DE BRAND IN HELMOND. Steunactie voor de nagelaten betrekkingen van den heer Tersteeg. Het hoofdbestuur van den Nederlandschen Bioscoopbond, dat bij de begrafenis van de beide Helmondsche slachtoffers van den noodlottigen brand in „Alcazar" reeds in bijzonderen vorm zijn medeleven toonde, heeft het initiatief genomen voor een steunactie ten behoeve van de nagelaten betrekkingen van den heer F. Tersteeg. De Zuidelijke afdeeling van den Nederlandschen Bioscoopbond, waarbij de heer Tersteeg was aangesloten, kwam reeds te Helmond in vergadering bijeen om de eerste voorbereidingen eener hulpactie door het geheele land te bespreken. Uit de kringen van bioscoopbond en filmverhuur bedrijf zal een comité worden gevormd, dat zich met de programma's zal belasten. In alle bioscopen van het land zal een speciale filmvoorstelling worden gegeven, waarvan de baten geheel ten goede zullen komen aan het gestelde doel. Om de nagedachtenis van den heer Tersteeg bijzonder te eeren, zal voor zoover het mogelijk is het programma in de Benefice-voorstellingen bestaan uit de film „Sanders of the River", welke film zooals bekend op den noodlottigcn avond zou worden vertoond. --- INBRAAK IN DE VILLA VAN RICHARD TAUBER. Vermoedelijk alleen wat geld gestolen. Richard Tauber, die op het oogenblik met zijn cchtgenoote, Diana Napier, het muziekfeest te Malvern bijwoont, zal bij zijn terugkeer inventaris van zijn inboedel moeten opmaken. Er is namelijk in zijn villa te Elstree, het Britsche Hollywood, ingebroken. Veel voorzorgsmaatregelen had de zanger niet genomen, want de inbreker behoefde slechts een ruitje in de voordeur te breken, om zich toegang te verschaffen. Hij is toen kalm kasten en laden gaan doorzoeken, maar heeft alleen wat geld kunnen meenemen, ten minste voor zoover vastgesteld kon worden. Vermoedelijk is de man, die zoo groote belangstelling voor den kunstenaar toonde, gestoord, want hij heeft dingen laten liggen, die nog de moeite van het meenemen waard waren. --- MONT ST. MICHEL WORDT WEER EILAND. De dijk, welke het rotseiland Mont St. Michel verbindt met Normandie, zal opgeruimd worden. De minister van openbare werken heeft besloten, dat de dijk 500 M. van den berg zal worden weggegraven, zoodat de vloed weer vrij spel kan hebben. Het werk zal begin 1938 beginnen; 16 millioen fr. zijn er voor beschikbaar gesteld. Dit jaar zullen nog de duizenden toeristen, die den Mont St. Michel met de vrocg-middelecuwsche abdij welke hem bekroont, bezoeken, over den dijk naar de eenige poort van het eiland kunnen rijden, maar als volgend jaar September weer het feest van den 11. Michael gevierd wordt, zullen ze zich met het veer moeten laten overzetten. Deze maatregel brengt de beslissing in een debat, dat tot een verbitterden strijd tusschen de partijen was geworden. De ecne partij noemden den in 1880 gelegden dijk den weldoener van het eiland. De andere daarentegen qualificcerde hem als een ernstig gevaar. De Mont moest verzanden, gelijk de Mont Dol in de buurt welke door indijking, drainage en opdrooging een vruchtbaar deel van het vasteland is geworden. De argumenten van deze partij, welke door de „vrienden van de Mont St. Michel" werden aangevoerd, hebben gezegevierd. De aan de spits dezer vereeniging strijdende kunstenaars hebben Liet gewonnen van de practici, die den dijk behouden wilden. Nu de dijk er nog is geniet de bezoeker van den Mont St. Michel van de hoogte van de muren welke dit eilandje omringen, het schouwspel van eb en vloed. Nergens in geheel Frankrijk is het zoo indrukwekkend als hier in de diepe bocht tusschen Normandie en Bretagne, waarin de zee zich bij eb tot 12 K.M. van de kust terugtrekt. Ze laat een onafzienbare zandvlakte achter, maar hoe snel de zee ook wijkt bij eb, even snel keert ze bij vloed terug. Maar slechts twee maal in de maand, 36 uur na volle en na aieuwe maan, dringt de zee door tot onder de muren van het rotseiland. Tweemaal in het jaar is er springvloed. Bij voorjaars- en bij herfstzonnewende stormt de zee met volle kracht op het eiland af, rijst 16 M. boven den gewonen waterspiegel en vult de geheele bocht tot de hoogte der rotsmuren, welke haar halt gebieden. --- OOK DE „QUEEN MARY” HEEFT NIEUWE SCHROEVEN. Weldra een record-poging ? In Britsche rcederskringen heeft men woorden van lof voor de recordprestatie van de „Normandie", den Franschen Oceaanstoomer, die, zooals gemeld, met recordsnelheid den afstand tusschen Bishopsrock en Ambrose Light in 95 uur en twee minuten heeft afgelegd. Men merkt evenwel op dat ook de „Queen Mary" onlangs van nieuwe schroeven werd voorzien en dat dit schip mogelijk nog voor het einde van dezen zomer een poging zal wagen om het nieuwe record van de „Normandie" te slaan. De directie van de Cimard White Star neemt echter het standpunt in, dat de „Queen Mary" niet zoozeer gebouwd werd om zich met de „Norman- dië" in topprestaties te meten, doch veeleer voor een luxe-bootdienst over den Atlantischen Oceaan. — (Reuter). --- WILKINS OVERWEEGT EXPEDITIE NAAR DE ZUIDPOOL. Sir Hubert Wilkins, de beroemde Australische ontdekkingsreiziger, is voornemens een expeditie uit te rusten naar het aan Australië toebehoorende vasteland van het Zuidpoolgebied, met het doel gegevens te verzamelen waarin de regeering van het gemeenebest aanleiding kan vinden, om in het Zuidpoolgebied minstens twee permanente stations voor wetenschappelijke onderzoekingen te vestigen. Sir Hubert heeft nog meer plannen. Hij hoopt eerst nog in het begin van 1938 een expeditie per onderzeeboot te leiden naar de Noordpool. In October van dat jaar denkt hij vervolgens uit Kaapstad te vertrekken naar Enderby Land, in het Zuidpoolgebied, en in Maart 1939 naar Perth terug te keeren. Men ziet groote mogelijkheden in het verlaten Zuidpoolgebied, niet slechts wegens de walvischvangst, maar ook wegens het kweeken van pelsdierea en vogels. Ook meent men, dat zich in het Australische deel steenkool en metalen bevinden. --- DE „RAMBON” TE ROTTERDAM AANGEKOMEN. Het gefantaseerde bericht. „Het bericht omtrent de beschieting van het s.s. „Rambon" in de Spaansche wateren is een canard. Van een sensationeelen wedloop tusschen een rebellenvaartuig en de „Johan Maurits" is geen sprake geweest," Dit waren de woorden van kapitein Leuf, toen het Hbld. hem aan boord van het s.s. „Rambon" te Rotterdam naar bijzonderheden omtrent zijn sensationeele reis vroeg. Want volgens de berichten zou de „Rambon", welke het eigendom is van het Nederlandsche Bevrachtingskantoor, eenige weken geleden door een gewapende treiler in de Spaansche wateren zijn aangehouden en opdracht hebben gekregen naar de haven van Ceuta op te stoomen. Kapitein Leuf zou dit bevel niet onmiddellijk hebben opgevolgd, waarna de trawler een waarschuwingsschot zou hebben gelost met het gevolg, dat de kapitein het bevel wel zou opvolgen. Inmiddels echter zou men van dit incident onmiddellijk radiografisch mededeeling hebben gedaan aan den commandant van den Nederlandschen oorlogsbodem „Johan Maurits". Volgens de berichten zou er inmiddels ook nog een tweede rebellentrawler aan te pas zijn gekomen en tenslotte zou een sensationeele wedloop zijn ontstaan tusschen de beide treilers, de „Rambon" en de „Johan Maurits", die moest probeeren de schepen buiten de Spaansche wateren in te halen. Hetgeen dan ook gelukt zou zijn. Dinsdagmorgen heeft de Rambon ligplaats genomen in de Waalhaven en de kapitein was zeer verbaasd, toen hij het uitvoerig bericht omtrent de reis, welke zoo juist was volbracht, las. „Er is niet geschoten, er zijn geen wedloopen gehouden, kortom er is niets gebeurd. Wij zijn de vorige maand met levensmiddelen uit Rotterdam vertrokken. De reederij had convooi aangevraagd bij het departement van Defensie. Een vertegenwoordiger van dit departement heeft aan boord van de Rambon de reis van Rotterdam naar Gibraltar medegemaakt. Deze reis is geheel normaal verloopen. Toen wij in Gibraltar aankwamen heeft men ons onmiddellijk het gevraagde convooi toegezegd. De vertegenwoordiger van het departement is in Gibraltar door cc.. anderen vertegen woordiger afgelost. Op Ongeveer honderd meter afstand heeft de Johan Maurits ons begeleid, zonder dat er ook maar iets is voorgevallen. Ik moet erkennen, dat er wel een rebellenvliegtuig over ons schip is gevlogen, toen wij nog geen convooi hadden. Dit heeft toen vermoedelijk de autoriteiten van onze aanwezigheid op de hoogte gebracht. Want toen wij geconvoyeerd door de Johan Maurits de gevaarlijke zone passeerden, zagen wij in de verte een gewapende treiler aankomen. Deze heeft ons echter niet aangehouden. Hij is op ongeveer 100 M. gepasseerd, zonder ook maar een schot te lossen. Het zal vermoedelijk wel de bedoeling zijn geweest ons naar Ceuta te brengen, maar nu de Maurits aanwezig was ging de vlieger niet op. Nadat men ons had geconvoyeerd zijn wij doorgevaren naar Alicante, van waar wij 26 Juli waar zijn vertrokken. Het is een raadsel vertelde de kapitein, hoc berichten als deze in de wereld komen. Een wedloop tusschen een rebellenvaartuig en de Johan Maurits ! De eerste kan bijna geen snelheid ontwikkelen, en de Maurits loopt bijna 16 mijl per uur ! t --- GEMENGD NIEUWS ARRESTATIE NA 10 JAAR. Bij een onlangs te 's Gravenhage gedane huiszoeking ontdekte de politie het spoor van iemand, die in 1926 veroordeeld was tot drie jaar gevangenisstraf wegens berooving en die tot nu toe, door verblijf buitenslands, zich aan de politie had onttrokken. Bij nader onderzoek bleek het spoor naar Parijs te leiden. Het gelukte een inspecteur der Haagsche recherche, den heer J. Douma, in samenwerking met de Parijsche politie, den man te arresteeren. Hij bleek zonder geldige papieren te Parijs te vertoeven en zal zich deswege voor de Parijscht Justitie hebben te verantwoorden. Daarna zal over zijn uitlevering worden beslist. --- MET GEWEERSCHOTEN VERJAAGD. Gevaarlijk avontuur van Nederlandsche kampeerders. Een van de schoonste ruïnes van het Luxemburger land is het vervallen kasteel van Vianden; sinds jaren behoort het tot het Luxemburger kroondomein en binnen zijn rlngmuren woont een slotwachter, die des daags de toegangskaartjes verkoopt. Op een nachtelijken rondgang ontdekte deze bewaker plotseling een jongen man, die door middel van een ladder over den buitensteu slotmuur geklommen was. Meenende met inbrekers te doen te hebben, heeft de bewaker den man eenige geweerschoten nagezonden, waarop deze ijlings de vlucht nam. Den volgenden dag werd de rijksvcldwacht met het geval in kennis gesteld en toen bleek, dat de inbreker (er bleken er meer geweest te zijn) een paar bij Vianden kampeerende Nederlandsche studenten geweest waren, die de nachtelijke strijklicht-verlichting van de Viandener ruïne eens wat van dichterbij hadden willen bekijken. Misschien was het ook oude rooverromantiek, die hun dan echter wel eens duur te staan had kunnen komen! --- ALLE MUSEA IN PRUISEN WORDEN GEZUIVERD. Hitler’s opvattingen van de kunst moeten in de praktijk worden toegepast. De Pruisische minister-president Göring heeft den rijks- en Pruisischen minister van Wetenschap, Onderwijs en Volksopvoeding een decreet doen toekomen, waarin het o.a. heet: „Nadat de Fiihrer en rijkskanselier op den dag van de Duitsche kunst op de duidelijkst mogelijke wijze de richtlijnen voor de kunstopvatting van het nationaal-socialisme heeft vastgelegd, geef ik den minister voor Wetenschap, Onderwijs en Volksopvoeding order en machtiging alle in Pruisen aanwezige kunstverzamelingen, zonder rekening te houden met speciale bepalingen en eigendomsomstandigheden, in den zin van de door den Fiihrer en rijkskanselier aangegeven richtlijnen, opnieuw aan een onderzoek te onderwerpen en de noodige maatregelen te nemen. Ik zal beslissen wat er met de afgekeurde voorwerpen, voor zoover zij eigendom van den staat zijn, gebeurt. Voorts geef ik u opdracht de richtlijnen van den Fiihrer met alle gestrengheid tegenover alle staatsambtenaren, employés enz., voor zoover zij op kunstgebied werkzaam zijn, toe te passen. — (DNB). --- INBREKERS OP HEETERDAAD BETRAPT. Toen Woensdagmiddag omstreeks kwart voor drie dhr. en mevr. L., die in de Joh. Maetsuykerstraat te 's Gravenhage wonen, thuis kwamen, bemerkten zijn, dat de voordeur van het nacht slot af was, terwijl zij zich toch herinnerden dit slot tweemaal omgedraaid te hebben. Terwijl het echtpaar den trap opliep en over het geval praatten, kwamen plotseling twee mannen te voorschijn, die in groote vaart dhr. en mevr. L. voorbij liepen en de straat op renden. Zij gingen in verschillende richtingen. De 53-jarige heer L., die de inbrekers naliep, kon er natuurlijk maar één nazetten. Hij smaakte het. genoegen den indringer bij den hals te grijpen en een eind met zich mee te voeren. Dhr. L. wist zijn gevangene toen aan een surveilleerenden agent van politie over te leveren, die den inbreker overbracht naar het bureau aan de Louise Henriettestraat. Hier bleek hij te zijn zekere de H., een zeer goede bekende van de politie. Hij had een volledige inbrekersuitrusting bij zich. --- Hoe is een rijkssteunregeling voor schippers mogelijk? Ter gelegenheid van het bezoek van de deelnemers aan den vacantiecursus van het Onderwijsfonds voor de Scheepvaart, die Dinsdagmiddag met het instructievaartuig „Prinses Juliana" te Arnhem zijn aangekomen, werd 's avonds in de groote zaal van Hotel Royal een vergadering gehouden onder leiding van den directeur van het Onderwijsfonds, den heer G. de Jong. In deze vergadering heeft de heer J. Lentz, rijks inspecteur voor de bevolkingsregisters te s-Gravenhage, een lezing gehouden over het onderwerp „Wat moet allereerst geregeld worden voordat een rijkssteunregeling voor schippers mogelijk is?" De heer Lentz ving zijn inleiding aan met er aan te herinneren, dat de regeering in het jaar 1933, nadat op den in dat jaar gehouden vacantiecursus van het Onderwijsfonds voor de Scheepvaart het vraagstuk van de feitelijke rechteloosheid van de varende schippersbevolking was ter sprake gebracht, een commissie in het leven heeft geroepen ter bestudeering van dit vraagstuk. Sindsdien is de economische toestand der schippers veel slechter geworden en van vele kanten is op een steunregeling aangedrongen. Er zijn voorstellen gedaan om een schippersfonds voor dit doel in te stellen, maar heeft men gedacht aan de tallooze moeilijkheden, die zich zullen voordoen, zoodra dat fonds moet gaan werken? Heeft men er aan gedacht, dat het een fonds moet zijn voor varende schippers, die nu hier dan daar verblijven? Het is eenvoudig de regeering te vragen om een rijkssteunregeling. Maar wat wil men met een rijkssteunregeling wanneer eens zou blijken, dat de verstrekking van dien rijkssteun niet behoorlijk geregeld kan worden? De heer Lentz waarschuwde autoriteiten, organisaties en belanghebbenden voor dien misstap. De schippersbevolking is een , groep varende menschen, die door den aard van hun beroep en door sociale of economische oorzaken een zwervend leven moeten leiden, wier woning verplaatsbaar is en die alleen door ficties en gewrongen constructies in bepaalde gevallen als gelijkwaardige van andere maatschappelijke groepen wordt beschouwd. Het element bewegelijkheid is oorzaak van de onvatbaarheid van de schippersbevolking voor verschillende administratieve maatregelen, welke normaal zijn voor walbewoners. Spr. gaf een overzicht van de administratieve moeilijkheden, verbonden aan de bewegelijkheid der varende schippersbevolking. De schipper heeft zich daarom aangewend zoo weinig mogelijk gebruik te maken van zijn burgerrechten. De domicilie-gemeente van den schipper ontvangt echter jaarlijks voor ieder lid van zijn gezin een uitkeering uit het gemeentefonds ter bestrijding van de algemeene bestuurskosten. De schipper betaalt daaraan mee. Heeft hij steun noodig, dan moet hij naar het bestuur der gemeente, waar hij dan toevallig verblijft. Maar daar beschouwt men hem als een lastpost, iemand met wien men eigenlijk niets te maken heeft. De schipper spreekt van zijn „domicilie" maar hij heeft er feitelijk geen. leder ambtenaar kan op goede gronden weigeren een huwelijk te sluiten tusschen schipperskinderen. Als hij dat niet doet, berust het op welwillendheid, niet op de wet. Aanspraak op kiesrecht bestaat feitelijk niet. Ook hier wordt het kiesrecht van den schipper beheerscht door de welwillendheid van de zoogenaamde domiciliegemeente om hem op de kiezerslijst te plaatsen, een „recht", waarvan hij inmiddels maar al te vaak geen gebruik kan maken. Aan de hand van de cijfers het register van schipperskinderen van den leerplichtigen leeftijd, korten tijd geleden door het Onderwijsfonds voor de Scheepvaart gepubliceerd, wees spr. verder op het tekort zelfs aan lager onderwijs voor dé schipperskinderen. In 1936 bezochten 3443 schipperskinderen geen school! Na ook nog gewezen te hebben op de financieele moeilijkheden van gemeenten, waar veel schippers komen, die er geen domicilie hebben, gaf de heer Lentz in groote lijnen aan wat z.i. noodig is voor een organisatie, waarbij aan de schippersbevolking en aan de overheid de waarborg wordt gegeven, dat deze bevolkingsgroep, die slechts in rijksverband en niet in gemeentelijk verband kan worden gezien, op gelijke wijze als de vaste bevolking haar belangen kan behartigen en haar verplichtingen kan nakomen. Daarvoor is z.i. noodig een centrale registratie van de varende bevolking, het verstrekken door de centrale instanties van legitimatieboekjes aan de schippers, waarmede deze in elke willekeurige gemeente, waar zij verblijven, hun rechten kunnen doen gelden of hun plichten vervullen, waarmede zij dus in elke gemeente worden beschouwd en behandeld als gelijkwaardig aan ieder inwoner dier gemeente. Ten slotte zette spr. uiteen hoc door de instelling van een centraal orgaan de door hem ontworpen regeling mogelijk is en hij eindigde met een beroep te doen op de schippers en hun organisaties om hun krachten niet te verspillen aan het nastreven van fata morgana, maar zich energiek te werpen op het bereiken van het eerst noodige voor de schipperij: een hechte administratieve organisatie. --- De ramp van de „Flamingo” Brand vrijwel zeker niet in motoren begonnen. AMSTERDAM, 4 Aug. (A.N.P.) Naar aanleiding van de berichten in verschillende bladen omtrent de resultaten van het door de Belgische autoriteiten ingestelde onderzoek naar de oorzaak van het verongelukken van het Douglas-vliegtuig „Flamingo", hebben wij de meening hierover gevraagd van den heer Gmlonard, onder-directeur van de K.L.M. Deze deelde ons mede, dat ook de Nederlandsche deskundigen tot soortgelijke conclusies zijn gekomen als de Belgische autoriteiten, nl. dat de brand niet in een der motoren is begonnen, zooals men na het uitgraven der motoren heeft kunnen nagaan, terwijl het vuur hevig in de cabine moet hebben gewoed. Vooral achter in de cabine moet de brand zwaar zijn geweest, wat blijkt uit de sporen van gesmolten metaal op een der ruiten en uit de wijze, waarop de cabinedeur, die toegang tot het vliegtuig geeft, door de vlammen is aangetast. Het vinden van het noodluik in vrijwel onbeschadigden toestand op eenige kilometers afstand van de plaats, waar de machine tegen den grond sloeg, wijst erop, dat de inzittenden nog een poging hebben gedaan om uit het vliegtuig te ontsnappen, mischien wel in de hoop, dat het nog behouden op den grond zou komen. Voor het onderzoek naar de oorzaak zijn deze resultaten van het onderzoek natuurlijk van groote waarde, maar met nadruk wees de heer Guilonard erop, dat de vastgestelde feiten op zichzelf nog geen enkele aanwijzing omtrent het ontstaan van den brand geven, zoodat men omtrent de juiste oorzaak van het ongeluk nog steeds geen conclusie kan trekken. Het onderzoek wordt dan ook nog verder voortgezet en elke poging om te trachten, uit de tot nog toe bekende feiten toch tot een conclusie te komen, zou een vooruitloopen op het verdere onderzoek zijn. Nog tal van punten zijn onopgehelderd. De sporen van de vlammen en van zwarte rook wijzen op een zwaren benzinebrand, terwijl toch dc benzineleidingen der Douglas-vliegtuigen geheel buiten dc cabine omloopen en dc Douglascabines ten aanzien van brandgevaar zoo veilig geacht worden, dat dc Amerikaansche luchtvaart-maatschappijen, die Douglassen gebruiken, zoowel in dc D.C. 2 als in dc D.C. 3 dc passagiers het rooken toestaan, iets dat in Nederland door den Bijksluchtvaartdienst in alle vliegtuigen is verboden. --- Hoe men om den tuin geleid wordt Zoo kwansuis en zonder dat noch de redacties noch de lezers, er eenigen argwaan bij krijgen dat zij beiden bij den neus genomen worden, — aldus de Nw. Tilb. Crt., — heeft in de bladen van Havas een bericht gestaan over „de perscampagne tegen de la Rocque" en waarin wordt medegedeeld dat de kolonel ontkent gelden aangenomen te hebben uit de geheime fondsen onder de regeeringen Tardieu en Laval. Een zeer zwakke tegenspraak, hierop neerkomende, dat hij niet antwoorden zou op de mededeelingen door Tardieu zelf aan den hertog Pozzo di Borgo gedaan en met de bedragen erbij, 20.000 francs per maand en eerst 30.000, en later weer, met de bijpassing van de 10.000 francs „tekort" op 30.000 gebracht. Kolonel de la Rocque zat dus aan de regeering vast en dit verklaart dan het niets doen van zijn toch zeer talrijke partij, waarin ordelievende burgers een toevlucht zochten. De tegenstanders van La Rocque noemen hem een „vendu", een verkochte en dit is in ieder geval waar voor ieder die zich in Frankrijk uit de geheime fondsen betalen laat. De kern der zaak zit natuurlijk in het feit van de geheime fondsen zelf, een middel voor de Fransche regeering, zoogenaamd democratisch, om meeningen te koopcn, de publieke meening te bewerken, de berichtgeving te vertroebelen en te vervalschen. En de sommen die aan bepaalde bladen en invloedrijke publicisten gegeven worden, loopen in zeer hooge cijfers, terwijl er geen verantwoording van wordt gedaan. Zoogenaamd moeten de ministers van binnen-. landsche en buitenlandsche zaken, eens per jaar verantwoording afleggen aan den president der Republiek en laten zij hem een lijst der fooien overleggen, die de president al of niet inziet. Waarna zij wordt verbrand. Er is hier sprake van iets anders dan van subsidies, die op de begrooting komen en waarover dus een controle mogelijk is. Al beteekent die ook reeds niet veel, gezien het gemak waarmede in Frankrijk de grootste schurkenzaken aan de rechterlijke macht ontsnappen. Die geheime fondsen verklaren intusschen veel van de misleidingen die in de pers geregeld plaats vinden en waardoor in een tijd van zoogenaamde openbaarheid en democratie, de halve, neen de heele wereld, om den tuin wordt geleid. --- De nieuwe koers van minister Steenberghe Het „Dagblad van Noord-Brabant en Zeeland” schrijft: Deze week zijn er een tweetal berichten van het departement van Economische Zaken losgekomen, waaraan de pers o.i. niet in voldoende mate aandacht geschonken heeft. Het betreft de mededeeling over de consumptiemelkregeling en die over de saneering in het bloembollenbedrij f. Oogenschijnlijk gaat het hier slechts over administratieve maatregelen, zooals er zooveel genomen zijn en nog genomen zullen worden, maar aandachtige lezing laat duidelijk verstaan, dat niets minder dan een nieuwe koers in het vooruitzicht wordt gesteld. Na er op gewezen te hebben, dat het in het algemeen in de bedoeling van den minister van Economische Zaken ligt, de reeds door de vorige Begeering uitgestippelde lijn om tot vereenvoudiging of afschaffing der landbouwcrisismaatregelen te geraken, door te trekken, voor zoover althans de belangen van den landbouw zulk mogelijk maken, en na o.a. te hebben verteld, dat de intrekking van de consumptiemelkregeling voor het buitenwettelijk gebied niet vanaf 1 Augustus doch pas vanaf 1 December a.s. zal ingaan, verklaart de ministerieele mededeeling het volgende: „De reden hiervan is, dat hij — de minister — den belanghebbenden distribuanten de gelegenheid wil geven, de tot nu toe geldende ambtelijke regeling te vervangen. Eventueele andere regelingen, welke waar noodig de werking der huidige regeling zouden kunnen opvangen, ziet de minister in principieel geheel anderen geest, dan de thans geldende regeling. In stede van 'n centrale en ambtelijke regeling zouden eventueele nieuwe regelingen in die streken, waar de toestanden zulks cisehen, door de belanghebbenden zelf moeten worden getroffen en uitgevoerd. De minister is echter bereid om, indien belanghebbenden aanvaardbare regelingen aan hem zouden voorleggen, daarop zoo noodig als sluitsteen een zoodanige sanctie te verleenen, dat zij kunnen worden uitgevoerd". Geen bureaucratie van ambtenaren, maar samenwerking van beroepsgenooten; geen ministerieel decreten, maai- ordening door de betrokken distribuanten zelf, onder sanctie van de overheid. Gebondenheid door particulier initiatief! Dat is nog geen Troonrede of een stuk daarvan, maar het geeft voldoende te kennen van welken geest de a.s. Troonrede en het regeeringsprogram zullen getuigen. Minder nadrukkelijk maar toch ook onmiskenbaar vindt men de lijnen van een voorzichtig doch stimuleerend ordeningsgebied terug in de ministerieele mededeeling over de saneering in het bloembollenbedrij f. Met ingang van 1 Augustus worden de bindende minimumprijzen afgeschaft en wordt in dat opzicht de door het bloembollenbedrijf gewenschte vrijheid teruggegeven. Maar de algeheele vrijheid voor het bedrijf wordt niet verstrekt; géén vrijheid namelijk voor een wilde uitbreiding als vroeger met haar moordende gevolgen en daarom blijft de teeltregeling. Wat óók blijft, is het surplusfonds, „dat reeds geheel in handen van het vak is" — zooals terloops van ministerieele zijde wordt opgemerkt — teneinde door de zekerheid van afkoop van het surplus van bollen tegen een bepaald minimumbedrag, aan de markt een steun te geven, welke inzinking der prijzen tot een te laag niveau voorkomt. --- Autobus in sloot gereden Drie zwaar gewonden en negen licht gewonden. Woensdagmorgen is te Sixbicrum een ernstig auto-ongeluk gebeurd. De autobus van de Nederlandsche Tramweg Maatschappij, die den dienst onderhoudt tusschen de plaatsen Jacobi-Parochie en Franeker, bestuurd door den chauffeur Jager uit Leeuwarden, passeerde een even voor het bovengenoemde plaatsje gelegen bocht met een snelheid van naar schatting ongeveer 30 K.M. Even voorbij den bocht kwam de autobus door onbekende oorzaak op de berm van den weg te rijden met het gevolg dat de bus, waarin 26 passagiers zaten in de langs den weg gelegen bermsloot terecht kwam. Van de passagiers werden drie ernstig gewond, negen minder ernstig. Geneeskundige hulp werd verleend door de dokters Kuperus en Moulin te Sixbierum. Een der zwaar gewonden, de echtgenoote van den heer J. Pols uit Sixbierum is naar het Diaconessenziekenhuis te Leeuwarden vervoerd. De twee anderen werden per ziekenauto naar hun woningen overgebracht. De andere passagiers zijn met eigen vervoermiddelen naar hun woningen vertrokken. De burgemeester van Barradeel was op de plaats van het ongeval aanwezig. De gemeente-politie stelde in samenwerking met den commandant der marechausee voor het verkeer een onderzoek ter plaatse in. De chauffeur, die voor de tweede maal deze route reed, bleef ongedeerd. Vermeld dient nog te worden, dat de weg ter plaatse in een zeer slechten toestand verkeert. . --- WAT ANDEREN ZEGGEN Onze consulaire dienst Wij lezen in „Het Huisgezin”: Het laatst verschenen nummer van de „B. K. Werkgever" doet een boekje open over onzen consulairen dienst; de schrijver, zich grondende op de feitelijke gegevens spreekt zonder een blad voor den mond te nemen van een „gevaarlijke, deplorabele toestand". Te veel schijnt daar niet mee gezegd, wanneer men constateert, dat het beroepspersoneel een uiterst geringe plaats in den consulairen dienst inneemt, en dat posten in sommige belangrijke gebieden in het geheel niet worden aangetroffen. Wanneer op 740 consulaire vertegenwoordigers ia totaal niet meer dan 33 beroepsconsuls worden gevonden, kan men alleen van een wanverhouding spreken, hoe groot ook de waardeering moge zijn voor de voortreffelijke wijze, waarop tal van honoraire consulaten door de betrokken functionarissen worden bekleed. Een zwak punt in de bezetting van onze consulaire posten, maar dat met het schier uitsluitend aanwijzen van honoraire functionarissen nauw samenhangt, is het feit, dat vreemdelingen verreweg de meerderheid van het consulaire corps uitmaken. Van de 740 vertegenwoordigers zijn er slechts 22 Nederlander, alle overige 514 functionarissen bezitten een andere nationaliteit, en men moet dus constateeren, dat de behartiging van onze economische, cultureele en politieke belangen in den vreemde voor twee derden ligt in de handen van niet-Nederlanders. Ook dat is geen ideale toestand, verre van daar, — al zal er nog zoo vaak aanleiding bestaan tot oprechte waardeering voor wat de niet-Nederlandsche consulaire ambtenaren in het buitenland ten bate van Nederlanders en hunne belangen verrichten. Maar nu de bezetting der diverse posten! Wie zou kunnen aannemen, dat ons land geen beroepsconsuls kent in Europeesche landen als Denemarken, Zweden, Noorwegen, Polen, Finland, Hongarije, Oostenrijk, Italië, Spanje, Portugal, Tsjecho-Slowakije, Joego-Slavië en Zwitserland? Dat het 2 beroepsconsuls kent in Marokko maar geen in Egypte, één in Zuid-Afrika, maar geen in den Belgischen Congo, dat het in Azië 14 beroepsconsulaten in stand houdt, maar geen enkel in Zuid-Amerika, dat het twee beroepsconsuls heeft in Saoedië, het Arabisch koninkrijk, net zooveel als in de Vereenigde Staten! Het valt moeilijk hier eenige lijn in te erkennen, of liever het springt al te duidelijk in het oog, dat deze bezetting in het geheel niet beantwoordt aan de belangrijkheid der betrekkingen, die wij met de verschillende landen onderhouden, of liever nog behoorden te onderhouden. Als de Zuid-Amerikaansche delegatie moet wijzen op verzuimde kansen in dat rijke werelddeel, mag men dan niet voor een deel de schuld schuiven op het volslagen gemis aan beroepsconsuls in dit voor den handel zoo gewichtig gebied? Want om de gelegenheden te benutten, moet men ze eerst kennen; en bij de exploratie van de terreinen, waar ons economisch leven een loonend afzetgebied voor haar productie zou kunnen vinden, zal de officieele vertegenwoordiging van de Begeering niet alleen een stimulans kunnen zijn voor particuliere ondernemingen, maar als regel ook een onmisbaren steun om te kunnen slagen. Wij ondersteunen gaarne de conclusie in de „B. K. Werkgever", dat de toestand niet kan blijven, zooals hij nu is: daar zal belangrijk meer beroepspersoneel gevormd moeten worden dan thans werkzaam is en dat met bekwamen spoed, en de bezetting der consulaire posten zal met meer overleg moeten geschieden, dan tot nog toe het geval schijnt geweest. Dat zal zeker uitgaven, en misschien niet onbelangrijke uitgaven voor het land medebrengen, maar wie twijfelt er aan, dat die uitgaven rijke vrucht zullen dragen voor ons economisch leven, onze cultuur in den vreemde en onzen politiekcn invloed? Laat de Regeering op dit punt diligent zijn! --- De Duitsch-Ned. Ver. in het Oostelijke grensgebied Bentheim, 4 Augustus. (A.N.P.) In tegenwoordigheid van een groot aantal leden van beide zijden der grens, heeft de Duitsch- Nederlandsche vereeniging, welke gevestigd is in Muenster (Westfalen) en in Enschedé, dezen keer in Bentheim haar jaarlijksche vergadering gehouden. Dat men aan deze bijeenkomst groote beteekenis toekende, bleek wel uit het feit, dat niet slechts talrijke „Landraete" en burgemeesters uit Muenster en Osnabrueck daaraan deelnamen, doch ook uit Berlijn als vertegenwoordiger van gezant von Ribbentrop, Freiherr Geyr von Schweppenburg naar Bentheim was gekomen. De leider der Duitsche afdeeling van genoemde vereeniging, de heer Wantzen, sprak uitvoerig over de samenwerking met Nederland en over het onderhouden der wederzijdsche betrekkingen, ook op geestelijk en cultureel gebied. De heer Wantzen achtte de oprichting van een Duitsch consulaat in de industriestad Enschedé een dringenden eisch. De leider der Nederlandsche afdeeling, de heer H. B. Peterie uit Enschedé, wees op de beteekenis van een regelmatige uitwisseling van kinderen tusschen Twente en het land van Muenster. De burgemeester van Muenster, Hillebrand, gaf uiting aan zijn voldoening over het toenemende vreemdelingenverkeer uit Nederland. Hij deelde mede, dat de nieuwe rector van de Westfaalsche Wilhelms-Universiteit, professor dr. Mevius, het voornemen koestert, aan deze inrichting van onderwijs een Nederlandsche lectoraat op te richten. De heer Hillebrand achtte het dringend noodig aan beide zijden van de grens informatiebureaux te vestigen, en wel in Gronau, Bentheim en Enschedé. In het Kurhaus en Kurpark van Bentheim werd vervolgens een feestelijke bijeenkomst gehouden, waar leden van het Stedelijke Theater te Muenster en Duisburg de aanwezigen met een afwisselend program bezig hielden. ---