Bizonde.e voordcelen voor nieuw op te richten Muziekkorpsen. J Ma-H-KessEt-S-TiißUße £ FABWEKvah 7 ..Bi&S' //Vsr/W/M_T/V9i "- É» ÖT&yK en andere SWAAR'lMSrn.enz.enz, Piano's - harmoniums. » Wendr Uin Vertrouwen fof f>ef oude en welbekende ■Adres.-* >-. s/reagt CATTALQOEiN.' ■*- 'lUIB -"■•"• Onze za'd. is geen Naaml. Vennootschap, daarom adresscore men :__: niet aan de Firma, maar aan den Meer Kessels. <—• --- De Jonge Vendeër Het was in de maand October 1795, Charette, die dappere krijgsman, die het bevel over de koningsgezinden m de Beneden-vendee voerde, zond koerier op koerier naar den staf van het groote leger, om spoedige hulp te zenden, want zijne troepen door vee.vui.iu«e overloopers en de vermoeienissen van aen krijg verzwakt, schenen zich niet meer-taan** de'te kunnen houden op dit ongelukkig tooneel van den burgeroorlog. , Toen hij eindelijk eenige versterking voor /■ijii leger verkregen had, verzameld,"" l"ger in de stad Chollet en noodigde f?J™ deërs uit, om zich onder zijne vanen te komen "oT3_n -oud waarop &**£& S een klein ge- L •• riLn en deze a awnkreet, door Kohof °h?.haedeed alle inwoners naar £ ple-u voor de kerk samenvloeien daartoe door hetzelfde gevoel aangespoord. De-11 waren met pieken, anderen met jachtgeweren, en nog andere met ijzeren stokken gewapend; de grijsaards, die door zwakheid werden teruggehouden, moedigden niettemin hunne zonen aan om dapper te strijden en hunne eer hoog te houden; zelfs de kinderen wijden aan den strijd deelnemen. Het -was waarlijk een vreemd schouwspel, deze bonte menigte in hare verschillende klecderclraeht te zien en hun bijzonder taaieigen te hooren spreken. _ Een diepe stilte heersehte echter weldra te midden van deze drukte en gesehreeaw, *oen de gedrongen rijen zich openden om een achtbaar man van omtrent zestig jaren door te laten, wiens woorden iedereen met. de grootste oplettendheid aanhoorde. Deze man stak merkbaar door houding, "aiio- en Weeren, bü de overige omstaanders af Hü hield een kruis in de hand en na znnc blikken op de geschaarde menigte langzaam te hebben laten rond gaan scheen het alsof een rimpel van droefgeestigheid zyn ach baaien helder gelaat deed samentrekken. Hu as _e pastoor van het bovenbedoelde geuucht „Geef ons uwen zegen!' nepen de onstan Een onder de . de oogen op den gr^gj^l^fs „o1)looSd den blik yan al en ™^t oen kind hem -o°U '' "ook die blik hem aan , aangezien, omdat ooi. au. -, - ondi heid zou hebben hermneid -„Volg mij Lodewijk'' tode hem een .orden van den pastoo- hoc bt ook uitgesproken, deden den jon ir sidderen. . , n/ 1. Hi mcl den grysaard mecic, ar de pastorie geleidde en hem aats deed nemen. 17 On": zeide hü hem, gü zyt thans dus'l2 geleden, dat ik onder mijn dak heb opgenomen. Toen gfl_"*■ . verloren, dacht ik, dat S« an "J alleen eenige hulp kon verwachten. ** u toen de liefde van eenen vader toegedia*' hoe het zij, die me zooveel versemu digd bent, je tegenover mij gedragen, n ve gelyk met de overige bewoners van uu j, bucllt. _ia Ara- Is uw arm te _wak om een geweer te ar gen of zou een schandelijke lafheid u doei vei-bleckcn en sidderen? ~ ]an Lodewijk bedekte zijn relaat met beiac na_ den van schaamte, toen zich opeens de alarmklok deed hooren. „Zijt gü bevreest, mijn zoon," vervolgde de priester, „Welnu ik vergeef u dien angst; hü komt minder voort uit benauwdheid dan uiteen zwak gestel; wees gerust; gü zult hier blijven en ik zal een of ander voorwendsel weten te vinden voor uwe afwezigheid in de rangen mijner dappere Vendeërs. Op hetzelfde oogenblik verhief zich een verward geschreeuw: te wapen! te wapen! God en den Koning! riepen duizende stemmen Kort daarop deed zich een hevig geweervuur hooren. Een moorddadig gevecht had plaats tussehen de bewoners van het gehucht en Maintzsche soldaten, die het grootste gedeelte der reipublikeinsche troepen uitmaakten, welke door den generaal Kleber werden aangevoerd. . ' , , ~ . Lodewijk ijlde verwilderd van schrik naar een der vensters van de pastorie. Een wolk van rook en stof omringde de strijders. ...Hü kon mets onderscheiden.... doch weJdra verklaarde zich de overwinning; de Vendeërs waren geslagen en na heldhaftigeii tegenstand verplicht te wijken. „De blauwen _jjn meester van het dorp," riep Lodewijk, „laat ons vluchten," en meteen liep hij naar een achterdeur. Maar de pastoor spoorde hem aan te blijven en verzekerde hem een wissen dood. indien hij zich verwijderde. De jongen wilde er echter niet vau weten. „Mijn lichaam zal u hier tot bostwering dienen'," sprak de pastoor, „en wanneer ze hun woede aan mij gekoeld hebben, zullen ze een zwakke jongeling als.jij bent, wel ontzien. Maar ' de jongen was reeds naar den tuin toeo'eloopen, klom over een heg en verborg zich in de heeschters, om na te denken, wat te doen. Naar de pastorie terugkeeren, was onmogeïük, want de vlammen sloegen reeds uit de omslaande huizen. _-'_,» Hij besloot nu om de partn van de sterksten te kiezen, en zich als vrijwilliger aan te meldeDadelük ging h. <>P weg naar Clisson, dat eveneens door de republikeinen bemachtigd was, en eenige uren later stond hij reeds onder de vanen van den generaal Klebei en moest met een kolonne optrekken, die bestemd was om het Vcndeesche leger, te Itc-8t Bijeen hardnekkig gevecht behielden de Vendeërs echter het slachtveld, en Kleber, die zwaar gewond was, zon zeker gevangen zijn genomen, zonder de hulp van twee grenadiers, die hem in veiligheid brachten. _ • Kort daarop ondergingen de republikeinen cc nieuwe nederlaag, waardoor hun haat tegen de Vendeërs nog grooter werd. Te Sormiere nauw ingesloten zijnde, wachten zij slechts op een gelegenheid om hunne wraak te koelen, toen een afdeeling hunner soldaten eenige koningsgezinde gevangenen binnenbracht, Hun lot was spoedig beslist, doch zij zelve blovenongevoelig en koud voor hetgeen hen to wachten stond. Onder hen bevond zich een persoon met een. achtbaar voorkomen; ziju voorhoofd droeg het diepe lidteeken van een wonde welke eerst onlangs scheen genezen to zijn. Het was de pastoor, waarvan we hiervoren spraken. Zijne betrekking droeg er toe bij, dat hu het 'eerst veroordeeld werd om doodgeschoten te worden. Met vasten tred begaf hü zich naar de straf plaats, beval zijne ziel aan God, zegende daarop züne medeigezellen en knielde vervolgens met hen neder. _ . Doch nauwelijks schaalden ach de soldaten die het doodvonnis moesten voltrekken, om hen heen, of een diepe zucht ontglipte van de borst van den pastoor, en hu wreef zich de oogen, uit vrees van de speelbal eener begoocheling te zijn. . - , Een tweede blik overtuigde hem echter van een verschrikkelijke waarheid; hij begon te weenen, sloeg zijn oogen neder, want hü had onder zijn moordenaars zijnen geliefden Lodewijk herkend. De geweren waren op hem gericht, toen een jong soldaat zijne rij verliet, zijn geweer wegwierp en in de armen van den pastoor vallend riep hij: „Ja,vik ben het, mijn lichaam zal u thans tot borstwering strekken: maar Jmijn vader, vergeef mij eerst mijn mis- Eeii hevig geschreeuw verdoofde zyn stem en twee soldaten werden gelast hem van den gevangene te scheiden. Lodewijk hield den pastoor echter zoo stevig in zijn armen, dat het rukken en stom!pen der soldaten niets baatte. i De pastoor drong hom zelfs terug en zeide: „Lodewijk, gij zijt nog te jong om te sterven." Eindelijk gelukte hel den jongen man los te maken: hij wa.s bleek en beefde; doch met van schrik-. ,-'.,-, , Neen een edeler gevoel bezielde hem thans, want ziende, dat al zün pogingen vruchteloos waren en dat de grijsaard zou moeten sterven, riep hü opeens met luide stem: „God en do Koning! vervloekt al degenen die voor een andere zaak strijdcu De republikeinen worden woedend -van spijt; zij laten den jongeling los, die zich opnieuw in de armen werpt van den pastoor. „Welnu, dat hy dan ook sterve." Een verschrikkelijke ontploffing doet de lucht daveren en gelijktijdig getroffen, stortten de pastoor en Lodewyk in elkanders armen dood ter aarde neder Het vonnis was voltrokken. --- Zij hebben oogen en kunnen niet zien Kr liep een wind over bet land . Die schudde in de takken, duwuu fe rukte aan de luiken. rcn.lrl<,n ,je menschen"; „Nu komt er onweer," voorspelden ue en er kwam onweer. . , AT.Kllend met Tegen den avond brak het tos, zich«p*UgJ* schrikkelijke wolkenstapeling boven den hjwwjj En er was geflits heel den nacht en geratel en wand in het dorp dorst naar bed. • ■ Overal werd er luid-op gebeden, overal hor eens wg v/ater gesprenkeld. ., n„„e hii'.lem Toen begon de noodklok te luiden on bleef lol* o. Hij was ook opgebleven, maar niet uit bangheid Hij Was handelsreiziger in wollen ondergoederen ,Joor vannacht had hij weer zijn mtrek genomen in \:D" Zwaan"- het was wel niet veel bnzonders, maar H moest bekennen: het was er goed! — vooral de ba;w en de bazin... nette, degelijke lui, boor, dm alles v°or hun gasten over hadden, cn bard moesten werken vo0l. den kost cn daarbij een groot huishouden... hu had er tenminste respect voor; alleen... voor iemand ]nt bet, noorden al heel vreemd: dat ze op.de logeer- Kamers naast de deur een wijwatersbakjo hingen... En er werd geducht gebruik van gemaakt ook, bemerkte hij. . »Toeb zonde eigenlijk; dat behang was pas nieuw, hing er verleden nog niet, en nu al zag ,)c zwarrc Pen van opgedroogd...',' Toen had hij luisterend opgekeken naar het open ''aam. ..In de verte... ja... ja, dat was donder! werd donkerder. ,,,,,- , £te stralen wave" niet van de lacht af, c in de verte den gryzigen homcl bleek-blauw dooraderend, dan wijder uitschietend met trillende glanstakken, dan verder over heel den omtrek zich uusproeiend in violette licht-kronkels. „Prachtig voor 'n opname", bewonderde hy, „i*00 iets zag je niet in de stad." .. Had hij nu zyn kodak maar met verkocht, dien no indertijd gewonnen had by een tombola-zonder nieten. En het werd donkerder. Weer een flits! — hij dacht aan een gedicht, wa» «?»*» vergeten, .e we n_V dat altijd aan zn machine ben- S en zonder dat durft bij niet..." g Je zoudt zeggen, eigenaardig, hèl — enfin, 'dat zi-e j 0 wel meer by groote mannen, die hebben altijd zoo ieta, hè*"" „Ja, zoon kkinigneïd teekent direct!*» „'t Is en blijft tenminste 'n kraan." „Wat zeg je**" >,__raan!" schreeuwde hy tegen het oor van den ander. Verder was het gesprekje niet meer te verstaan; d« trein kwam binnen-daveren. | „De Heraut.'' JOH. VAN DINTER f?, J. --- De schrijvende hand Ken verhaal, dat past bij de opvallende gebeurtenissen 'door A-ban Stolz verzameld, vinden w\j in het wérk van Ca en L_ van Louis Veuillot. ' In de Pyreneeën was er een geleerd en eerbiedwaardig geueesheer, dokter Fabas geheeten, die ons het volgende merkwaardig voorval verhaald heeft. Op zekeren dag zag hij een man aankomen, die in zyn been eene wonde had, door een kogel veroorzaakt. De wond was al oud en vertoonde iets bijzonders: er kwamen wormen uit. De geneesheer poogde, tenminste die wormen te verdwijnen. Niet één middel gelukte. De gewonde, zeide hem eens: „Houd op, dokter, zoek niet verder, ik zal met 'die schrikkelijke plaag wel sterven". „Inderdaad", antwt.rdde de geneesheer, ..er is iets vreemds aan die wonde. Nooit heb ik.iets dergelijks gezien, ofschoon ik al oud ben en verschillende merkwaardige gevallen onder handen gehad heb," En voor de twintigste maal vroeg hij den zieke: „Waar bobt. gij dan die «Sonde ontvangen?" „In Spanje', gelijk ik u dikwijls gezegd heb," hernam de zieke, _ „maar ik heb u niet gezegd, waarom ik niet /.al genezen; ik ga liet u eindelijk bekend maken. „Ik was twintig jaa. oud," ging hij voort met aarzelende stem, „en wij waren in 9:1, toen ik gedwongen werd mij te gaan vervoegen bij een legerkorps, dat de Conventie naar Spanje zond. Wij vertrokken met ons drieën van ons dorp. Thomas, Erancois en ik. De beginselen van dien tijd waren de onzen; wij waren ongeloovlg', of eerder goddeloos, gelyk drie kleine kerels, die hunne eer stellen in de mode te volgen. Bij liet doortrekken van een dfcrp der bergen, zagen wij een beeld der H. Maagd. He zóó geëerbiedigd, dat niettegenstaande de revolutie en de revolutionnairen, het Ongeschonden Was blijven staan op zijn voetzuil in het portaal der kerk. Een van ons kreeg de ongelukkige gedachte dit beeld ti mishandelen, torn' de bjjgeloovigheid der dorpelingen te tr'otseereii. WÜ hadden onze geweren. Thema voor, op hel. beeld te schieten. Francais aanvaardde dit voorstel met een schaterlach. Bloohartig, poogde ik niettemin hen at te trekken van een voornemen, dat mij in eten grond des harten •brilde. Ik herinnerde mij mijne moeder, men dreef den spot met mij. Thomas laadde izyn geweer en schoot. De kogel trof het beeld in het voorhoofd. Fraucois legde aan en trof de borst. „Kom, zeiden zy mij, aan u! „Ik durfde niet wéderstaan. Ik mikte al bevende, slc'ot onvrijwillig' de oogen en raakte „In het been?" vroeg de geneesheer. „Ja, in het been, onder de knie, daar, waar ik gewond ben. Gij ziet -wel, dat ik niet zal genezen . „Na die schoon, heldendaad maakten wij ons gereed om onzen weg voort te zetten, maar een oude vi-touw, die ons gezien had, zeide ons: Gij gaat- naar den oorlog; lietpeen £>■# .zooeven gedaan hebt, zal « geen zegen aanbrengen. Thomas bedreigde haar. Ik bad spijt over onze daad, cii iCrangois, ofschoon minder bewogen dan ik, was geenszins genegen er zich over te verblijden. Wij beletten onzen gezel, gevolg te geven aan zyne gramschap, en wij eindigden den dag, niet zonder met elkander dikwijls getwist te hebben. „Des avonds kwamen wy by ons regiment, en eenige dagen daarna ontmoeten wij den vijand. Ik beken het, dat ik in 't vuur ging zonder vreugd., en dat ik aan hot b.-id v__i Maria dacht, veel meer dan ik begeerde. Alles liep echter goed af. Wij behaalden een aanzienlijk voordeel, en Thomas onderscheidde zich. Het gevecht was afgeloopen, de vijand ver-lagen en de kolonel iiad de vervolging 'doen stak eensklaps een geweerschot hoorde, dat van een rots kwam en uit den hemel scheen neder te dalen. T'lüomas draaide fens om, en viel plotseling met liet aangezicht, tegen don grond, Francois en ik .sprongen vooruit om hom op te rapen, hij was levenloos. De, kogel hnVl hem getroffen in liet midden des voorhoof ds, tussehen beide oogen, op dezelfde plaats waar, eenige dagen te voren, zijii kogel het beeld getroffen had. Wij bezagen elkander, Francois en ik, zonder iets te zeggen, bleeker dan dè dood. ~ln het. kamp was Francois bij mij. hij •sliep niet. Ik wachtte dat hij mij aan zou spieken, om hem aan te sporen een gebed ie doen; bij bleef zwijgen, en ik durfde het gesprek niet brengen op de gedachte, die ons heiden wakker hield. Den volgenden dag kwam de vijand in grooter getale terug, Zoodra wij hem in hel oog hacïden, zeide l'Y.-uieoix. mij de hand drukkende: ..'t Ts en mijne leurt ; gij zijt gelukkig van niet goed gemikt te hebben." De ongelukkige bedroog zich niet. Dezen keer werden wij teruggedreven, wij waren tamelijk ver achteruit getrokken Francois en ik waren zonder wonde; vruchtelooze hoop. Een geisehot komt uit eene gracht, waarin een Spanjaard lag. 'die zwaar gekwetst was, en l-"raneois valt. de borst dwars doorschoten. Hij wentelde zich om op den grond, een priester vragende. Degenen die bij hem waren, trokken hunne schouders op, en bij stierf. „Men liet zijn lijk op den weg liggen. Van tlat oogenblik af was ik overtuigd, dat ik welhaast zou getroffen wois tot baar: — U zult bekennen, juffrouw, dat ik u tcc.chi./n, en ik vrees, dat myne iugen u mi-hagen. Wilt u echter naar tcnis luisteren, welke mij op het rt ligt, want ik zou u niet willen verlaten, u die te hebben geopenbaard! ■— Die is dan wel ernstig, sprak Lucia lachend. — Welnu, ik beü niet dat wilde to ..r ik hier vcor doorga. Mijn vader, Abram Furr.cr, wi igc zoon ik ben, is in erika, wat men noemt de hontkoning, nals er si .al-, koren- en katoenkoniiigen . Hij is h-et die zich bezig houdt met de en en die bjjna alle . orwegen van Amerika hout verschaft... hoeveel i 'llioon bedraagt zijn fortuin? Ik weet het niet. Mijne studiën geëindigd hebde. slaagde ik voor advocaat, en alvorens j aan da-t beroep te wijden, dat ik gekohad, besloot ik eerst Europa te bezocn. Cp bet einde van mijn rondreis luisterik op een avond te Monto-Carlo een gerek af van eenige jonge dwazen, waarvan ook deel uitrcaakte, vergeef mij mijne vrijheid, uw neef Francis. Deze jonkman vertelde cle gebeurtenis van zyn reis en de ecmcroMge zendir.g, waarmede zijn oom hem belast had. — Cnnocdig u te zeggen, mijne heeren, vervolgde hij, dat ik dat geraamte nog niet ontmect heb. Ik moet dus onverrichter zake huï-waarts keeren... Ik heb echter in het hotel een jonge man opgemerkt, die met het feMcrpde type veel overeenkomst heeft. — Iïierby schilderde hij myn uiterlijk niet zeer vleiend, .e. verzeker ik u. — Als ik hem hts ken overhalen, eindigde hij, om met i tocht naar het kasteel te ondericn. — Op dit oogenblik, mejuffrouw, schoot waze gedachte dct meisje zacht. — Waarom! omdat ik niet verwachtte, dat ik hier een meisje zou ontmoeten, die alle roed.nigheden vereenigt - I > mijnheer! / — Lrat mij uitspreken, mejuffrouw; alle snigheden, die een ernstig man kan hen cm haar tot zijn lervenstgezellin te n. Ik ben elan besloten om een einde te malen c_n eleze belachelijke'comedie en te vertrekken, met mij medenemend een indruk eener liefde, die mij nooit, zal verlaten, en tevens een verdriet voor mijn gehccle leven. — Ach, ik heb u beleedigd, ik vben zeer ongelukkig! 1— Maar, mijnheer, u hebt mij in het geheel niet beleedigd, sprak het meisje een weinig aarzelend. — Het zou kunnen... dus! — Wie dwingt u te vertrekken' Denzelfdeii dag deelde John Furner den slotheer mede, dat hij een kort uitstapje weiischtc te doen om de historische kasteclen in den omtrek te bezoeken. — Waarom dat? vroeg de geleerde teleurgesteld, kasiteelen, die zijn weinig interessant, indien er nog grotten waren! Maar u komt toch terug? — Binnen eene week, verzekerde John Furner, die denzelfden avond vertrok, niet zonder een blik van verstandhouding op Lucia geworpen te hebben. Welnu herhaalde de geleerde, deze vreemde gedachte kan slechts in zijn hersenen opkomen. Als hij nu maar terugkeert, want ik bereid hier onder den vorm van een -t een vergadering vcor van' eenige mijner coiScga's om hun mijn sujet te toonen. Op den bepaalden dag brachten verscheidene _qi van Tours naar het kasteel es in gaïa-cc-tumes, min of meer omgeven door cchtgcrccten, broeders of verloofden. Verder verschenen oude heeren in lange zwarte kleeding, leden der vereeniging van menschenkunde die zelf beter voor -cben kenden doorgaan. Het programma bevatte een toespraak van den meester des huizes met voorstelling van den vcorhistor'reben mensch, daarna diner en bal. 'orus Brui**, wachtte met ongeduld de beleefde konst van John Furner om te beginnen, toen deze verscheen. Elegant gekleed, met sierlijke beweging, wendde hij zich tot den gelieerde: — Vergeef mij, mijnheer, de-ze dames er hei ren zullen u wel een oogenblik willen rscuseeren, ik neet u een gewichtig telegram mededeel VervclgC-S den sletheer lij den arm nemend, veerde hy hem in dien* kabin.t Daar overhandigde hij hem. het telegram met de woorden: — Lees mijnheer! Deze, geheel verward, nam het blauwe briefje en na kennis genomen te hebben van den il-houd, stiet hij een ruwen kreet uit. -"icdaar wat de depêche bevatte: „Philadelrhia, den „Abraham Furner heeft de eer te vragen aan waaide 1 in: cl hand zijner dochter Lucia vcpr zijn zcon John, toekomstige huwelyksgii'.t tien millioen dollars." — Maar boe mi... prevelde Brunei verdrietig van den een. doch voklaan vau den anderen kant, en mijn aapmemrch? Die tel uw schoon-oon worden, beste sehconpapa! Tcilggdceid ly de gencodigden sprak Isodorus Brunei: -— Dan'rs en heeren, het telegram dat men ny liet z!èn, berooft my van 't genoegen u n in aaigckonciigd 6ujet voor te otfllcii. Laai ertegen heb ik cle eer u het aar.staar.de huwelijk bekend te maken van myn „echter Lucia en John Furner, welken u bier ziet. Felicitaties velden; een oude dame fluktcic> Vaar gezellen ci-bter iv bet oor: — Parl-lcu, zij huwt den aaap! N. K. ---