Geïllustreerde feuilleton voor de Jeugd Myra, het elfje en de booze kabouter Zwartvoet 67. Met een broertje van Akita gaat Myra naar 't hondenhok. Vroolijk blaffend komen ze naar buiten in toom gehouden door 't Eskimootje. Vier honden worden er voor de slee gespannen. Moeder Eskimo legt nog een warme deken op de slee, waar een flesch met warm drinken in verpakt is. Want je kunt nooit weten of Akila en zyn vader niet ergens verongelukt zyn. 68. Nauwelyks zijn de honden voorgespannen of daar gaat 't door de sneeuw vooruit. De vlokken stuiven langs cle slee omhoog. Wat is Myra toch een moedig elfje, om met zoon groote slee met vier honden bespannen door de storm te gaan. Als /e zelf maai* «*iet ondersneeuwt. Ineens krak, boem, boem! Wat is er jebeurd? --- Costantijn, Langenboom. Feestschetsjc ontvangen en ereplaatsje ingeruimd onder „Eigen Omroep", 't Begint onderhand op een schetsenbundel te gelyken. Als de „buitengewone toestand" nog lang duurt, krüg je 'n lüvig herinneringsalbum. Heb je ook overal kiekjes van verzameld? Geduld, sterkte en... 'n onveranderd goed humeur-! Een krygershand en 'n vriendenhand! --- NADRUK VERBODEN BIJ DE GEBOORTE VAN HET KLEINE PRINSESJE IRENE '(Jfer heeft Onze Lieve Heer in Zün groote \Wk id aan het Prinselijk Ouderpaar ean 13 \vtertje geschonken. i' Ce.er ontving het Nederlandse volk een klem , Irene. ij °e mooi is die naam gekozen in deze donkere i[ .yan tweedracht en oorlogsdreiging. Het is i-'i/11 de naam een bede ligt opgesloten: „God '; voor de wereld Uw goede vrede!" ! !«s iLel Nederland jubelde om dit nieuws Gods- Neerlands jeugd niet het minst.. En '\ >-.*,' Wndervreugdelied zong Limburgs jeugd ' e] ,lle«,l luide mee. Wij wonen aan de schone i' ■I)Jtant van ons lieve vaderland, ver van het •*■ ï* maar de liefde voor Koningin °* , Vorstenhuis is even eerlijk en sterk als die riu °nze Noorderbroertjes en -zusjes. Wü he'ei^Cll immers die liefde zo duidelijk in ons Lim& volkslied: " „Waar aan 't Oranje-huis 't Volk bluft hou en trouw!" En by dit blij gebeuren hebben wc die trouw nog eens hernieuwd: „Limburgse jeugd blijft, vaster verbonden door het nieuwe prinsesje, trouw aan 't Oranjehuis en 't Vaderland!" Naast vreugde was er in de kinderharten ook blyde dank. Dank voor dit groote Godsgeschenk, dank voor het kleine prinselük zusje, dat nieuwe vreugde, nieuw geluk bracht in het grote Nederlandse gezin, dat zich weer meer eensgezind en verbonden gevoel. En uit naam van jullie allen mag ik deze wensbede wel uitspreken: Moge de goede God ons prinsesje, Pr. Irene, mét haar oudere zusje Beatrix, en met heel de Nederlandse jeugd in gezondheid en geluk laten opgroeien. Moge het kleine koningskindje haar Prinselijke ouders veel geluk, aan heel 't Nederlandse volk steeds grote vreugde brengen. En moge haar naam door Gods goedheid een teken zijn: vrede in Nederland,vrede in heel de wereld!" --- Hoe het gewijde edelweis redding bracht c volgende week Dinsdag vieren we het feest Cl Maria's Hemelvaart, en deze dag wordt ook t genoemd Maria-Kruidwis of O. L. Vrouw C^vüding. Cv le voren >'eeds worden door de kinderen ( y>ande kruiden en bloemen verzameld en op (f.feestdag wordt een reusachtige ruiker ter cfi° gebracht, waarin de gehele midzómerflora is. Deze gewüdc bloemen 'M?'1 ~~ or>geveer a,s de Pa,m — a,s behoed• Uc-1 tegen onweer, ziekten, enz. Als het on?(,'"' worden zij onder het bidden van de huisy t) verbrand. i Z.'aten ook de bewoners van de alpenwereld Ui* l,'°' en Beieren hun kruiden wijden, waarjj? 1' zich steeds een bosje edelweis bevindt. 6 ' °nweder werpen de Alpenherders een blaad\ knopje in het haardvuur en roepen dan de «V *r.n bescherming der Hemelkoningin, ter wier %Z,J> bü '1 plukken van het edelweis, zovele g ren trotseerden. (-,,,? zekere avond nu, kort voor het feest van '*•-. a Hemelvaart, barstte boven een der gef en in Tirol een ontzettend onweer los. \ in het dal, waar 't reeds vroeg donker de dreigende luchten, brandde in de gezinnen de gewijde kaars; hoorde men [ 'ndende stemmen van groten en kleinen. H lroter nood. dan de dalbewoners bevonden !**■•,, e twee Alpenherders, die in een hut waren waar ze het noodweer nu rustig af- Vltten. Vertrouwd als ze waren met zulke, •'ir- ,*?'°ts losbrekende buien, wetend dat God en 'Mih Cve Moeder over hen waakten, bleven ze ky -"elfs toen de bliksems als venünige slangen '■s^.fonkelden rond en boven de hut en de \ stenen angstwekkend neerkletterdcn op het \[a Ac. eenvoudige, uit hout gesneden Chris\ Ul' aan dc wand, knielden zij neer en de 'liop e der twee herders wierp van tyd tot tijd 'Vr* takies edelweis in het onrustig flikkerend ■V Vl,ur. Maar 't was alsof alles tegen hen **!■ ?sPande en mens en vee, dat in de nabyheid **l-lc een veilige schuilplaats had gevonden, i\ Wegvagen van de berghelling. %(. werd de deur geopend en in 't blau-*■*!(. cht van een bliksemstraal verscheen daar '•«•f drempel de machtige gestalte van een wild\\' c|e schrik voor heel de omgeving. h ren de* herders onbevreesd gebleven te midf Hak1 het woeden der losgebroken elementen, \s,, eid van dozen man' dien ze als al him W Senoten schuw ontliepen, maakte hen on_ (C donder een woord te spreken had hy y v,, '"cl een vloek achter zich dichtgesmeten, I lih°lgens met een nieuwe Godslastering op S fl-en het bosje edelweis uit de handen van \| ,Pl'der te rukken, om dit dan op zijn eigen X s'eken. JW Plaatste hij zich bij het vuur om zijn door«■ Ci eren te drogen. Voor het venster keken jNihÜers naal' bet onweer, dat nog altüd on- V "?erd woedde en ze vreesden, dat de stroper \.\P*U ,Uvo vloeken Gods wraak zou afroepen. v%'e ecbter bleef zwijgend in 't vlammenspel V^]io|c',..toen het onweer afnam in hevigheid, l,,tie v, *J> zonder een woord van dank, dc gast-11'' Nauwelyks was de ongure kerel ver«A p °f ook zy verlieten hun schuilplaats, na '£**. d gedankt te hebben voor Zün beseber- W*,*ti'n Voor de hut koesterden ze zich in 't Vvkor,| en waren ze spoedig de angstige ogen|j 'flstl, van gedwongen samenverblyf met den van°ker vcrBeten. Alleen speet hen het vernet edelweis, maar zy troostten zich met de gedachte, spoedig nieuw en fris op de rots te vinden. Enige dagen later maakten ze zich reeds vroeg op weg om de begeerde edelweisplanten te zoeken. Diezelfde dag was ook de wilddief al heel vroeg op pad gegaan. In de barre eenzaamheid van 't bergland zwierf hij reeds uren rond, zonder resultaat. Geen gems liet zich zien. Juist was hij van plan naar zijn schuilhut terug te keren, toen op eenmaal 'n pracht van 'n gems onder schot kwam. Snel verborg hy zich achter een rotsblok, mikte, schoot en de echo van het schot weerkaatste zich meerdere malen tegen de bergwanden. De gems, ofschoon getroffen, vluchtte weg over rotsen en spleten, steeds hoger en hoger. De stroper volgde het bloedig spoor van het gewonde dier en klom langs rotsen en kloven mee naar boven. Dat zou hem echter noodlottig worden. Een roekeloze sprong bracht hem op een smalle rotsrichel, waarop hy slechts met veel moeite zich kon keren. Daar was hij gedwongen hulp af te wachten, want zonder de medewerking van anderen, kwam hij van die plek niet weg. Zo verliepen de uren. Hoog boven, in de slrak-blauwe lucht kringden dc machtige koningen der bergen: de adelaars. Beneden zich zag hy nu en dan een gems haar koene sprongen wagen van rots tot rots. En de wildstroper, hij wilde weg uit zün gevangenschap daarboven; vrij weer zün als weleer, de rusteloze doler door dc wild-schone bergenpracht. Maar de afgrond vóór hem gaf geen kans tot ontsnappen; slechts de rotswand gaf enige steun in de rug. De duisternis viel in, vroeger dan anders op die prachtige Augustusdag. Een onweer broeide er — gelyk zo vaak in dc bergen — brak dit plotseling met ongekende hevigheid los. De wilddief, die straks nog vloekte en alles verwenste, klemde zich met ontzetting vast aan 't rotsblok. Gods straffende hand zou hem treffen. Dit noodweer betekende zijn ondergang. Koud angstzweet parelde op zyn voorhoofd en bevend over al zyn ledematen, ontsnapte de bede aan zijn gemarteld gemoed: „Heilige Maria, Moeder Gods, bid voor ons zondaars, nu "! In dit ogenblik slingerde een rukwind de hoed van den wilddief, waarop nog het bosje gewijde edelweis stak, in de afgrond. „En in het uur van onze d00d"... kwam hel byna onhoorbaar van zijn lippen. Hij zag zich nu weer wegvluchten in de alpenhut by de twee herders; hy zag zich weer vloekend staan voor den jongste der herders, om hem 't bosje gewyd edelweis uit de hand te rukken. En nu Het scheen hem, alsof de Moeder Gods zelve op zün gebed het voorwerp van zijn misdaad van hem had weggenomen en zij de wraak des Hemels had gestild. Tot de volgende morgen woedde het onweer, Toen lag er de bcrgwereld weer te stralen in 't gouden zonlicht; koepelde een diepblauwe luchl boven het heerlijk Tiroler alpengebied. Nog altijd leunde de wilddief, maar de uitputting nabü, tegen de rotswand. Maar in zijn hart was rusf, daar heerste vredige stilte als buiten thans in de natuur. Gevoelens van oprecht berouw schonken hem een innerlijke rust. Als God zün dood wilde, welnu, hij had hem verdiend. Brokstukken van gebeden — uit lang voorbije kinderjaren — murmelden zijn lippen. 't „God wees mü zondaar, genadig!" keerde telkens terug. Daar op eenmaal — iuist als de laatste krachten hem dreigden te begeven — zweefde een man aan een touw vóór hem: de jongste Alpenherder, die met zyn makker naar edelweis zocht. Die schreeuwde hem toe, nog even .moed te houden en dan opnieuw een touw, met een strik voorzien, zakte tot voor zijn voeten. De zekerheid re redding schonk hem nieuwe kracht. Hij bond de strik om het lijf, voelde zich in het volgend ogenblik opgetrokken en gered. Beneden in het dal, knielde de geredde en bekeerde neder voor het beeld der Moeder Gods in de kleine kapel. Daar herhaalde hij zijn belofte van oprechte bekering en trouw aan Haar, die hem tot inkeer bracht. En als hij later nog dikwüls de twee Alpenherders bezocht, dan prezen deze steeds het genadewonder der Moeder van Barmhartigheid, die Haar verachter door het gewijde edelweis redding had gebracht. 't hcugelüke nieuws officieel bekend maakte waarna een driewerf hoera op ons Koninklijk Huis werd aangeheven. Sinds enkele dagen waren we al uitgenoodigd in Grave om daar een feestavond, aangeboden door 't „Comité voor de grenstroepen", bü te wonen. Toevallig viel dit samen met de geboorte van 't prinsesje, waardoor deze avond natuurlük veel meer „stimmung" gaf. Om kwart na zes kwamen de militaire auto's ons in Langenboom afhalen om ons naar Grave te brengen. In de grote sociëteitszaal verzamelde daar 't hele bataljon. De zaal was keurig versierd en na 't zingen van 't Wilhelmus las de Bataljonscommandant de dagorder voor! Vervolgens heette hü allen welkom, en nodigde daarna de koks uit om de beschuiten met oranje-muisjes uit te delen. Ondertussen werd door den sergeant van het ontspannings-commité het Rimpase orkest en den heer Smeets voorgesteld. Reeds eerder hadden wij, de mannen van de Princepeel, daarmee kennis gemaakt; we waren dus bü voorbaat ervan verzekerd, dat we een jolige avond zouden krügen. Dat is t' dan ook inderdaad geworden; mede door de met gejuich ontvangen rondjes der heren officieren en ook een van de onderofficieren plus een extra-tractatie in de vorm van een portie frites met twee knakw'orstjes, U snapt wel, dat dit alles bij elkaar een echtsoldaten feest was. Een extra-applaus voor den op 't toneel verschijnenden menagemeester met zün staf van koks, die de hele nacht hadden doorgewerkt om die 700 porties frites klaar te krügen, was dan ook wel dubbel en dw*ars verdiend. Het Rimpax orkest liet zich weer van zün beste züde zien, vooral in het tweede gedeelte van de avond, toen ze als gecostumeerde artisten alle mogelijke en onmogelyke instrumenten gingen bespelen. De zaal heeft gewoonweg gedreund van 't applaus, dat nog met 'n toegift werd beloond. Aan het einde van deze schitterende avond dankte de Majoor allen, die aan het welslagen van dit feest hadden medegewerkt en verzocht de aanwezige militairen, deze avond te willen sluiten met het zingen van het Limburgs Volkslied. Toen stapten we weer naar de kazerne, waar de militaire „taxi's" gereed stonden om ons weer netjes naar Langenboom terug te brengen. Langenboom, Augustus 1939 CONSTANTIJN Onder Redactie van J. VAN DE BURGT, Hoofd der Franciscusschool te Lindenheuvel --- EIGEN OMROEP OP BEZOEK BIJ DE GRENSTROEPEN De geboorten van ons prinsesje; Iréne. Het gebeurde op aterdagmorgen! In ons kwartier hadden we toevallig om 7 uur de radio al aangezet, toen opeens de omroeper 't blyde nieuws bekend maakte: „Er is een klein prinsesje geboren!". Aanvankelijk dachten we, dat wü de eersten waren, die 't blijde nieuws hoorden; achteraf bleek, dat dit niet 't geval was. Bij 't morgenappèl hing reeds de driekleur uit aan onze cantine, terwyl onze nieuwe kapitein --- Reseda, Heerlerbaan. Van harte proficiat met succes. Nou' het laatste jaar nog eens flink aangepakt, dan kan ik je het volgende jaar gelukwensen met einddiploma. Natuurlijk heb ik geen Juli-briefje ontvangen, je zat immers tot over de oren in de studie. Maar nu heb je als loon ook 'n heerlüke grote vacantie. Hartelk dank voor invitasie; ik had best zin in een stuk „feestvla", maar ik kan alleen dit beloven: als ik in de buurt kom, val ik als een bom — en 'n dikke! — by jullie binnen. Bij de a.s. wküerwedstrüd ben je natuurlijk onder de deelneemsters. Jammer, je had deze keer een prachtkans gehad op een der diertien mooie prijzen. Nog een prettige vacantie! 'n Zonnegroet en 'n hartely'ke handdruk!. Chris Vleeschouwers, Hunsel. Lena Pegels, Berg-Urmond. --- Theo Jagers, Heerlen. Bly, dat jullie prys je zo uitstekend bevalt. Elke week maar goed oefenen, dan ben je goed voorbereid op de winterwedstryd. Groet en hand. --- IN DE DIERENTUIN. Een rijke dame liep te wandelen door de netjes geharte paden van een grote dierentuin. Een oppasser vergezelde haar om haar van de verschillende dieren iets te vertellen. Ze kwamen zo ook langs een lange bak met vuil water, af en toe stak een glibberig dier zn kop boven water. „Wat zijn dat voor een aardige vissen?" vroeg de dame. „Dat zyn zeehonden, mevrouw," antwoordde de oppasser" „Dank je wel," zei de dame. Zo wandelden ze verder. Na een poos kwamen ze bü een met grote hekken omgeven ruimte. Dit was 't verbluf der giraffen. „Wat zyn dat, oppasser?" vroeg de dame. „Giraffen, mevrouw," antwoordde de oppasser beleefd. „En waarom hebben die beesten zulke lange halzen?" vroeg de dame weer. „Wel," antwoordde de oppasser, „omdat hun kop zover boven hun lijf staat!" HU-GO DE GROOT. --- Angeline Joosten, Wessem. Heb je briefje doorgestuurd naar de administratie. Daar zal men de zaak wel uitzoeken en komt een en ander in orde. Groet en hand! --- RAADSEL-HOEKJE y ;! A. OPLOSSINGEN. I. SPREEKWOORDPUZZLE. De appel valt niet ver van de boom. 11. DIERENRAADSEL. 111. BLOKREBUS. Kampen. IV. DUBBEL RUITRAADSEL. Vergeet mij niet. B. NIEUWE OPGAVEN. I. SPREEKWOORDPUZZLE. Zet de vakjes in de juiste volgorde en ge leest een bekend spreekwoord. 11. KRUISRAADSEL.. = een medeklinker. ■e*- 'n huisdier. «= het edelste huisdier. = de vlaggen uitsteken. = 't gevraagde. = een der vijf zintuigen. = zyn ledematen. = 'n meisjesnaam. — 'n klinker. Op de plaats der kruisjes staat nu de naam van een bloem. 111. SPIL-PUZZLE. — X — = 'n andere naam voor groot- X •*■*■ 'n edel huisdier. [moeder. —X — **- het schip van Noë. X—— = een grashalm. — X — = 'n ton. X = 'n rijk bezit. —X — = 'rt schry f gereedschap. X = 't Romeinse getal 1000. — X— = 'n slaapplaats. , x = even slecht als de steler. — X — = de eerste vrouw. X — 'n deel van 'n viool. — X — = 'n meisjesspeelgoed. X = 'n kostbaar sieraad. — X — = enz. Op de plaats der kruisjes staat de naam van een kerkelük feest, dat in deze maand valt. IV. Cijferraadsel. Myn geheel bestaat uit 3 woorden en 15 letters en is 'n bekend kort spreekwoord. I^-2—3—B = 'n bewoner van Noorwegen. 10—6—4 = 'n slaapplaats. 12—7—15 = 'n soort boom. 9—ll—l4—l = 'n getal. 5—2—3—«13 = 'n soort metaal. ---