Kalender der week Liturgische Kalender van het Bisdom Tol en met Vrijdag Prefatie van Hemelvaart, lot Donderdag overal Credo. Hei. • Zondag. Zondag onder Octaaf v. Hemelvaart (Wit). Tijdeigen. Mis Exaudi; 2e geb. van Hemelvaart. Credo. Pref. v. Hemelvaart. Haarl.: 2e geb. H. Aufridus; 3e geb. v. Hemelvaart. Fr-: 2e geb. Z.Z. Ladislaus, Crispinus, enz.; ,3e geb. van Hemelvaart. S.J.: 2e geb. Z. Andreas Bobola; 3e geb. van Hemelvaart. 2y Vespers van dezen Zondag. • Maandag. Mis van Hemelvaart (Wit); 2e geb. Ooncede; 3e geb. voor Kerk of Paus. Credo. Prefatie van Hemelvaart. Breda: H. Aufridus; 2e geb. van Hemelv. Pl'-: Z.Z. Joannes Forest, enz. (Rood); 2e geb. als Breda. S-J.: Z.Z. Jan Bapt. Machado, enz. (Rood); 2h rf- van Hemelvaart. * ■ DinS(jag. Mis van Hemelv. zooals gisteren. (Wit). Fr.: Z.Z. Bartholomeus Pucci, enz. (Wit); 2e 24 ?eb- van Hemelvaart; 3e geb. Concede. ' Woensdag. Mis van Hemelvaart als Maandag (Wit). pT-: Z.Z. Joamies van Prado, enz. (Rood); 2e p-b. van Hemelvaart. s-f-: O. L. Vr. della Strada (Wit); 2e geb. 25 n3n hemelvaart. ' donderdag. Octaafdag v. Hemelvaart (Wit). Mis als op het feest; 2e geb. H. Gregorius Vil; 3e geb. H. Urbanus. Credo. Pref. v. Hemelv. *?r-: Kerkwüding Basiliek v. Assisië (Wit). Mis Terribilis; 2e geb. Overbrenging H. Fran(jiscus; 3e geb. Octaafdag v. Hemelv.; 4e geb. H. Gregorius VII; 5e geb. (alleen in' stille H. Missen) H. Urbanus I. Credo. Prefatie van •>,. Hemelvaart. ' ' \rydag. H. Philippus Nerius (Wit); 2e geb. 'iit de Mis van Zondag; 3e geb. H. Eleutherius. ref. van Hemelvaart. Fr-: Z. Maria Anna (Wit); 2e geb. H. Philip-27 ylIS; 3c ffeb. H. Eleutherius. £a.ter,dag. Vigilie van Pinksteren (Rood). MJdeigen. Gloria, geen Credo. Prefalie, enz. 28 r Pinksteren. '• bondag. Hoogfeest van Pinksteren met Octaaf (Rood). Mis Spiritus. Vespers van Pinksteren. --- Zondag onder het Octaaf van ’s-Heeren Hemelvaart Les uit den Brief van den H. Apostel Petrus. Rph 6minden: Weest voorzichtig en waakt in ho !iden' Vóór alles echl«r. beoefent zond*l" opbert i?" ée Uefde voor elkand,er> want dc liefde Voat'kt een menigte van zonden. Weest gastvrij ga°r e,kaar' zonder morren: dat iedereen naar de 9)sVe die hy' ontving, een ander daarmee bysta, goede uitdeelers van de veelvuldige genaden God" Imlien iemand spreekt, hü spreke als van God: indien iemand dient, hij doet jn a's uit een kracht, die God verleent: opdat hu d verheerlijkt worde door Jezus Chris*' onzen Heer. --- Evangelie volgens den H. Joannes. n n dien tüd zei Jezus tot zün leerlingen: Wanfje r de Helper komt, die Ik U zal zenden vanwege der! ader> de Geest van de waarheid, die van £>o\ Jw "'^S33l' dan zal Hy van Mij getuigen, gin getuiSt ook gij van My, want van den beüt>,ne af zijt gij bij Mij. Dit heb Ik u gezegd, vj lat SÜ niet zoudt geërgerd worden. Men zal ai . de synagoge bannen: ja, het uur komt, dat te i'e u.,bet leven beneemt, een dienst zal meenen daa>CW''Zen aa" God' En *' za' m€Tl u aandoeTl 'Üt hTtn n°cb den Vader kent' no maar de geest maakt Organisatie toch k~ ]'Jk M vrijwe, ™' ' wenschelyk en noodzake- beperkt als v. B,ebied Benoemd moet ™m in zich steeds ?wf de sP<>"'taneïteit en bureaucratie. En voor k -?eVaar van doodende b« d« organisatie der xf \ geVaren ™*t ™« immers denken, dat een pastoor er alleen toe overgaat de K. A. in zyn parochie te organiseeren omdat het moet, omdat van hoogerhand het bevel ertoe gegeven is, terwyl hij zelf het belang ervan niet inziet, veeleer vreest, dat de leden van de K. A. zich mogelük met meer zullen willen bemoeien dan hem lief is. In zoon geval zal hij er zich voor wachten büzonder actieve en voortvarende personen in zün afdeeling op te nemen; hij zoekt menschen van het tamme soort, die op alles ja en amen knikken. Een andere pastoor zou kunnen meenen, dat de K. A. alleen tot doel heeft om hem van enkele minder aangename karweitjes te ontlasten, zonder dat hü zich de vraag stelt of de leeken voor het hun toegewezen werk warm kunnen loopen. Een derde zou uit het feit der hiërarchische organisatie der K. A. kunnen concludceren, dat alle leekenapostolaat uitgeoefend door andere kerkelijke instellingen of vereenigingen per sé uit den booze is en dus verboden moet worden. We willen geenszins beweren, dal dergelüke fouten feitelyk gemaakt worden; wc wijzen alleen op het niet denkbeeldig gevaar, dat zulke fouten kunnen gemaakt worden. En dat in zulke gevallen, ondanks schynbaar correcte uitvoering van het bevel van Paus en bisschoppen, de resultaten niet verheugend zouden zyn en een bevestiging zouden leveren van Paulus bewering, dat de letter doodt, is voor iedereen duidelük. Daarom, hoe uitdrukkelijk Z. 11. de Paus ook zijn wil te kennen heeft gegeven, dat de K. A. hiërarchisch georganiseerd wordt, met nog meer klem wyst hy op de noodzakelükheid, dat de K. A. gedragen, gedreven en bezield wordt door een waren apostolischen geest. Vandaar de herhaalde betoogen om geestelükheid en leeken de onmisbaarheid van de K. A. duidelük te maken en in te scherpen; vandaar de nadruk, die door Hem gelegd wordt op het belang, de verhevenheid en uitgebreidheid van de te vervullen taak; vandaar dat telkens erop terugkomen, dat alleen door oprechte liefde en edelen offerzin groote dingen voor Christus kunnen gedaan worden; vandaar ook zy'n stellige verzekeringen, dat de organisatie der K. A. niet beoogt een rem te zyn voor de activiteit van andere, door de Kerk erkende en goedgekeurde instellingen, maar veeleer door wy'ze samenwerking deze te steunen en te bevestigen. Zoozeer is de Paus overtuigd, dat alleen de geest levend maakt. In dit verband nu heeft het ongetwijfeld byzondere waarde en beteekenis, dat deze Paus in zijn encycliek „Riti expaitis" van 30 April 1926 de keuze van den H. Franciscus van Assisi — door zy'n voorganger Benedictus XV — uitdrukkelyk bekrachtigd heeft en de groote beteekenis van Franciscus als beschermheilige voor de K.A. nog meermalen bij andere gelegenheden onderstreept heeft en nader toegelicht, o.a. bij een audiëntie van een groep vertegenwoordigsters van de Vrouwelyke Katholieke Jeugd den 19en Maart 1927. Want deze patroon van de hiërarchisch te organiseeren K.' A. was zelf geen organisator, schoot in organisatievermogen veeleer te kort, maar wat hy wel was, een heilige van initiatief, van durf, van de.liefde, die dringt, een heilige, die alles kon door Christus, die hem versterkte. Hy was een man van den geest, een mensch, die den geest van het evangelie zoo zuiver mogelijk ln zich had opgenomen en volgens -dien geest het evangelie zoo radicaal mogelük beleefde. Daarom ging er een stroom van leven van hem uit en was, zooals de Paus zegt, zün zuiverende invloed op heel het menschelyk geslacht van dien aard, dat zün optreden niet enkel de ongereptheid van geloof en zeden ten goode kwam, maar ook de evangelische beginselen van liefde en rechtvaardigheid 'tot hun recht deed komen in het maatschappelijke en sociale leven. Hoe juist het geweest is dezen heilige van den geest aan te wijzen als patroon van de K.A. blükt vooral, als men acht geeft op de twee waarheden, die heel zijn denken en streven beheerschten, n.l. Gods grootheid en Gods kleinheid. Zeer kenmerkend is ongetwijfeld zyn bewondering voor Gods grootheid. Een vriend, die hem eens in de eerste dagen van zijn nieuw leven bij zich in huis genoodigd had en met wien hü gesproken had over Gods grootheid en goedheid, was er getuige van, hoe Franciscus blijkbaar door de gedachte aan God den slaap niet kon vatten en heel den nacht aldoor maar verzuchtte: „Mijn God en mijn Al, myn God en mijn Al. Franciscus' zonnelied is een bejubelen en pryzen en loven van Gods-grootheid: „Allerhoogste, almachtige, goede Heer, ir zy lof en glorie en alle zegening. Aan U alleen komen zij toe en geen mensch is waardig U te noemen. Wees geprezen, mün Heer, door al Uwe schepselen, vooral door onze zuster de zonne". En dan bezingt hy den lof van God door zon en maan en sterren, door wind en wolken en water en vuur, en aarde en bloemen en kruiden en ook door het leed van onzen broeder den dood. Als Franciscus bidt, dan gebruikt hü herhaaldelijk dergelyke woorden: „almachtige, allerheiligste, allerverhevenste en allerhoogste God, Gy het opperste Goed, het algeheele Goed, die alleen goed zijt, mogen wü toch steeds allen lof, alle glorie, alle gratie, alle eer, alle zegening en alle goed •tot U terugbrengen, tot U alleen. Amen." Deze zeer kenmerkende bewondering van Franciscus voor Gods grootheid maakt het verklaarbaar, hoe indertijd dominee Wolf geestesverwantschap meende te ontdekken tusschen Franciscus en Calvyn, waarby hij echter vergat beider radicaal onderscheid, omdat Franciscus nog meer dan door Gods grootheid getroffen was door Gods kleinheid. Hoe de oneindig groote God zich zoo had kunnen neerbuigen tot onze kleinheid, dat Hy zelf mensch was geworden onder ons nietige menschen was hem een bron van altijd nieuwe verbazing en maakte hem dwaas van liefde in het onstuimig verlangen toch aan de goddelüke liefde, die ons in Christus was geopenbaard geworden, te beantwoorden. Van deze twee-eenheid van liefdevolle bewondering voor Gods goedheid en Gods kleinheid uit wordt ons een figuur als Franciscus het best begrijpelijk. Want met een ietwat simplistische, maar uiterst radicale en byna overmoedig heldhaftige logica volgt dan alles van zelf. Zijn vader onterft hem en Franciscus geeft hem tot zelfs de kleeren lenig, die hij aan had, om ten volle te kunnen zeggen: Onze Vader, die in den Hemel zyt. Arm wordt hü, niets wil hü bezitten, omdat ook Christus geen steen had om het hoofd op neer te leggen en omdat een kind in het huis van zün j Vader niet noodig heeft iets in eigendom te hebben, daar immers de Vader hem verzekert: „Al het Myjne is het uwe". Hij wordt Gods troubadour en zingt over de grootheid en de macht van zijn Heer en Koning en over de heldendaden, 't goddelyk liefdesavontuur van de kribbe tot op het kruis. Heraut weet hü zich van den grooten Koning, als ridder zal hy strijden voor de glorie van zy'n Heer, voor het herstel en de uitbreiding van Zün ryk. Diep is zün geloof in de wezenlyke tegenwoordigheid van Christus onder broodgedaante en den priester eert hü bovenmate „omdat wij in deze wereld niets zien van den Allerhoogste!! Zoon Gods zelf als Zyn heilig lichaam en bloed, dat zij alleen consacreeren en zü alleen aan anderen uitreiken." Hij heeft een byzondere vereering voor het Christuskind in de kribbe en voor den Christus aan het kruis, omdat in de kribbe en op het kruis de groote God zich het diepst heeft neergebogen tot onze kleinheid en nietigheid. Nederig is hij en diep ootmoedig, omdat hy" zich klein weet als niets tegenover Gods majesteit en heerlijkheid, en volkomen onwaardig de matelooze liefde, die Gods ons betoond heeft. Aan het kerkelijk gezag is hy kinderlyk onderworpen, omdat hij weet dat dit gezag van God komt, van Christus. Zoo heeft bü Franciscus alles zün fundament en uitgangspunt in zyn bewonderende liefde voor God, die zoo verheven is en ons niet noodig had en toch zich over ons ontfermde en klein werd onder ons kleine, nietige menschen. Zoo laat zich ook verklaren, hoe deze zeer persoonly'ke en schy'nbaar geheel onnavolgbare heilige overal bü mannen en vrouwen van allen rang en stand een machtig verlangen opriep om hem na te volgen en er van hem een invloed uitging zoo groot, dat men met recht kan spreken van een verfrissching en vernieuwing van het christendom. Dat gefundeerd en geconcentreerd zyn van Franciscus op God en Christus maakt hem ook 'n by uitstek geschikt patroon voor de K.A. Daardoor toch voelde hü in zich een feilen en onweerstaanbaren drang tot apostolaat en kende zyn moed geen grenzen, als het er op aankwam de geesten gevangen te nemen in gehoorzaamheid aan Christus. Maar juist omdat zy'n Apostelvuur ontstoken was aan het vuur der goddelüke liefde, was Franciscus ook een man van gebed, zocht hy nooit en nergens- zich zelf, was hü uiterst bescheiden en ootmoedig, waardeerde het goed, dat anderen tot stand brachten, was hy een onderworpen zoon van de Kerk. En moet iedereen niet erkennen — hetgeen trouwens uit de eischen door de Pausen aan de leeken-apostelen gesteld, overduidelük is — dat het hoogst wenschelük, ja noodzakelük is, dat in dat alles de leden der K.A. althans een verre gelükenis vertoonen met Franciscus? Niemand beter dan de Arme van Assisi kan leden van de K.A. leeren, heen te zien over alles en in alles uitsluitend te zoeken de eer en de glorie van den oneindig grooten God en om de harten der menschen dankbaar te stemmen voor de ma•telooze liefde, die aan ons is geopenbaard geworden, toen de groote God in Jesus Christus zich van zyn heerlijkheid ontdaan heeft door de gestalte aan te nemen van een slaaf- en gelyk te worden aan de menschen. (Phil. 2,7). In ons land is, ondanks den pry'zenswaardigen Üver, dien men voor de K.A. heeft aan den dag gelegd, nog weinig te bespeuren van een vereering van den H. Franciscus als patroon van de K.A. Wy vertrouwen, dat bovenstaande beschouwing er iets toe zal büdragen daarin verandering te brengen en de juistheid en het belang ook van deze pauselüke beslissing inzake de KA. te doen erkennen, tot bevestiging en versterking van den geest, die levend maakt. --- De Missie en Wereldsituatie door DR. A.AHAUS. Wie zal aan die volkeren met hun duizendjarige cultuur het licht en de kracht geven om de nieuwe ontwikkeling te dragen ? Wie zal in Azië, in Afrika de nalatenschap aanvaarden? In meerdere plaatsen treden reeds vermoedelüke erfgenamen op. Bol.sjewisten en rationalisten. Aioeten of mogen al die millioenen slachtoffers worden van de verstoffely'king der geesten, die het oude Europa schynt te beheerschen. Het is duidelijN voor wie de teekenen der tyden leest, dat over enorme uitgestrektheden de volkeren, onder wie God Zich niet zonder getuigenis heeft gelaten, die oplossing niet wenschen. Millioenen en millioenen van Gods schepselen, van de zielen, die rechtens aan onzen Heer en Meester, aan Koning Christus toebehooren, heffen hun oogen op en zoeken naar helder licht, zü vragen om dat Licht, dat eiken mensch verlichten moet, die op de wereld komt. Wat zal er gebeuren, als wü, katholieken, ledematen van Gods Kerk, die de draagster is van Gods openbaring, niet klaar staan om de uitnoodiging te aanvaarden, die ons door de gebeurtenissen wordt opgedrongen? Als wij niet bereid zyn om die arme schipbreukelingen van het omkomende heidendom <>p te nemen in de veilige arke Gods? Als wij niet zorgen dien verschrikkelyken zielennood te lenigen en die arme uitgehongerden, die zoo verlangend zijn naar zielevoedsel, te brengen tot Hem, die de behoeftigen met goederen vervult en hun voedsel verstrekt, dat voor immer verzadigt allen, die er van genieten? Wat zou er 17 eeuwen geleden gebeurd zyn, indien by de ineenstorting van het Romeinsche ryk en den val van zy'n pantheon, de Katholieke Kerk door haar missieigeest en haar missieijver niet gereed ware geweest nieuw leven te storten in die zielen en op de verlaten altaren der afgoden het beeld van den gekruisigden Redder der wereld te plaatsen? St. Augustinus heeft gezegd : „Timeo Jesum Iranseuntem et non redeuntem, Ik ben bang als Jesus voorbijgaat en niet terugkeert". Wee ons, als wü door onze bekrompenheid of nalatigheid, of zelfzucht of onverschilligheid verwaarloozen den voorbijgaanden Meester vast te houden door onzen missieijver en ouze missieliefde. Alle verhoudingen van onzen tijd roepen om grootere missie-activiteit. De geheele wereld ligt open voor de boodschappers van het evangelie. De wereld schynt een groote openbare markt te zyn geworden, waar alle talen, alle denkbeelden, alle meeningen en invloeden op elkander botsen tn elkander kruisen. Alle middelen der moderne leschaving staan ook aan de Kerk ten dienste. Het groeiend gemak van het internationaal verkeer, onmiddellijke overbrenging over geheel de wereld van alle berichten en daardoor een prachtuogelükheid van intense en uitgebreide actieontwikkeling voor den grooten Leider, den Paus van Rome en alle missie-autoriteiten die met behulp van radio en pers alle verlangens onmiddellijk kunnen bekend maken en alle schikkingen kunnen treffen. Zooals we boven reeds zeiden, is er over geheel de wereld een drang naar eenheid, wordt de geestelijke samensmelting van de moderne wereld sterk bevorderd door de ontwikkeling van wetenschap en techniek, die als het ware den physieken grondslag leggen voor toenadering en vereeniging der geesten. En hier mogen we wel even bedenken hoe büzonder bevoorrecht wü, katholieken, zün temidden van al die eenheidsstrevingen die de moderne menschheid beroeren, hoe wy het eenheidsbeginsel bezitten in het gezag van onze Heilige Roomsche Kerk. Wat een gevoel van diepgevoelden dank moet ons niet bezielen doordat wij met volledige zekerheid kunnen en mogen vertrouwen op de door God gegeven leiding van den Stedehouder van Christus. Onze geestelijke strijd behoeft niet te bestaan uit geïsoleerde schermutselingen, maar wordt gevoerd over een aaneengesloten front. We zien dit in de ontwikkeling der katholieke missie-actie onder de laatste Pausen, vooral onder de eminente leiding van de pausen Benedictus XV en Pius XI, aan wie wü met recht den naam van Wülem kardinaal van Rossum als een zeer vooraanstaande figuur bü de uitvoering van de pausclyke schikkingen kunnen toevoegen. Het komt uit in de grootere samenwerking van verschil- Jsnde missies, de oprichting van instellingen met meer universeele strekking, zooals de universitei- ten in de missielanden, de regionale seminaries, de benoeming van inlandsche bisschoppen, de instelling van apostolische delegaturen, de vorming van de inlandsche geestelükheid, de zorg voor de igoede uitrusting van het apostolisch leger, het beroep op de edelmoedigheid van alle katholieken en de centralisatie van de groote missiehulpgenootschappen, die in dienst staan van de wereldmissie. By anderen wordt het gebrek aam eenheid tegen de verbonden legers van degenen die den eenigen Verlosser der wereld niet willen erkennen, sterk gevoeld. Uit Amerika komt het gezegde, dat: missions will effect the unity of the churches. By de protestanten zien we, hoe een drang naar eenheid zich afteekent, eenheid, die vooral zoo gewenscht en zoo noodzakelijk is op missiegebied. Die drang uit zich op verschillende manieren, zooals b.v. door de stichting van The international missionary council, onder leiding van de zoo verdienstvolle figuren als John Mott en J. H. Oldham, die in alle toonen de zoo dringende behoefte aan samenwerking en aan een eenheidsfront van de protestantsche missies betuigen. Een symptoom er van zijn ook de veelvuldige congressen van kerken der verschillende protestantsche genootschappen, waarvan er dit jaar twee werden gehouden te Oxford en Edinburgh. Wij wenschen natuurlük in geenen deele critiek te leveren of een liefdelooze bespreking te geven van de protestantsche zending. Wy vergeten nimmer, dat zendingswerk in alle geval een uiting is van katholieke mentaliteit en dat het feit zelf van de protestantsche zending een bewüs is, dat in de diepere gronden van het protestantisme, zij het onbewust, nog katholieke beginselen worden aangetroffen. „Anima naturaliter catbolica". Niemand zal verwachten, zooals de afgetreden professor Richter der universiteit van Berlyn schreef, dat de heidenen een of ander nationaal protestantsche kerk zullen aanvaarden, zooals zoo menigmaal naar voren wordt gebracht op protestantsche congressen door bekeerlingen uit het Oosten. Wy' wenschen hulde te brengen aan de eerlyke en opofferende Christusliefde, die zoovele protestantsche zendelingen toonen in hun arbeid voor het Godsrük. Maar treffend ook voor hen moet toch wel zijn wat professor Latourette, van de Vale University schrüft: „We need a substitute for Rome", we moeten iets trachten te vinden, dat Rome vervangt". Dat beteekent: we hebben behoefte aan eenheid, aan leiding, aan gezag. Dit werd ook betoond na de publicatie van „Rethinking Missions", een symposium over protestantsche missies. Als er geen leiding is dan blükt het gevaar groot, dat de zending wel humanitaire beginselen zal verbreiden, maar geen Gods-openbaring in het Christendom. Welke zyn nu de beschikbare krachten en middelen, die ons katholieken in staat moeten stellen om onze wereld-omvattende taak tot een goed einde te brengen? Wü hebben zoo dikwüls gehoord, dat de missieactie overal, en byzonder in ons eigen vaderland, zoo sterk vooruit gaat, dat de indruk zou kunnen worden gewekt alsof alles wel in orde is en dat, als we maar voortgaan op den ingeslagen weg, de zaak wel gejond is. Zeker, we mogen dankbaar erkennen, dat Nederland een eereplaats inneemt en dat de lofprijzingen over den missieijver der Nederiandsche katholieken wel verdiend zyn. Alle missie-actie vindt in Nederland royalen steun. Het aantal roepingen voor de missies is groot, de hulp die allerwegen verleend wordt, is zeer uitgebreid. Toch heb ik zoon idee, dat de pauselyke liefdewerken veel universeeler dienden te worden geholpen, dat er nog wel staten en standen zijn van de Nederiandsche katholieke gemeenschap, die veel meer konden en dienden te doen. Als men b.v. verneemt,, dat op een der groote plaatsen in ons land door een propaganda-campagne en doorgevoerde organisatie duizenden nieuwe leden werden gewonnen voor het Genootschap van de Voortplanting des Geloofs, waarvan volgens pauselüke aanbeveling alle katholieken lid dienen le zijn, dan schijnt het toch wel, dat er veel meer gedaan kon worden en dat de missie-actie ook in Nederland een betrekkelyke grootheid heeft, betrekkelyk in vergelijking misschien met wat in andere landen geschiedt. Wellicht zou zelfs die betrekkelüke grootheid verdwünen, wanneer de vergelyking werd gemaakt met den heersebenden en den dringenden nood. Maar er is zeker reden tot dankbaarheid. Als men weet, dat in een onzer Nederiandsche diocesen (maar ook maar in één) alle katholieken worden bewerkt om de missie, te steunen, dat de jeugd vooral systematisch wordt bewerkt en op haar missieplicht gewezen en dat ernstige pogingen worden gedaan, onder de eminente leiding van den bisschop, den president en secretaris van het diocesaan missiecomité om de geheele parochiale geestelükheid en de katholieke onderwüzers in te schakelen in de missie-actie om langzaam maar zeker aan de missie-actie de haar toekomende plaats te geven in den organischen opbouw van de katholieke gemeenschap, dan hebben we alle reden dankbaar te zijn en te hopen, dat het schitterend voorbeeld van het bisdom Roermond elders navolging moge vinden. Er is enorm veel te doen. „NU actum si quid agendum", aldus een oud romeinsch spreekwoord, dat door Paus Pius XI z.g. zelf werd toegepast op de missie-actie, „zoolang er zooveel te doen blyft, is er feitelük niets gedaan", in vergelüking met hetgeen gedaan moet worden. Zeker mocht Pius XI zoo spreken, die gedurende de jaren van zijn pontificaat njeer missies heeft opgericht dan er bestonden toen hij den pauselüken troon besteeg, die op allerlei gebied niet alleen met woorden, maar met klinkende daden heeft getoond de Paus der missie te zün geweest. Wanneer we een vergelyking instellen tusschen hetgeen in onze dagen gebeurt en wat een honderd jaar geleden gedaan werd, dan hebben wo alle reden om te jubelen. Maar die jubelreden is gegrond niet op het vele dat thans geschiedt, maar op het weinige dat honderd jaren geleden geschiedde. Natuurlijk zün er alle soort van redenen voor aan te geven. In de jaren van 1830 tot 1840 waren er misschien ongeveer 400 priestermissionarissen over de heele wereld, feitelyk geen broeders en zeer weinig zusters. Heden hebben we minstens ver over de 20.000 priesters, die zich aan de missie wyden, over de 7000 broeders en ver over de 40.000 zusters. De vooruitgang is inderdaad treffend. Ook de büdragen der geloovigen toonen gedurende bijna de geheele eeuw een stügende lijn. Ik persoonlijk geloof niet aan hetgeen wel eens wordt gezegd of geschreven: dat protestantsche zendelingen van hun geloof sgenooten zooveel meer steun krügen. Er is geen vergelüking te maken, daar het een heel verkeerd beeld zou geven om alleen maar de büdragen der Pauselyke genootschappen als de totaalsom van de büdragen der katholieken te aanvaarden. De particuliere missieactie, verschillende congregaties en oudere orden en alle missiehuizen worden sterk gesteund, maar we hebben daarover geen gegevens. In elk geval kunnen we zonder de minste aarzeling constateeren, dat inderdaad veel, ja zeer veel wordt gedaan. Wanneer we alleen de gemaakte vergely kin gen voor oogen houden, zün we allicht tevreden en we zouden misschien geneigd zyn om te denken, evenals een reiziger in het spoor: als de machine maar bluft rollen, dan kunnen we gerust zy'n. Als we de zaak echter eens nader beschouwen, dan verdwünt die illusie en, als we de werkelykheid overzien, dan wordt ons hart gebroken en doet de realiteit en de droeve nood van den bestaanden toestand ons schrikken. Het gaat er niet om in enkele landen een gevormde christenheid te onderhouden, of te steunen en dan alles verder maar op zijn beloop te laten. Het is Gods Wil, dat over geheel de wereld Zyn Ryk zal worden gevestigd, de geheele aarde is het erfdeel van Onzen Heer en Meester, de geheele wereld moet Zijn souvereiniteit erkennen, alle menschen moeten worden gebracht tot Zijn kennis en liefde. En wat zien we? --- Limburgsche Bedevaart LOURDES VAN 26 JUNI t/m. 5 JULI 1939. PRIJZEN: VANAF I 53.— Alles inbegrepen. Prospecti en inlichtingen by A. HULSMAN, R. de Beerenbrouckl. 45 Heerlen. C. SPROKEL, Julianastraat 10, Kerkrade. --- Kerkelijke Diensten (Nadruk der Kerkdiensten is verboden). HEERLEN. PAROCHIE VAN DEN H. PANCRATIUS ##Vaste diensten: H.H. Missen op /.on- en feestdagen: kw. voor 6, half 7, half 8. hall <). half 10 en half 11 Hoogmis. In de week: H.H. Missen te half 7, kwart na 7, kwart voor 8, kwart na 8 en 9 uur. 's Avonds te half 7 Rozenhoedje en avondgebed. In de maanden Mei en October te 7 uur Rozenkrans en Lof. Gelegenheid tot meenten iederen Zaterdag van 3 tot kwart na 8, daags voor devotiefeesten van (i—7 uur, voor hooge leesten van 2—9 uur, voor den lsten Vrijdas van 4—7 uur ##Veranderlyke diensten: Priester der week: Kapelaan Rohs. 6e Zondag na Paschen; te half 9 H. Mis voor Gertrudis Beüer-Pütz en Mechtildis Ter Beek- Bevers; te 3 uur Rozenkrans en Lof. MAANDAG zesw.dienst voor Egidius Jeanne; kw. na 7 Laudes; kw. voor 8 Hoogmis. DINSDAG, Iste jaard, voor Joseph Souren; kw. voor 8 Laudes; kw. na 8 Hoogmis. WOENSDAG gest. jaard. voor Pauline Duy'sens- Gelekerken; kw. na 7 Laudes; kw. voor 8 Hoogmis. DONDERDAG te half 7 gest. zegensmis; kw. na 7 gest. jaard. voor Renier Deby'e; kw. voor 8 gest. jaard. voor Maria Penners-Scheeren. 1 VRIJDAG, Iste jaard. voor Catharina Reum- Ki ns-Rcggers; kw. voor 8 Laudes; kw. na 8 Hoogmis. ZATERDAG te 7 uur wüding der Doopvont; kw. voor 8 best. jaard. voor de echtel. Lemmens- Roosemboom. Geboden vasten- en onthoudingsdag. Deze week te 7 uur Rozenkrans en Lof. A.s. Zondag alg. H. Communie voor de. jongedochters der congregatie en de K.J.V. Vanaf half 3—9 uur gelegenheid om te biechten. Degenen die zieken in huis of in het ziekenhuis hebben, gelieven dit mede te deelen aan den priester der wijk, aan een der kapelaans of aan den pastoor der parochie. ---