DOST UW BRIEVEN TOM ZOODPA ZE GEREED Z!>N --- ANTI-SEMITISME REEDS EEN ZEER OUDE KWAAL VOORAL IN DUITSCHLAND WOEDDE ZIJ HEVIG „Ook deze monarch trachtte zijn rijk tot een geestelijke eenheid te vormen. Hij was, als afstammeling van één der generaals van Alexander den Grooten, doortrokken van den geest van het Hellenisme, vrucht van de vermenging van Grieksch en Oostersch denken. Maar hoe die Helleensche geest een samenstelling tot stand bracht van ' onderscheiden beschaving en godsdienst, hoe machtig zijn greep bleek op de geesten van die dagen die in een vermenging der denk» heelden de algemeen geldende waarheid meenden te vinden, de Joden hadden het eigene te lief, om het op te geven voor welk schoon eenheidsideaal dan ook. En als Antiochus dan hen dwingen wil tot het opgeven van hun godsdienst, omdat hij daarin terecht de eenige bron ziet van het gevoel, •ets eigens te hebben en iets eigens te zijn, dan volgt een wanhopige worsteling om staatkundige vrijheid, die de geestelijke vrijheid moet waarborgen, dan volgt de Makkabeeënoorlog, die duizenden Joden om het leven brengt, die namelooze ellende stort over de Joodsche provincie van het Syrische rijk, maar die eindigt met de afgewongen onaf"ankelijkverklaring. Hier treedt het anti-semitisme reeds principieel op. Omdat zij Joden zijn, met hun Joodschen eigen aard, worden zij door Antiochus vervolgd; en al- Jeen zijn ontoereikende machtsmiddelen hebben hem belet, zijn plan uit te voeren: alle Joden als zoodanig uit te roeien. etzelfde conflict barstte om dezelfde reden Ie nie«w los, toen de Romeinen Palestina bezet-' , en een der „procuratores" d.i. landvoogden, bevel gaf het beeld van den Caesar in den mpel van Jeruzalem te plaatsen als symbool to r goddelijke opperhoogheid van het Imperium Voor dit beeld plachten al Rqme's bondgenooen en onderworpclingen den wierook van hun u,' alle deelcn van hel Rijk verspreid. Jr,,i verdere eeuwen door geven de geteisterde «en hetzelfde beeld te aanschouwen. Telkens men zij vervolgd, verdrukt, geplunderd en uitn ep Maar nooit s,aaSt men erin hen te ver-gen noch hen duurzaam te bekeeren. . Idoor blijven zij bestaan als een uitheemsch denient in de Christelijke samenleving. En zoodra Sp C°P corPorat'even grondslag werd georganipj ■ ' er voor de Joden hoegenaamd geen ' s in (ie middeleeuwsche maatschappij. lat ?G g''den werden zij uiteraard niet toege„ ": in den landbouw, die meestal' door „hoori'esti Werd becu*even, werden zij niet geduld, hun e geen andere functie dan die van de onge- * * Hoe ouder men wordt, des te vaker en duidelijker ervaart men, dat er niets nieuws onder de zon is. Wanneer men de algemeene verontwaardiging gadeslaat, zooals zij zich thans in heel de beschaafde wereld openbaart naar aanleiding van de mishandeling der Joden in het Derde Rijk, dan Is men geneigd te veronderstellen, dat dergelijke gruwelen een unicum zijn in de wereldgeschiedenis. Maar deze veronderstelling is volstrekt onjuist. Immers de historie leert, dat de zonen Israëls zoowel vóór als na Christus' geboorte tal van keeren de wreedste vervolgingen hebben moeten doorstaan. Reeds de Babyloniërs Verwoestten in hun bloei- Uidperk Jerusalem's tempel van boven tot onder. Kn onmiddellijk vóór den val van hun trotsche stad, hield hun koning Belzasar een slemppartij niet zijn hovelingen, waartfij de geroofde vaten van den Joodschen tempelschat dienst moesten doen om met hun gulzigheid ook hun wraakzucht fe stillen. Dit geschiedde in de zesde eeuw vóór Christus. Reeds toen was het vooral de godsdienst der Joden, die den overwinnaar een doorn in het oog was. Dit wekt geenerlei verbazing, als men bedenkt dat alle volkeren der oudheid hun nationale godheden hadden, die min of meer opzettelijk met den Staat werden vereenzelvigd. Daar de Joden onwrikbaar vasthielden aan "Un Jahwc-dienst, kwamen zij telkens in onvermijdelijk conflict met de machtiger volken in den °mtrek, wier pogingen tot geestelijke gelijkschakeling afstiet' - op den onbuigzamen wil der J°den om te volharden in de aanbidding van den God, „die geen andere goden naast zich duldt." Dit conflict werd eens te meer op de spits gedreven door Antiochus Epiphanes, den Koning van Syrië, die in de tweede eeuw vóór Christus Ageerde. Ziehier, hoe Ds. T. W. van der Ley, Luthersch predikant te Groningen, het verloop van den s'rijd beschrijft in zijn pas verschenen brochure "Antisemitisme en Christendom": regelde negotie, de marskramerij en den geldhandel. Maar zoodra zij zich door dien handel begonnen te verrijken, barstte de volkswoede tegen de woekeraars los. En telkens als de mannelijke jeugd zich in het harnas stak om het heilig Land op den Islam te heroveren, meende zij een Gode welgevallig werk te doen door vooraf een aantal Joden als honden neer te slaan. „Das heilige römische Reich deutscher Nation" was vanouds een uitgezochte plek voor deze intermitteerende gruwelen tegen de Joden. Want al werden zij ook in Frankrijk meer dan eens vervolgd, uitgezogen en verbannen en al was hun lot in Engeland verre van benijdenswaardig, het was toch vooral langs de oevers van Rijn en Dpnau dat hun het gruwelijkst leed was beschoren.' Zoo waren in het jaar 1179 Boppard, Erfurl en Weenen, in 1198 Neurenberg, in 1205 Halle, in 1212 Gotha, in 1221 Erfurt, in 1225 Mecklenburg, in 1226 Breslau, in 1235 Fulda, in 1241 Frankfurt am Mam, in 1248 Hildesheim, in 1200 Weissenburg, in 1261 Maagdenburg, in 1283 Lorch, in 1285 München, in 1292 Kolmar, in 1305 Praag en Weenen, in 1309 heel Zuid-Duitschland en in 1310 Stiermarken het tooneel van Jodenmoorden en plunderingen op min of meer omvangrijke schaal. Men meene niet, dat de lijst der gruwelen biermee is uitgeput: want in heel de veertiende en vijftiende eeuw werden de vervolgingen voortgezet; en toen in het begin der zestiende eeuw de Hervorming haar intrede deed in Duitschland. vlamde de haat tegen de Joden weder zoo hoog op, dat Luther het volgend merkwaardig recept bedacht om de Jodenkwestie voorgoed uit de wereld te helpen. Men vergefe niet, dat het een Luthersch predikant is, die ons op blz. 10 van zijn brochure het volgend fraais opdischt: Luther noemt 't een trouwe raadgeving, om, waar bekeering uitgesloten is te achten, met gebed en godsvrucht een scherpe barmhartigheid uit te oefenen. Onder deze barmhartigheid verstaat hij: men moet ten eerste hun scholen en synagogen met vuur in brand steken, en wat niet branden wil, met aarde bedekken, opdat God ziet, dat wij Christenen zijn en zulk openlijk vloeken en lasteren van Zijn Zoon en Zijn Christenen wezenlijk niet hebben geduld. Ook hun huizen moet men verwoesten. Daarvoor mogen zij dan wonen onder een afdak of in een stal, zooals de Zigeuners, opdat zij weten, dat zij geen heeren in het land zijn. Al hun gebedenboeken en Talmoeds moeten hun ontnomen worden. Hun rabbijnen mogen hen niet meer leeren. Zij mogen Gods naam voor onze ooren niet ■"■meer noemen. Zij mogen geen vriigcleidc hebhen voor hun reizen, want zij hebben niets .':' : op het land te maken, omdat zij geen heeren, noch 'ambfmannen, noch handelaars zijn; zij ■ moeten thuis blijven. Hun worde alle woeker verboden, al hun baar geld en kleinodiën worden verbeurd verklaard. Want al, wat zij hebben, hebben zij van ons gestolen door hun woeker. Zou men niet meenen, dat Goering of Goebbels aan het woord is? Zoo ziet men, dat er niets nieuws onder de zon is, hetgeen wij morgen in een slotartikel nader hopen aan te toonen. --- Verbetering Julianakanaal De verbetering die aan sluis I en II zijn aangebracht n.l. vermeerdering der meerpalen en 'n hetere verhouding van schepen met den wal door middel van bruggen en trappen, zijn thans beneden sluis 111 ook klaar gekomen. Zoover de nieuwe meerstoelen reiken, zijn de oude bolders pp de dijken verwijderd 't geen vooral de fietsers dankbaar zal stemmen. Ook boven de sluis hebben de werkzaamheden reeds 'n aanvang genomen. Ten behoeve hiervan is de waterstand met 60 c.M. verlaagd en gebracht op 43.40 +N.A.P. De nieuwste verbetering voor het verkeer wal—schip en omgekeerd is de verbreeding van 't loopvlak van" de houten meerstoelen. Hierlangs zullen ook nog leuningen worden aangebracht, waardoor 't gevaar om bij avond of mist 'n misstap te doen en te waler te geraken vrijwel uitgesloten is. --- Engeland staat geen gebied af EEN VERKLARING DER BRITSCHE REGEERING AANGAANDE DE KOLONIëN. PARIJS STELT ZICH OP GELIJK STANDPUNT. In het Britsche Lagerhuis heeft minister Mac- Donald in antwoord op een gestelde vraag bevestigd, dat de gouverneurvan Tanganyika gemachtigd is bekend te maken, dat Chamberlain op een desbetreffende vraag geantwoord heeft, dat de Britsche regeering geen overdracht overweegt van eenig onder Britsch bestuur staand gebied. Namens Chamberlain, die afwezig was, heeft Sir John Simon op een nadere vraag herhaald, dat de Britsche regeering niet overweegt gebieden onder Britsch bestuur over te dragen. Sir John Simon voegde hieraan toe, dat de regeering uiteraard volledige aandacht moet schenken aan de opvattingen van de bevolking van elk gebied. Verder heeft Butler op een vraag van Henderson luidende: „Of Groot-Brittannië niet langer gebonden is door de conventie met Duitschland van 1898 tot regeling van de vraag, welke der Portugeesche koloniën in Afrika toegewezen zouden worden aan Groot-Brittannic en welke aan Duitschland, voor geval Portugal een deel van zijn Afrikaansche koloniën wilde verkoopen", geantwoord: Ja. Butler voegde hieraan toe, dat de Britsche regeering deze vooroorlogschc conventie niet beschouwde als thans nog van daadwerkelijke kracht te zijn. Te Parijs heeft minister-president Daladier Woensdagmorgen Taittinger, in diens kwaliteit van vice-voorzilter der Kamercommissie voor de koloniën ontvangen. Deze 'wisselde met den minister-president van gedachten over zijn plannen met betrekking tot de koloniale kwestie, o.m. in verband met de redevoeringen van Hitler. In dit verband heeft de minister-president Woensdagmiddag om 13 uur een communiqué uitgegeven van den volgenden inhoud: „De regeering heeft de campagne niet afgewacht, welke voortgezet wordt ten aanzien van de koloniale problemen, om haar standpunt ten opzichte daarvan te doen kennen. Reeds verscheidene weken geleden heeft zij bekend gemaakt, dat Frankrijk zich zou verzetten tegen lederen aanslag op het koloniale rijk en dat het vastberaden de onaantastbaarheid zou handhaven van zijn bezittin- gen, zooals die gevormd zijn aan het einde van den wereldoorlog. Geen enkele afstand is ooit onder oogen gezien. De regeeriug hernieuwt de tegenspraak die zij reeds gesteld heeft tegenover de onjuiste berichten, die wilden doen gelooven, dat de koloniale kwestie ter sprake zou komen bij de aanstaande Fransch-Engelsche besprekingen". --- Door goederentrein gegrepen 21-jarige wielrijdster nabij de ouderlijke woning gedood. Donderdagmiddag omstreeks half vijf is de 21-jarige dochter van den boschwachter de Gooyer, toen zij per rijwiel de spoorbaan te Hoekelom overstak, door een goederentrein, welke in de richting Ede reed, gegrepen en op slag gedood. Het slachtoffer, dat eenigszins doof was, heeft den trein blijkbaar niet hooren naderen. Het ongeluk geschiedde op enkele meters afstand van de ouderlijke woning. Het stoffelijk overschot is naar het ziekenhuis te Bennekom overgebracht. De trein heeft de reis na eenigen tijd vertraging voortgezet. --- Een herinnering aan 1910 tijdens het bezoek van wijlen koning Albert van België aan Amsterdam, in verband met het aanstaand bezoek van koning Leopold aan ons land. — 11. M. de Koningin en de Belgische vorst in het statierijtuig. --- Menschenjacht langs de grens HARDE NOODZAAK Vreeselijke tooneelen hebben zich aan de grens afgespeeld Maandag tegen den avond is er onder de Joden die te Aken wachtten op een gelegenheid om over de Nederlandsche grens te vluchten, plotseling het overigens onjuiste gerucht gegaan, dat de grens naar ons land vrij zou zijn en het gevolg is geweest, dat er kort daarna een run op Vaals is ontstaan door meerdere tientallen joodsche mannen en vrouwen. Het mistte nog al sterk en de bewaking aan de grens zag na aankomst van de tram uit Aken plotseling uit de nevel een groote groep menschen aankomen, welke zich zoo snel mogelijk op Nederlandschen bodem in veiligheid probeerde 'e stellen. In een oogenblik tijd was er evenwel een zoodanige hoeveelheid marechaussee, militaire politie en militairen bij de grensboomen samengetrokken, dat men er in slaagde de menschen tegen te houden Het gedeelte van ('o Maastrichlerstraat, .lat vlak achter de grensboomen ligt, werd vrij gercuakt van 'toeschouwers, om te beletten dat de Duitschers zich onder de mensc.'ien zouden begeven en zoodoende aan de waakzaamheid van de beambten en militairen zouden ontsnappen en onverbiddellijk werden allen daarna teruggewezen op Duitschen bodem. Oorspronkelijk hadden de Duitsche beambten de menschen laten passeeren, maar toen hun bleek, dat ze toch niet naar binnen mochten, werden ze ook daar tegengehouden en naar Aken teruggestuurd. Intusschen, wanneer men aldus met enkele woorden vertelt wat er gebeurd is, geeft men maar nauwelijks weer wat er in werkelijkheid voorviel. Het is een hard.oogenblik geweest voor de Nederlanders, die tot plicht hadden deze berooide en bedreigde menschen terug te sturen naar het land waar zij niet weten wat hun de eerstvolgende dagen te wachten staat. Tientallen mannen en vrouwen hebben zij eenvoudig moeten opjagen tot op Duitsch gebied; tientallen mannen en vrouwen, die zich veilig waanden binnen de grenzen van Nederland, hebben zij terug moeten stooten in de angst en de bedreiging. Deze Maandagavond is een droevig oogenblik geweest voor dit uiterste stukje van Nederland, dat al eerder getuige is geweest van veel bewogenheid. Dat eens van dichtbij de Duitsche troepen zag optrekken en dat van dichtbij ook een verslagen leger naar huis zag vluchten. En dat nu getuige moest zijn van een menschenjacht, die geboden werd door een verschrikkelijk harde noodzakelijkheid, zonder dat er ook maar een kans was om het hart te laten spreken tegenover de ellende welke een troep opgejaagde menschen met zich meedroegen. Een man met een eerlijk gemoed acht het op de eerste plaats zijn plicht te helpen, wanneer hij ellende ziet. Hier eischte de plicht voor alles om hard te zijn en de ellende te laten voor wat het was. --- Menschensmokkelaars. Reeds eerder was er in de buurt van Vaals groote waakzaamheid geboden, vooral omdat er menschen bleken te zijn die tegen grof geld Joden over de grens brachten langs de kleine paden en door de bosschen. Dat was echter een bedrijf van heel laag allooi, want wanneer de vluchtelingen over do grens zijn, trekken de menschensmokkelaars zich niets meer van hun klanten aan, met het natuurlijke gevolg, dat zij hun geld kwijt raken en toch in de armen van de grensbewakers loopen. En ook de kans op afpersing bleek niet denkbeeldig, zoodat er alle reden was om met alle middelen tegen deze helpers op te treden. Verschillende zijn dan ook buiten het bewakingsgebied gebracht. Ook Maandagavond en Maandagnacht hebben verschillende vluchtelingen nog gepoogd om builen den hoofdweg om Nederland binnen te dringen, maar ook nu in de meeste gevallen zonder succes. De marechaussee is, zooals bekend, nog steeds versterkt met militaire politie en manschappen van de zgn. tweede bataljons, dienstplichtige militairen en na den grooten aanval op de grens werd natu"rliik den ganschen nacht overal extra srévvaakt. Rn ook daarbii hebben zich gebeurtenissen afgespeeld, die zich nauwelijks vertellen laten. Men vond in het holst van den nacht in het bosch een vrouw met een kindje van vier maanden, dat nog ziek was ook tengevolge van de gebeurtenissen der laatste dagen. Mannen en vrouwen hebben zich als wanbopigen op den grond geworpen als het hun duidelijk werd, dat zijn naar Duitschland teruggebracht werden. En een beambte vertelde on-: „Men moet deze dingen doen zonder er bij na le denken, want als men een oo™enblik denkt, don wordt het bijna onmogelijk zijn plicht te doen". --- Eenige kinderen toegelaten. Het is wel bijna zeker, dat er hier en daar ook menschen doorgekomen zijn. Zeker zijn het er maar enkelen geweest, maar men had — en zeker bij deze mist — de grens met een rij mannen van Vaals tot aan de Waddenzee toe moeten afzetten, als men alles had willen buiten houden wat een poging heeft gedaan om zich in ons land in veiligheid te stellen. Trouwens, eenige kinderen heeft men ook toegelaten, zooals men gisteren reeds in ons blad heeft kunnen lezen. Aan de Locht, waar bijna geen volwassenen zijn aangekomen, kwamen Woensdag drie knapen aan die met den trein tot vlak voor Aken waren gekomen en vandaar per fiets tot aan Horbach waren gegaan. Het is overigens een wonder geweest, hoe deze jongens, 15, 16 en 18 jaar oud, in veiligheid zijn gekomen. Slechts enkele meters voor het Duitsche douanekantoor zijn.zij zoo hard zij konden een zijpad ingevlogen om eenige tientallen meters verder Nederland te bereiken, voordat de Duitsche bewakers in de gaten hadden wat er geschiedde. De jongens waren eerst volkomen van streek toen zij bij het Nederlandsche douanekantoor waren gekomen, maar langzamerhand en vooral toen zij zich realiseerden dat zij veilig waren, kwamen zij wat bij. De kinderen zullen waarschijnlijk doorgaan naar Amsterdam. Ook gisteren zijn er trouwens nog vijf kinderen gekomen, die toestemming kregen om door te gaan. Drie ervan hebben wij nog juist even aan het grenskantoor gezien, een jongen van een jaar of twaalf en Iwee meisjes van ongeveer veertien en zestien jaar. De twee anderen waren nog in Aken, waar zij een pas zouden krijgen. Met opzet hebben wij de feiten, die w;j hierboven mededeelden, zonder eenige kleur verteld en ons bepaald tot de vermelding alleen. Te spoedig maakt men stemming met deze droevige dingen, terwijl niemands belang op dit oogenblik met stemmingmakerij gediend is.' Ongetwijfeld zal iedereen geneigd zijn om maar zooveel mogelijk van de stakkers toe te laten tot ons land, maar daartegenover staat, dat ons land zelf in allerlei groote moeilijkheden zou geraken wanneer men de grens eenvoudig openzette. De minister-president heeft daarover duidelijke taal gesproken. Men moet in dezen ook vertrouwen hebben in de regeering, die nu zoowel de harten als de hoofden van de Nederlanders moet vertegenwoordigen. Het is hard in het aangezicht van zooveel ellende eerst allerlei berekeningen te moeten maken, maar er is geen andere weg. --- H.M. de Koningin bracht Donderdag een bezoek aan het paleis te Amsterdam, om de voorbereidingen in oogenschouw te nemen voor het a.s. bezoek aan koning Leopold. --- Kardinaal Schuster over de plichten der Katholieke Pers Op een congres van priesters in Milaan, waarbij gesproken werd over de Katholieke Pers en haar verspreiding, omlijnde Kardinaal Schuster hoe de lectuur van een goed geredigeerd Katholiek dagblad tot de eigenlijke vormingsplichten der Katholieke geestelijkheid behoort. De priesters, kloosterlingen en zelfs congregatiezusters, die dagelijks in contact komen met de bevolking, moeten onderricht zijn over de gebeurtenissen van den dag. Derhalve heeft de Kardinaal-Aartsbisschop van Milaan reeds eenigen tijd geleden bepaald, dat alle kloosters — hoe klein zij ook zijn — zich op een Katholiek blad moeten abonneeren. Moeder Cabrini, deze groote kloosterzuster, die juist dezer dagen zalig verklaard werd, maakte ondanks haar drukke bezigheden op charitatief gebied dagelijks enkele oogenblikken vrij om een dagblad te lezen. Kardinaal Schuster zal voortaan Üe zilveren Pausmedaille, die hij ieder jaar van den H. Vader ontvangt, doorgeven aan de Pastoor, die zich in het aartsbisdom in het afgeloopen jaar het meest verdienstelijk heeft gemaakt voor de Katholieke pers. --- Aanval van „Schwarze Korps” op Katholieke Kerk Kloosterlingen worden weer belasterd. In een artikel, getiteld „een staat —- de kerk — in de staat", doet het „Schwarze Korps" aanvallen op de R. K. kerk, in het bijzonder de Oostenrijksche. Het blad schrijft: „De kerk wil niel alleen heersenen om de zielen te verzorgen, maar ook voor de materieele goederen. Daar de kerkelijke eigenaars geen enkele verplichting tegenover het volk gevoelen, is een groot deel van den Duitschen bodem onttrokken aan het economische leven van hel volk. Deze eigendommen vormen -..jderen in de doode hand. Wij kunnen nip' toestaan dat de kerk zulk een eiland in den Duitschen bodem vormt". Het blad vergelijkt de R. K. kerk met een staat in den staat en vermeldt hij wijze van voorbeeld, dat het klooster van Admont in Stiermarken 25.000 hectare grond bezit, die in een treurigen economischen toestand verkeeren. Verder beschuldigt het „Schwarze Korps" de kloosterlingen van slechte zeden en van het naar het buitenland verkoopen van het grootste deel hunner religieuze schatten. ---