VOOR ONZE JEUGD NADRUK VERBODEN Onder Redactie van J. VAN DE BURGT, Hoofd der Franciscusschool te Lindenben De Egels van Amstelveen (Slot). ten. Wij zwichtten. Niet ieder kon een egel in bezit krijgen; er moest geloot worden; de eerste ontdekker kreeg in elk geval een exemplaar ter beschikking. „Ik weet wel, wat ik er mee doe," zei hy geheimzinnig. Hij wou 't niet publiek maken, maar eindelijk kwam het er uit : zijn zuster was studente in cle medicijnen, en die had laatst gezegd: „Ik wou, dat ik zelf een egel had, om eens te zien hoe die een giftige slang, een adder pakt; hij maakt die dood, eet hem op, zonder dat hy' zelf iets merkt van de giftige beten van cle slang." Nu wilden de andere jongens toch weer naar meer egels zoeken. Daarom moesten ze van 't egeleilandje weggelroond worden, anders zou wellicht een algehele ontvolking het gevolg van het bezoek zy'n. Er werd gelukkig geen enkele egel meer buit gemaakt; met onze drie hadden ze trouwens al last genoeg. Op het laatste wisten we geen raad meer; de beestjes werden woelig en vermetel, en geen zakdoek was meer zonder gaten en scheuren. Een van cle jongens kreeg een ingeving. Aan de boerderij konden we een haver- of aardappel- 1 zak konen, die zouden de beestjes niet stuk krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. In optocht naar cle ' boerderij aan de overzijde van de plas. Jawel, l voor acht stuivers hadden wc 'n flinke mudzak < lot ons gemeenschappelijk eigendom gemaakt, en '■ de terugtocht werd aanvaard. De egels hadden het ruim genoeg in de zak, maar de vracht was 7.\v:\"\ en eindeliik belandde.de zak on de brede < rug van den even groten als goeden meester M. De jongens waren moe van het gestadig trekken kris kras door het veenland, ze sleepten zich ' voort, maar nu kwam de onvolprezen muziek de ' krachten opfrissen; met riet- en toeterfluitjes tot * blaasinstrumenten, de plantenbussen als trom- ' raels, werd een orkest geformeerd en de pas er militairement ingezet. Voorop de meeste- met de ' zak egels op cle rug, de jongens galmend alle ; mogelijke marsliedjes. of toeterend, dat je horen 1 en zien verging. Toch dreigde, ondanks het ge- r animeerd vocaal- en instrumentaal concert van i muzikanten zonder publiek, de pas weer te verslappen, toen er iets gebeurde, dat ik niet licht zal vergeten, al word ik ook vijftig jaar. Niet om 't bijzondere van 't geval, och neen, dat was 1 heel alledaags, meer dan alledaags, triviaal, vies; ; maar onder die omstandigheden had het zo iel-s ( onovertrefbaar komisch, dat het homerisch ge- - 'ach van die schoolwandelende hoogste klasse me nog in de oren klinkt. Tranen, echte tranen werden er gebruld, gehuild, gesnikt van pret. Sfèl u voor op die snikhete namiddag, een Iroen j schorgezongen, moegcspeelde en moegewandclde ionsens; achteraan een kleine meester om ze aan - te drijven; alle aansjokkend achter een anderen ( langen en breden meester, met de hoed achter , in cle nek; en die heeft over zijn brede, onder , het stof nog duidelijk glimmende zwart lakense , rug een oude grauwe meelzak geslagen, waarin . drie levende egels lagen te wroeten; dat wist je en dat zag je aan de beweging. En aan de stekels, . die er van tijd tot tijd door de zak heen keken. Dat was ook al een van de redenen, waarom cic meester en niet een van de jongens cle zak over de nek had geslagen, want door de dunne zomerkielen van de jongens heen waren de stekels heel goed waarneembaar. Het zal zowat ] halfweg Amstewlam geweest zijn, toen er on eens op cle 'geelstoffige zwarte jas van den egeldragenden mijnheer voorop, van boven af, c't.w.z. van vlak onder de zak, een zwart lintje neer- , rolde. Eerst keek ieder er cvèn heel bevreemd naar, zonder te beseffen wat dat kon zijn: mijn- , heer nv.rkte er niets van, natuurlijk niet. hij had geen ogen van achteren; hij haalde zijn hoogste , deuntje uit. Het glimmend lintje werd breder, glimni'-ndev, natter zou je zeggen, neen, het was • een duidelijk straaltje, dat uit' cle zak ontsproot, langs de schouders neerkronkelde als een heek, en tussen de wippende panden van dc geklede ias uitmondde, 't Gezang van de jongens had al opgehouden, 't was één moment opmerkelijk stil. Wat daar gebeurde achter den argelozen meesier moest van hun ogen en hersenen uit even dieper doordringen aleer de lachzenuwen bereikt waren; maar toen opeens barstte het los. Meester deed werktuigelijk nog twee pas, sloklc middenin dc „blanke top der duinen", sprong om en keek verbluft de troep aan: alle jongens schaterden, kninlen dubbel van de lach, meester draaide in 't rond. „Wat is er dan,1 zeg toch op. ben jullie gek geworden? Heb ik wat aan me? Een papier op mijn rug?" En voortdurend druppelde het neer; toen begon meester ook te lachen, zonder te weten waarom; werd daarom op zijn manier kwaad op de jongens en riep: „Als je nu ' niel zegt, waarom jullie lachen, sla ik je allemaal met die speldekussens om je oren!" De zak vliegt van de rug, en meieen ziet hij wat er aan dc hand is. „Schweinigel!" En toen dat doodleuke gezicht van mijnheer: „Flauwe jongens (daar behoorde ik ook onder), die beesten uit te lachen! Wie weet, hoe lang ze met de vinger omhoog hebben gezeten, zonder dat ik het zag! Als iullie pens zo lang in een zak werden voort- , gesjouwd!" Het is ongelukkog afgelopen met de drie ' gevangen egels. Haast te treurig om te vertellen. Benjamin alleen kwam er nog tamelijk ' goed af; die werd als rattenvanger aangesteld in een korenpakhuis, waar hem elke morgen zijn bordje zoetmelkse pap werd bezorgd, als beloning voor werkelijke en vermeende diensten. Dc ratten althans bleven weg. Ook brachten de kinderen hem geregeld de vruchten* van het seizoen, ' zodat ons nestekuiken een prinsenlcven leidde, en zijn schuwheid geheel aflegde. Inrollen deed hij zich voor cle kleintjes geheel niet meer; maar kwam één van de knechts, die hem al lijd met tabaksrook plaagde, en hem eens mei zijn pantoffel tegen zijn snuit had geschopt, hem te na, dan toonde hij, dat hij zijn kunst nog niet verleerd had. Hy werd herhaaldelijk uitgeleend aan andere pakhuizen, zelfs uit de twede hand; ook eens aan een slager, zo vernam ik onlangs, en ' vandaar is hij niet teruggekeerd, 't Ts voor de klanten van den slager te hopen, dat bij niet als „Versuchs-object" gediend heeft, om te onderzoeken of Hollanders op het stuk beestenvlees nu wel zon veel fijnere smaak hebben dan de Zigeuners. Voor die is, zoals alom bekend is, egelvlees een delicatesse. Laatst stond nog in de krant, dat in Baarn een troepje Zigeuners alle ' egels uit de buurt wegvingen en aan het spit lïraadden. Het tweede jong, een wijfie, heeft eerst ' bij ons on school in alle klassen haar kunsten ' vertoond. Tn de eerste Hagen was ze wat balori" °n slier) vnor'Hrirend of hield zich slanend. Moar 'onslotte hWk baar boos humeurtic tesen het '->'rkprs, dat de kinder-pu meebrachten.- niet btt' tfnnd yr* Iqrr on hr\r)rt cor,ooHrvrr*lt *n, pis aanschouwingsmiddel de plaat voor dc klas; en de meester aan het vertellen en aan het hem-- ' 'élings laten kijken en het voelen van de prikkels op de bal. Ook eventjes laten trillen door te fluiten. I In een hoekje van het lokaal lagen in een 1 bloempotschoteltje wat afval en velletjes van ossetong, door een leerling meegebracht. Dit goedje, of eigenlijk dc geur ervan, scheen eensklaps tot haar door te dringen. Snel ontrolde ze zich, nieste en snufte een paar maal, draaide zich om met een ruk en marcheerde, voor cle. meester het beletten kon, met een vaartje er op los. De tafel was hoog 1.50 M., dus cirra 10 egelhoogten, maar onze egel deed net of het gelijkvloers was en duikelde, aan de rand gekomen, kalmpjcs naar berieden. De kinderen, die het zagen, schreeuwden yau angst; ze dachlen dat het dier hardstikke dood zou vallen; maar het had geen nood. Zij had zich zoo snel ingerold door het vallen, dal ze op haar pennen viel, als op zoovele buffers; in een ommezientje had ze zich op dc grond weer ontrold en zeilde met een paar zwaaien op het fijne schoteltje toe. Zij is nog een maand ongeveer thuis mijn koslgangster geweest, 't Liep al tegen den winter, toen ze te logeren kwam bij een kennis en eind Oclober sliep ze vetgemest in. Haar winterslaapje bracht ze door in een hoekje van dc'kelder, vlak onder hel luikje, dat altijd openstond; dus niet op 't warmste plekje; van turfmolm en blad had ze een heel zacht nest gemaakt en ze is, voor zover na te gaan, tijdens de winter niet wakker geweest. Het eerste wal ze in 't voorjaar deed, was 't stilletjes oppeuzelen van 'n gebraden rol lade. die. slecht gedekt, in cle kelder was geborgen en waarvan alleen enkele onooglijke resten werden teruggevonden» Dat was teveel kwaads bedreven; de egel moest voortaan haar verblijf in de tuin zoeken, wal ze met genoegen deed. Ongelukkig bleef eens doortoeval de regcnblak op de binnenplaats ongedekt en, hoe liet kwam weet niemand, onze egel werd de volgende morgen dood en drijvende gevonden. Zo eindigde haar leven, veel te vroeg naar dc zin van allen, die haar gekend hadden; zelfs tot verdriet van de keukenmeid, die er in het laatst al zo aan gewend was, dat de egel even na donker aan dc tuindeur krabbelde, om binnen gelaten Ie worden en haar bordje melk tckonien drinken. Ook het andere egeljong. het oudste, heeft als proefbecst dienst gedaan. Hij heeft eerst legen giftige* slangen, voornamelijk adders, moeien vechten."Daarbij bleek het aan de omstaande studenten, dat de egel volstrekt onvatbaar is voor slangengif, absoluut immuun. ?:•>• als het heette. Duidelijk werd gezien, dat cle adder, van wie de giftanden en gifklieren in volmaakt gezonden en gevulden toestand werden bevonden, de egel, die hem terstond aanviel, in de snuit beet. De egel schudde even met de kop, viel woedend opnieuw aan, verbrijzelde de adder de kop lussen zijn scherpe insectenelerslanrien en peuzelde dc slang met huid en haar, neen dat kan niet, met vel en schubben op. Zon egelmaag is wel een van dc ernstigste concurrenten van dc beruchte slruisvogolmaag. want het menu, dat het dier afwerkte, is fabelachtig: Kaarsevct, groene zeep, fijne toiletzcpcn, brood m petroleum gedoopt, zware pruimtabak, es war ihm alles eins. Brandewijn en cognac kon hij niet verdragen, daar werd hij smoordronken van, zodat hy vergal, zich in te rollen, als men hein te na kwam, en niet eens meer schokte, als vl-rk bij zijn oor een spoorfltiitje werd geblazen. Jammer, dat het hierbij is gebleven; het was zo al erg genoeg; maar tot zn spijt, zo heb ik later van m'n leerling gehoord, moest onze egel ook witte en rode phosphorus slikken, waar h'j tamelijk slecht tegen bleek te kunnen: strychnine was blijkbaar een geheel onoverkomonlijk bezwaar voor zijn maag. Begraven is hij niet; de oudsie broer leerde net vogels opzetten en beproefde zijn krachten nu ook maar eens op zon insecteneter onder de zoogdieren; dat viel evenwel lang niet nicc; het leek op niets; toen maakte hij het geraamte maar netjes schoon en zette hel in de kalk. Het was in dc tijd, dat de pruimen rijp zijn en de vroegste appels al een kleurtje krijgen. De omnibus van Amsterdam was propvol van binnen en van boven; vol met een schoolwandelende klasse, flinke jongens, die op school van het merkwaardige en gevaarlijke veenlandjc gehoord hadden en meester hadden overgehaald, juist dat terrein voor een wandelles te kiezen. Twee meesters waren er by, een kleine en een grote. Deze, de eigenlijke meester, dat was er zo een, voor wien de jongens door het vuur zouden lopen; zo een, die, als het pas geeft, helemaal kind met de kinderen weet te zijn, en toch gerespecteerd wordt; zo een, die als hel nationale repertoire : „'t Is plicht", „Wilhelmus", „Piet Hein" e. a. afgewerkt is, niet halt schreeuwt, als de meer gewone liederenschat wordt geëntameerd. Ja, die zelfs mee durft zingen van „Pietje Puck en zy'n ongeluk". Alles tot grote verbazing en ergernis van een voormalige overheid van Nieuwer-Amslel, die met een gewichtige ministerportefeuille onder de arm in een hoek zit gedrukt vanwege dc van binnen en van boven overvolle bus. Nu, wie geen jongenspret kan velen, moet nooit in een trein of een wagen gaan zitten, waarin schoolwandelende jongens tussen 12 en 14 jaar worden vervoerd. Ik zal nooit hét gezicht van dien meneer met zy'n zwartleren portefeuille vergeten, toen één van de jongens, die bovenop zat, in de volle vaart van dc imperiale sprong een afgewaaide pet van de weg oppikte, de bus naholde, er opsprong, als een kat langs my'nheers witte neus, die uit 't portiertje keek, naar boven klauterde en weer meebrulde, om 't hardst met de rammelkasl, van „Diender, diender, als ik het je verbied", alsof er niels gebeurd was. Ook de anderen, ofschoon geen van allen zulke hachjes, zagen er niels bijzonders meer in; ze kenden onzen B-ertus wel; die had 's morgens, voor hij op school kwam, alty'd al een klauterpartytje tot boven in de mast van een of andere koopvaarder uit de Houthaven achter de rug en die maakte ook nooit drukte, als hij een kind uit het IJ of het Westerkanaal redde. Wij, meesters, schrokken even bij de onverwachte en resolute sprong, knorden, en waren jaloers op zijn jeugd, zijn moed en zijn kracht. Maar laat ik nu toch niet over rny'n jongens beginnen te vertellen, ik moet het over mijn egels hebben; een flinke schooljongen is anders nog interessanter dan een egel. Nu dan, terwijl dc egelfamilie op weg was naar het schiereilandje in de poel, bereikte ook de troep jongens cle poel. Zij hadden al een uurtje gebotaniseerd en kikkers en torren gevangen, een turftrapper aan het werk gezien; één had de grote klompen mogen onderbinden en zelf ook eens trappen. Niemand was er nog door het veenmos gezakt, zo voorzichtig zetten allen hun voeten neer; de dag te voren hadden ze dan ook in Stofgoud „De dood in het drijfzand" van Victor Hugo gelezen, en de schrik zat er te veel in, om opzettelijk een misstap te doen. Het terrein vonden ze heerlijk, haast zo echt als cle duinen. Nu nog de beloofde tocht naar 't allermooiste, het schiereiland met de elzenbosjes. Als ganzen liepen ze achter elkaar het smalle paadje langs; voorop en achteraan een van de meesters. „Voor je voeten kijken !" ..Elkaar niet aanraken!" „Vooral niet duwen!" Ze waren er haast. „Hallo", riep er een, die toch meer naast ziin voeten dan er vóór had gekeken, „wat ligt daar?" Een voetbal! Een stekel\-arken ! Een egel ! Nog een kleintje er bij '" Het was zo: Moeder Egel had haar Benjamin niet in cle steek willen laten. Toen het geluid en de geur van de naderende menseniongen het oor en de neus van de moeder bereikten, was het al te laat, om terug te keren; voortsnellen over het smalle egelpad, was het enige, dat redden kon. Maar het nestekuiken kon zo gauw niet meekomen; geen aansporen of opduwen hielp; eerst toen het egelwijfje de leren schoenen al rook, besloot ze het op te geven; maar haar zwakste kind in het gevaar achterlaten, dat deed ze niet; ze rolde zich op, zover mogelijk van het pad, ook het jong; en beiden lagen daar als dood, maar met luisterend oor en kloppend hart. De andere jongen waren al vooruit en hadden de wilgenbosjes bereikl, vóór nog de beide achterblijvers ontdekt werden. Eerst was het een kritiek ogenblik, die twintig jongens daar op het smalle egelpad aan weerszijden tussen grondeloze veenmosbedden; alleen met hier en daar een rietwortel of een haarmospol, als eilandjes in de verraderlijke groene zee. Als de jongens opdrongen om te kyken, konden er ongelukken gebeuren. Maar ze stonden goed onder commando; ze bemerkten ook de ernst van het ogenblik wel aan cle stem van hun meester, die alleen kort en krachtig riep: „Staan blijven, ik zal ze halen !" daarmee tevens cle aandacht spannend:», en aan het verlangen lot vangen Ie gemoet komende. „Jongens, pak mekaar bij de hand, maak een slinger en houd ,me vast als ik voel dat ik weg zak, zal k roepen: ..Irekken !" Voorzichtig en met veel overleg werden de beide egels met behulp van wandelstokken en een sebepret naar voren gerold tot vlak by het pad. Nu was het de kunst ze op te pakken en te transporteren. Menige piep en auw, en veel gelach uit leedvermaak, maar niet kwaad bedoeld, klonk nog over het anders zo stille egelland. vóór de beide prikkelballen op zakdoeken waren gerold en ingeknoopt. Maar dra bezweken de dunne zakdoeken der jongens; ze scheurden uit door de zware < raeht en telkens stokte de verdere mars naar en over 't eiland, doordat er een egel tegen zjjn vaderland viel. Hoe goed ook verborgen, nog twee jonge egels werden krijgsgevangen gemaakt Wij deden een poging om rle jongens over te halen de egeh hier weer te laten lonen, maar dat mocht alleen voor de oude egel gelukken. ..Ze zouden het niel kwaad hebben." „Hij krijgl een nest in onze tuin." „Ik zal de kleine wel groot brengen met wormen en vlees." „Laten we hem op school houden!" Dat waren de argumen- --- Napoleon. Dank voor de felicitatie bij de geboorte, van onze kleine Maria. Van mijn kan! wens ik je ook geluk met de geboorte van jullie kleine Lenie, welke felicitatie ook voor je ouders geldt. Heb je twee zusjes hier in Lulterade in het pensionaat? Dat wist ik niet, hoor! Als je haar eens komt opzoeken, kom je toch zeker ook eens hiet aan. Het .zusjesgedichtje is inderdaad een onverslaanbaar woordenspel; de beide andere zijn wel geschikt; je moet echter een beetje gedrild hebhen. --- Maurits. Ik heb al begrepen, onze Muarits wordt -^ is eigenlijk al — een trouw lid van onze &'■' C.; Dat bewijst je tweede briefje in Januari Nou ook volhouden, hoor! Ben je al op de sdl' ■ i l' sen geweest? Hier heeft de ijspret ook niei >■ geduurd, maar je moet nog maar niet wanhoP de winter-is nog lang niet voorbij. Ja, da' loof ik, dal je graag met cle welpen er Op trekt; ook in dc winter heeft de natuur een '] eigen schoonheid voor hen, die uit hun ""1 willen kijken. Succes met de studie, dan kon» Paasrapport wel in orde. Een krygersgroet en een stevige hand! --- Een keizerlijke groet en een ferme hand. Lavendel. Neen, mijn 'rouwe L„ ik dacht helemaal niet e i n d e 1 ij k. Je briefjes komen n.l. met de regelmatigheid van een klok. Ik kan me voorstellen, dat je net nou druk heb!, maar stevig aanpakken. Een prachtige hoofdprijs goedkope lootje* nog maar een slappe handel dat snap i» Toch maar niet de moed opgeven. Hoe is hc' broerlief? Daar hoor ik niks meer van. Een montere groet en een hartelijke »* druk! --- PUNT-PUNT-STRBE (Vervolg.) Daar waren de andere patrouilles onde'ji sen flink met hun werk opgeschoten en sp? j prikkelde cle geur van pas gezette kof f' ( reukorganen van de hongerige knapen, die .j hun twaalf-uurtje verlangden. Enige °£c $t ken later kwamen de Hopman en de Vaa"y van hun verkenningstocht ierug en bekeke'Lj verrichte werk met een critisch -oog. Gocö(ji rend knikte de aanvoerder en nodigde da'1 ji verkenners aan hun eerste overheerlijk scheen te smaken. De gezonde ,j pén deden de heide-tafel alle eer aan en dc By(i stemming scheen nog te stijgen. Na het eten ?f zamelde dc Hopman zijn verkenners orrt heen en zen: J „Verkenners, in overleg met den Vaandrig 'k voor dezen middag 't volgende vastgesteld, 't Eerste uur zal worden bc' jji voor het keurig inrichten van ons moet natuurlijk piekfijn in orde zijn. 'k -j dat wc hiermee tegen drie uur klaar 'a / zijn. Daarna trekken wc gezamenlijk uit•v0f,!l flinke verkenningsioeh, waaraan we nic,e"vjf' leerzame oefening in 't spoorzoeken zullei1 \ kopgelen. Tegen half zes zijn we dan v,eB|i8|i ons kamp lenig en heginnen onmiddellijk \tf bereiden van 't middageten. Als jullie mis* $ denken, dat we clan klaar zijn voor vandaag hebben jullie '* lekker mis. We moeten onze tyd terdege uitbuiten en daarom hebben cflp vanavond nog 'n gezonde nvondoefening .Jl programma staan. Deze oefening bestaat . waf 'k je zeg." vl' „Wees er blij om, als 't zo is; 't is 'n '■'■eCXgf antwoordelijkc baan en van jouw ê hangt veel af," monterde Bertus zijn vr).e°-fi „Allemaal goed en wel, maar 'k was he 't veld, dan op zon saaie seinpost. Als er jflÜ keiijk 'n avontuur opduikt, grijp ik er nat" lekker naast," mopperde zijn vriend. . _ te hebben: hij werd 's avonds belast &■ *e commando over de „saaie" seinpost in " dedigingslijn. ( 't Lien fe"en achten. . e\i' Aan de donkere herfst-avondhemel f^"ill v,e> ,(l!r-!>P(l«n sterren en zetten het stille X landschap in een vage schemer, waardof1 J dingen een geheimzinnig groot aanzien * • ;J$ ' (Wordt vervol» --- PIET HEIN. GESTRAFT. Een Amerikaan was op vacantie ui lerland. Zoals men weet bluffen Amerikanen graag; mét deze ureneer was 't dito. Dc Amerikaan dacht: „Nu ik loch eenmaal hier ben, moet ik van dit land ook een beetje meer weten". Hij bestelde dus een taxi, waarvan de chauffeur in de omtrek goed bekend was. De Amerikaan zat nu in een deftige wagen en reed over dc veldwegen. Ze waren zo aan 't rondrijden, toen ze langs een kippenfokkerij kwamen. De boer stond voor de poort en rookte smakelijk zijn pijpje. Dc Amerikaan dacht: dacht: „Daar- zullen we nog een grap mee beleven". Hij zei dus tegen den chauffeur: ..Stop, ik wil eerrs met dien haas daar praten!" De chauffeur stopte, de Amerikaan stapte uit, ging naar den boer en vroeg om.een beetje vuur, terwijl hij een dikke sigaar uit zijn koker nam. Toen hij 't gevraagde gekregen had, vroeg hij: ..En hoe gaat 't met de kippen?" De boer antwoordde: „'t Gaat nog al". „Hoeveel eieren leggen de kippen gemiddeld?" De boer antwoordde weer: „Nou ja, als iedere kip gemiddeld 4 eieren in dc week legt, dan kunnen we blij zy'n". „Vier eieren-in de week, is dat nou wat!" zei dc Amerikaan en hij keek zo verbaasd mogelijk. „Bij ons in Amerika hebben wij een soort kippen, waarvan iedere kip 305 eieren legt, dat is dus in een schrikkeljaar 366!" „Ik weet nog wat sterkers, maar je moet 't aan niemand vertellen", zei de boer. „Verleden jaar had ik een kip, die zaagsel at, en meende dat het kippenvoer was. Daardoor lei ze in plaats van een ei een plank, dat is zo waar, als jij mij en ik jou zie". Dc Amerikaan zei nu: „Dat " „Nog sterker", ging de boer onverstoorbaar verder, „ik zette die kip op zon kleine twintig planken en ze broedde er een heel ameublement uit: buffel, tafel en zes prachtige stoelen". „Doorrijden", zei de Amerikaan en sprong vlug in zijn auto; want hier had hij iemand gevonden, die nog beter liegen kon dan hy'. --- EIGEN OMROEP EEN KEER LUKT 'T MAAR DE TWEEDE KEER NIET. Boer Keulers was naar de markt geweest en had een groote mand vol kaas gekocht. In dc namiddag begon hij zijn terugtocht. 't Vroor dat 't kraakte en daarom stapte dc boer stevig door. H ijmoest ook door een woeste streek. Toen hy enige lijd gelopen had bemerkte hy' midden op de weg een vreemde beweging. Hij zag een levenloos ding liggen. Toen de boer naderbij gekomen was bleek 't vos te zijn. Hij pakte 't schijnbaar dode dier op en lei hem in de mand. ..Een buitenkansje", dacht de boer, „een mooi pelsje voor mijn vrouw '. Zo staple de boer dan verder, maar de vos was niet dood, zodra de boer in beweging kwam begon de vos lekkertjes aan te kaas te smullen. En toen hij zy'n buik rond gegeten had wijde hij met 'n sprong uit de mand en maakte dat hij weg kwam. Wat was de boer nu kwaad, dc helft van zn kaas kwijt en... als ze 't thuis hoorden werd hy natuurlijk hard uitgelachen. „Wacht maai- vosje," vooreseplde de boer, „ik weet nu hoe de bonen smaken, dat gebeurt me geen twede keer meer." De vos intusschen was juist in een bos aangekomen en had daar een ontmoeting met de wal f. „Zo vos," zei de wolf, waar kom jij vandaan? Ik was al naar je aan 't zoeken. Waar heb je uitgehangen?" „Och wolf", zei dc vos, „ik heb vandaag een dag gehad, zo krijg ik er nooit meer een terug. Ik heb zoveel gesmuld als ik maar wilde." „Wat", schreeuwde de wolf woedend, „waarvoor heb je dat mij ook niet gezegd," en hij kwam dreigend op de vos af, die een paar passen verschrikt achteruit duikelde. „Nee, nee, wolf," zei de vos bedeesd, „we zijn toch twee goeie vrienden, je wilt me toch niet opeten, maar weet je wat!" „Ja", snauwde de wolf. „Doe zo als ik," zei dc vos gewiekst, „ga als dood op de weg liggen en wacht tot de boer komt, die pakt ej natuurlijk op en legt je in de mand en clan weet je wel wat je te dom hebt". „God", zei cle wolf, clan kum ik tenminste ook aan een maal. Want ik heb honger, zoveel! Dat ik 't je niel kan zeggen." De wolf deed wat de vos gezegd had. Eindelijk heel in de verte kwam de boer aanstappen. „Daar ligt me warempel weer zon ding, zeker een broertje van cle vos en die wil zeker de rest komen opeten. Maar ik zal hem leren". Nog een paar stappen en hij was bij de twede lekkerbek. Zn handen jeukten om de knuppel eens te laten dansen op dien grappenmaker. De boer deed juist of hij de wolf wilde- oprapen, maar integendeel, nu viel er een knuppelregen op de wolf neer. Die schreeuwde 't uit. En 't eind van 't licdie was dat cle wolf bijna krom geslagen naar zn hol kon tocsukkelcn. Was me dal een tegenvallertjc. --- ERNST CASIMIR. ZOMERAVOND HERINNERING. Lijk cle zachte schemering, Zachtjes aan komt dwalen, Zo kan soms herinnering In ons harte dalen. Hoor de murmelende beek Snel in 't donker vlieden; Zie cle mane stil, bleek Langs de hemel spieden. Zie de sterkens pinken Aan het donkerblauw, Net als druppels twinkén Van de morgendauw. Hoor de wind zacht ruisen, Langs 'n wilde roos, Zie. hoe d'avondluister Aan de kimme bloost. En een avondvlinder, Zijgl op 'n bloemke neer. Wan) hij wou daar ginder ] Naar de zonne, maar ziet ze niet ( .meer. NAPOLEON. ; ---