuitstaanbaar. ' Eerst vertoont hü een serie kniebuigingen of duikelingen om van onder het bed een zwervende pantoffel op te pikken, en daarna wlgen aranstrekkingen of zwaaiingen cm in een weerbarstig gedraaide mouw vin zi}n kamerjapon te schieten en eindelijk komen zwevingen en sprongen in alle mogelyke, dankbare variaties aan de beurt, om de stoelen te in.«pecteeren, daar zijn bretels totaal oneichtbaar Wijven, I)e dierbare wederhelft des hoeren Adolf P'. tici, L.7,a, sla*,1 meewavg en inet klimmende onrust deo d*£elJLks Icragkccrende manoeuvres en evoluties van haar echtvriend gade, die tot ba het oneindige gewijzigd en vermenigvuldigd worden Zij vreest niet zonder grooto vreeze, dat vandaag of morgen de plotselingen uitvallen van woede, die de oorzaak zijn van het goochelen met kussens, peluw en noodlottige gevolgen zuilen hebben. Wanneer b§voor'beeld de stropdas van den vorigen avond zoek blijft, ondanks alle ijverige nasporingen of een sok het gezelschap van haar collega blijft ontvluchten, -dan vreest zij met kloppend harte, dat het projectiel onhandig geworpen, een albasten vaas naarbeneden doet tuimelen of e;'ii parfumflaeon in gruizelementen slaat. Na dc ontelbare, meest ondenkbare bewegingen van al zyn ledematen, na al zijn spieren aan het werk te hebben gezet, versterkt Adolf, vraatzuchtig als een wolf, in vliegende haast den inwendigen mensch, want accuraat en uiterst nauwgezet, zou hij voor niets ter wereld t© laat °P zÜn an" toor komen. Een burcauchef moet voor al dc bedienden als onberispelijk voorbeeld van stiptheid kunnen worden gesteld. Als gold het een weddenschap, als ware zijn leven er mee gemoeid, zwelgt hij dc gloeiend heete chocolade op, slurpt overvloedige hoeveelheden koffie naar binnen of lepelt zielsvergenoegd een sappige, vette' havermoutpap op. En gedurende een voli | jaar reeds keert, dit heele spelletje regelmatig iederen morgen terug. j Vanmorgen echter is Liwi met bcwonde-j ' ring en tegelijkertijd met grenzenlooze verbazing vervuld. Adolf immers is twaalf minuten vroeger opgestaan dannaar ge-1 woonte. Met een bedeesde stem vraagt zy: — Moet ik je je havermoutpap opdienen, Adolf? ■— Ja, zeker ÏÏefste! antwoordt hjj met den beminneljjksten glimlach. Adolf eet langzaam, smakelijk met wel-1 lust zijn pap op. Plotseling, wanneer hü bezig is een sigaret te rollen, heft hg een. galmend refrein aan. Zijn zuivere, glashcl-' dere stem schalt, dc muren daveren van 't j geluid, dat uit zgn heldentenorenborst op- \ awelt en aanzwelt als klaroengeschetter, dc kleine electrisehe kroonluefiiter trilt aan dc zoldering. Ter afwisseling fluit hy daarna een meesleepende .aria, executeert met vir-1 tuositeit buigingen en trillingen en eindmelodieën, j Het is een onverwacht, en heerlijk mach- j tig gebeuren, een betoovering. Hij lijkt eui vat vol melodie, een levende speeldoos. Mocht Adolf vandaag te laat komen op zn kantoor, mocht hij voor het eerst inbreuk maken op zyn scrupuleuze nauwgezetheid, I dan zou alleen zijn uitbundige vroolyklhcid er dc oorzaak van zijn.j ' Eindelijk vertrekt hij, terwijl hy in een melodieuse ritornelle een ongemeen lustig:, „Tot weerziens!" fluit. Liza, alleen gebleven in het thans rustige. huis, in tegenwoordigheid van dien morgen- Chaos, die haar van lieverlede familiair .%' . geworden, staat verslagen, bezorgd zelfs. I • Alles wat onverwacht geschiedt, doet haar j nadenken, alles wat abnormaal is, ne££rt I in haar oogen dc afmetingen van een ca-! tastrophe aan. Wat beduidt toch deze alt-j gelaten vroolijkheid? Wat hebben deze herhaalde gezangen te beteekenen? Dc man-j nen zyn zulke geheimzinnige, vreemdsoor-' tige, verraderlijke wezens, dat zy zich reeds dc verschrikkelijkste dingen voor | oogen stelt, dc gruwelykste veronderstellingen oppert. | I Zy vertrouwt daarom haar ongerustheid \ 1, toe aan Irma, dc kleine dienstbode, die al{les fflad verkeerd doet en dc onhandigheid -' zelf is \\ — Irma. Nog nooit heb ik mynheer in i zoon overspannen toestand gezien. Hebt gij - gehoord met welk een vuur hij is begonnen ' te zingen. Hij leek wel begeesterd! ■ | Irma barst in snikken uit. Wantrouwig ■ kijkt haar meesteres haar aan: het meisje i zieto r bleek, zoo stumperig, zoo tragisch uit! Welk verband zou er in 's hemels naam bestaan tussehen het buitengewoon ■ vroolijk, uitgelaten humeur yan haar Adolf • en het plotselingen verdriet van Irma? i, — Wat,scheelt er aan, Irma? . •j —0! ö! ik zal het maar dadelijk • aan mevrouw zeggen. Mevrouw moet dan i zelf maar weten wat ze doet. Ik vraag jne• vrouw beleefd excuus en ook aan mijnheer, i maar ik kan niet langer het geheim be%va" ren, ik ben te ongelukkig! , j _-. Vooruit dan, spreek op! W-at bespot telijk mij te laten wachten. Ik zit op heete • kolen! . j __, Welnu, mevrouw, vanmorgen heb ik i mij vergist; ik heb dc havermoutpap voor l mynheer klaargemaakt met kanarieyogel■ zaad --- Fijn diner. Hoe men gasten onthaalt als „Schraalhans keukenmeester" is. Men maakt een visite en „vangt bot". Hangt daarna „den gebraden haan" uit. Daarop komen twee gasten aanzitten. Den een „stooft men een kool", voor den ander „baalt men de kastanjes uit het vuur." Men „tapt een ui", „verkoopt een knol voor een citroen" en „laat zé er voor spek en boonen by zitten", terwyl men zelf „met zijn gebakken peren blijft ziten." Aan het dessert zal dan Avel „een appeltje te schillen" vallen. --- HYGIËNE. — 'Je g&bnuikt altijd mijn tandibo-rste-1. Dat' vind ik erg vies. . — Volstrekt niet mevrouw. As ik 'hem gebruik v-oor nageJsclwiier wordt-ï» weer zoo schoon as zilver. --- Gemakkelijker rekening. Zeg eens, Jan, roept een student in een bierhuis, tot den kellner, hoeveel geld moet je nou van mij hebben? — Tavcc gulden en vyf en twdntig cent, antwoordt do kellner. — Relden er voor jou een kwartje bij, herneemt de student, en vraag dan aan je patroon, of hy er mij drie rüksdaalders bij leent; dan kan hy 'n tientje opschrijven Dat onthoud ik gemakkelyker. --- Repetitie. Kareltje: Zus komt aanstonds'beneden, ■ mynheer Smith. Ze is in haar kamer bezig , te repeteeren. Leo Smith: Zoo! En Avat repeteert ze dan Avel, Kareltje? Kareltje: Ja, dat Aveet ik heuseh niet, rrdjnheev, maar zij staat met een rood hoofd voor den spiegel en zegt'telkens: Och Leo, je vraag komt zoo onverwacht. --- De oorsprong van de „Wacht am Rheine” Een vergeten historie. — Een toevallig lied, een toevallige compositie en een eigenaardige terrugvinding. Nu geheel Duitschland en niet minder Zuid- Oost Nederland belang gaat stellen in de viering van het op handen zynde duizendjarig feest van I Rjjnland, is het voor onze lezers misschien interessant iets meer te vernemen van 't ontstaan van het Duitsche nationale lied de „Wacht am Rhein" dat toch feitelijk in Rijnland zyn oorsprong heeft. Hoe werd do Wacht am Rhein eigenlyk tot nationale hymne? Ja, dat is een zeer werkwaardigc maar niettemin tot in hare bijzonderheden ware geschiedenis. Nadat de dichter Nicolaas Becker zyn bekend ; lied had gemaakt: „Sic sollen ihn nicht habeu'' en dit lied ook was getoonzet, kwamen een paar vrienden naar een zekeren Schnockenlburger toe en spoorden hem aan ook zulk een kletterend lied te maken en te toonzetten, omdat daar misschien I nog niet een paai: centjes mee te verdienen wai Ten. Schneckéiübïïr'gór ging óp dat verzoek in, én dichtte zoo zyn „Wacht am Rhein". Het werd echter niet door hem zelf op muziek gezet. Het lied maakte echter geen opgang; spoedig verzonk het in een Doornroosje-slaap, het werk i vergeten es ?OrgCtSS) en zijn eenvoudige maker [ stierf in 1849. Twintig jaar verliepen. Dc Pi-ansehen en Duitsche troepen waren in bloedige gevechten gewikkeld. Het jaar 1870 zag Schneckehburgers lied alom veilbreid en door dit ijzeren, en voor de Duitsche troepen zoo belangrijk jaar, werd het tot nationaal hymne verheven. Aan het 68e iufanterie-regiment komt echter de eer toe het I'.eif te hebben hervonden. Het 68e fuselicrsregiment namelijk hield zich iiet uitsluitend bezig met wapenoefeningen en dcrgelyke nuttige —-of onnutigc dingen — maai hield er ook een soldatcn-zangverecniging op na, waarvan vele piotten lid waren. Dirigent van dit koor was een zekere eerste luitenant Günfcher, die nadat hij 's morgens zyn" mannetjes de noodige oefeningen met geweer, sabel enz., had laten maken, er na dien tijd als privé-persoon de gei woonte op nahield allerlei antiquiteitenwinkeltjes |af te snuffelen en bij uitdragers oud muziekpa' pier door te bladeren, om te zien of ér niets bij i was van zijn gading. Zoo ging bij ook op een i Zaterdagavond met zijn collega, luitenant von I Stern, den oude-boekenwinkel binnen van Tonger ! op den Domhof te Keulen; het tweetal rommelde ' wat oude papieren en manuscripten dooreen, en ;_Hsht naar een geschikt lie»lje voor de troepen. Uit een stapel tran r».;"Lel' baalde oinzo dirisrent ' een vergeeld blaadje te voorschijn; hij reiktcThet .zijii kameraad over met de woorden: „Zeg, lees | 'r eens; vind je dat geen echt soldatenlied?" De ander zag het in. „Ik ben bang, dat het. voor die rawe, ongeschoolde kelen wat zwaar is; maai ik vind 't in ieder geval een echt lied, om alge. meen in Duitschland te worden gezongen. Dat | vergeelde blaadje bevatte,men kan het raden, de '■ „Wacht am Rhein", dat, op deze wijze zijn entre? maakte in het 68e Reg. Inf. I Een beetje repetoeren, intensieven arbeid en ' reeds in 1861 kon het 68e, het bod ten uehoore brengen. Na een jaar weid het lied ri-eds door dc heele brigade gezongen. F.n toen in 1870 ,1e plakk-aten tot mobilisatie jan hfet Duitscho leger overal werden aangeplakt, barstte bet in hot 'Mjnlaud los: „Es braust ein Ru f wie Donnerhall". Thans begreep men den diepen zin van de zoo vank onnadenkend uitgesproken woorden! Terwijl dit alles plaats had hooide een oud en zwak man met een zekere verbazing, die tot vreugde oversloeg, hoe het lied, zijn melodie, jlopr gohocl Duitschland werd gezongen. Die man was Kar' Wilhelm, componigti Hjj zwol van vreugde. Dit had hjj op den oni'slapèTi dichter voor, dat hij de levensvatbaarheid van het lied mocht beleven. Men kan begrijpen dat menigeen hem in zyn vredig huispe te Schmalkalden (Thiïringen) kwam complimenteeren. Karl Wilhelm heeft tevens ook verklapt, wie de dicli ter was, want in de initialen M. Sch. had men oorspronkelijk den naam van Muller meenen te moeten zien. Karl Wilhelm kreeg na den vrede van Versail los 1871 een eeresoldij van 1000 Rijksthalcr per jaar, waarvan hy tot 1873 reeft geprofiteerd. Toen ging hij den dichter ha. "■ • _ --- Het teeken. Onder a-?iendhmen: „Ik geloof niet, dat Jacques echt van my houdt". „Waaraan niet?" „Och hij praat altijd over dingen, die mij niets interessoeren." ~P» ij voorbeeld?" „Wel, hij heeft het. altijd over zichzelf" --- Altijd teergevoelig. Sterrenkundige: „Ziet unu den kleiner) Peer?" Dame: „Neen". De sterrenkundige, zyn toestel nog nauwkeuriger instellcifd-. „Ziet. u hem nu!" Dame: „0 ja zeker, nu zie ik hem. Wat een arm zielig beestje!" --- Een getuigschrift. Uit een getuigschrift over kippenvoer: „Zeer tot genoegen gebruikt steeds de heer X. uw zoo hoog geprezen kippern-oer op myn aanraden, daar ik het zelf gebruikte en uitstekende resultaten by' het legger van uiijn kippen bereikt had." --- PARTIJDIGE SCHRIDSRECHTER. — Wil u es gauw komtn— mijn vader I» al 'n halt uur met buurman aan 't vechten. — Waarom heb je me dan ni-et eer gewaar». sehuwd? — Wgl, omdat rmjn vader tot daarnet boys» 1 leg. ---